Уильям Вик: Бейсбол тарихындағы инноватор және кәсіпкер

Кіріспе

Американдық бейсбол басшысы, оның әкесі

Уильям Луис Вик кіші (William Louis Veeck Jr., 9 ақпан 1914 – 2 қаңтар 1986), сондай-ақ "Спорттық көйлек Билл" және "Жабайы Билл" аттарымен де белгілі, американдық Бейсболдың Бас лигасы франшизасының иесі және насильші болды. Вик әртүрлі уақытта Кливленд Индианс, Сент-Луис Браунс және Чикаго Уайт Сокс командаларының иесі болды. 1947 жылы Индианс командасының иесі және президенті ретінде Вик Ларри Добимен келісім жасады, осылайша Америка лигасының интеграциясы басталды, ал келесі жылы команда Әлемдік серия жеңімпазы атанды. Вик бейсбол франшизасын жеке байлықсыз сатып алған соңғы иесі болды және бейсболға көптеген инновациялар мен үлес қосты. Төрелік және еркін агенттік арқылы жалақының өсуіне қарсы тұра алмағандықтан, Вик 1980 жылғы маусымнан кейін Уайт Сокс командасындағы меншік үлесін сатты. Ол 1991 жылы Бейсбол Даңқы залына қабылданып, мәңгілікке енді.

Ерте өмір

Билл Вик 1914 жылдың 9 ақпанында Чикагода дүниеге келді. Вик Иллинойс штатының Хинсдейл қаласында өсіп келе жатқанда, оның әкесі Уильям Вик аға Чикаго Кабс клубының президенті болды. Вик аға – жергілікті спорт жазушысы, ол Кабсты қалай басқаша басқаруға болатыны туралы көптеген мақалалар жазды, ал команданың иесі Уильям Ригли оның айтқан сөзін қабылдады. Бала кезінде Вик Кабс үшін попкорн сатушы, ал қаланың екінші жағындағы Чикаго Уайт Сокс үшін жартылай штаттан жұмыс істеді. Кейін, 1937 жылы, ол Wrigley Field стадионының қабырғаларына ағаш өсімдігін отырғызу идеясын ойлап тапты. Вик Массачусетс штатының Андовер қаласындағы Филлипс академиясына оқуға түсті. 1933 жылы әкесі қайтыс болған соң, Вик Кенион колледжін тастап, ақырында Кабс клубының қазынашысы болды. 1935 жылы ол алғашқы әйелі Элеонорға үйленді.

