Ритуалға және формаға басымдық беретін христиан дінтері
High church
Жоғары шіркеу: христиан дініндегі ритуалдарға, діни басшылыққа және қасиетті амалдарға баса назар аударатын дәстүрлер. Англикандық, лютерандық, пресвитериандық және методист шіркеулерінде кездеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ритуал мен формаға баса назар қоятын христиандық конфессиялар
Christian denominations which emphasize ritual and form
"Жоғары шіркеу" термині христиандық экклезиология, литургия және теологияның нанымдары мен тәжірибелерін білдіреді, олар "ритуалға, діни билікке және қасиетті діни рәсімдерге" баса назар аударады. Әртүрлі христиандық дәстүрлермен байланысты болғанымен, бұл термин бастапқыда және негізінен Англикан дәстүрімен байланысты, онда ол Римдік католицизм және Шығыс православиесімен байланысты көптеген ритуалдық тәжірибелерді қолданатын шіркеулерді сипаттайды. Оған қарама-қарсы дәстүр – "төменгі шіркеу". Қазіргі заманғы БАҚ Англикан шіркеулерін талқылағанда көбінесе "төменгі шіркеуге" евангелистік терминін, ал "жоғары шіркеуге" Англикан католиктік терминін қолдануды ұнатады, тіпті олардың мағыналары толық сәйкес келмесе де. "Жоғары шіркеу" қанаттарына ие басқа да қазіргі заманғы конфессияларға кейбір лютеран, пресвитериан және методист шіркеулері кіреді.
The term high church refers to beliefs and practices of Christian ecclesiology, liturgy, and theology that emphasize "ritual, priestly authority, [and] sacraments". Although used in connection with various Christian traditions, the term originated in and has been principally associated with the Anglican tradition, where it describes churches using a number of ritual practices associated in the popular mind with Roman Catholicism and Eastern Orthodoxy. The opposite tradition is low church. Contemporary media discussing Anglican churches often prefer the terms evangelical to low church and Anglo Catholic to high church, even though their meanings do not exactly correspond. Other contemporary denominations that contain high church wings include some Lutheran, Presbyterian, and Methodist churches.
Вариациялар
Тарихының арқасында, "жоғары шіркеу" термині англикандықтардың Оксфорд қозғалысынан немесе англо-католицизмнен мүлдем өзгеше аспектілерін де білдіреді. "Жоғары шіркеу" болып табылатын, бірақ "Ортақ дұғалар кітабының" англикандық дәстүрлері мен литургиялық тәжірибелеріне жақын тұратын приходтар бар. "Жоғары шіркеу" англиканизмі, "төменгі шіркеуден" гөрі Рим-католик және Шығыс православиелік ілімдер мен руханиатқа жақын; оның ерекше белгілері – күрделі музыка, алтарьдық бейнелер, дін қызметкерлерінің киімдері және қасиетті құрметтерге баса назар аудару. Бұл іштей дәстүрлі бағыт. Дегенмен, "жоғары шіркеуде" көптеген епископтар, басқа дін қызметкерлері және реформаланған христиандықтың бағытындағы қазіргі келісімге көңіл білдіретін жандар бар, бұл ресми Рим-католик және Шығыс православиелік христиандық ілімдері бойынша анафемаға ұшырауы мүмкін (әйелдердің дін қызметіне тағайындалуы және түрлі дәрежеде аборт мәселелері). "Жоғары шіркеу" термині протестант шіркеулерінің кейбір бөлімдеріне де қолданылады, онда жекелеген қауымдар немесе пасторлар өздерінің литургиялық тәжірибелерінде айырмашылықты көрсетеді, мысалы, "жоғары шіркеу" пресвитериандық және "жоғары шіркеу" методизм. Лютерандық шіркеуде де англикандық шіркеудегідей тарихи "жоғары шіркеу" және "төменгі шіркеу" арасындағы айырмашылық бар (Нео-лютерандық және Пиетизм қараңыз).
