Солутрейская культура: палеолиттік құралдар, Франция, Испания, Португалиядағы археологиялық табыстар. 22-17 мың жыл бұрынғы дәуір, тарих және зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Археологиялық мәдениет
Archaeological culture
Солтүрәй /s//ə/'/lj//uː//t//r//i//ə//n/ өнеркәсібі – шамамен 22 000 – 17 000 жыл бұрынғы Соңғы Граветт кезеңінің Жоғарғы Палеолит дәуірінде дамыған, салыстырмалы түрде жетілген кремний құрал жасау стилі. Солтүрәйлік ескерткіштер қазіргі Франция, Испания және Португалия аумақтарында табылды.
The Solutrean /s//ə/'/lj//uː//t//r//i//ə//n/ industry is a relatively advanced flint tool making style of the Upper Paleolithic of the Final Gravettian, from around 22,000 to 17,000 BP. Solutrean sites have been found in modern day France, Spain and Portugal.
Егжей-тегжейлер
Солтрея термині шамамен 21 000 жыл бұрын пайда болған, Макон қаласына жақын, Францияның шығыс-орталық бөлігінде орналасқан Солтредегі «Крос-ду-Шарнье» типіндегі ескерткіштен шыққан. Солтре тасын 1866 жылы француз геологы және палеонтологы Генри Тесто Ферри ашқан. Қазір ол Солутре археологиялық және ботаникалық паркі ретінде сақталған. Бұл индустрияны Габриэль де Мортилье өзінің үңгірлердің хронологиялық жүйесінің екінші кезеңін сипаттау үшін атады, ол Мустьеден кейін келді және оны Төртінші кезеңнің үшінші бөлімімен синхронды деп есептеді. Осы кезеңдегі табылған заттарға құрал-жабдықтар, әшекейлік моншақтар, сүйек инелер, сондай-ақ тарихқа дейінгі өнер туындылары жатады. Солтрея құралдарын жасау кезінде бұрын-соңды көрілмеген және мыңжылдықтар бойы қайтадан табылмай қалған техникалар қолданылды. Солтреяның екі жақты жұмыс істелген ұштары өте жақсы өңделген, олар қыштан жасаудың орнына литтерді азайту арқылы соққы және қысыммен жасалған. Бұғы мүйізінен жасалған соққылар, қатты ағаштан жасалған таяқтар және жұмсақ тас балғалар қолданылды. Бұл әдіспен жіңішке кремнийден жасалған жеңіл оқ-дәрілер, тіпті тікенді және иілгіш жебе ұштарын жасауға болатын. Ірі, жұқа найза ұштары; жиегі бүйірде емес, ұшында орналасқан сырғыштар; кремний пышақтар мен аралар, бірақ бәрі де жарылған, жылтыратылмаған немесе тегістелмеген; бір жағында ғана тілшесі мен иығы бар ұзын найза ұштары осы индустрияның ерекше құралдары болып табылады. Сүйек пен мүйіз де қолданылды. Солтрея табылдықтары Лес-Эйзис және Фр үңгірлерінде, сондай-ақ Дербиширдегі Кресвелл жартасының төменгі қабаттарында да табылған. Осы гипотезаның жақындағы жақтастары – Смитсонов институтының Деннис Стэнфорд және Эксетер университетінің Брюс Брэдли. Бұл гипотеза Солтүстік Америка құрлығын алғашқы болып кем дегенде 13 500 жыл бұрын Азиядан Беринг мұхиты арқылы (яғни Берингия) келген адамдар мекендеген деген археологиялық консенсусқа қайшы келеді, немесе Тынық мұхитының жағалауымен теңіз жолымен, немесе екеуінің де үйлесімінде. Кловис-Солтрея байланысы туралы идея әлі де даулы және кеңінен қабылданбаған. Гипотезаға Кловис мәдениеті мен Солтрея дәуірлері арасындағы үлкен уақыт аралығы, Солтреяның теңіз саяхатының дәлелдерінің жоқтығы, Кловис технологиясындағы ерекше Солтрея ерекшеліктері мен құралдарының болмауы, маршруттың қиындығы және басқа да мәселелер кедергі келтіреді. 2014 жылы Монтана штатындағы 12 500 жыл бұрынғы шөгіндіде табылған ер баланың (Анзик 1) аутосомалық ДНК-сы секвенцияланды. Скелет бірнеше Кловис артефактілерімен тығыз байланыста табылған. Салыстырулар Сибирьдегі ДНК-мен күшті ұқсастықты көрсетті және Анзик 1-дің еуропалық көздермен жақын байланысын жоққа шығарды. Анзик 1 үлгісінің ДНК-сы американдық жергілікті халықтарымен күшті байланыс көрсетті, бұл үлгілер Сібірде немесе оның жанында өмір сүрген ежелгі халықтан, Жоғарғы палеолиттік Мальта халқынан шыққандығын көрсетті.
