Ричард Даймонд: Жеке тергеуші

Кіріспе

Американдық радио және теледетективтік сериал.

"Ричард Даймонд, жеке детектив" – Блейк Эдвардс жасаған американдық детективтік драма. Ол 1949 жылдан 1953 жылға дейін радиода, ал 1957 жылдан 1960 жылға дейін теледидарда көрсетілді.

Радио

Дик Пауэлл «Ричард Даймонд, жеке детектив» радиосериалында бұрынғы полиция қызметкері, кейін жеке детектив болған рөлінде ойнады. Эпизодтар көбінесе клиенттің ақша тапшылығын бастан өткеріп жүрген Даймондтың кеңсесіне келіп, күніне 100 доллар және шығындар есебімен ақы төлеуге келісуімен немесе Даймондтың досы және бұрынғы серіктесі, лейтенант Уолтер Левинсонның өтініші бойынша іс қабылдауымен басталады. Даймонд тергеу жұмыстарында жиі бас жарақатын алады. Көптеген эпизодтар Даймондтың 975 Парк-авенюдегі пентхаусындағы Хелен Ашерге (оның сүйіктісі) Пауэллдің репертуарынан танымал ән немесе шоу-тюн орындауымен аяқталады. Левинсон рөлін Эд Бегли, Артур К. Брайан, Тед ДеКорсия және Алан Рид әртүрлі уақытта орындады. Хелен рөлін Вирджиния Грегг және басқалар сомдады. Тағы бір тұрақты актерлік құрам мүшесі – Уилмс Герберт, ол Уолттың аңқау сержанты Отис рөлінде ойнады және шоуда Хеленнің үй қызметшісі Фрэнсис рөлін де сомдады. Көптеген эпизодтарды Эдвардс жазды немесе режиссерлік етті. Сериалдың тақырыбы «Сүйіспеншілікке қалдыр» («Leave It to Love») деп аталып, әр эпизодтың басында Пауэлл үрлеп орындады. Ол 1949 жылдың 24 сәуірінде NBC радиосында эфирге шыға бастады, 1950 жылдың 5 сәуірінде Рексалл демеушілікке ие болды және 1950 жылдың 6 желтоқсанына дейін жалғасты. Camel темекісінің демеушілігімен, ол 1951 жылдың 5 қаңтарынан 1951 жылдың 29 маусымына дейін ABC арнасына, ал Рексалл 1951 жылдың 5 қазанынан 1952 жылдың 27 маусымына дейін қайта оралды. Амос 'н Эндидің орнына, ол 1953 жылдың 31 мамырынан 1953 жылдың 20 қыркүйегіне дейін CBS арнасында (қайтадан Rexall үшін) жексенбі кештері көрсетілді.

