Кіріспе

АҚШ-тың саяси науқандарға арналған қаржы жинау және шығындарды реттейтін федералды заңы – науқан туралы заң. 1971 жылғы Федералды сайлау науқаны туралы заң (FECA, және т.б.) – АҚШ-тың саяси науқандарға қаржы жинау мен жұмсауды реттейтін негізгі федералды заңы. Заң бастапқыда коммуникация құралдарына жұмсалатын науқандық шығындарға шектеулер қоюға, сайлау заңдарын бұзу үшін қылмыстық кодекске қосымша жазалар енгізуге және федералдық саяси науқандар үшін ақпарат ашу талаптарын белгілеуге бағытталған. Бұл заңға президент Ричард Никсон 1972 жылғы 7 ақпанда қол қойды. 1974 жылы заңға Федералды сайлау комиссиясын (ФЕК) құру және науқан шығындарын одан әрі реттеуге қатысты өзгерістер енгізілді. Заң 1976 жылы Баклиге қарсы Валео ісінде конституциялық емес деп танылған қағидаларға, оның ішінде ФЕК құрылымы мен науқан шығындарына қойылған шектеулерге жауап ретінде қайтадан өзгертілді. 1979 жылы партияларға сайлаушылардың қатысуын және тіркелуін арттыру сияқты шараларға шексіз көлемде қаржы жұмсауға рұқсат берілді. 1979 жылы ФЕК саяси партиялардың федералды емес әкімшілік және партиялық құрылыс жұмыстарына реттелмеген немесе «жұмсақ» ақшаны жұмсай алатынына шешім шығарды. Кейін бұл ақша кандидаттарға байланысты мәселелерді насихаттауға жұмсалды, нәтижесінде сайлаудағы «жұмсақ» ақшаның түсуі мен шығындары күрт өсті. Бұл өз кезегінде 2002 жылғы Екі партиялық науқан реформасы туралы заңның («BCRA») 2003 жылғы 1 қаңтарда күшіне енуіне әкелді, ол партиялардың «жұмсақ» ақша жұмсауына тыйым салды. «Қатты» ақша беруге қатысты кейбір заңды шектеулер де BCRA арқылы өзгертілді.

Өмірбаян

1905 жылы Теодор Рузвельт сайлауалды қаржы реформасын қолдап, саяси мақсаттар үшін корпоративтік жарналарға тыйым салуды ұсынды. Оған жауап ретінде АҚШ Конгресі 1907 жылы корпоративтік жарналарды тыйым салған Тилман заңын қабылдады. 1910 жылы қабылданған Федералды сыбайлас жемқорлыққа қарсы іс-қимыл заңы және 1910 және 1925 жылдардағы оған енгізілген түзетулер, сондай-ақ Хатч заңы, 1943 жылғы Смит-Коннели заңы және 1947 жылғы Тафт-Хартли заңы одан әрі реттеуді қамтамасыз етті. Бұл заңдар федералдық лауазымдарға сайлау науқандарында корпоративтік және кәсіби одақтардың шығындарын реттеуге бағытталған және науқан қаржыландырушыларының ашық жариялануын міндеттеді.

Заңнамалық тарихы

1970 жылы президент Никсон теледидар мен радиодағы сайлауалды шығындарды реттеуге бағытталған 1970 жылғы Саяси хабар тарату туралы заңға вето қойды. Президент Никсон Саяси хабар тарату туралы заң сайлау науқанының шығындарын жеткілікті түрде шектемейтінін, тек "бір тесікті бітеп тұрғанын" айтты. Бұл заң жобасы сайлау шығыстарын реттеуге жасалған әрекет болды, бірақ ветоны жою үшін қажетті дауысқа ие болғанына қарамастан, Сенаттағы демократтар президенттің қол қоймауының салдарынан заңды қабылдамады. Содан кейін сенатор Майк Мэнсфилд 1971 жылдың 26 қаңтарында 92-ші Конгресте S. 382 жобасын ұсынды, кейіннен ол FECA деп аталды. Заң алғаш рет 1971 жылдың 2 наурызында сенатор Джон Пастор арқылы Сенаттың Коммерция комитетінің Коммуникациялар жөніндегі кіші комитетіне ұсынылды. Сенаттың Сауда комитеті 18–0 дауыспен мақұлдағаннан кейін, Заң 1971 жылдың 5 тамызында Сенатта 88–2 дауыспен қабылданды. Палатада бұл заң 1971 жылдың 30 қарашасында 372–23 дауыспен қабылданды. Палатадағы нұсқа Сенаттағы нұсқадан өзгеше болғандықтан, келіссөздер комитеті шақырылды. 1971 жылдың 14 желтоқсанында Сенат келіссөздер комитетінің баяндамасын мақұлдады, ал 1972 жылдың 19 қаңтарында Палата президент Никсонға заң жобасын жіберіп, келіссөздер комитетінің баяндамасын мақұлдады.

Үгіт-насихаттық хабарламалар

Заң бойынша, телеарналар, газет жарнамалары және телефон қосылыстары арқылы сайлау округіндегі әрбір сайлаушыға шаққандағы үгіт-насихат шығындары, тұтыну бағасы индексі бойынша инфляцияға түзетілгенде 0,10 доллармен шектелді. Бұл мәселе бойынша бірнеше талқылаулар өткеніне қарамастан, Заң 1934 жылғы Коммуникациялар туралы заңның 315-бабын күштен жоймады, ол медиа компанияларын федералдық лауазымдарға үміткерлерге тең эфир уақыты беруді талап етеді.

Қылмыстық кодекске өзгерістер

FECA бойынша сыйақылар мен сыйлықтарға уәде беруге тыйым салынды, яғни лауазымға үміткер сайлаушылардан қаржы жинау үшін жұмысқа орналастыру немесе басқа да игіліктер ұсынуға болмайтын еді. Заң сонымен қатар кандидаттардың өз қаражатын сайлау науқанына жұмсауына шектеу қойды: Президенттік және Вице-президенттік үміткерлерге – 50 000 доллар, Сенатқа үміткерлерге – 35 000 доллар, ал Өкілдер палатасына үміткерлерге – 25 000 доллар.

Ашылу талаптары

Заң федералды лауазымдарға үміткерлерге 100 доллардан астам шығындарды және алған қаржылық көмекті ашуды талап етті. Егер кандидаттар бір күнтізбелік жыл ішінде 1000 доллардан астам қаржы алу және жұмсау ниетінде болса, олардың саяси комитеттерінің құрылымы мен құрамын да ашуға міндетті болды.