Акустикалық драма өнерінің тарихы мен дамуы

Кіріспе

Таза акустикалық драмалық қойылым

Радиодрама (немесе аудиодрама, аудио ойын, радио ойын, радио театр немесе аудио театр) – драмалық, таза акустикалық қойылым. Көрнекі компоненті жоқ радиодрама тыңдаушыға кейіпкерлер мен оқиғаны елестетуге көмектесетін диалог, музыка және дыбыс эффектілеріне сүйенуге тиіс: «Ол физикалық өлшемде естіледі, бірақ психологиялық өлшемде көрнекі күш ретінде де әсерлі». Радиодрамаға радио үшін арнайы жазылған пьесалар, докдрама, көркем әдебиеттің драмалық түрде бейімделуі, сондай-ақ бастапқыда театрға арналған пьесалар, оның ішінде музыкалық театр және опера кіреді. Радиодрама 1920 жылдары алғаш дамығаннан кейін он жыл ішінде кең танымалдылыққа ие болды. 1940 жылдары ол халықаралық деңгейдегі танымал ойын-сауық құралының біріне айналды. 1950 жылдары теледидардың пайда болуымен радиодрама көрермендерін жоғалта бастады. Дегенмен, ол әлемнің көптеген елдерінде танымал күйін сақтап келеді. Ескі радио бағдарламаларының (OTR) жазбалары бүгінде коллекционерлердің, кітапханалар мен мұражайлардың аудио архивтерінде, сондай-ақ Internet Archive сияқты бірнеше онлайн платформаларда сақтаулы. XXI ғасырда АҚШ-тағы эфирлік радиода радиодраманың орны шешілді, американдық радиодраманың көп бөлігі өткен онжылдықтардағы бағдарламаларды қайта таратумен ғана шектелді. Алайда, басқа елдерде радиодраманың дәстүрі әлі де гүлденуде. Мысалы, Ұлыбританияда BBC жыл сайын Radio 3, Radio 4 және Radio 4 Extra арналарында жүздеген жаңа радио пьесаларын шығарады және эфирге береді. АҚШ сияқты, Австралияның ABC телеарнасы да драмалық бағдарламаларды эфирден алып тастады, бірақ Жаңа Зеландияда RNZ әртүрлі драмалық бағдарламаларды үздіксіз эфирге беруде. Цифрлік жазбалар мен Интернет тарату технологияларының дамуының арқасында 2010 жылдардың басында радиодрама жаңа өркендеуді басынан кешірді. Подкастинг винтажды бағдарламаларды таратумен қатар, жаңа радиодрамаларды жасаудың қолжетімді құралын ұсынды. «Аудиодрама» немесе «аудиотеатр» терминдері кейде «радиодрама» терминімен синоним ретінде қолданылады; алайда, аудиодрама немесе аудиотеатр міндетті түрде радиодағы эфирлік трансляция үшін көзделуі мүмкін емес. Аудиодраманы CD, кассета, подкаст, веб-трансляция немесе басқа да цифрлық жүктемелерден, сондай-ақ радиодан табуға болады.

Radio drama (or audio drama, audio play, radio play, radio theatre, or audio theatre) is a dramatized, purely acoustic performance. With no visual component, radio drama depends on dialogue, music and sound effects to help the listener imagine the characters and story: "It is auditory in the physical dimension but equally powerful as a visual force in the psychological dimension." Radio drama includes plays specifically written for radio, docudrama, dramatized works of fiction, as well as plays originally written for the theatre, including musical theatre, and opera. Radio drama achieved widespread popularity within a decade of its initial development in the 1920s. By the 1940s, it was a leading international popular entertainment. With the advent of television in the 1950s radio drama began losing its audience. However, it remains popular in much of the world. Recordings of OTR (old time radio) survive today in the audio archives of collectors, libraries and museums, as well as several online sites such as Internet Archive. By the 21st century, radio drama had a minimal presence on terrestrial radio in the United States, with much American radio drama being restricted to rebroadcasts of programmes from previous decades. However, other nations still have thriving traditions of radio drama. In the United Kingdom, for example, the BBC produces and broadcasts hundreds of new radio plays each year on Radio 3, Radio 4, and Radio 4 Extra. Like the US, Australia's network the ABC has abandoned broadcasting drama but in New Zealand on RNZ, continues to promote and broadcast a variety of drama over its airwaves. Thanks to advances in digital recording and Internet distribution, radio drama experienced a revival around 2010. Podcasting offered the means of inexpensively creating new radio dramas, in addition to the distribution of vintage programs. The terms audio drama or audio theatre are sometimes used synonymously with radio drama; however, audio drama or audio theatre may not necessarily be intended specifically for broadcast on radio. Audio drama can also be found on CDs, cassette tapes, podcasts, webcasts, or other digital downloads as well as broadcast radio.

