Иса Масыхтың Әулиелер Қоғамдарының қасиетті кітаптары

Кіріспе

LDS Church-тің жазбалық каноны – Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің (LDS Church, Latter Day Saint қозғалысының ең ірісі) қазіргі уақытта ашық жазбалық канонын құрайтын төрт кітап. Стандартты еңбектердің төрт кітабы:
Киелі кітаптың ресми мәтіні ретінде Авторизацияланған король Джеймс нұсқасы (Киелі кітаптың басқа нұсқалары ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде қолданылады)
Мормон кітабы, 1981 жылдан бері «Иса Мәсіх туралы тағы бір куәлік» деп аталады.
Нақыл сөздер мен келісімдер (D&C)
Бағалы інжу-маржан (Мұса кітабы, Ыбырайым кітабы, Джозеф Смит – Матай, Джозеф Смит – Тарих және Иман қағидаларын қамтиды)

Стандартты еңбектер LDS Church-тің төрт кітаптан тұратын жинағы (quadruple combination) түрінде де, екі кітаптан тұратын жинағы түрінде де (бір кітабы – Киелі кітап, екіншісі – қалған үш кітап, triple combination) басылып, таратылады. Стандартты еңбектердің қазіргі басылымдарында Киелі кітап сөздігі, фотосуреттер, карталар, тақырыптық көрсеткіш, мазмұндама, түсіндірмелер, сілтемелер және Джозеф Смит жасаған Киелі кітапқа аудармадан алынған үзінділер сияқты канондық емес зерттеу құралдары бар. Жазбалық канон Latter Day Saint сеніміндегі үздіксіз аянға байланысты «ашық» болып табылады. Шіркеу мүшелерінің «жалпы келісімімен» жазбалық канонға қосымшалар енгізілуі мүмкін. Latter Day Saint қозғалысының басқа тармақтары кейбір стандартты еңбектерді қабылдамайды немесе Иеміздің заң кітабы және періште арқылы адамзатқа жеткізілген Иеміздің сөзі сияқты басқа жазбаларды қосады.