Because of its history, the term high church also refers to aspects of Anglicanism quite distinct from the Oxford Movement or Anglo Catholicism. There remain parishes that are high church and yet adhere closely to the quintessentially Anglican usages and liturgical practices of the Book of Common Prayer. High church Anglicanism tends to be closer than low church to Roman Catholic and Eastern Orthodox teachings and spirituality; its hallmarks are relatively elaborate music, altarpieces, and clergy vestments and an emphasis on sacraments. It is intrinsically traditional. High church nonetheless includes many bishops, other clergy and adherents sympathetic to mainstream modern consensus across reformed Christianity that, according to official Roman Catholic and Eastern Orthodox Christian teachings, are anathema (see the ordination of women and to varying degrees abortion). The term high church has also been applied to elements of Protestant churches within which individual congregations or ministers display a division in their liturgical practices, for example, high church Presbyterianism and high church Methodism, and within Lutheranism there is a historic high church and low church distinction comparable with Anglicanism (see Neo Lutheranism and Pietism).
Терминнің дамуы
Жоғары шіркеу – бұл "жоғары шіркеуші" деген сөздің кері тіркесі, 17-ші және 18-ші ғасырларда діни төзімділікке қарсыларға қолданылған атау. Мұндағы "жоғары" сөзі "шексіз" мағынасын білдіреді. Пуритандар Англия шіркеуінен дәстүрлі литургиялық басымдықтардан, епископтық құрылымдардан, шіркеу безендірулерінен және тағы басқалардан бас тартуды талап ете бастағанда, жоғары шіркеу ұстанымы кең шіркеуді жақтаушылардан да көбірек ерекшелене бастады. Кең шіркеуді жақтаушылар Англия шіркеуі мен реформацияланған христиандық арасындағы айырмашылықты азайтуға, сондай-ақ, есіктерін басқа христиандық көзқарастарға мүмкіндігінше кең ашып, шіркеуді мүмкіндігінше кіріктіруге тырысты. Уақыт өте келе Оксфорд қозғалысының бірнеше көрнекті өкілдері, Оксфорд қозғалысының әкесі және бір кезде жоғары шіркеуші болған Джон Генри Ньюменнің жолын ұстандырып, Рим католиктеріне айналды. Өмір бойы жоғары шіркеуші болған пастор Эдвард Бувери Пузи Англия шіркеуінің дін қызметкері ретінде қалған Оксфорд қозғалысының рухани әкесі болып қала берді. 19-шы ғасырдан қарағанда, жоғары шіркеу термині Каролин дін қызметкерлерінің сенімдерімен және Литтл Гиддинг қауымы сияқты, шаруашылық және қасиетті Евхаристке дайындалудың ұзақ процестерімен де байланысты болды.
High church is a back formation from "high churchman", a label used in the 17th and early 18th centuries to describe opponents of religious toleration, with "high" meaning "extreme". As the Puritans began demanding that the English Church abandon some of its traditional liturgical emphases, episcopal structures, parish ornaments and the like, the high church position also came to be distinguished increasingly from that of the Latitudinarians, also known as those promoting a broad church, who sought to minimise the differences between Anglicanism and Reformed Christianity, and to make the church as inclusive as possible by opening its doors as widely as possible to admit other Christian viewpoints. Over time several of the leading lights of the Oxford Movement became Roman Catholics, following the path of John Henry Newman, one of the fathers of the Oxford Movement and, for a time, a high churchman himself. A lifelong High Churchman, the Reverend Edward Bouverie Pusey remained the spiritual father of the Oxford Movement who remained a priest in the Church of England. To a lesser extent, looking back from the 19th century, the term high church also came to be associated with the beliefs of the Caroline divines and with the pietistic emphases of the period, practised by the Little Gidding community, such as fasting and lengthy preparations before receiving the Eucharist.