The term Solutrean comes from the type site of "Cros du Charnier", dating to around 21,000 years ago and located at Solutré, in east central France near Mâcon. The Rock of Solutré site was discovered in 1866 by the French geologist and paleontologist Henry Testot Ferry. It is now preserved as the Parc archéologique et botanique de Solutré. The industry was named by Gabriel de Mortillet to describe the second stage of his system of cave chronology, following the Mousterian, and he considered it synchronous with the third division of the Quaternary period. The era's finds include tools, ornamental beads, and bone pins as well as prehistoric art. Solutrean tool making employed techniques not seen before and not rediscovered for millennia. The Solutrean has relatively finely worked, bifacial points made with lithic reduction percussion and pressure flaking rather than flintknapping. Knapping was done using antler batons, hardwood batons and soft stone hammers. This method permitted the working of delicate slivers of flint to make light projectiles and even elaborate barbed and tanged arrowheads. Large thin spearheads; scrapers with edge not on the side but on the end; flint knives and saws, but all still chipped, not ground or polished; long spear points, with tang and shoulder on one side only, are also characteristic implements of this industry. Bone and antler were used as well. Solutrean finds have also been made in the caves of Les Eyzies and fr, and in the Lower Beds of Creswell Crags in Derbyshire, England Its notable recent proponents include Dennis Stanford of the Smithsonian Institution and Bruce Bradley of the University of Exeter. This hypothesis contrasts with the mainstream archaeological consensus that the North American continent was first populated by people from Asia, either by the Bering land bridge (i. e. Beringia) at least 13,500 years ago, or by maritime travel along the Pacific coast, or by both. The idea of a Clovis Solutrean link remains controversial and does not enjoy wide acceptance. The hypothesis is challenged by large gaps in time between the Clovis culture and Solutrean eras, a lack of evidence of Solutrean seafaring, lack of specific Solutrean features and tools in Clovis technology, the difficulties of the route, and other issues. In 2014, the autosomal DNA of a male infant (Anzick 1) from a 12,500 year old deposit in Montana was sequenced. The skeleton was found in close association with several Clovis artifacts. Comparisons showed strong affinities with DNA from Siberian sites, and virtually ruled out any close affinity of Anzick 1 with European sources. The DNA of the Anzick 1 sample showed strong affinities with sampled Native American populations, which indicated that the samples derive from an ancient population that lived in or near Siberia, the Upper Paleolithic Mal'ta population.
Физикалық сипаттамалары
Солтрей кезеңіне жататын физикалық қалдықтарды зерттеу нәтижесінде олардың алдыңғы граветт мәдениетінен сәл нәзік екені анықталды. Еркектердің бойы жоғары болған, кейбір қаңқалардың биіктігі 179 см-ге дейін жеткен. 2001 жылы жарық көрген Португалия археология журналының 4-томы солтрей әйелінің дене қалдықтарын зерттеді, олар "өте кішкентай және нәзік дене бітімінен қалған бас сүйегі элементтеріне ие" деп сипатталған. Солтрей адамдарының тістері граветт халқының тістеріне ұқсас деп айтылады.
Examination of physical remains from the Solutrean period has determined that they were of a slightly more gracile type than the preceding Gravettian culture. Males were rather tall, with some skeletons being up to 179 cm tall. Volume 4 of the Portuguese Magazine of Archaeology from 2001 examined a Solutrean female individual whose physical remains are described as "having postcranial elements that derive from a relatively small and gracile individual". The teeth of Solutrean individuals are described as being similar in appearance to those belonging to the people of the Gravettian.