Секталар арасындағы каноникалық айырмашылықтар

Түрлі соңғы күндердің қасиеттілері ағымдарының канондары LDS шіркеуінің канонизациялаған кейбір Стандартты еңбектерін қабылдамайды немесе қосымша еңбектерді енгізеді. Мысалы, Бикертондықтар "Бағалы інжу" немесе "Діни ілімдер мен келісімдер" кітаптарын Киелі кітап ретінде танымайды. Олар Жаңа өсиетте Иса Мәсіх құрған шіркеу туралы дұрыс сипаттама бар екеніне және Киелі кітаптың "Кинг Джеймс" нұсқасы мен Мормон кітабының Құдайдан уахи берілген сөздері екеніне сенеді. Кейбір соңғы күндердің қасиеттілері Стандартты еңбектердің ертерек нұсқаларын қабылдайды немесе түзетілген аудармаларды жасауға тырысады. Ал кейбіреулері қосымша уахи алған. Мәсіх қауымы Иса Мәсіхті Құдайдың тірі сөзі деп біледі және Киелі кітапты, Мормон кітабымен бірге, сондай-ақ өздерінің "Діни ілімдер мен келісімдер" нұсқасын шіркеу жазбалары ретінде бекітеді. Олар Мұса кітабынан материалдарды қамтитын Джозеф Смит аудармасының нұсқасын жариялағанмен, Мәсіх қауымы Киелі кітаптың басқа ағылшын тіліндегі аудармаларын да қабылдайды, мысалы, стандартты "Кинг Джеймс" нұсқасы мен Жаңа қайта қарастырылған стандартты нұсқасын. Жоғарыда аталған Бикертондықтар сияқты, Мәсіх шіркеуі (Temple Lot) "Діни ілімдер мен келісімдер" және "Бағалы інжу" кітаптарын, сондай-ақ Джозеф Смиттің Киелі кітап аудармасын қабылдамайды, тек "Кинг Джеймс" Киелі кітабы мен Мормон кітабын ілімдік стандарттар ретінде пайдалануды жөн көреді. "Бұйрықтар кітабы" Жозеф Смиттің ерте уахиларын қамтитын жинақ ретінде "Діни ілімдер мен келісімдерден" жоғары тұрады, бірақ Киелі кітап немесе Мормон кітабы сияқты мәртебеге ие емес. "Құдайдың сөзі" және "Періште арқылы адамзатқа жеткен Құдайдың сөзі" есімді екі кітап Феттингтік топтар тарапынан қабылданған, олар Temple Lot шіркеуінен бөлінген. Екі кітапта да бұрынғы Temple Lot шіркеуінің Апостолы Отто Феттингке, өзінің Жақия екенін мәлімдеген періштеден берілген уахилар бар делінеді. Соңғы атау (120 хабарлама) бұрынғысының (30 хабарлама) барлық материалы мен қосымша уахиларды (90 хабарлама) қамтиды, олар Феттинг қайтыс болғаннан кейін Уильям А. Дрейвске осы періште берген деген сөз. Екеуі де Temple Lot шіркеуінің көпшілігі тарапынан қабылданбайды. Соңғы күндердің қасиеттілері Иса Мәсіх шіркеуі (Strangite) Киелі кітапты (дұрыс аударылған жағдайда), Мормон кітабын және Жозеф Смит қайтыс болғанға дейін жарық көрген "Діни ілімдер мен келісімдер" басылымдарын (оларда Сенім туралы дәрістер бар) уахидан туған жазбалар деп санайды. Олар Джозеф Смит аудармасын да уахидан туған деп санайды, бірақ осы мәтіннің қазіргі басылымдарының дұрыс екеніне сенбейді. Дегенмен, "Бағалы інжу-маржанның" басқа бөліктері Киелі кітапқа қайшы келмейді, бірақ олар толығымен қабылданбайды. "Яшер кітабын" Джозеф Смит пен Джеймс Стрэнг үнемі пайдаланған, бірақ басқа соңғы күндердің қасиеттілерінің ағымдары мен секталары сияқты, оның шынайылығына қатысты ресми ұстаным жоқ және ол канондық деп есептелмейді. Бұл секта сондай-ақ Джеймс Стрэнг басып шығарған және Джеймс Дж. Стрэнгтың "Аяндар" кітабында жарияланған бірнеше пайғамбарлықтарды, аяндарды, уахиларды және аудармаларды Киелі кітап ретінде қабылдайды. Сондай-ақ, "Құдайдың заңы" деп аталатын қосымша еңбек те Стрэнгтіктер тарапынан уахидан туған жазба ретінде қабылданады. Олар сондай-ақ Джеймс Стрэнг басып шығарған және Джеймс Дж. Стрэнгтың "Аяндар" кітабында жарияланған бірнеше пайғамбарлықтарды, аяндарды, уахиларды және аудармаларды Киелі кітап ретінде қабылдайды. Бұл мәтінде оның Джозеф Смиттен алған "Тағайындау хаты" және оның Вори тақташаларының аудармасы бар. Иса Мәсіх шіркеуі (Cutlerite) келесілерді Киелі жазба ретінде қабылдайды: Киелі кітаптың Уахидан туған нұсқасы (Мұса кітабы мен Джозеф Смит–Маттайды қоса алғанда), Мормон кітабы және 1844 жылғы "Діни ілімдер мен келісімдер" (сенім туралы дәрістерді қоса алғанда). Алайда, ондыққа қатысты уахи (1844 жылғы басылымда 107-бөлім; қазіргі LDS басылымдарында 119) осы шіркеу мүшелері тарапынан қатаң түрде қабылданбайды, өйткені оның Джозеф Смиттен берілгеніне сенбейді. Ыбырайым кітабы да, "Бағалы інжу-маржанның" басқа да бөліктері, Киелі кітаптың Уахидан туған аудармасында жоқ болғандықтан, Киелі жазба ретінде қабылданбайды. Көптеген соңғы күндердің қасиеттілері де сенім баптарын қабылдады немесе оларды негізгі теологияның мәлімдемесі ретінде қарастырды. (Оларды үлкен LDS шіркеуі жазба ретінде қарастырады және олар "Бағалы інжу-маржанға" кіреді.) Кейде осы баптар әр түрлі діни қауымдардың сенім жүйелеріне сәйкес келтіріледі.