Милуоки пивоварлары

1940 жылы Вик Чикагодан кетіп, бұрынғы Cubs клубының жұлдызы және бас жаттықтырушысы Чарли Гримммен бірлесіп, Америка Ассоциациясының сол кездегі қарқыны төмендеген Milwaukee Brewers командасын сатып алды. Бес маусымда үш рет жеңіске жеткен соң Вик 1945 жылы Милуоки франшизасын 275 000 долларға сатты. Өзінің «Veeck – As in Wreck» атты автобиографиясында Вик қарсы команданың сол жақтан соққы беретін ойыншыларына оң алаңдағы нысананы қиындату үшін экран орнатқанын айтты. Экран дөңгелектерде орнатылғандықтан, қарсыластың соққы беру қабілетіне байланысты күніне орнатылуы немесе орнатылмауы мүмкін еді. Мұндай әрекетке қарсы ереже болған жоқ, бірақ Вик оны шектен шығарып, қарсыластар соққы беретін кезде шығарып, ал Brewers соққы беретін кезде кері тартты. Вик лиганың келесі күні оған қарсы ереже қабылдағанын хабарлады. Алайда, Америка бейсбол зерттеулер қоғамының (SABR) екі мүшесі жүргізген кең ауқымды зерттеулер бұл оқиғаның Викпен ойлап табылғанын немесе әрине, асыра айтылғанын көрсетті. Екі зерттеуші жылжымалы қоршауға немесе оның жұмыс істеуі үшін қажетті жабдыққа сілтеме таба алмады. Brewers клубының тең иесі болған Вик Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Теңіз жаяу әскерінде үш жылға жуық артиллерия бөлімінде қызмет етті. Осы кезеңде кері соққы берген артиллериялық құрал оның оң аяғын қырып тастады, алдымен аяғын, содан кейін тізеден жоғары аяғын ампутациялау қажет болды. Өмірі бойы аяғына 36 операция жасады. Ал Пол Диксонның «Билл Вик: Бейсболдың ең үздік маверигі» атты өмірбаянында жарияланған қосымшада «Билл Вик 1943 жылғы «Филлиз» командасын сатып алу жоспары туралы өтірік айтты ма?» деген сұрақ қойылды. SABR мақаласында Тайгиел Вик пен басқалардың «Филлиз» клубын сатып алу және оны Негро лигасының жұлдыздарымен толықтыру схемасын Вектің мемуарлары жарияланғанға дейін он бес жыл бұрын айтқанын түсіндірді, бірақ «Бұл есептердің бәрінде оқиғаны айтып отырған жалғыз дауыс Вектің болып қала береді» деп мойындады. Тайгиелдің мақаласында «Иорданияның және т.б. бағасы бойынша Виктің «Филлиз» клубын сатып алып, оның құрамына Негро лигасының жұлдыздарын қосу туралы идеясы көбінесе Вектің айтқанындай, жобадан аса шықпаған болуы мүмкін. Бізде әлі де Вик бұл әрекетті ұсынған және Лэндис пен (сол кездегі Ұлттық лига президенті Форд) Фрикке қабылдамауға тап болғанын растайтын нақты дәлелдер жоқ» делінген. Сол жылдың шілдесінде ол Америка лигасында ойнаған алғашқы қара нәсілді ойыншы Ларри Добимен келісімшарт жасады. Добидің алғашқы ойыны 5 шілдеде өтті, ал ойын алдында Добиді командаға ойыншы-бас жаттықтырушы Лу Будро таныстырды. «Лу мені әр ойыншымен жеке-жеке таныстырды. «Бұл Джо Гордон», - деді Гордон қолын созып. «Бұл Боб Лемон», - деді Лемон қолын созып. «Бұл Джим Хеган», - деді Хеган қолын созып. Барлық жігіттер қол созып, үш адамнан басқасы», - деді Доби. Келесі жылы Вик Сатчел Пейджпен келісімшарт жасады, оны Мэйджер лигасының тарихындағы ең жас жаңашыл ойыншы етті. Кливленд Мүнисипальдік стадионының үлкен аумағын пайдалану үшін 1947 жылы Вик жылжымалы орталық алаңдық қоршауды орнатты, оны белгілі бір серияда қарсыластарға қарсы Индиандықтарға қалай тиімді болатынына байланысты жылжыта алатын еді. Қоршау қарсыластардың арасында 5 метрге дейін жылжыды. 1947 жылғы маусымнан кейін Америка лигасы аутфилд қабырғасының қашықтығын маусым бойы бекітетін ереже өзгертіске енгізді. Милуокидегідей, Вик промоушнге ерекше көзқарас танытты, «Бейсболдың клоун-принсі» Макс Паткинді жаттықтырушы ретінде тартты. Паткиннің жаттықтырушылар алаңына шығуы жанкүйерлерді қуантса, Америка лигасының бас кеңсесін ашуға салды. Вик өте танымал болғанымен, 1947 жылы Будроны Сент-Луис Браунс клубына ауыстыру әрекеті бұқаралық наразылық пен Будроны қолдауға арналған петицияларға әкелді. Вик жауап ретінде жанкүйерлерді тыңдайтынын айтты және Будромен екі жылдық жаңа келісімшартқа қол қойды. Кейінірек Вик сауда келіссөздері олар жарияланбастан бұрын тоқтағанын мәлімдеді, бірақ ол бұл мүмкіндікті пайдаланып, сауда идеясынан бас тартқанын жария етті. 1948 жылы Будроның .355-тік орташа көрсеткішімен Кливленд 1920 жылдан бері алғашқы байрағы мен әлем чемпионатын жеңіп алды (2023 жылға дейін бұл команданың, қазір «Guardians» деп аталатын, соңғы әлем чемпионаты атағы болып табылады). Белгілі болғандай, келесі маусымда Вик 1948 жылғы байрақты команда 1949 жылы чемпиондық атағын қайталай алмайтыны математикалық тұрғыдан анық болғаннан кейін жерледі. Кейінірек сол жылы Виктің бірінші әйелі Элеонора ажырасуға өтініш берді. Оның ақшасының көп бөлігі «Индианс» клубына байланысты болғандықтан, ол ажырасу төлемдерін қаржыландыру үшін команданы сатуға мәжбүр болды. Бір жыл өткен соң, 1950 жылы Вик екінші әйелі Мэри Фрэнсис Аккерманмен үйленді. Ол оны Кливлендте болған кезде кездестірген.