Тарих

Рим драматуры Сенека радио драмасының алға басушысы деп есептеледі, себебі "оның пьесалары актерлер сахналық қойылымдар ретінде емес, оқырмандар дыбыстық қойылымдар ретінде орындаған. Осы тұрғыдан алғанда, 20 ғасырдың технологиясы дыбыстық пьесаларды кеңінен таратуға мүмкіндік бергенге дейін Сенеканың ізін жалғайтын ешкім болған жоқ".

1930-1960 жылдар: кең тараған танымалдылық

Американың ең танымал радио драмасы Орсон Уэллстің "Әлемдер соғысы" (Г.Г. Уэллстің романының 1938 жылғы нұсқасы) болуы мүмкін, ол өте асыра айтылған, бірақ форманың күшін білдіретін жаппай үрейдің оқиғаларын қозғады. 1930 жылдардың аяғында радиодрама АҚШ-та (және әлемнің басқа бөліктерінде) кеңінен танымал болды. Онда көптеген түрлі жанрдағы бағдарламалар болды: құпия және триллер, мыс опералар мен комедиялар. Радио драмасында бастаған американдық драматургтар, сценаристтер мен романдар жазушылардың арасында Род Серлинг пен Ирвин Шоу бар. Алайда, 1930 жылдары Ұлыбританияда BBC бағдарламалары көбірек жоғары деңгейде болды, оларға Шекспирдің шығармалары, классикалық грек драмалары, сондай-ақ Чехов, Ибсен, Стриндберг және тағы басқалар кірді. Роман мен әңгімелер де жиі драмаға айналдырылды. Сонымен қатар, қазіргі жазушылардың пьесалары мен түпнұсқа пьесалар қойылды, мысалы, 1936 жылы Т.С. Элиоттың әйгілі өлең пьесасы "Кафедральдық собордағы кісі өлтіру". 1930 жылы BBC "Лондонның Вест-Эндісінен екі есе көп спектакльдер" шығарды және 1940 жылдардың ортасына қарай жылына 400-ден астам спектакль қойды. Радио драмасының продюсерлері сахналық пьесаларды радиоға бейімдеу әрқашан сәтті болмайтынын, және оның театрдан ерекше және басқаша орта ретінде әлеуетін мойындаған радио үшін арнайы жазылған пьесалар қажет екенін тез түсінді. Мысалы, Джордж Бернард Шоудың пьесалары оңай бейімделетін болып көрінді. Алайда, 1929 жылдың 14 тамызында BBC әдеби журналындағы The Listener журналында 12 ұлы пьесаның көрсетілуін талқылаған мақаласында өткендегі театр әдебиетін назардан тыс қалдырмау керек, ал болашақ негізінен микрофонға арналған пьесалармен байланысты екені айтылды. 1939-40 жылдары BBC өзінің драмалық репертуарлық компаниясын құрды, ол актерлердің қорын тез қолжетімді етті. Соғыстан кейін олардың саны 50-ге жетті. Олар 1940-1960 жылдардағы BBC радио драмасының гүлдену кезеңінде көптеген спектакльдерде өнер көрсетті. Бастапқыда BBC американдық стилдегі "мыс операсына" қарсылық көрсетті, бірақ ақырында өте танымал сериалдар, мысалы, Дик Бартон, арнайы агент (1946–51), миссис Дейлдің күнделігі (1948–69) және The Archers (1950–) шығарылды. The Archers әлі де жалғасуда (2017 жылдың қазанында) және 18 400-ден астам эпизодтары бар әлемдегі ең ұзақ уақыт бойы жалғасып келе жатқан мыс операсы болып табылады. Бұрын