Canons of various Latter Day Saint denominations reject some of the Standard Works canonized by the LDS Church or have included additional works. For instance, the Bickertonite sect does not consider the Pearl of Great Price or Doctrine and Covenants to be scriptural. Rather, they believe that the New Testament scriptures contain a true description of the church as established by Jesus Christ, and that both the King James Version of the Bible and the Book of Mormon are the inspired word of God. Some Latter Day Saint denominations accept earlier versions of the Standard Works or work to develop corrected translations. Others have purportedly received additional revelations. The Community of Christ points to Jesus Christ as the living Word of God, and it affirms the Bible, along with the Book of Mormon, as well as its own regularly appended version of Doctrines and Covenants as scripture for the church. While it publishes a version of the Joseph Smith Translation of the Bible—which includes material from the Book of Moses—the Community of Christ also accepts the use of other English translations of the Bible, such as the standard King James Version and the New Revised Standard Version. Like the aforementioned Bickertonites, the Church of Christ (Temple Lot) rejects the Doctrine and Covenants and the Pearl of Great Price, as well as the Joseph Smith Translation of the Bible, preferring to use only the King James Bible and the Book of Mormon as doctrinal standards. The Book of Commandments is accepted as being superior to the Doctrine and Covenants as a compendium of Joseph Smith's early revelations, but is not accorded the same status as the Bible or the Book of Mormon. The Word of the Lord and The Word of the Lord Brought to Mankind by an Angel are two related books considered to be scriptural by Fettingite factions that separated from the Temple Lot church. Both books contain revelations allegedly given to former Church of Christ (Temple Lot) Apostle Otto Fetting by an angelic being who claimed to be John the Baptist. The latter title (120 messages) contains the entirety of the former's material (30 msgs.) with additional revelations (90 msgs.) purportedly given to William A. Draves by this same being, after Fetting's death. Neither are accepted by the larger Temple Lot body of believers. The Church of Jesus Christ of Latter Day Saints (Strangite) considers the Bible (when correctly translated), the Book of Mormon, and editions of the Doctrine and Covenants published prior to Joseph Smith's death (which contained the Lectures on Faith) to be inspired scripture. They also hold the Joseph Smith Translation of the Bible to be inspired, but do not believe modern publications of the text are accurate. Other portions of The Pearl of Great Price, however, are not considered to be scriptural—though are not necessarily fully rejected either. The Book of Jasher was consistently used by both Joseph Smith and James Strang, but as with other Latter Day Saint denominations and sects, there is no official stance on its authenticity, and it is not considered canonical. This sect likewise holds as scriptural several prophecies, visions, revelations, and translations printed by James Strang, and published in the Revelations of James J. Strang. An additional work called The Book of the Law of the Lord is also accepted as inspired scripture by the Strangites. They likewise hold as scriptural several prophecies, visions, revelations, and translations printed by James Strang, and published in the Revelations of James J. Strang. Among other things, this text contains his purported "Letter of Appointment" from Joseph Smith and his translation of the Voree plates. The Church of Jesus Christ (Cutlerite) accepts the following as scripture: the Inspired Version of the Bible (including the Book of Moses and Joseph Smith–Matthew), the Book of Mormon, and the 1844 edition of the Doctrine and Covenants (including the Lectures on Faith). However, the revelation on tithing (section 107 in the 1844 edition; 119 in modern LDS editions) is emphatically rejected by members of this church, as it is not believed to be given by Joseph Smith. The Book of Abraham is rejected as scripture, as are the other portions of the Pearl of Great Price that do not appear in the Inspired Version of the Bible. Many Latter Day Saint denominations have also either adopted the Articles of Faith or at least view them as a statement of basic theology. (They are considered scriptural by the larger LDS church and are included in The Pearl of Great Price.) At times, the Articles have been adapted to fit the respective belief systems of various faith communities.

Ашылудың жалғасуы

ЛДС шіркеуінің үнемі аян беру туралы доктринасы бойынша, соңғы күндердің қасиеттілері Құдайдың Өзінің балаларына аян беру қағидасына сенеді. Жеке мүшелер ақиқатты растау, білім мен даналыққа қол жеткізу, жеке қиындықтарды шешу және т.б. үшін Құдайдан аян алуға құқылы. Әке-шешелер өз отбасын тәрбиелеу үшін аян алуға лайық. Шіркеу мүшелері бүкіл шіркеуді басқару үшін Құдайдың аяны Президентке Құдайдан келеді деп санайды, оны Нұх, Ыбырайым, Мұса, Петір және басқа да Киелі кітаптағы басшылар сияқты пайғамбар деп есептейді. Бірінші Президенттік немесе Он екі елшілердің Кворумының басқа мүшелері "Құдайдың Рухымен қозғалғанда" сөйлегенде, ол "жазу, Раббының еркі, Раббының ойы, Раббының сөзі, Раббының дауысы және құтқарылуға дейін Құдайдың күші" болады. Мүшелер осы аяндарды ойша терістеуге және доктринаның рас екенін дұға арқылы анықтауға шақырылады.