Телехикая

General Foods компаниясы бағдарламаны Пауэллден 1957 жылы «Декембрь қалыңдық» бағдарламасының жазғы орнын алмастыру үшін сатып алды. Ричард Даймондтың теледидардағы тұңғышы 1956 жылы 22 қарашада болды, ол кезде Дон Тейлор Chevron Hall of Stars-тағы «Қиысқыршы» эпизодында кейіпкерді бейнеледі. Пауэллдің Four Star Television компаниясы 1957 жылы CBS телеарнасында көрсетіліп, Ричард Даймонд, жеке детективтің теледидар нұсқасын шығарды. 1958 жылы қаңтарда екінші маусымда және 1959 жылы ақпанда үшінші маусымда CBS телеарнасына қайта оралды. 1959 жылдың күзінде төртінші және соңғы маусым NBC телеарнасында көрсетілді. Дэвид Янсен «Құқықшыдан» бұрын Нью-Йорк полициясының бұрынғы офицері және кино-нуар дәстүріндегі қатты қайнатылған жеке детектив Даймондтың рөлін сомдады. Дон Тейлор 1956 жылы Chevron Hall of Stars антологиялық сериясының эпизоды ретінде эфирге шыққан теледидар пилотында басты рөлді ойнады. Алғашқы екі телесезон радиодағы кейіпкердің сипаттамасына ең жақын болды (бірнеше эпизод радио сериясынан бейімделді). Алмаз өзінің сүйкімділігі мен ақыл-кеңестерімен, сондай-ақ ерлікпен танымал болды, ол әлі де Нью-Йоркте орналасқан, бірақ Янссен ешқашан фортепианоға отырып ән айтпады, өйткені Пауэлл әдетте радио эпизодтарының көпшілігін аяқтаған. Қара түсті түсірілген алғашқы кадрда ол шапқы, костюм және галстук киіп, көлеңкелі көшемен камераға қарай жүреді және темекі шегеді, жарық оның бетін ашады. Бірінші маусымда Максвелл Хаус демеуші болғаннан кейін шоуды Кент темекісі демеуші болды, ал Франк Девольдің ойыншықты құпия тақырыбы «Максвелл Хаус – Соңғы тамшысына дейін дәмді» немесе «Микронит сүзгісімен Кент» деп жарнамалаған хабаршының астында естілді. Сериалдың синдикаттық қайта хабарларында қайта қаралған атау, Call Mr. D, экранда жарқырайды, ал Девольдің музыкасы Пит Руголоның әлдеқайда танымал тақырыбымен ауыстырылады, бірақ ол 3-ші маусымға дейін пайда болмады. Екінші маусымнан кейін оқиға Нью-Йорк қаласынан Лос-Анджелеске ауыстырылды және өндіріс толығымен қайта құрылды. 3-маусымды құрайтын 18 эпизод 1959 жылдың ақпан айынан маусым айының ортасына дейін эфирге шықты, ал Даймондтың кейіпкері Калифорниядағы нуар алдыңғылары Сэм Спейд пен Филип Марлоуға аз ғана ұқсастықты білдірді. 1950 жылдардың аяғында Голливудтың ғажайып көрінісі миллиондаған көрермендер үшін қарсы тұрмайтын қиялға айналды, ал Warner Brothers-тің танымалдылығы 77 Sunset Strip-ке көп орындық түсірілімді қамтиды және Даймондтың үшінші маусымынан төрт ай бұрын эфирге шыға бастады. Бұл, сөзсіз, жаңа П.И. бейнесі, көбінесе Дашиелл Хамметтен гөрі Хью Хефнерден көбірек шабыт алғандай болды. Алмаз енді арзан жалдамалы, жабық кеңседе емес, қазіргі заманғы, әдемі жабдықталған, Голливуд тауына орналасқан бассейнмен толыққанды ранчо үйінде жұмыс істеді. Оның панорамалық жылжитын шыны есіктері таулар мен қала көрінісін көрсетеді, оның суға батқан қонақ бөлмесінде бар және сүйікті орындық бар, онда ол көптеген кештерде от алдында жас әйелдерді көңіл көтереді. Сол кезде ол «Сансет Стрип» жеке детективтерінің ізімен 1959 жылы шыққан «ДеСото Файрфлайт» атты кабриолетке де мініп жүрді. Хефнердің қиялы гаджеттермен, әсіресе Даймондтың автомобиль телефонымен, оны тікелей формалы, жұмбақ «Сэм» бақылайтын жауап беруші қызметіне байланыстырды. 