Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Marder III – Екінші дүниежүзілік соғыста жасалған неміс танк жойғыштарының сериясының атауы. Олар өңделген бұрынғы кеңестік 76,2 мм F 22 1936 жылғы үлгідегі дивизиялық далалық пушкасы немесе неміс 7,5 см PaK 40 пушкасын, чехословакиялық Panzer 38(t) шассиінің үстіне орнатылған ашық жауынгерлік бөлімшеде орналастырды. Олар экипажға аз қорғаныс ұсынды, бірақ заманауи неміс танктерімен салыстырғанда айтарлықтай оттық күшті арттырды. Олар 1942 жылдан 1944 жылға дейін өндірісте болды және соғыс аяқталғанға дейін барлық майданда, ұқсас Marder II танк жойғыштарымен бірге қызмет етті. Неміс тіліндегі "Marder" сөзі ағылшын тілінде "мартен" деген мағынаны білдіреді.
German Army tank destroyer
Marder III was the name for a series of World War II German tank destroyers. They mounted either the modified ex Soviet 76.2 mm F 22 Model 1936 divisional field gun, or the German 7.5 cm PaK 40, in an open topped fighting compartment on top of the chassis of the Czechoslovakian Panzer 38(t). They offered little protection to the crew, but added significant firepower compared to contemporary German tanks. They were in production from 1942 to 1944, and served on all fronts until the end of the war, along with the similar Marder II. The German word Marder means "marten" in English.
Тарих
Барбаросса операциясының басында Вермахт 3,7 см Pak 36 сияқты буксирленетін танкіге қарсы пушкаларға немесе Panzerjäger I (4,7 см PaK (t) орнатылған) сияқты өздігінен жүретін танкіге қарсы құралдарға қарағанда, қозғалмалылығы және қуаты жоғары танкіге қарсы құралға мұқтаж болды. Бұл қажеттілік 1942 жылы, аталған танкіге қарсы пушкалардан атылған оқтар Т-34 және КВ-1 сияқты жаңа совет танктерінің бронясын тесіп өте алмаған кезде өте шұғыл болды. Уақытша шешім ретінде, жаудан алынған француз машиналарын, мысалы, Lorraine (Marder I), қолданыстан шығарылған танктерді, мысалы, неміс Panzer II (Marder II) және Чехиядан жеткізілген Panzer 38(t) (Marder III) импровизациялық танк жойғыштарды жасау үшін негіз ретінде пайдалануға шешім қабылданды. Соның нәтижесінде Marder сериясы пайда болды, олар жаудан алынған кеңестік 76,2 мм F 22, 1936 жылғы үлгідегі дивизиялық далалық пушкаларымен немесе кейінгі нұсқаларында орнатылған неміс 7,5 см PaK 40 танкіге қарсы пушкаларымен қаруланды. Салмағы, көлемі және уақыт шектеулеріне байланысты, Marder сериясының бронясы сол дәуірдегі басқа бронетранспорттық құралдармен салыстырғанда салыстырмалы түрде жұқа болды. Бұл жұқа жоғарғы броня пушканы қорғау қалқаны ретінде қызмет етті, экипажды тек алдыңғы және бүйірден келетін сынықтар мен жеңіл қарулардан ғана қорғайтын. Барлық Marder сериясының жоғарғы бөлігі ашық болды, бірақ кейбіреулері экипажды ауа райынан қорғау үшін тентекпен жабдықталды. Осыған байланысты, Marder дұшпан танктерімен тікелей атыс жүргізе алатын нағыз Panzerjäger емес, көбінесе пушка тасымалдағыш болды.