Жазбалар қатарына қосылу

Д&К «барлық нәрсе тәртіпке сай және шіркеудегі ортақ келісіммен жасалуы тиіс» деп үйретеді. Бұл жаңа кітаптарды қосуға да қатысты. Иса Масылдың соңғы күндері шіркеуінің президенті Харольд Б. Ли былай үйретті: «Жаңа ілімді әкелуге өкілетті жалғыз адам – шіркеу президенті, ол оны Құдайдан келген аян ретінде жариялағанда, он екі елшілер кеңесі оны қабылдап, шіркеудің барлық қауымы қолдайды». Мұндай оқиғалар Иса Масылдың соңғы күндері шіркеуінде бірнеше рет болды: 9 маусым 1830 жыл: шіркеудің алғашқы конференциясы, Мәсіх шіркеуінің баптары мен келісімдері, қазір Д&К 20 деп белгілі. Егер 6 сәуірде Киелі кітап пен Мормон кітабы қолдау таппаса, онда олар Шарттар мен Келісімдер қабылданған кезде автоматты түрде қолдау алған болар. (Д&К 20:8, 11 қараңыз). 17 тамыз 1835 жыл: Джозеф Смиттен алынған таңдамал аяндар бірауыздан кітап ретінде қабылданды. Бұл аяндар кейін Д&К-де жарияланды. 10 қазан 1880 жыл: «Бағалы інжу-маржан» бірауыздан кітап ретінде қабылданды. Сол кезде, 1835 жылы кітап ретінде қабылданбаған, себебі олар одан кейін алынған, Дін мен Келісімдердегі басқа аяндар да бірауыздан кітап ретінде қабылданды. 6 қазан 1890 жыл: «Ресми жариялама 1» бірауыздан кітап ретінде қабылданды. Кейін ол Дін мен Келісімдерде жариялана бастады. 3 сәуір 1976 жыл: Екі көрініс (біреуі Джозеф Смиттен, екіншісі Джозеф Ф. Смиттен алынған) кітап ретінде қабылданды және «Бағалы інжу-маржанға» қосылды. (Бұл екі көрініс кейін Д&К-ге 137 және 138 бөлімдер ретінде көшірілді). 30 қыркүйек 1978 жыл: «Ресми жариялама 2» бірауыздан кітап ретінде қабылданды. Ол дереу Дін мен Келісімдерге қосылды. Ілім осы процедурадан өткен кезде, Иса Масылдың соңғы күндері шіркеуі оны Құдайдың сөзі деп есептейді және оны басқа ілімдерді салыстыру стандарты ретінде пайдаланады. Ли былай үйретті: Басшылық органдардың айтқан әр сөзінің шабыттанғаны немесе олар айтқан және жазған барлық нәрседе Киелі Рухтың ықпалымен қозғалатыны деп ойлау дұрыс емес. Осыны есте сақтаңыз. Оның лауазымы қандай болғаны маған маңызды емес, егер ол стандартты кітаптарда кездесетін нәрселерден асып түсетін нәрсені жазса немесе айтса, егер ол пайғамбар, көруші және аян беруші болмаса – осы бір ерекшелікті ескеріңіз – сіз бірден «Бұл оның жеке пікірі!» деп айтуға болады. Егер ол стандартты кітаптарда кездесетін нәрселерге қайшы келетін нәрсені айтса (біз оларды «стандартты» деп атайтынымыздың себебі осы – ол адамдардың үйрететін барлық нәрсесінің өлшемі), сіз оны жалған деп білуіңіз керек; оны айтқан адамның лауазымына қарамастан.