бірнеше сериялы драма болған, соның ішінде алты эпизодты "Свастиканың көлеңкесі" (1939), Дороти Л. Сайерстің "Патша болу үшін туылған адам" он екі эпизодта (1941), және "Фронт желісі отбасы" (1941–48), АҚШ-ты соғысқа қатысуға шақыру мақсатында Америкаға таратылды. Шоу сюжеті британдық отбасы Робинсонның сынақтары мен азаптарын бейнеледі, олар соғыста өмір сүрді. Бұл жерде рациондау, әрекетке қатысқан отбасы мүшелері және Blitz туралы сюжеттер болды. Соғыстан кейін 1946 жылы BBC Light Programme бағдарламасына ауыстырылды. BBC Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде драманың әртүрлі түрлерін, соның ішінде драмалық драмаларды шығаруды жалғастырды; олар жұмысқа алған жазушылардың арасында 1941 жылы BBC-нің қызметкері болған романшы Джеймс Хэнли мен ақын Луис МакНейс болды. МакНейс BBC-де алғашқыда АҚШ-қа, кейін Ресейге тікелей пропагандаға емес, елдер арасындағы байланыстарды атап өтетін мәдени бағдарламалар арқылы қолдау көрсетуге бағытталған радио бағдарламаларын жазу мен шығарумен айналысты. Соғыс аяқталғанға дейін МакНейс BBC үшін 60-тан астам сценарий жазды, соның ішінде Кристофер Колумб (1942), Лоренс Оливье, "Қара мұнара" (1946) және Гётенің "Фауст" романының алты бөлімді радиода бейімдеуі (1949). Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін BBC радиосын қайта ұйымдастырды, BBC Home Service-ті толықтыру үшін екі жаңа арнаны енгізді (оның өзі 1939 жылдың қыркүйегінде соғысқа дейінгі ұлттық және өңірлік бағдарламалардың бірігуінің нәтижесі). Бұл BBC Light Programme (бұған дейін 1945 жылдың 29 шілдесінде және соғыс уақытындағы General Forces Programme бағдарламасының тікелей жалғаушысы) және BBC Third Programme (бұл бағдарлама 1946 жылдың 29 қыркүйегінде басталды) болды. BBC Light Programme, негізінен жеңіл ойын-сауық пен музыкаға арналған болса да, драманың әділ үлесін алып жүрді, бұл жеке пьесалар (әдетте, станция атауы көрсеткендей, жеңіл сипатқа ие) және сериалдар. Осыған қарама-қайшы, BBC-дің үшінші бағдарламасы соғыстан кейінгі Ұлыбританияның жетекші мәдени және интеллектуалдық күштерінің біріне айналды, ол ауыр драмаға маманданды (оның мазмұнын құрайтын маңызды музыка, әңгімелер және басқа да ерекшеліктер): классикалық және заманауи / эксперименталды драмалық шығармалардың ұзақ өндірістері кейде кез келген кеште оның өндірісінің басым бөлігін құрады. Home Service, сонымен қатар, күнделікті "орта деңгейдегі" драманы (бір реттік пьесалар мен сериалдарды) хабарлауды жалғастырды. BBC радио драмасының ең гүлденген кезеңі 1950-1960 жылдар болды, және осы кезеңде көптеген британдық драматургтар өзінің мансабын BBC-де бастады немесе олардың шығармалары радио үшін бейімделді. Драматург Кэрил Черчилльдің кәсіби драма өндірісімен алғашқы тәжірибесінің көп