1833 жылға дейін
Король Яков I билік құрған кезде Англия шіркеуіндегі партиялық сезімнің өсуін тежеуге, сондай-ақ, бұрын шіркеуге сәйкес келмеген немесе соңғы жылдары шіркеуден шығып кеткен, бірақ орташа пуритандарды шіркеумен келісуге тырысулар жасалды. Киелі кітаптың рұқсат етілген нұсқасын жасау жобасы осындай келісімге келу әрекетінің бірі болды. Англикандықтар мен басқа протестанттардың ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде король Яковтың Киелі кітабының нұсқасын қолдануы осы ынтымақтастықтың сәттілігін көрсетеді. Бірақ король Карл I билік құрған кезде Англия шіркеуіндегі пуритандар мен католиктер арасындағы келіспеушіліктер күшейді, шіркеуден тыс протестанттық қарсылық күшейіп, дауысы көбейді, Жоғары шіркеу позициясы Кентербери архиепископы Уильям Лаудтың (Laudianism қараңыз) басшылығымен байланысты болды және Англиядағы протестанттық диссиденттердің өсуін шектеу үшін үкімет саясаты жүргізілді. Мысалы, Шотландия шіркеуіне епископтық билікті қайта енгізуге жасалған әрекет, бұл саясат Уильям мен Мэри билікке келгенге дейін «сәтті» болды, содан кейін епископтық лауазым Шотландия епископтық шіркеуіне жататын шотландтардың аз ғана бөлігіне ғана тоқтатылды. Англикандықтардың ықпалы төмендегеннен кейін және Англиядағы олардың сенімдері мен тәжірибелері қудаланғаннан кейін, Англия партиясының Кавалер парламентіне қайта оралуы ағылшын саясатында Жоғары шіркеу позициясын күшейтті. Бір ғасыр бойы күрестен кейін жеңіске жеткен англикандық ақсүйектер Англия шіркеуін қалпына келтіруді және Тақ пен Алтар, яки шіркеу мен мемлекет арасындағы жаңа және нығайтылған одақты құруды қажет деп санады. Англия шіркеуін қорғау үшін ант берген Стюарт королі Карл I-нің шейіт болғанына құрмет көрсету Жоғары шіркеу ортодоксиясының белгісі болды. Сондай-ақ Стюарт әулетінің англикандық діни көзқарасты сақтауын күтті. Бұл мәселе Жоғары шіркеу партиясы үшін маңызды болды және Карл II-нің інісі, Рим католиктігіне өткен король Джеймс II билікке келгенде Реставрациялық келісімді бұзып, Жоғары шіркеу партиясының сәтсіздігіне әкелді. Бұл оқиғалар Ұлы революцияға және католик Стюарттардың британ тағынан шеттетілуіне әкелді. Кейіннен лауазым иелерінің ант беруіне байланысты даулар, корольге және тақ мұрагерлігіне адалдық серт беруден бас тартқан Non Juror епископтарының шеттетілуі, король Уильям III және королева Мэри II-нің билікке келуі Жоғары шіркеу партиясының бірлігіне көп зиян келтірді. Кейінгі оқиғалар, ағылшын және шотланд тақтарын қайтаруға тырысқан Якобиттердің, шеттетілген династиялардың жақтастарының әрекеттері, Ұлыбританияда католиктерге қарсы риториканы күшейтті және Жоғары шіркеу партиясын Каролинаның жоғары шіркеуінің дәстүрлі аспектілерінен алыстатты, олар көбінесе Non Juror-лармен байланысты болды. Томас Хэнкорн, Уэльс дін қызметкері, якобит айналымында танымал болды, 1710 жылдың 18 сәуірінде Суонси графтығында "Құрмет пен бақытқа жетудің дұрыс жолы" атты уағыз айтты, онда ол "деистік, еркін ойлау және үштікке қарсы көзқарастардың тез өсуіне" шағымданды. Хэнкорнның ашуына "дінсіздік, құдайсыздық және әдепсіздік", сондай-ақ "көрнекілік, ізденісшіл күмәнділер" және "күнәға батқан, құлшынып жүрген ұлт" ұшырады. Кейіннен ол ондық беру құқығын қайта бекіту үшін күресті. Ақырында, королева Анна билігінде Жоғары шіркеу партиясы өзінің сәнін Тори партиясымен қайта жаңғыртты, ол сол кезде олармен тығыз байланысты болды. Бірақ ерте Ганноверлер кезінде Жоғары шіркеу және Тори партиялары тағы да жағымсыз болды. Бұл Жоғары шіркеу және Тори көзқарастарының шеттетілуіне әкелді, өйткені 18-ші ғасырдың көп бөлігі Уиг партиясының және шіркеушілердің іс жүзінде прагматикалық кеңістіктегі отбасыларының билігіне берілді. Бұл Англия шіркеуінде рухани ұйқыға батып, ақымақтыққа ұшыраған дәуір болды. Осылайша, 18-ші ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында тіпті Жоғары шіркеу орталарында да таралған литургиялық тәжірибелер 19-шы ғасырдағы католиктік қайта жаңғыру кезінде кездескендермен бірдей емес еді. Жоғары шіркеу діни қызметкерлері мен дін адамдары көбінесе "жоғары және құрғақ" деп аталатын, бұл олардың Англиядағы шіркеудің саяси жағдайына қатысты дәстүрлі жоғары ұстанымына және құрғақ сенімге қатысты, бұл олардың Cavalie...