The D&C teaches that "all things must be done in order, and by common consent in the church". This applies to adding new scripture. LDS Church president Harold B. Lee taught "The only one authorized to bring forth any new doctrine is the President of the Church, who, when he does, will declare it as revelation from God, and it will be so accepted by the Council of the Twelve and sustained by the body of the Church." There are several instances of this happening in the LDS Church:
June 9, 1830: First conference of the church, The Articles and Covenants of the Church of Christ, now known as D&C 20. If the Bible and Book of Mormon were not sustained on April 6 then they were by default when the Articles and Covenants were sustained. (see D&C 20:8 11)
August 17, 1835: Select revelations from Joseph Smith were unanimously accepted as scripture. These were later printed in the D&C. October 10, 1880: The Pearl of Great Price was unanimously accepted as scripture. Also at that time, other revelations in the Doctrine and Covenants – which had not been accepted as scripture in 1835 because they were received after that date – were unanimously accepted as scripture. October 6, 1890: Official Declaration 1 was accepted unanimously as scripture. It later began to be published in the Doctrine and Covenants. April 3, 1976: Two visions (one received by Joseph Smith and the other by Joseph F. Smith) were accepted as scripture and added to the Pearl of Great Price. (The two visions were later moved to the D&C as sections 137 and 138.) September 30, 1978: Official Declaration 2 was accepted unanimously as scripture. It immediately was added to the Doctrine and Covenants. When a doctrine undergoes this procedure, the LDS Church treats it as the word of God, and it is used as a standard to compare other doctrines. Lee taught:
It is not to be thought that every word spoken by the General Authorities is inspired, or that they are moved upon by the Holy Ghost in everything they speak and write. Now you keep that in mind. I don't care what his position is, if he writes something or speaks something that goes beyond anything that you can find in the standard works, unless that one be the prophet, seer, and revelator—please note that one exception—you may immediately say, "Well, that is his own idea!" And if he says something that contradicts what is found in the standard works (I think that is why we call them "standard"—it is the standard measure of all that men teach), you may know by that same token that it is false; regardless of the position of the man who says it.

Киелі кітап

Ағылшын тілінде сөйлейтін соңғы күндердің қасиеттілері әдетте Киелі кітаптың Король Джеймс нұсқасының (KJV) арнайы басылымын оқиды, онда бөлімдердің тақырыптары, Стандартты еңбектердегі кітаптарға сілтеме жасайтын түсіндірмелер және Джозеф Смит аудармасынан таңдалған үзінділер бар. KJV әрқашан кеңінен қолданылған болса да, ол 1950 жылдары шіркеудің Бірінші президенті Ж. Рубен Кларк, 1952 жылғы Revised Standard Version сияқты жаңа аудармалардың сапасы төмен және ЛДС дәстүріне сәйкес келмейтінін жан-жақты дәлелдеген кезде ресми түрде қабылданды. 1979 жылы өзінің KJV басылымын жариялағаннан кейін, Бірінші президенттік 1992 жылы KJV-ді шіркеудің ресми ағылшын тіліндегі Киелі кітабы деп жариялады, былай деді: «Басқа Киелі кітап нұсқалары Король Джеймс нұсқасынан оқуға оңай болғанымен, доктриналық мәселелерде соңғы күндердегі аян Король Джеймс нұсқасын басқа ағылшын аудармаларынан жоғарырақ қояды». 2010 жылы бұл шіркеудің ресми саясатын және бағдарламаларын басқаратын шіркеудің нұсқаулығына енгізілді. 2009 жылы осыған ұқсас форматта және 1909 жылғы Рейна Валера аудармасының сәл өңделген нұсқасын қолдана отырып, испан тіліндегі нұсқасы жарық көрді. Ағылшын тілінде сөйлейтін басқа аймақтардағы соңғы күндердің қасиеттілері Киелі кітаптың басқа аудармаларын пайдалана алады. Киелі кітап ЛДС канонының бөлігі және мүшелері оны Құдайдың сөзі деп сенсе де, тіпті ең ерте белгілі қолжазбаларда да қателіктер мен дұрыс емес аудармалар бар деп санайды. Олар Киелі кітаптағы қателіктер кейбір өлеңдердің дұрыс түсіндірілуіне әкелді деп мәлімдейді. Сондықтан шіркеудің негізін қалаушы Джозеф Смит түсіндіргендей, шіркеу Киелі кітапты «ол дұрыс аударылған жағдайда» Құдайдың сөзі деп қабылдайды. Шіркеу былай үйретеді: «Кез келген Киелі кітап өлеңінің дұрыстығын бағалаудың ең сенімді жолы – әртүрлі мәтіндерді салыстыру емес, Мормон кітабымен және қазіргі заманғы аяндармен салыстыру». Сондықтан ол ЛДС канонына енбеген және ЛДС шіркеуінің мүшелері оны сирек оқиды. Дегенмен, ол шіркеу басып шығарған Киелі кітаптың Король Джеймс нұсқасының барлық басылымдарында әлі де кездеседі.