бөлігі радио драматургі ретінде болды және 1962 жылы "Құмыршалармен" бастап, 1973 жылға дейін BBC радио драмасымен тоғыз өндіріс жазды, осы кезде оның сахналық жұмыстары Royal Court Theatre-де таныла бастады. Джо Ортонның 1963 жылғы драмалық дебюті 31 тамыз 1964 жылы хабарланған "Байдарламадағы қарақшы" радио пьесасы болды. Том Стоппардың "алғашқы кәсіби өндірісі BBC Radio-дағы Just Before Midnight бағдарламасында болды, ол жаңа драматургтерді көрсетті". Джайлс Купер радио үшін жазуда пионер болды, радио және теледрамада өнімді болды. Оның ерте жетістіктері Чарльз Диккенстің "Оливер Твист", Уильям Голдингтің "Шыбықтар мырзасы" және Джон Уайндхэмнің классикалық ғылыми-фантастикалық романы "Трифидтер күні" радио драмалары болды. Ол сонымен қатар театрда сәтті болды. Оның радио пьесаларының біріншісі, оның атағын әкелгені Mathry Beacon (1956) болды, ол соғыс аяқталғаннан кейін жылдар өткен соң Уэльстегі бір "ракета бұрғышын" күзетіп тұрған шағын ер және әйел тобы туралы. Билл Наутонның радио пьесасы Alfie Elkins and his Little Life (1962) алғаш рет 1962 жылдың 7 қаңтарында BBC Third Programme-де хабарланды. Онда Альфи "[өте керемет бейтараптықпен] өмірімен жүреді". Оқиға шамамен екі онжылдыққа созылады, Екінші дүниежүзілік соғыстың басынан 1950 жылдардың соңына дейін. 1964 жылы Билл Наутон оны Майкл Кейнмен бас рөлде Alfie (1966) фильмінің сценарийіне айналдырды. Басқа да көрнекті радио драматургтері Генри Рид, Брендан Бехан, Рис Адриан, Алан Платер; Энтони Мингелла, Алан Блездайл және романшы Анджела Картер болды. Романшы Сьюзан Хилл де 1970 жылдардың басынан бері BBC Radio үшін жазды. Радио үшін жасалған ең танымал шығармалардың арасында Дилан Томасның Under Milk Wood (1954), Сэмюэл Бекеттің All That Fall (1957), Гарольд Пинтердің A Slight Ache (1959) және Роберт Болттың A Man for All Seasons (1954) бар. Бекет 1950-1960 жылдары бірнеше қысқа радио пьесаларын жазды және кейінірек телевидение үшін де жазды; оның радио пьесасы Embers алғаш рет 1959 жылдың 24 маусымында BBC Third Programme-де хабарланды және сол жылы Prix Italia сыйлықтарында RAI жүлдесін жеңіп алды. Роберт Болттың жазу мансабы Children's Hour үшін сценарийлермен басталды. A Man for All Seasons кейін 1957 жылы телевидениеде қойылды. Содан кейін 1960 жылы Лондондағы Вест-Эндте және 1961 жылдың соңында Нью-Йорктің Бродвеінде өте сәтті қойылым болды. Сонымен қатар, екі фильмдік нұсқасы болды: 1966 жылы Пол Скофилдтің және 1988 жылы Чарльтон Хестонды бас рөлде сомдаған. Алан Аикборн радио үшін көп жазбағанмен, оның көптеген сахналық пьесалары кейін радио үшін бейімделді. Басқа да маңызды бейімдеулердің арасында 1946 жылы ақын Дэвид Джонстың In Parenthesis және 1953 жылы The Anathemata-ның оқылуы, BBC Third Progra...