During the reign of King James I, there were attempts to diminish the growth of party feeling within the Church of England, and indeed to reconcile to the Church moderate Puritans who did not already conform to the Established Church or who had left the Church in recent years. The project to create the Authorized Version of the Bible was one such attempt at reconciliation. The continued use of the King James version of the Bible, by Anglicans and other Protestants alike in the English speaking world, is a reflection of the success of this endeavour at cooperation. During the reign of King Charles I, however, as divisions between Puritan and Catholic elements within the Church of England became more bitter, and Protestant Nonconformity outside the Church grew stronger in numbers and more vociferous, the High Church position became associated with the leadership of the High Church Archbishop of Canterbury, William Laud, (see Laudianism), and government policy to curtail the growth of Protestant Dissent in England and the other possessions of the Crown. See, for example, the attempt to reimpose episcopacy on the Church of Scotland, a policy that was 'successful' until the reign of William and Mary, when the office of bishop was discontinued except among the small minority of Scots who belonged to the Scottish Episcopal Church. In the wake of the disestablishment of Anglicanism and the persecution of Anglican beliefs and practices under the Commonwealth, the return of the Anglican party to power in the Cavalier Parliament saw a strong revival of the High Church position in the English body politic. Victorious after a generation of struggle, the Anglican gentry felt the need to re entrench the re Anglicanised Church of England as one of the most important elements of the Restoration Settlement through a renewed and strengthened alliance between Throne and Altar, or Church and State. Reverence for martyrdom of the Stuart king Charles I as an upholder of his Coronation Oath to protect the Church of England became a hallmark of High Church orthodoxy. At the same time, the Stuart dynasty was expected to maintain its adherence to Anglicanism. This became an important issue for the High Church party and it was to disturb the Restoration Settlement under Charles II's brother, King James II, a convert to Roman Catholicism, and lead to setbacks for the High Church party. These events culminated in the Glorious Revolution and the exclusion of the Catholic Stuarts from the British throne. The subsequent split over office holders' oaths of allegiance to the Crown and the Royal Succession, which led to the exclusion of the Non Juror bishops who refused to recognise the 1688 de facto abdication of the King, and the accession of King William III and Queen Mary II, and did much to damage the unity of High Church party. Later events surrounding the attempts of the Jacobites, the adherents of the excluded dynasts, to regain the English and Scottish thrones, led to a sharpening of anti Catholic rhetoric in Britain and a distancing of the High Church party from the more ritualistic aspects of Caroline High churchmanship, which were often associated with the schismatic Non Jurors. Thomas Hancorne, a Welsh clergyman prominent in jacobite circles, gave the County of Swansea's assize sermon on 18 April 1710 (The right way to honour and happiness), during which he complained of the "rapid growth of deist, freethinking and anti trinitarian views." The targets of Hancorne's wrath were "irreligion, profaneness and immorality", as well as the "curious, inquisitive sceptics" and the "sin sick tottering nation". Later, he engaged in a campaign to reassert tithe rights. Eventually, under Queen Anne, the High Church party saw its fortunes revive with those of the Tory party, with which it was then strongly associated. However, under the early Hanoverians, both the High Church