English speaking Latter day Saints typically study a custom edition of the King James Version of the Bible (KJV), which includes custom chapter headings, footnotes referencing books in the Standard Works, and select passages from the Joseph Smith Translation of the Bible. Though the KJV was always commonly used, it was officially adopted in the 1950s when J. Reuben Clark, of the church's First Presidency, argued extensively that newer translations, such as Revised Standard Version of 1952, were of lower quality and less compatible with LDS tradition. After publishing its own KJV edition in 1979, the First Presidency announced in 1992 that the KJV was the church's official English Bible, stating "[w]hile other Bible versions may be easier to read than the King James Version, in doctrinal matters latter day revelation supports the King James Version in preference to other English translations." In 2010 this was written into the church's Handbook, which directs official church policy and programs. A Spanish version, with a similar format and using a slightly revised version of the 1909 Reina Valera translation, was published in 2009. Latter day Saints in other non English speaking areas may use other versions of the Bible. Though the Bible is part of the LDS canon and members believe it to be the word of God, they believe that omissions and mistranslations are present in even the earliest known manuscripts. They claim that the errors in the Bible have led to incorrect interpretations of certain passages. Thus, as church founder Joseph Smith explained, the church believes the Bible to be the word of God "as far as it is translated correctly". The church teaches that "[t]he most reliable way to measure the accuracy of any biblical passage is not by comparing different texts, but by comparison with the Book of Mormon and modern day revelations". and therefore it is not included in LDS canon and rarely studied by members of the LDS Church. However, it is still printed in every version of the King James Bible published by the church.

Апокрифтер

Апокрифтер 1611 жылғы KJV нұсқасының бір бөлігі болғанымен, ӘҚТ шіркеуі қазіргі уақытта Апокрифтерді өзінің қанонының құрамына енгізбейді. Жозеф Смит Апокрифтердің қазіргі нұсқасына доктриналық тұрғыдан сенуге болмайтынын, бірақ оны сақ болғандықпен оқығанда пайдалы болуы мүмкін екенін үйреткен.

Жозеф Смит Киелі кітаптың аудармасы

Джозеф Смит Киелі кітаптың таңдалған аяттарын тақырып бойынша аударды. Оның толық еңбегі "Джозеф Смит аудармасы" немесе "Шабыттанған нұсқа" деп аталады. Бұл таңдалған аударма шіркеу мүшелері тарапынан жиі қолданылмаса да, шіркеу жариялаған және соңғы күнгі қасиеттілер жиі пайдаланатын ағылшын тіліндегі Киелі кітапта Джозеф Смит аудармасына (JST) сілтемелер мен одан алынған ұзын үзінділерді қамтитын қосымша бар. Киелі кітап қосымшасына сыймаған үзінділер "Бағалы інжу-маржан" кітабында "Мұса кітабы" (Тұңғыш кітап 1:1–6:13) және "Джозеф Смит Матай" (Матай 23:39–24:51 және Марқ 13) түрінде жарияланды.

