Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық хоккей жаттықтырушысы (1952-2010)
Canadian ice hockey coach (1952 2010)
Патрик Джон Джозеф Бернс (4 сәуір, 1952 - 19 қараша, 2010) – Ұлттық хоккей лигасының бас жаттықтырушысы. 1988 және 2004 жылдар аралығында 14 маусым бойы «Монреаль Канадиенс», «Торонто Мейпл Лифс», «Бостон Бруинс» және «Нью-Джерси Девилз» командаларымен 1019 ойын өткізді. Бернс 2005 жылы қайталап пайда болатын қатерлі ісік диагнозы қойылғаннан кейін карьерасын аяқтады, ол бес жылдан соң осы аурудан көз жұмды. 2014 жылы ол өлімінен кейін Хоккей даңқы залына енгізілді.
Patrick John Joseph Burns (April 4, 1952 – November 19, 2010) was a National Hockey League head coach. Over 14 seasons between 1988 and 2004, he coached in 1,019 games with the Montreal Canadiens, Toronto Maple Leafs, Boston Bruins, and New Jersey Devils. Burns retired in 2005 after being diagnosed with recurring cancer, which eventually claimed his life five years later. In 2014, he was posthumously inducted into the Hockey Hall of Fame.
Кәсіби мансап
Бала кезінде Бернс әрқашан НХЛ командасында ойнап, Стэнли кубогын жеңгісі келетін. Кәсіби деңгейде өнер көрсетуге қабілеті жетпейтінін түсінген соң, Бернс полиция қызметкері болды. Ол сонымен қатар QMJHL-дің «Халл Олимпикс» клубында жартылай штаттық скаут ретінде де жұмыс істеді. Қорғанысқа басымдық беретін бапкер Бернс Монреалды бас бапкер ретінде әр жыл сайын плей-оффтың екінші турында ойнатты. 1992 жылғы маусымның соңында ол кенеттен қызметтен кетіп, «Бостон Брюинз» командасынан сүтіп қалғанын, себебі бұқаралық ақпарат құралдарына наразы екенін айтты. Монреалдан кеткеннен кейін Бернс «Торонто Мейпл Лифс» командасының бас бапкері болып тағайындалды. Ол «Лос-Анджелес Кингс» командасынан да ұсыныс алған, бірақ «Лифс» командасының тарихы шешіміне әсер еткенін айтты және: «НХЛ тарихындағы ең ұлы франшизалардың екеуін баптауға мен өте бақыттымын» деді. Ол «Торонтоны» 1967 жылдан бергі ең жақсы плей-офф жолымен жетектеп, конференция финалына шықты, бірақ «Кингс» командасына жеті ойыннан кейін есе жіберді. НХЛ сыйлықтарын табыстау кешінде Бернс екінші Джек Адамс кубогын жеңіп алды. 1994 жылы ол тағы да конференция финалына өтті, бірақ «Ванкувер Канакс» командасына бес ойында жеңілді. «Лифс» 1995 жылы қайтадан плей-оффқа ілікті, бірақ 1996 жылғы маусымдағы көңіл көншітпейтін жеңіліс сериясынан кейін Бернс қызметтен босатылды. Бернс 1997 жылы «Бостон Брюинз» командасын баптауға тағайындалғанға дейін бір жыл хоккейден үзіліс жасады. Ол маусым соңында Джек Адамс сыйлығын жеңіп алды, бұл сыйлықты үш рет жеңіп алған тарихы бар жалғыз бапкер болды. Оның үш жеңісі де командамен өткізген алғашқы маусымда болды. «Брюинз» 1999-2000 жылғы маусымға дейін сәтті өнер көрсетті, бірақ плей-оффқа ілікпеді, бұл Бернс карьерасында командасының плей-оффқа қатыса алмаған алғашқы жағдайы болды. Бернс 2000-01 маусымында сегіз ойыннан кейін 3-4-1 есебімен қызметтен алынды. Бернс бас бапкерлік мансабын «Нью-Джерси Девилс» командасымен аяқтады, оларды 2003 жылы Стэнли кубогына жетеледі және команданың бапкері ретінде екі маусымда 40-тан астам ойында жеңіске жетті. 2004 жылы қатерлі ісік диагнозы қойылғаннан кейін денсаулығына және емделуіне көңіл бөлу үшін 2005 жылы қызметтен кетті, бірақ ұйымда арнайы тапсырмалар бойынша бапкер ретінде қалды.