In 1940, Veeck left Chicago and, in a syndicate with former Cubs star and manager Charlie Grimm, purchased the then struggling Triple A Milwaukee Brewers of the American Association. After winning three pennants in five seasons Veeck sold his Milwaukee franchise in 1945 for a $275,000 profit. According to his autobiography Veeck – As in Wreck, Veeck claimed to have installed a screen to make the right field target a little more difficult for left handed pull hitters of the opposing team. The screen was on wheels, so any given day it might be in place or not, depending on the batting strength of the opposing team. There was no rule against that activity as such, but Veeck then took it to an extreme, rolling it out when the opponents batted, and pulling it back when the Brewers batted. Veeck reported that the league passed a rule against it the very next day. However, extensive research by two members of the Society for American Baseball Research (SABR) suggests that this story was made up or certainly exaggerated by Veeck. The two researchers could not find any references to a moveable fence or any reference to the gear required for a moveable fence to work. While a co owner of the Brewers, Veeck served for nearly three years in the United States Marine Corps during World War II in an artillery unit. During this time a recoiling artillery piece crushed his right leg, requiring amputation first of the foot, and shortly after of the leg above the knee. Over the course of his life he had 36 operations on the leg. and in an appendix, entitled "Did Bill Veeck Lie About His Plan to Purchase the '43 Phillies? ", published in Paul Dickson's biography, Bill Veeck: Baseball's Greatest Maverick. In the SABR article, Tygiel explained that Veeck and others had mentioned the alleged scheme to buy and stock the Phillies up to fifteen years before the publication of Veeck's memoir, but conceded that, "In all of these accounts the only voice telling the story remains Veeck's." The Tygiel article also conceded, "The overall assessment of Jordan, et al. that Veeck's notion of buying the Phillies and fielding a team of Negro League stars never quite moved as far from the drawing board as Veeck claimed may still be true. We still lack any solid evidence that confirms that Veeck had not only conceptualized this action, but made a firm offer to buy the Phillies and met a rebuff by Landis and (then National League president Ford) Frick." In July of that year, he signed Larry Doby, the first black player to play in the American League. Doby's first game was on July 5 and before the game, Doby was introduced to his teammates by player manager Lou Boudreau. "One by one, Lou introduced me to each player. 'This is Joe Gordon,' and Gordon put his hand out. 'This is Bob Lemon,' and Lemon put his hand out. 'This is Jim Hegan,' and Hegan put his hand out. All the guys put their hand out, all but three. As soon as he could, Bill Veeck got rid of those three", Doby said. The following year Veeck signed Satchel Paige to a contract, making him the oldest rookie ever in Major League Baseball history. To take advantage of the large size of Cleveland Municipal Stadium, Veeck had a portable center field fence installed in 1947, which he could move in or out depending on how the distance favored the Indians against their opponents in a given series. The fence moved as much as 15 feet (5 m) between series opponents. Following the 1947 season, the American League countered with a rule change that fixed the distance of an outfield wall for the duration of a season. As in Milwaukee, Veeck took a unique approach to promotions, hiring Max Patkin, the "Clown Prince of Baseball", as a coach. Patkin's appearance in the coaching box delighted fans and infuriated the front office of the American League. Although Veeck had become extremely popular, an attempt in 1947 to trade Boudreau to the St. Louis Browns led to mass protests and petitions supporting Boudreau. Veeck, in response, said he would listen to the fans, and re signed Boudreau to a new two year contract. Veeck claimed later that the trade talks had already broken down before they became public, but he seized the opportunity to promote the concept he had dropped the idea of the trade in response to public outcry. By 1948, led by Boudreau's .355 batting average, Cleveland won its first pennant and World Series since 1920 (as of 2023, this remains the team's, now known as the Guardians, last World Series title). Famously, the following season Veeck buried the 1948 flag, once it became mathematically certain the team could not repeat its championship in 1949. Later that year, Veeck's first wife, Eleanor, filed for divorce. Most of his money was tied up in the Indians, so he was forced to sell the team to fund the divorce settlement. One year later, in 1950, Veeck married his second wife, Mary Frances Ackerman. He had met her the previous year while in Cleveland.