In the early stages of Operation Barbarossa, the Wehrmacht felt the need for a more mobile and more powerful anti tank solution than the existing towed anti tank guns, such as the 3.7 cm Pak 36, or self propelled tank destroyers, such as the Panzerjäger I (mounted with the 4.7 cm PaK (t)). This need became urgent in 1942, when anti tank shells fired from said anti tank guns failed to penetrate the armor of new Soviet tanks, such as the T 34 and KV 1. As an interim solution, it was decided to use captured French vehicles, such as the Lorraine (Marder I), obsolete tanks in surplus, such as the German Panzer II (Marder II), and Czech supplied Panzer 38(t) (Marder III) as the base for the production of makeshift tank destroyers. The result was the Marder series, which were armed with either captured Soviet 76.2mm F 22 Model 1936 divisional field guns, or German 7.5 cm PaK 40 anti tank guns mounted in later versions. Due to weight, space, and time constraints, the Marder series had relatively thin armor when compared with other armored vehicles of the era. This thin upper armor formed a gunshield, only protecting the crew from shrapnel and small arms fire on the front and sides. All Marder series had open tops—although some were issued with canvas tops to protect the crew from the elements. In this regard, the Marder was more of a gun carriage than a proper Panzerjäger that could exchange fire with enemy tanks.
Мардер III, Sd.Kfz. 139
Panzer 38(t) 1942 жылдың басында танк ретінде тозуға шалдыққанмен, танк жойғышқа және басқа да рөлдерге бейімдеу үшін өте жақсы және көптеген мүмкіндіктерге ие платформа болып қала берді. Кеңес әскерінен 76,2 мм-лік далалық зеңбіректер көптеп түскендіктен, осы зеңбіректі Panzer 38(t) шассиіне орнату туралы шешім қабылданды. Panzer 38(t) Ausf. G-нің жаппай өндірісі тоқтатылып, стандартты танк шассиіне, зеңбірек мұнарасының орнына, өзгертілген үстіңгі құрылым орнатылды. Бұл құрылымда зеңбірек пен кеңейтілген зеңбірек қалқаны орналасқан, ол командирге, зеңбірекшіге және зарядтаушыға шектеулі қорғаныс берді. Зарбаға қарсы қорғаныс жалпы алғанда 10-нан 50 мм-ге дейін ауытқып, зеңбірек бөлімінің үстінде және артында мүлдем қорғаныс болмады, сол жерде экипаж орналасқан. Оның силуэті бастапқы Panzer 38(t)-ге қарағанда жоғары болды, бұл оны жаудың атысына көбірек сезімтал етті. Неміс әскерінде кеңес зеңбірегі 7,62 см PaK 36(r) деп аталып, қуатты неміс PaK 40 оқ-дәрісіне қалыптастырылды. Көлік ішінде 30 оқ-дәрі сақталды. Басты зеңбіректен басқа, корпуста 7,92 мм-лік пулемет орнатылған. Бұл танк жойғыш Panzerjäger 38(t) für 7,62 см PaK 36(r), Sd.Kfz. 139 деген атпен өндіріске түсті. 1942 жылдың сәуірінен қарашасына дейін үш серияда барлығы 344 дана салынды. Шасси нөмірлері: 1360–1479, 1527–1600 және 1601–1750.
While the Panzer 38(t) had largely become obsolete as a tank in early 1942, it was still an excellent and plentiful platform for adaptation into a tank destroyer, among other roles. Since the Soviet 76.2 mm field gun was captured in large quantities, the decision was made to mate this gun to the Panzer 38(t). The mass production of the Panzer 38(t) Ausf. G was halted, and a modified superstructure was bolted onto the standard tank chassis in lieu of a gun turret. This upper structure mounted the gun and an extended gun shield, giving only limited protection for the commander, gunner, and the loader. Armor protection overall ranged from 10 to 50 mm, with no armor at all above and behind the gun compartment, which the crew occupied. It had a higher silhouette than the original Panzer 38(t), which made it more vulnerable to enemy fire. In German service, the Soviet gun was renamed 7.62 cm PaK 36(r), and rechambered for the more powerful German PaK 40 cartridge. Thirty rounds of ammunition were stored inside the vehicle. Apart from the main gun, there was a 7.92 mm machine gun mounted in the hull. This tank destroyer was put into production as the Panzerjäger 38(t) für 7.62 cm PaK 36(r), Sd. Kfz. 139. A total of 344 vehicles were built in three series from April to November 1942. Chassis numbers were 1360–1479, 1527–1600, and 1601–1750.