Perhaps America's most famous radio drama broadcast is Orson Welles' The War of the Worlds (a 1938 version of H. G. Wells' novel), which inspired stories of a mass panic that, though greatly exaggerated, signaled the power of the form. By the late 1930s, radio drama was widely popular in the United States (and also in other parts of the world). There were dozens of programs in many different genres, from mysteries and thrillers, to soap operas and comedies. Among American playwrights, screenwriters and novelists who got their start in radio drama are Rod Serling and Irwin Shaw. In Britain, however, during the 1930s BBC programming, tended to be more high brow, including the works of Shakespeare, Classical Greek drama, as well as the works of major modern playwrights, such as Chekhov, Ibsen, Strindberg, and so forth. Novels and short stories were also frequently dramatised. In addition the plays of contemporary writers and original plays were produced, with, for example, a broadcast of T. S. Eliot's famous verse play Murder in the Cathedral in 1936. By 1930, the BBC was producing "twice as many plays as London's West End" and were producing over 400 plays a year by the mid 1940s. Producers of radio drama soon became aware that adapting stage plays for radio did not always work, and that there was a need for plays specifically written for radio, which recognized its potential as a distinct and different medium from the theatre. George Bernard Shaw's plays, for example, were seen as readily adaptable. However, in a lead article in the BBC literary journal The Listener, of 14 August 1929, which discussed the broadcasting of 12 great plays, it was suggested that while the theatrical literature of the past should not be neglected the future lay mainly with plays written specifically for the microphone. In 1939–40, the BBC founded its own Drama Repertory Company which made a stock of actors readily available. After the war, the number was around 50. They performed in the great number of plays broadcast in the heyday of BBC radio drama of the 40s–60s. Initially the BBC resisted American style 'soap opera', but eventually highly popular serials, like Dick Barton, Special Agent (1946–51), Mrs Dale's Diary (1948–69) and The Archers (1950–), were produced. The Archers is still running (as of October 2017) and is the world's longest running soap opera with a total of over 18,400 episodes. There had been some earlier serialized drama including, the six episode The Shadow of the Swastika (1939), Dorothy L. Sayers's The Man Born To Be King, in twelve episodes (1941), and Front Line Family (1941–48), which was broadcast to America as part of the effort to encourage the US to enter the war. The show's storylines depicted the trials and tribulations of a British family, the Robinsons, living through the war. This featured plots about rationing, family members missing in action and the Blitz. After the war in 1946 it was moved to the BBC Light Programme. The BBC continued producing various kinds of drama, including docu drama, throughout World War II; amongst the writers they employed were the novelist James Hanley and poet Louis MacNeice, who in 1941 became an employee of the BBC's. MacNeice's work for the BBC initially involved writing and producing radio programmes intended to build support for the US, and later Russia, through cultural programmes emphasising links between the countries rather than outright propaganda. By the end of the war MacNeice had written well over 60 scripts for the BBC, including Christopher Columbus (1942), which starred Laurence Olivier, The Dark Tower (1946), and a six part radio adaptation of Goethe's Faust (1949). Following World War II the BBC reorganized its radio provision, introducing two new channels to supplement the BBC Home Service (itself the result of the fusion in September 1939 of the pre war National and Regional Programmes). These were the BBC Light Programme (dating from 29 July 1945 and a direct successor to the wartime General Forces Programme) and the BBC Third Programme (launched on 29 September 1946). The BBC Light Programme, while principally devoted to light entertainment and music, carried a fair share of drama, both single plays (generally, as the name of the station indicated, of a lighter nature) and serials. In contrast, the BBC Third Programme, destined to become one of the leading cultural and