USS Allen (DD 66) – 1916 ж. құрылған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминеці. Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстарда болған. Тарихы мен құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Самсон класының эсминшісі. USS Allen (DD 66) – 1916 жылы суға түсірілген АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминшісі. Ол 1812 жылғы соғыста теңіз офицері болған лейтенант Уильям Генри Алленнің (1784–1813) құрметіне аталған екінші кеме болды. 1946 жылы сатылған кезде, ол Әскери-теңіз кемелерінің тізіліміндегі ең ұзақ қызмет еткен эсминец болды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрастырылып, Екінші дүниежүзілік соғыста да қызмет атқарған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің сирек кемелерінің бірі еді.
Sampson class destroyer
USS Allen (DD 66) was a destroyer of the United States Navy launched in 1916. She was the second Navy ship named for Lieutenant William Henry Allen (1784–1813), a naval officer during the War of 1812. She was the longest serving destroyer on the Naval Vessel Register when she was sold in 1946 and was one of the few US Navy ships completed during World War I to serve in World War II.
Құрылыс және жобалау
1914 жылы маусымда АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін алты эсминец салуға рұқсат берілді. 1915 жылы 30 қаңтарда USS Allen эсминецін салу үшін Bath Iron Works компаниясымен келісімшартқа қол қойылды. Allen эсминеці Bath Iron Works компаниясының Мейн штатындағы Bath кеме құрастырушылығында салынды және 1916 жылғы 5 желтоқсанда Доротея Дикс Аллен мен Харриет Аллен Батлердің демеушілігімен суға түсірілді. 1917 жылғы 24 қаңтарда лейтенант-коммандер Сэмюэл В. Брайант басқаруымен қолданысқа енгізілді. Bath Iron Works компаниясының ресми тізімінде көрсетілгендей, соңғы жеткізілуі 1917 жылғы 22 қазанда тіркелді (жазба № 68). Корпус пен механизмдерді салу құны 816 185,43 долларға бағаланды. Allen эсминецінің жалпы ұзындығы 96 метр, перпендикулярлар арасындағы ұзындығы 94 метр, ені 9 метр, суға бату тереңдігі 3 метр болды. Стандартты және толық жүктемедегі суыру салмағы белгіленді. Төрт Normand үш барабанды су түтікті қазандығы екі Parsons бу турбинасына қаныққан буды жеткізді. Бір редукторлы круиздік турбина орнатылды, ол сол жақша жетекті білдіретін валды қозғалта алатын. Жобалық жылдамдық болды, ал теңіз сынақтары кезінде жылдамдыққа жетті. Кеме төрт 102 мм 50 калибрлі зеңбірекпен және 533 мм торпедалық түтіктерге арналған төрт үштік ұямен қаруланды.
The construction of six destroyers of the for the US Navy was authorized in June 1914, with a contract being signed with Bath Iron Works for the construction of USS Allen on 30 January 1915. Allen was laid down by Bath Iron Works at their Bath Maine shipyard and was launched on 5 December 1916, sponsored by Miss Dorothea Dix Allen and Miss Harriet Allen Butler, and commissioned on 24 January 1917, Lieutenant Commander Samuel W. Bryant in command. Final delivery from Bath Iron Works was recorded as 22 October 1917, per the official records of the Bath Iron Works Company. (record Number 68). Construction cost was $816,185.43 for hull and machinery. Allen was 315 feet (96 m) long overall and 310 feet (94 m) between perpendiculars, with a beam of 30 feet (9 m) and a draft of 10 feet (3 m). Displacement was standard and full load. Four Normand three drum water tube boilers supplied saturated steam at to two sets of Parsons steam turbines rated at A geared cruising turbine was fitted which could drive the port propeller shaft. Design speed was , with a speed of reached during sea trials. The ship was armed with four 4 inch (102 mm) 50 calibre guns, Four treble mounts for 21 inch (533 mm) torpedo tubes were fitted.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Алленді пайдалануға бергеннен кейінгі бес айда АҚШ-тың шығыс жағалауында және Батыс Үндістанда күзеттік және сүйемелдеу міндеттерін орындады. 1917 жылдың 6 сәуірінде Америка Құрама Штаттары Біріккен Ұлттар жағынан Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін де осы міндеттерін жалғастырды. 1917 жылдың 30 сәуір/1 мамыр түнінде Аллен "Коннектикут" линкорларын сүйемелдеп бара жатқанда "Данкан" эсмингісімен соқтығысып, екі кемеге де зақым келтірді. Эсминецтің Еуропа суларындағы соңғы міндеттерінің бірі 1918 жылдың желтоқсанында болды, ол Президент Вудро Вильсонды алып, 13 желтоқсанда Брест қаласына сүйемелдеді. Осы міндеттен кейін эсминец Квинстаунға оралды және Рождестводан кейінгі күні үйге бет бұрды. Аллен 1919 жылдың 7 қаңтарында Нью-Йоркке жетті.
In the five months after commissioning, Allen conducted patrol and escort duty along the eastern seaboard of the US and in the West Indies, continuing these duties following the United States entering World War I on the side of the Allies on 6 April. On the night of 30 April/1 May 1917, Allen was escorting the battleship Connecticut when she collided with the destroyer Duncan, damaging both ships. One of the last duties the destroyer performed in European waters came in December 1918 when she helped to escort , with President Woodrow Wilson embarked, into Brest, France, on the 13th. Following that mission, the destroyer returned to Queenstown, whence she departed on the day after Christmas, bound for home. Allen pulled into New York on 7 January 1919.