3-маусымының заманауи, жастық атмосферасы композитор / аранжировщик Пит Руголоның джаз партитурасымен толықтырылды, ол әр эпизод үшін үлкен топтың, Стэн Кенттон ескесінің белгілерін жасады. Жоғары стильді ашылу сызығында Руголоның мықты тақырыбынан бұрын шиеленіскен мелодиялық фрагменттер Diamond жүгіріп жатқан, шапқыншылықты, силуэтті бейнелерді атап көрсетеді, ал кейін шапқын, костюм және галстукпен тағы да алға басып, темекі жағу үшін, бастапқы нуар тұжырымдаманың қайта басталуын ұсынады. (Руголоның ұпайлары көп ұзамай соншалықты танымал болды, 1959 жылы оның Diamond сигналдарының толық альбомы, Ричард Даймондтың музыкасы, Mercury лейблімен шығарылды.) NBC телеарнасында эфирге шыққан төртінші маусымда сценарийлер Лос-Анджелесті орнату ретінде сақтады, бірақ Хефнердің фантастикалық элементтері айтарлықтай азайтылды. Енді Даймонд Нью-Йорктегі әдемі ферма үйін әдемі, бірақ әдемі пәтермен алмастырды. Ол әлі де Сэммен телефон арқылы байланысып тұрды, бірақ ол 1959 жылғы Ford Galaxie кабриолетін айдап жүрді. Алғашқы атаулар сақталса да, Руголоның ұраны Ричард Шорстың «Nervous» атты тыныш тақырыппен ауыстырылды, кейіннен ол Дик Пауэлл Шоуының әрбір сериясын бастаған ерекшелікті кезеңінде пайдаланылды. CBS телеарнасының 3-маусымының қайта басталуы сенбі күндері кешкі 10-да эфирге шықты, бірақ NBC телеарнасы уақытты дүйсенбі күні кешкі 7:30-ға ауыстырды, ал 4-маусым 1959 жылдың 5 қазанында 17 эпизодтық көрсетіліммен басталды, ол қаңтардың соңында аяқталды. Сандық көрсеткіштері жоғары болмағандықтан, маусымның тоғыз қосымша эпизоды кешіктірілді, тек 1960 жылдың 5 шілдесінде сейсенбі күні жазғы орны ретінде қайта басталды және қыркүйектің басында аяқталды. Ескі нуар элементтері көбірек көзге түскенмен, соңғы маусымның көрінісі эстетикадан гөрі шығындарды қысқартудан шабыттанғандай көрінеді, ал өндіріс сапасы 3-маусымнан әлдеқайда нашар. Янссеннен басқа, сериалда басқа да қайталама кейіпкерлер болды. Даймондтың Нью-Йорк полициясымен тарихын көрсете отырып, радиодағы нұсқасы оның досы, полиция лейтенанты Уолт Левинсонды (көбінесе Эд Бегли аға ойнаған) көрсетті, ал теледидарда тәжірибелі актер Регис Туми, Даймондтың бұрынғы бастығы, лейтенант Деннис «Мак» Макгоуді, 1957 жылдың шілдесінде эфирге шыққан бірінші эпизодта пайда болды. Туми содан кейін тағы жеті эпизодта, соның ішінде 1958 жылдың 26 маусымында эфирге шыққан 2-маусымның соңғы эпизоды «Snow Queen» эпизодында эпизодтық түрде пайда болды. Радиодағы нұсқасы Даймондқа тұрақты әйелді, бай әлеуметтік қыз Хелен Ашерді (Вирджиния Грегг ойнаған) де сыйлады, бұл сюжеттік желі теледидарда 3-маусымның бірінші эпизодына дейін ескерілмеді, ол кезде Даймонд сәнін дизайнері Карен Уэллспен, Барбара Бейн ойнаған, танысады. Бірақ бұл өндірушілер үшін қиындық тудырған болуы мүмкін, өйткені радиодағы Даймонд шексіз флиртке бейім, ал Пауэллдің кейіпкері әдетте әдемі клиенттерін ұятсыз түрде қарап, содан кейін әр апта сайын Хеленге оралатын. Бір телеэпизодта «Жұмсақ тиісуде» Карен Даймондтың оны алдауға дайын екенін байқайды, ал бес эпизодтан кейін «тұрақты әйел» сюжеттік желісі жойылды, Даймонд тағы да еркін жүреді. Лос-Анджелеске келген кезде Даймондтың жергілікті полициямен тарихы болған жоқ, ал олармен кездесуі көбінесе шиеленіскен. 4-маусымда Расс Конвей бес эпизодқа лейтенант Пит Кил рөлінде сомдады, ал олардың қарым-қатынасы әрқашан жылы болмаса да, өзара құрметке айналды. 3-маусымда пайда болған және сериалдың соңына дейін қалған мәңгілік Сэм (көрермендер оның бетін көп көрмеді). Ол көбінесе 3-маусымның көп бөлігінде Мэри Тайлер Мур ойнады, ал кейін Роксана Брукс оны ауыстырды.