As a child, Burns had always wanted to play on an NHL team, and win the Stanley Cup. Realizing he didn't possess the skill set to make it professionally, Burns became a police officer. He had also worked part time as a scout for the Hull Olympiques of the QMJHL. A defensive minded coach, Burns would lead Montreal to the second round of the playoffs in every year as head coach, before making a shocking resignation at the end of the 1992 season where they were swept by the Boston Bruins, citing his frustration with the media. Following his departure from Montreal, Burns was hired as head coach of the Toronto Maple Leafs. He had also received an offer from the Los Angeles Kings, but he cited the Leafs' history as a factor in his decision, and added "I find myself fortunate to coach two of the greatest franchises in NHL history." He led Toronto in their best playoff run since 1967, making it to the conference finals, losing in seven games to the Kings. At the NHL Awards, Burns won his second Jack Adams trophy. He followed that performance with another trip to the conference finals in 1994, losing in five to the Vancouver Canucks. The Leafs again made the playoffs in 1995, but following a disappointing losing streak during the 1996 season, Burns was let go. Burns took a year off from hockey before being hired to coach the Boston Bruins in 1997. He won the Jack Adams at the end of the season, making him the only coach in history to win the award three separate times. All three of his wins came in his introductory season with the team. The Bruins continued to have success until the 1999 2000 season, when they missed the playoffs, the first time in Burns's career where his team missed the playoffs. Burns was fired eight games into the 2000 01 season, following a disappointing 3 4 1 record. Burns finished his head coaching career with the New Jersey Devils, leading them to the Stanley Cup in 2003 while winning over 40 games in both seasons as coach of the team. He resigned in 2005 in an effort to focus on his health and treatment following a cancer diagnosis in 2004, though he remained with the organisation as a special assignment coach.
Жеке өмір
Бернс Монреаль қаласында Геральда "Луиза" Жирардо мен Альфред Бернстің отбасында дүниеге келді. Пат 6 баланың ең кішісі болды, оның 4 үлкен әпкесі және 1 ағасы бар (Вайолет, Альфред "Сонни", Лилиан, Филис және Дайан). Альфред өндірістік апатта қаза болғаннан кейін, Пат 4 жаста болғанда, Бернс отбасы Квебек штатының Гатино қаласына көшіп барды. Ол бұл лауазымды 16 жыл бойы атқарды. Бернс 2004 жылы ішек қатерлі ісігінен, ал 2005 жылы бауыр қатерлі ісігінен жазылып шықты, екінші диагноз қойылғаннан кейін жаттықтырушылықтан кетті. 2009 жылы Бернс ішек қатерлі ісігінің қайтадан оралғанын және өкпеге метастаз бергенін, сондықтан операция жасау мүмкін емес екенін, демек одан әрі емделуден бас тартатынын хабарлады. 2010 жылдың сәуір айындағы сұхбатта Бернс: "Өмірімнің соңына жақындағанымды білемін және оны қабылдаймын" деді. Жақын маңайдағы жас хоккейшілерге ишара жасап, ол былай деді: "Станстедтен менің атыммен аталған аренада ойнайтын жас ойыншы шығуы мүмкін. Мен бұл жобаның аяқталуын көре алмаспын, бірақ жоғарыдан қарап, жас Уэйн Гретцки немесе Марио Лемио сияқты талантты ойыншыны көруді үміттенемін". Ол Лайн Бернсқа үйленді. Оның екі баласы болды – ұзақ қарым-қатынаста туған ұлы және бұрынғы некеден туған қызы. Ол Робин Бернстің туысы еді.
Burns was born in Montreal to Geralda "Louise" Girardeau and Alfred Burns. Pat was the youngest of 6 children, he has 4 older sisters and 1 older brother (Violet, Alfred "Sonny", Lillian, Phyllis and Diane). The Burns family moved to Gatineau, Quebec, following the death of Alfred in an industrial incident, when Pat was 4 years old. He would hold the position for sixteen years. Burns survived colon cancer in 2004 and liver cancer in 2005, retiring from coaching after the second diagnosis. In 2009 Burns announced that his colon cancer had returned and metastasized to his lungs, was thus inoperable, and therefore he decided to forgo further treatment. During an April 2010 interview Burns stated "I know my life is nearing its end and I accept that." Gesturing to a group of local minor hockey players, he said: "A young player could come from Stanstead who plays in an arena named after me. I probably won't see the project to the end, but let's hope I'm looking down on it and see a young Wayne Gretzky or Mario Lemieux." He was married to Line Burns. He had two children, a son from a long term relationship and a daughter from a previous marriage. He was the cousin of Robin Burns.