Сент-Луис Браунс

Екінші некеден кейін Век 1951 жылы Сент-Луис Браунс командасының 80% үлесін сатып алды. NL-дің Сент-Луис Кардиналдарын қаладан шығаруды көздеген Век, Кардиналдың көрнекті ойыншылары Роджерс Хорнсби мен Марти Марионды менеджерлер етіп, ал Диззи Динді комментатор ретінде шақырды; сондай-ақ, олардың ортақ стадионы Спортсмендер паркін Браунс командасының естеліктерімен ғана безендірді. Біраз уақыттан кейін «Грандстанд менеджерінің күні» – Век, Конни Мак және мыңдаған жанкүйерлердің қатысуымен, жанкүйерлерге ойын барысындағы стратегиялық шешімдерге (мысалы, негізді ұрлау, соққы беру, питчерлерді ауыстыру) плакаттарды көтеріп дауыс беруге мүмкіндік берді: Браунс 5:3 есебімен жеңіске жетіп, төрт ойындық жеңіліс тізбегін үзді. 1952 жылғы маусымнан кейін Век Америка лигасы клубтарының радио және теледидардан түскен табысты қонақ командалармен бөлісуді ұсынды, бұл ұсыныс өте күшті «Янкилерге» қарсы болды, олардың теледидар және радио хабарларын таратудан түскен табысы барлық басқа AL франшизаларынан әлдеқайда жоғары еді. Ол Браунс командасының қарсыластарына өз командасына қарсы жолда өткен ойындарды эфирге беруге рұқсат бермеді. Лига бұған жауап ретінде Сент-Луистегі табысты жұма кешкі ойындарды жойды. Бір жылдан кейін Кардиналс командасының иесі Фред Сай салықтан қашуға талпынуы үшін сотталды. Бейсболдан шеттетілуі анық болғандықтан, ол Кардиналс командасын сатуға мәжбүр болды. Бастапқыда сенімді ұсыныстар тек қаладан тысқы мүдделерден түсті және Век Кардиналс командасын қаладан шығаруға қол жеткізе алады деп болжалды. Алайда, Сай Кардиналс командасын Хьюстон, Техасқа көшіруге ниеттенген топқа сатуға азықалған кезде, ол Сент-Луис қаласындағы ірі сыра зауыты Anheuser Busch-тен әлдеқайда төмен ұсынысты қабылдады, олар Кардиналс командасын қалада қалдыру мақсатымен келісімге келді. Сай Anheuser Busch ұсынысын ақшадан гөрі азаматтық парызды орындау үшін қабылдады деген кең таралған пікір бар. Алайда, Anheuser Busch тарихшысы Уильям Кноэдельсдердің айтуынша, Сайдің басты ниеті әрқашан Кардиналс командасын Сент-Луис қаласында қалдыратын топқа сату болған. Anheuser Busch Кардиналс командасын сатып алғаннан кейін Век Сент-Луистегі жұмысының аяқталғанын түсінді. Ол тез арада Anheuser Busch-тың байлығының арқасында Кардиналс командасының қаржылық мүмкіндіктері оның теңдестіре алмайтын деңгейде екенін, әсіресе оның басқа табыс көзі болмағанын түсінді. Ол Браунс командасын басқа жерге көшіруге мәжбүр болды. Алдын ала қадам ретінде ол Спортсмендер паркін Кардиналс командасына сатты, олар оны ақырында Буш стадионының бірінші нұсқасы ретінде қайта атады. Бастапқыда Век Браунс командасын Милуокиге (олар 1901 жылы алғашқы маусымда ойнаған) көшіруді қарастырды. Милуоки жақында Милуоки округінің стадионын салып, ірі лига командасын шақыруға тырысты. Алайда, шешім Брюэрс командасының бас командасы Бостон Брейвздің қолында болды. Сол кездегі ірі лига ережелеріне сәйкес, Брейвз Милуокиге ірі лига құқығын иеленді. Брейвз егер Брюэрс командасы таратылса, сондай талантқа ие басқа команданы қалаған, алайда 1953 жылғы маусымның басталуына дейін келісімге қол жеткізілмеді. Талқысызда, бірнеше аптадан кейін Брейвз командасының өзі Милуокиге көшіп кетті. Сент-Луис команданың қалада қалуын қалағанын білгендіктен, Сент-Луистегі кейбір адамдар Векке қарсы науқан жүргізді. Ол мойынсұнбай, Мэриленд штатының Балтимор қаласына ірі лига командасын әкелуге тырысатын топпен байланысқа түсті. 1953 жылғы маусымнан кейін Век өзінің акцияларының жартысын Балтимор тобының өкілі, Балтимор адвокаты Кларенс Майлзға және оның серіктестеріне сатуға келісті. Ол шамамен 40% үлесімен негізгі меншік иесі болып қала бермек. Лига президенті Уилл Харридж оған мақұлдаудың сөзсіз екенін айтса да, оны қажетті алты қолдаудың орнына тек төрт иесі ғана қолдады. Басқа иелер оны суреттен шығаруды көздегенін түсінген (әрине, ол франшизасын жою қаупіне тап болды), Век өзінің барлық үлесін Майлз тобына сатуға келісті, олар Браунс командасын Балтиморға көшірді, онда олар Ориолс деп аталды, және осы атауды қазірге дейін сақтап келеді.

