Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саясатқа белсенді қатысушы.
Person active in politics
Саясатшы – мемлекеттік басқаруда саяси билікке ие адам, партиялық саясатта белсенді адам немесе үкіметте сайланған лауазымды атқарушы немесе оны алуға тырысатын адам.
A politician is a person who has political power in the government of a state, a person active in party politics, or a person holding or seeking an elected office in government.
Жеке тұлға
Саясатшылар – саяси қызметке белсенді қатысатын адамдар, әсіресе партиялық саясатта. Саяси лауазымдар жергілікті биліктен бастап, штаттық билікке, федералды билікке және халықаралық билікке дейін жетеді. Барлық билік басшылары саясатшылар деп есептеледі.
Politicians are people who are politically active, especially in party politics. Political positions range from local governments to state governments to federal governments to international governments. All government leaders are considered politicians.
БАҚ және сөздік
Саясаткерлер риторикасымен, яғни сөздерімен немесе сайлау науқанындағы жарнамаларымен танымал. Олар, әсіресе, сайлаушыларға түсінікті ұғымдармен саяси ұстанымдарын қалыптастыруға көмектесетін ортақ тақырыптарды пайдаланумен белгілі. Саясаткерлер қажеттілік туғызғандықтан, бұқаралық ақпарат құралдарын тиімді пайдалануға үйренеді. 19-шы ғасырдағы саясаткерлер газеттер, журналдар, кітапшалар мен плакаттарды кеңінен қолданды. 20-шы ғасырда олар радио мен теледидарға көшті, нәтижесінде теледидарлық жарнама сайлау науқанының ең қымбат бөлігіне айналды. 21-шы ғасырда олар интернет пен смартфондарға негізделген әлеуметтік желілерге белсенді түрде қатысты. Саясатта қаңқу әрқашан маңызды рөл атқарды, қарсыласы туралы жағымсыз қаңқу, көбінесе, өз жағың туралы жағымды қаңқудан тиімдірек болады.
Politicians are known for their rhetoric, as in speeches or campaign advertisements. They are especially known for using common themes that allow them to develop their political positions in terms familiar to the voters. Politicians of necessity become expert users of the media. Politicians in the 19th century made heavy use of newspapers, magazines, and pamphlets, as well as posters. In the 20th century, they branched into radio and television, making television commercials the single most expensive part of an election campaign. In the 21st century, they have become increasingly involved with the social media based on the Internet and smartphones. Rumor has always played a major role in politics, with negative rumors about an opponent typically more effective than positive rumors about one's own side.
Мемлекеттік қызмет және олжа
Сайланғаннан кейін саясаткер мемлекеттік қызметкерлермен және олар үшін жұмыс істейтін мемлекеттік қызметшілермен қарым-қатынас жасауы тиіс. Тарихи тұрғыдан алғанда, екі тараптың ұзақ мерзімді мақсаттары арасында елеусіз қайшылықтар болған. Патронажға негізделген жүйелерде, мысалы, 19 ғасырдағы АҚШ-та, жеңіске жеткен саясаткерлер мемлекеттік қызмет ережелерімен қорғалмаған мемлекеттік қызметкерлерді және мемлекеттік қызметшілерді өз жақтастарымен ауыстырған. Бұл – "жеңімпаздардың үлесі" жүйесі. Мемлекеттік қызметтегі сыбайлас жемқорлықты жою мақсатында мемлекеттік қызмет реформасы қолға алынды. Алайда, көптеген дамып келе жатқан елдерде 1982 жылға дейін "жеңімпаздардың үлесі" жүйесі толыққанды қолданыста болды.
Once elected, the politician has to deal with government officers and government employees working for them. Historically, there has been a subtle conflict between the long term goals of each side. In patronage based systems, such as the United States in the 19th century, winning politicians replace the government officers and government employees not protected under the government services rules with their supporters. It was the "spoils system". Government job reform was initiated to eliminate the corruption of government jobs. However, in many less developed countries, the spoils system remained in full scale operation as of 1982.