Өлім
2010 жылдың 16 қыркүйегінде Бернстің денсаулығы күрт нашарлап, ол отбасымен бірге болу үшін Квебек штатының Магог қаласына қайтып келді. Келесі күні Бернс сол таңертең қайтыс болды деген хабарлар тарады, бірақ Бернстің ұлы әкесінің қайтыс болғаны туралы ақпаратты жоққа шығарды. Сол күні Toronto Sun онлайн басылымы да Бернстің өлімі туралы бұрыс хабарлады, бірақ бұл қате екені тез анықталды. 2010 жылдың 19 қарашасында ол Квебек штатының Шербрук қаласындағы "Maison Aube Lumière" үйінде қуық ішегінің қатерлі ісігінен қайтыс болды, ол ісік соңында өкпесіне тараған болатын. Оның қосылу рәсімінен кейін көп ұзамай, ұрылар Бернстің жесірінің көлігіне еніп, жеке заттарын, кредиттік карталарын және көптеген хоккейлік естеліктерді, оның ішінде қайырымдылыққа аукционға шығарылатын 30 автографталған НХЛ жейдесін ұрлап кетті. Кейбір заттар кейіннен табылды. Оның қайтысынан бір күн өткен соң, "Белл-орталығында" Торонто Мейпл Лифс және Монреаль Канадиенс (ол жаттықтырған екі команда) арасындағы ойынға дейін оның жаттықтырушылық карьерасының ең жарқын сәттерін көрсететін арнайы құрметтеу видеосы көрсетілді, одан кейін бір минуттық үнсіздік сақталды.
It was reported on September 16, 2010, that Burns's health had suddenly deteriorated and that he had returned to his home in Magog, Quebec, to be with his family. Reports surfaced the following day that Burns had died that morning, but Burns's son denied news reports that his father had died. That same day, an online report by the Toronto Sun also incorrectly reported Burns's death, but was quickly revealed to be erroneous. He died on November 19, 2010, in Sherbrooke, Quebec, at the Maison Aube Lumière, of colon cancer, which had eventually spread to his lungs. Shortly after his funeral, thieves broke into Burns's widow's car, stealing personal belongings, credit cards and numerous pieces of hockey memorabilia, including 30 autographed NHL jerseys that were to be auctioned for charity. Some of the items were later recovered. One day after his death, prior to a game between the Toronto Maple Leafs and Montreal Canadiens (two of the teams he coached) at the Bell Centre, there was a special tribute video highlighting the great moments of his coaching career, followed by a moment of silence.
Мұра
Бернс Ұлттық хоккей лигасының тарихындағы ең үздік жаттықтырушылардың бірі ретінде жиі айтылады, жанкүйерлер мен спорт сайттарындағы тізімдерде және талқылауларда оның есімі көбінесе кездеседі. Бернс – Джек Адамс сыйлығын үш рет жеңіп алған жалғыз жаттықтырушы. Оның үш жеңісі де сол НХЛ командасымен тұңғыш маусымында тіркелді. Ол екі команданы Стэнли кубогының финалына алғашқы маусымдарында жеткізді, 1989 жылы жеңіліп, ал 2003 жылы жеңіске жетті. Ол барлығы төрт команданы жаттықтырып, әрқайсысын кем дегенде екі рет плей-оффқа шығарды. 2011 жылы Бёрнс есімімен аталатын арена Шығыс қалашықтарындағы жеке пансион Станстед колледжінде салынды. 2010 жылдың 26 наурызында үш канадалық хоккей жанкүйері Бернсті қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін Хоккей даңқы залына енгізуді талап ететін Facebook тобын құрды. "Пэт Бернсті дереу Хоккей даңқы залына енгізейік!" – деген топ алғашқы аптада 39 мыңнан астам мүше жинады. Екінші аптада топтың қатары 54 мыңнан асты, ал аяқталуына қарай 80 мыңнан асып кетті. Бернс 2010 жылғы енгізілгендер тізіміне ілікпеді, ал оның өлімінен кейін 2014 жылдың 23 маусымында даңқ залына енгізілгені жарияланды.
Burns has been frequently mentioned as one of the best coaches in the history of the National Hockey League, often appearing in lists and discussions between fans and sports websites. Burns is the only coach in history to win the Jack Adams Award three separate times, with all three of his wins came in his introductory season with that respective NHL team. He led two teams to the Stanley Cup Finals in inaugural seasons with two teams, losing in 1989 and winning in 2003. He coached four total teams and led each to the playoffs at least twice. In 2011, an arena bearing Burns's name was built at Stanstead College, a private boarding school in the Eastern Townships. On March 26, 2010, a Facebook group was launched by three Canadian hockey fans calling for Burns to be inducted into the Hockey Hall of Fame before he succumbed to cancer. The "Let's Get Pat Burns into the Hockey Hall of Fame – NOW!" group attracted over 39,000 members in its first week. In its second week the group's membership had grown to over 54,000, and surpassed 80,000 at its conclusion. Burns was not selected for the 2010 class of inductees, and was posthumously announced as an inductee on June 23, 2014.