intellectual forces in post war Britain, specialized in heavier drama (as well as the serious music, talks, and other features which made up its content): long form productions of both classical and modern/experimental dramatic works sometimes occupied the major part of its output on any given evening. The Home Service, meanwhile, continued to broadcast more "middle brow" drama (one off plays and serializations) daily. The high water mark for BBC radio drama was the 1950s and 1960s, and during this period many major British playwrights either effectively began their careers with the BBC, or had works adapted for radio. Most of playwright Caryl Churchill's early experiences with professional drama production were as a radio playwright and, starting in 1962 with The Ants, she wrote nine productions with BBC radio drama up until 1973, when her stage work began to be recognised at the Royal Court Theatre. Joe Orton's dramatic debut in 1963 was the radio play The Ruffian on the Stair, which was broadcast on 31 August 1964. Tom Stoppard's "first professional production was in the 15 minute Just Before Midnight programme on BBC Radio, which showcased new dramatists". Giles Cooper was a pioneer in writing for radio, becoming prolific in both radio and television drama. His early successes included radio dramatisations of Charles Dickens's Oliver Twist, William Golding's Lord of the Flies, and John Wyndham's classic science fiction novel Day of the Triffids. He was also successful in the theatre. The first of his radio plays to make his reputation was Mathry Beacon (1956), about a small detachment of men and women still guarding a Top Secret "missile deflector" somewhere in Wales, years after the war has ended. Bill Naughton's radio play Alfie Elkins and his Little Life (1962) was first broadcast on the BBC Third Programme on 7 January 1962. In it Alfie, "[w]ith sublime amorality swaggers and philosophises his way through" life. The action spans about two decades, from the beginning of World War II to the late 1950s. In 1964, Bill Naughton turned it into a stage play which was put on at London's Mermaid Theatre. Later, he wrote the screenplay for a film version, Alfie (1966), starring Michael Caine. Other notable radio dramatists included Henry Reed, Brendan Behan, Rhys Adrian, Alan Plater; Anthony Minghella, Alan Bleasdale, and novelist Angela Carter. Novelist Susan Hill also wrote for BBC Radio, from the early 1970s. Among the most famous works created for radio, are Dylan Thomas's Under Milk Wood (1954), Samuel Beckett's All That Fall (1957), Harold Pinter's A Slight Ache (1959), and Robert Bolt's A Man for All Seasons (1954). Beckett wrote a number of short radio plays in the 1950s and 1960s, and later for television; his radio play Embers was first broadcast on the BBC Third Programme on 24 June 1959 and won the RAI prize at the Prix Italia awards later that year. Robert Bolt's writing career began with scripts for Children's Hour. A Man for All Seasons was subsequently produced on television in 1957. Then in 1960, there was a highly successful stage production in London's West End and on New York's Broadway from late 1961. In addition there have been two film versions: in 1966 starring Paul Scofield and 1988 for television, starring Charlton Heston. While Alan Ayckbourn did not write for radio many of his stage plays were subsequently adapted for radio. Other significant adaptations included, dramatised readings of poet David Jones's In Parenthesis in 1946 and The Anathemata in 1953, for the BBC Third Programme, and novelist Wyndham Lewis's The Human Age (1955). Among contemporary novels that were dramatised were the 1964 radio adaptation of Stan Barstow's A Kind of Loving (1960); there had also been a 1962 film adaption.

1960-2000: АҚШ-та төмендеу