Карьерасы мен өмірбаяны
Матоцци мен Мерло қазіргі демократиялық елдерде саясаткерлер әдетте екі негізгі мансап жолын таңдайды деп айтады. Біріншіден, мансаптық саясатшылар. Олар зейнеткерлікке шыққанға дейін мемлекеттік секторды басқаратын саясаткерлер. Екіншісі, «саяси мансапқорлар». Бұл – халықаралық, федералдық, штаттық және жергілікті үкіметтер сияқты үкіметтің белгілі бір деңгейлерін басқаруда тәжірибе жинаған, содан кейін саясаттан кетіп, саяси байланыстарын пайдаланып жаңа бизнес құратын саясаткерлер. Саясаткерлердің жеке тарихы жиі зерттеледі, себебі олардың тәжірибесі мен ерекшеліктері олардың сенімдері мен мінез-құлқына әсер етеді деп есептеледі. Саясаткердің өмірбаяны оның көшбасшылық стилі мен қабілеттерін ықпалдастыруы мүмкін төрт жол бар. Біріншісі, өмірбаян негізгі сенімдерге әсер етіп, олар арқылы адамның дүниетанымын қалыптастыруы мүмкін. Екіншісі, саясаткерлердің дағдылары мен құзыреттілігі жеке тәжірибемен қалыптасады. Дағдылар мен құзыреттілік салалары басшы ретінде ресурстарды және назарды қайда жұмсау керектігін анықтайды. Үшінші жол – өмірбаяндық ерекшеліктер саяси ынталандыруларды анықтап, қалыптастыруы мүмкін. Мысалы, көшбасшының бұрынғы мамандығы маңыздырақ деп қарастырылуы мүмкін, бұл осы мамандық пен оның бұрынғы әріптестерінің дамуын және денсаулығын қамтамасыз ету үшін көшбасшылық ресурстарына пропорционал емес инвестиция жасауға әкелуі мүмкін. Мамандықтан басқа, саясаткердің нәсілі немесе жынысы сияқты туа біткен қасиеттері де мысалға келтірілуі мүмкін. Төртінші жол – саясаткердің өмірбаяны оның қоғамдық беделіне қалай әсер етеді, бұл өз кезегінде оның көшбасшылық стиліне әсер етеді. Мысалы, әйел саясаткерлер еркек саясаткерлерге берілетін құрмет деңгейін жете алу үшін басқа стратегияларды қолдануы мүмкін.
Mattozzi and Merlo argue that two main career paths are typically followed by politicians in modern democracies. First, is career politicians. They are politicians who rule the government sector until retirement. Second, are the "political careerists". These are politicians who gain a reputation for expertise in ruling certain levels of government such as International Governments, Federal Governments, State Governments and Local Governments, then leave politics and start a new business venture making use of their political contacts. The personal histories of politicians have been frequently studied, as it is presumed that their experiences and characteristics shape their beliefs and behaviors. There are four pathways by which a politician's biography could influence their leadership style and abilities. The first is that biography may influence one's core beliefs, which are used to shape a worldview. The second is that politicians' skills and competence are influenced by personal experience. The areas of skill and competence can define where they devote resources and attention as a leader. The third pathway is that biographical attributes may define and shape political incentives. A leader's previous profession, for example, could be viewed as of higher importance, causing a disproportionate investment of leadership resources to ensure the growth and health of that profession, including former colleagues. Other examples besides profession include the politician's innate characteristics, such as race or gender. The fourth pathway is how a politician's biography affects their public perception, which can, in turn, affect their leadership style. Female politicians, for example, may use different strategies to attract the same level of respect given to male politicians.
Сипаттамалары
Көптеген ғалымдар саясаткерлердің қасиеттерін зерттеді, жергілікті және ұлттық деңгейдегі саясаткерлерді, сондай-ақ либералды және консервативті саясаткерлерді салыстырып, сайлаудағы жетістіктеріне қарай сәтті және сәтсіз саясаткерлерді талдады. Соңғы жылдары әйел саясаткерлердің ерекше мансап жолына ерекше назар аударылуда. Мысалы, Латын Америкасы саясатындағы "Супермадра" моделі зерттелген. Көптеген саясаткерлер мыңдаған есімдер мен бет-ежейді жақсы есте сақтауға бейім. АҚШ президенттері Джордж Буш және Билл Клинтон өте жақсы жадыларымен танымал болды.
Numerous scholars have studied the characteristics of politicians, comparing those at the local and national levels, and comparing the more liberal or the more conservative ones, and comparing the more successful and less successful in terms of elections. In recent years, special attention has focused on the distinctive career path of women politicians. For example, there are studies of the "Supermadre" model in Latin American politics. Many politicians have the knack to remember thousands of names and faces. United States Presidents George W. Bush and Bill Clinton were renowned for their memories.
Сын
Көптеген сыншылар саясаткерлерді халықтан алшақтағандары үшін сынап-таластайды. Келіспеушілік тудыратын мәселелердің ішінде саясаткерлердің сөйлеу әдебі бар, ол тым ресми, көптеген эвфемизмдер мен метафораларға толы және көбінесе "жасыру, жаңылыстыру және шатастыру" әрекеті ретінде қарастырылады. Халықтың көзқарасында саясаткерлер білімі жоқ, өзімшіл, манипулятор, жалған, қабілетсіз және жемқор болып есептеледі, олар жалпыға ортақ игілік үшін еңбек етудің орнына, тауарлар мен қызметтер үшін ақша алады. Көптеген елдерде саясаткерлер "ең ұнатпайтын мамандықтардың" бірі саналады.
Many critics attack politicians for being out of touch with the public. Areas of friction include how politicians speak, which has been described as being overly formal and filled with many euphemistic and metaphorical expressions and commonly perceived as an attempt to "obscure, mislead, and confuse". In the popular image, politicians are thought of as clueless, selfish, manipulative, dishonest, incompetent and corrupt, taking money in exchange for goods or services, rather than working for the general public good. Politicians in many countries are regarded as the "most hated professionals".