Мормон кітабы

Соңғы күндердің қасиеттілері Мормон кітабын Киелі кітаппен теңестірілетін қасиетті жазба деп санайды. Онда Құдайдың Американың ежелгі тұрғындарымен және пайғамбарларымен болған қарым-қатынасы жазылған. Кітаптың кіріспесінде былай делінген: «Онда, Киелі кітап сияқты, мәңгілік Ізгі хабардың толықтығы бар. Бұл кітапты көптеген ежелгі пайғамбарлар пайғамбарлық және аян арқылы, Рухтың күшімен жазған. Олардың сөздері алтын тақташаларға жазылды және Мормон атты пайғамбар-тарихшы оларды келтіріп, қысқартып берді». Мормон кітабының бөліктері Жаңа дүниеге көшіп келген халықтардың мәдениеті, діни ұстанымдары және өркениеттері туралы мәліметтер береді. Бірі б.з.б. 600 жылы Иерусалимнен келді, кейін екі ұлтқа – нефиттер мен ламандықтарға бөлінді. Нефиттер келгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, сол кезеңде Таяу Шығыстан кеткен мулекиттермен кездесті. Тағы бір көне халық Америкаға одан да ертерек, Құдай Бабыл мұнарасында тілдерді шатастырған кезде келген. Бұл халық жаредтіктер деп белгілі, ал олардың тарихы Етер кітабында қысқаша баяндалған. Мормон кітабындағы маңызды оқиға – Иса Мәсіхтің қайта тірілгеннен кейін көп ұзамай нефиттер арасындағы жеке миссиясы. Бұл жазба Ізгі хабардың доктриналарын, құтқарылу жоспарын ұсынады және адамдарға осы өмірде тыныштық пен, келген өмірде мәңгілік құтқаруды сыйлайды. Мормон кітабының соңғы бөлімдері осы өркениеттердің құлауын сипаттайды, себебі ламандықтардан басқа барлығы жойылды. Кітапта ламандықтардың Американың жергілікті халықтарының бірі екені айтылады. Оның жазбасына сәйкес, Джозеф Смит Мормон кітабын Құдайдың сыйы мен күшімен, кейін Урим және Туммим деп аталған аудармашылар жинағы арқылы аударған. Оның түпнұсқалығына он бір куәгер қол қойды, олардың куәліктері қазір Мормон кітабының алғы сөзінде келтірілген. Үш куәгер періште алтын тақташаларды көрсеткенін және Құдайдың олардың рас екеніне куәлік бергенін көргендерін айтты. Тағы сегіз адам Джозеф Смит оларға тақташаларды көрсеткенін, оларды ұстап, қарап көргендерін мәлімдеді.

Latter day Saints consider the Book of Mormon a volume of holy scripture comparable to the Bible. It contains a record of God's dealings with the prophets and ancient inhabitants of the Americas. The introduction to the book asserts that it "contains, as does the Bible, the fullness of the everlasting gospel. The book was written by many ancient prophets by the spirit of prophecy and revelation. Their words, written on gold plates, were quoted and abridged by a prophet historian named Mormon." Segments of the Book of Mormon provide an account of the culture, religious teachings, and civilizations of some of the groups who immigrated to the New World. One came from Jerusalem in 600 B. C., and afterward separated into two nations, identified in the book as the Nephites and the Lamanites. Some years after their arrival, the Nephites met with a similar group, the Mulekites who left the Middle East during the same period. An older group arrived in America much earlier, when the Lord confounded the tongues at the Tower of Babel. This group is known as the Jaredites and their story is condensed in the Book of Ether. The crowning event recorded in the Book of Mormon is the personal ministry of Jesus Christ among Nephites soon after his resurrection. This account presents the doctrines of the gospel, outlines the plan of salvation, and offers men peace in this life and eternal salvation in the life to come. The latter segments of the Book of Mormon detail the destruction of these civilizations, as all were destroyed except the Lamanites. The book asserts that the Lamanites are among the ancestors of the indigenous peoples of the Americas. According to his record, Joseph Smith translated the Book of Mormon by gift and power of God through a set of interpreters later referred to as the Urim and Thummim. Eleven witnesses signed testimonies of its authenticity, which are now included in the preface to the Book of Mormon. The Three Witnesses testified to have seen an angel present the gold plates and to have heard God bear witness to its truth. Eight others stated that Joseph Smith showed them the plates and that they handled and examined them.

Дін және Келісімдер

Д&С – бұл шіркеудің бұрынғы президенттері қазіргі шіркеуге берген аяндар, саясаттар, хаттар және мәлімдемелер жинағы. Бұл жазбада шіркеу доктринасының негізгі тұжырымдары мен шіркеу басқаруына қатысты бағыттар қамтылған. Кітап шіркеу тарихы бойында әртүрлі мазмұндағы көптеген түрлерде болды, сондай-ақ әртүрлі Иса Массихтің Соңғы Күндердегі Қасиеттілері тармақтары оны әртүрлі форматта жариялаған. Шіркеу жаңа материалды қанонизациялауды шешкенде, ол әдетте Дін мен Келісімдерге қосылады; соңғы өзгерістер 1981 жылы енгізілді.