Теледидар пайда болғаннан кейін, АҚШ-та радиодрамалар бұрынғы танымалдарына қайта оралмады. 1960 жылы көптеген CBS және NBC радиодрамалары тоқтатылды. Америка радиосының "Алтын ғасырынан" қалған соңғы желілік радиодрамалар – "Саспенс" және "Сенің шын жүректен, Джонни Доллар" 1962 жылдың 30 қыркүйегінде аяқталды. Содан бері радиодраманы жаңғыртуға әртүрлі әрекеттер жасалып келеді. 1960 жылдары Дик Оркин танымал синдикатталған комедиялық оқиғалар сериясы "Chicken Man"ді жасады. ABC радиосы 1964–65 жылдары күнделікті драмалық антологиялық бағдарлама "Театр бесін" эфирге шығарды. "The Goon Show" қойылымынан шабыттанған "Firesign Theatre" тобының "төрт немесе бес есімді жігіттері" өздерінің сатиралық пьесаларымен үлкен аудитория жинады. 1970 жылдардың басындағы өндірістің қысқа мерзімді жаңғыруы Род Серлингтің "The Zero Hour for Mutual", Ұлттық қоғамдық радионың "Earplay", және тәжірибелі Химан Браунның CBS радиосының "Құпия театры" мен "General Mills радиолық оқиға театры" туындыларын әкелді. Бұл қойылымдар кейін "Sears/Mutual Radio Theater", "Чикагодағы Ұлттық радио театры", "NPR Playhouse" және 1950 жылдардағы "X Minus One" сериясының жаңа эпизодтарымен жалғасты. Осы кезеңде Юрий Расовский, ZBS-тің Томас Лопез және юморист Гаррисон Кейллордың "A Prairie Home Companion" бағдарламасында естілген драмалық эскиздер сияқты жаңа драматургтердің туындылары пайда болды. Брайан Дейлидің 1981 жылы "NPR Playhouse" үшін түсірілген "Жұлдызды соғыс" ғарыш операсының сәтті бейімделуі ерекше табысқа ие болды. Бұл сериалдың өндіріс шығындары Lucasfilm-нің қолдауымен, ол NPR-ге құқықтарды номиналды 1 долларға сатқандығымен және BBC-нің халықаралық бірлескен өндіріс келісіміне қатысуымен азайтылды. "Жұлдызды соғыс" NPR рейтингтерін 40%-ға өсірді және желінің жас көрермендерін бір түндік ішінде төрт есеге арттырды. 1983 жылы "Империя кері шабуыл жасайды" және 1996 жылы "Джейди қайтып оралды" сериалдарының радиолық бейімделуі жарық көрді. Ұлттық өнер және гуманитарлық ғылымдар қорының көмегімен қоғамдық радио 1980 жылдардың ортасына дейін аудиодрамаларды эфирге таратуды жалғастырды. 1986 жылдан 2002 жылға дейін NPR-дің радиодрамалардың тұрақты өндірушісі Санта-Моникадағы KCRW-де жұмыс істейтін ерекше Джо Франк болды. Sci Fi Channel 1997 жылдан 2001 жылға дейін өзінің веб-сайтында "Seeing Ear Theatre" аудиодрамалық сериясын ұсынды. Сонымен қатар, драмалық сериал "Бұл сіздің әлеміңіз" 1994 жылдан 2008 жылға дейін ұлттық синдикатталған Том Джойнер таңертеңгі шоуында күніне екі рет көрсетіліп, 2010 жылға дейін онлайн жалғасты.

After the advent of television, radio drama never recovered its popularity in the United States. Most remaining CBS and NBC radio dramas were cancelled in 1960. The last network radio dramas to originate during American radio's "Golden Age", Suspense and Yours Truly, Johnny Dollar, ended on September 30, 1962. There have been some efforts at radio drama since then. In the 1960s, Dick Orkin created the popular syndicated comic adventure series Chicken Man. ABC Radio aired a daily dramatic anthology program, Theater Five, in 1964–65. Inspired by The Goon Show, "the four or five crazy guys" of the Firesign Theatre built a large following with their satirical plays on recordings exploring the dramatic possibilities inherent in stereo. A brief resurgence of production beginning in the early 1970s yielded Rod Serling's The Zero Hour for Mutual, National Public Radio's Earplay, and veteran Himan Brown's CBS Radio Mystery Theater and General Mills Radio Adventure Theater. These productions were later followed by the Sears/Mutual Radio Theater, The National Radio Theater of Chicago, NPR Playhouse, and a newly produced episode of the former 1950s series X Minus One. Works by a new generation of dramatists also emerged at this time, notably Yuri Rasovsky, Thomas Lopez of ZBS and the dramatic sketches heard on humorist Garrison Keillor's A Prairie Home Companion. Brian Daley's 1981 adaptation of the blockbuster space opera film Star Wars for NPR Playhouse was a notable success. Production costs on this serial were mitigated by the support of Lucasfilm, who sold the rights to NPR for a nominal $1 fee, and by the participation of the BBC in an international co production deal. Star Wars was credited with generating a 40% rise in NPR's ratings and quadrupling the network's youth audience overnight. Radio adaptations of the sequels followed with The Empire Strikes Back in 1983 and Return of the Jedi in 1996. Thanks in large part to the National Endowments for the Arts and Humanities, public radio continued to air a smattering of audio drama until the mid 1980s. From 1986 to 2002, NPR's most consistent producer of radio drama was the idiosyncratic Joe Frank, working out of KCRW in Santa Monica. The Sci Fi Channel presented an audio drama series, Seeing Ear Theatre, on its website from 1997 to 2001. Also, the dramatic serial It's Your World aired twice daily on the nationally syndicated Tom Joyner Morning Show from 1994 to 2008, continuing online through 2010.