and Tory parties were once again out of favour. This led to an increasing marginalisation of High Church and Tory viewpoints, as much of the 18th century was given over to the rule of the Whig party and the aristocratic families who were in large measure pragmatic latitudinarians in churchmanship. This was also the Age of Reason, which marked a period of great spiritual somnolence and stultification in the Church of England. Thus, by the end of the 18th century and the beginning of the 19th, those liturgical practices prevalent even in High Church circles were not of the same tenor as those later found under the Catholic revival of the 19th century. High Church clergy and laity were often termed high and dry, in reference to their traditional high attitude with regard to political position of the Church in England, and dry faith, which was accompanied by an austere but decorous mode of worship, as reflective of their idea of an orderly and dignified churchmanship against the rantings of the low churchmen that their Cavalier ancestors had defeated. Over time, their High Church position had become ossified among a remnant of bookish churchmen and country squires. An example of an early 19th century churchman of this tradition is Sir Robert Inglis MP.
1833 жылдан бастап
Тек Оксфорд қозғалысының табысымен және 19-ғасырдың ортасынан бастап ритуалдық жаңғыруға күшейтілген назар аудару арқылы ғана «Жоғары шіркеу» термині кейінірек пайда болған «Англо-католик» терминіне жақындаған мағынаны білдіре бастады. Тіпті сонда да, ол Евангелисттік және Пиетистік бағыттың «Төменгі шіркеушілігіне» қарама-қарсы қолданылды. Бұл, тағы да, англикандықтардың (орнатылған шіркеудің) протестанттық конформистердің көпшілігінен алшақтауын азайтуға тырысты, оларға бұл кезде веслиандар, басқа методистер және «Ескі наразылық» деп белгілі ескі протестанттық конфессиялардың жақтастары кірді. Торилермен бұрынғы одақтастықтарынан өзгеше, англо-католицизм социализммен, Лейбористік партиямен және шіркеудің соборлары үшін шешім қабылдау құқығының кеңеюімен байланысты болды. 19-ғасырдың ортасынан бастап «Жоғары шіркеу» термині көбінесе ағылшын шіркеуіндегі англо-католиктік литургиялық, тіпті триумфалистік ұстаныммен байланысты болды, ал қалған либералды бағытты ұстанатындар «Кең шіркеу» деп, ал қайта жандана бастаған евангелисттік партия «Төменгі шіркеу» деп аталды. Дегенмен, «Жоғары шіркеу» термині әлі де қасиеттіліктерге, шіркеу дәстүріне және үш қызметке жоғары баға беретін, бірақ өзін англо-католиктер деп санамайтын англикандықтарды білдіруі мүмкін.
Only with the success of the Oxford Movement and its increasing emphases on ritualistic revival from the mid 19th century onward, did the term High Church begin to mean something approaching the later term Anglo Catholic. Even then, it was only employed coterminously in contrast to the Low churchmanship of the Evangelical and Pietist position. This sought, once again, to lessen the separation of Anglicans (the Established Church) from the majority of Protestant Nonconformists, who by this time included the Wesleyans and other Methodists as well as adherents of older Protestant denominations known by the group term Old Dissent. In contrast to earlier alliances with the Tories, Anglo Catholicism became increasingly associated with socialism, the Labour Party and greater decision making liberty for the church's convocations. From the mid 19th century onward, the term High Church generally became associated with a more avowedly Anglo Catholic liturgical or even triumphalist position within the English Church, while the remaining Latitudinarians were referred to as being Broad Church and the re emergent evangelical party was dubbed Low Church. However, high church can still refer to Anglicans who hold a high view of the sacraments, church tradition and the threefold ministry but do not specifically consider themselves Anglo Catholics.