General Foods bought the program from Powell as a summer replacement for December Bride in 1957. The television debut of Richard Diamond occurred on November 22, 1956, when Don Taylor portrayed the character in the "Double Cross" episode on Chevron Hall of Stars. Powell's company, Four Star Television, produced the television version of Richard Diamond, Private Detective, which premiered in the summer of 1957 on CBS. It returned to CBS in January 1958 for the second season and in February 1959 for the third season, again on CBS. In the fall of 1959, the fourth and final season aired on NBC. David Janssen, before The Fugitive, starred as Diamond, a former officer of the New York Police Department and a hard boiled private detective in the film noir tradition. Don Taylor played the title role in a 1956 television pilot, broadcast as an episode of the anthology series Chevron Hall of Stars. The first two television seasons followed radio's characterization the most closely (several episodes were adapted from the radio series). Diamond, known for his charm and wisecracks as much as his virility, was still based in New York, though Janssen never sat at a piano and sang, as Powell had typically ended most of the radio episodes. In the noirish opening sequence, clad in hat, suit, and tie, he walks down a dimly lit street toward the camera and lights up a cigarette, the light revealing his face. After the first season when the sponsor was Maxwell House, the show was sponsored by Kent cigarettes, and Frank DeVol’s playfully mysterious theme was heard underneath an announcer hawking either "Maxwell House – Good to the Last Drop" or “Kent with the Micronite filter.” In syndicated rebroadcasts of the series, the revised title, Call Mr. D., flashes on the screen, and DeVol's music is replaced by Pete Rugolo’s far more recognizable theme—although that did not appear until Season 3. Following the second season, the setting was switched from New York City to Los Angeles, and the production was entirely redesigned. The 18 episodes comprising Season 3 aired from February to mid June of 1959, and Diamond’s character now bore only slight resemblance to his California based noirish predecessors Sam Spade and Philip Marlowe. By the late 1950s, the glamour of Hollywood was becoming an irresistible fantasy for millions of viewers, and the popularity of Warner Brothers’ 77 Sunset Strip—which involved a good deal of location shooting and began airing four months before Diamond's third season—undoubtedly influenced a newer P. I. image that often seemed more inspired by Hugh Hefner than by Dashiell Hammett. Diamond no longer occupied a low rent, cloistered office, but now operated from a modern, beautifully appointed ranch house—complete with a swimming pool—in the Hollywood Hills. With panoramic sliding glass doors providing views of the mountains and the city, his sunken living room featured a bar and a loveseat, where he could be found many evenings entertaining young women before a fire. Following the lead of the Sunset Strip private eyes, he also drove a convertible—in this case a 1959 DeSoto Fireflite. The Hefner like fantasy was enhanced by gadgets, especially Diamond's car phone, which connected him directly to an answering service overseen by the shapely, enigmatic “Sam.” Season 3's modern, more youthful ambience was complemented by a jazz score by composer/arranger Pete Rugolo, who created a set of big band, Stan Kenton esque cues for each of the episodes. In the highly stylized opening sequence, Rugolo's robust theme is preceded by tense melodic fragments underscoring a series of frenetic, silhouette images of Diamond running, before walking forward—again in hat, suit, and tie—to light a cigarette, suggesting a re boot of the original noirish conception. (Rugolo's score soon became so popular that in 1959 a full album of his Diamond cues, The Music from Richard Diamond, was released on the Mercury label.) In the fourth season, which aired on NBC, the writers retained Los Angeles as the setting, but the Hefner esque fantasy elements were considerably toned down. Now Diamond again operated from an office reminiscent of what he had known in New York, and his beautiful ranch house was replaced by an attractive—though more conventional—apartment. His car phone still connected him to Sam, but he now drove a 1959 Ford Galaxie convertible—absent the impressive tail fins of his DeSoto. Though the opening titles remained, Rugolo's score was replaced by a more sedate theme, "Nervous" by Richard Shores, later to be used during the highlight sequence that began every episode of The Dick Powell Show. The CBS Season 3 re boot had aired on Sunday nights at 10 pm, but NBC moved the time slot to 7:30 pm Monday, and Season 4 began airing on October 5, 1959, with a 17 episode run that concluded late in January. Because its numbers were no longer strong, the season's nine additional episodes were delayed, resuming only as a summer replacement on Tuesday, July 5, 1960, and concluding in early September. Though the old noirish elements were more prominent, the look of the final season seems inspired more by cost cutting than aesthetics, and the production values appear far less glamorous than Season 3. In addition to Janssen, the series had other recurring characters. Mirroring Diamond's history with the New York Police Department, the radio version featured his friend, police Lt. Walt Levinson (often played by Ed Begley, Sr.), and on TV, veteran actor Regis Toomey, portraying Diamond's former superior, Lt. Dennis "Mac" McGough, came aboard in the first episode, which aired in July 1957. Toomey then appeared intermittently in seven more, including “Snow Queen,” the final episode of Season 2, which aired on June 26, 1958. Radio's version also gave Diamond a steady girl friend, wealthy socialite Helen Asher (played by Virginia Gregg), a story arc that was neglected by television until the first episode of Season 3, when Diamond meets fashion designer Karen Wells, played by Barbara Bain. But this may have created a conundrum for the producers, since radio's Diamond was also an unrestrained flirt, and Powell's character often shamelessly ogled his beautiful clients before returning to Helen each week. In one TV episode, “Soft Touch,” Karen catches Diamond about to two time her, and after five episodes, the “steady girl friend” arc had disappeared, with Diamond once again playing the field. When he first reached Los Angeles, Diamond had no history with the local police, and his encounters with them are often contentious. In Season 4, Russ Conway was cast as Lieutenant Pete Kile for five episodes, and their relationship soon turns to one of mutual respect, if not always warmth. The omnipresent Sam entered the picture (at least partially—viewers never saw much of her face) in Season 3 and remained for the duration of the series. She was played for most of Season 3 by Mary Tyler Moore in her first regular series role, and later replaced by Roxane Brooks.

Бейімделулер

1968 жылы Four Star президенті Дэвид Шарней Дэвид Янсен бас рөлде ойнайтын көркем фильмді қайта жаңғыртуды жариялады, бірақ бұл жоспарлар іске аспады. 1948 жылы оқиғаларға арналған Ричард Даймондтың екі рұқсатсыз қысқа әңгімесі 2016 жылы кітап түрінде жарық көрді.