Соғыс аралығы
Саяхаттан кейінгі жөндеу жұмыстарынан соң, эсминец АҚШ Атлантика флотының құрамында Шығыс жағалауында және Батыс Үндістанда қызметін жалғастырды. Бұл міндет 1922 жылдың 22 маусымына дейін барысты, содан кейін ол резервке жіберілді. Ол үш жылдан кейін, 1925 жылдың 23 маусымында қайтадан қолданысқа енгізілді. Аллен Вашингтон қаласындағы теңіз резервістерін даярлау платформасы ретінде үш жылға жуық уақыт қызмет етті. 1928 жылдың наурыз айында эсминец резервтік флотқа қайта оралды және Филадельфияға орналасты. Ол он екі жылдан астам уақыт сонда тұрды. 1940 жылдың 23 тамызында Аллен Филадельфияда қайтадан қызметке кірісті.
After voyage repairs, the destroyer resumed duty along the East Coast and in the West Indies with the United States Atlantic Fleet. That duty continued until 22 June 1922, at which time she was placed out of commission, in reserve. She was placed back in commission three years later, on 23 June 1925. Allen spent almost three years as a training platform for naval reservists at Washington, D. C. In March 1928, the destroyer returned to the Reserve Fleet and was berthed at Philadelphia. There, she remained for more than 12 years. On 23 August 1940, Allen was recommissioned at Philadelphia.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Құрама Штаттардың шығыс жағалауында қысқа мерзім қызметтен кейін Аллен 80-ші эсминец дивизиясының құрамы ретінде Тынық мұхиты флотына қайта тағайындалды. Аллен қайта қызметке кірген кезде Тынық мұхиты флоты Жапонияны «шектеу» мақсатымен АҚШ-тың батыс жағалауындағы базасынан Гавайидегі Перл-Харборға көшірілді. Сондықтан Аллен Гавай базасына көшіп, АҚШ пен Жапония арасындағы соғыс басталғанға дейін ол жерде жұмыс істеді. 1941 жылдың 7 желтоқсанында таңертең Аллен Форд аралының солтүстік-шығысында және госпитальдық кеме «Соластың» оңтүстік-шығысында орналасқан Ист-Лохта тікелей тоқтады. Сол күні таңертең портқа жасалған жапон шабуылы кезінде ол үш жау ұшағын құлатуға көмектескенін мәлімдеді. Шабуылдан кейін Аллен Гавай аралдары арасында кемелерді сүйемелдеу және аймақта, негізінен суасты кемелерінен, жау кемелерін іздеу міндетін атқара бастады. Осы кезеңде Алленнің басты оқу міндеті – жаңа суасты кеме экипаждарын ASW қорғаныс позицияларын бұзуға дайындау болды, Аллен осы оқу кезінде қорғаушы рөлін атқарды. Бұл міндет Тынық мұхитындағы АҚШ суасты кемелерінің тарихында олардың кемеге қарсы алғашқы әрекеті ретінде тіркелген. Ол сондай-ақ АҚШ-тың батыс жағалауына мерзімік сапарлар жасады. Осындай міндеттерді екінші дүниежүзілік соғыс бойына атқарып келді. 1945 жылдың қыркүйегінде Аллен Гавайиден Филадельфияға барып, 15 қазанда қызметтен босатылды. 1945 жылдың 1 қарашасында оның аты Әскери-теңіз тізімінен шығарылды, ал 1946 жылдың 26 қыркүйегінде Бостон металл компаниясына металлға тапсырылды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-тың қатысуына дейін қызмет еткен және екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан Аллен, сатылған кезде Әскери-теңіз тізіміндегі ең ұзақ қызмет еткен эсминец болды.
Following a brief period of service on the United States East Coast, Allen was reassigned to the Pacific Fleet as a unit of Destroyer Division (DesDiv) 80. By the time Allen returned to commission, the Pacific Fleet had been moved from its base on the United States West Coast to Pearl Harbor in Hawaii as a gesture to "restrain" the Japanese. Therefore, Allen moved to the Hawaiian base, whence she operated until the beginning of hostilities between the United States and Japan. On the morning of 7 December 1941, Allen was moored in East Loch to the northeast of Ford Island and just southeast of the hospital ship Solace. During the Japanese attack on the harbor that morning, she claimed to have assisted in downing three enemy planes. Following the attack, Allen began duty escorting ships between islands of the Hawaiian chain and patrolling the area for enemy ships, primarily submarines. A primary training function of Allen during this period was to work up new submarine crews in penetrating ASW defensive positions, with Allen acting as the defender. This task is recorded in several histories of US submarine operations in the Pacific as their first actual action against a ship. She also made periodic round trip voyages to the United States West Coast. Such duty remained her occupation throughout World War II. In September 1945, Allen steamed from Hawaii to Philadelphia, where she was placed out of commission on 15 October 1945. Her name was struck from the Navy list on 1 November 1945, and she was sold to the Boston Metals Company, Baltimore, Maryland, on 26 September 1946 for scrapping. Being in service prior to the US entry into World War I, and serving through World War II, Allen was the longest serving destroyer on the Naval Register when she was sold.