After his second marriage, Veeck bought an 80% stake in the St. Louis Browns in 1951. Hoping to force the NL's St. Louis Cardinals out of town, Veeck hired Cardinal greats Rogers Hornsby and Marty Marion as managers, and Dizzy Dean as an announcer; and he decorated their shared home park, Sportsman's Park, exclusively with Browns memorabilia. Shortly afterwards "Grandstand Manager's Day" – involving Veeck, Connie Mack, and thousands of regular fans, enabled the crowd to vote on various in game strategic decisions (i. e., steal, bunt, change pitchers) by holding up placards: the Browns won, 5–3, snapping a four game losing streak. After the 1952 season, Veeck suggested that the American League clubs share radio and television revenue with visiting clubs, a proposal anathema to the powerful Yankees, whose broadcasting revenues dwarfed all the other AL franchises. Outvoted, he refused to allow the Browns' opponents to broadcast games played against his team on the road. The league responded by eliminating the lucrative Friday night games in St. Louis. A year later, Cardinals owner Fred Saigh was convicted of tax evasion. Facing certain banishment from baseball, he was forced to put the Cardinals up for sale. At first, the only credible offers came from out of town interests, and it appeared that Veeck would succeed in driving the Cardinals out of town. However, just as Saigh was about to sell the Cardinals to interests who would have moved them to Houston, Texas, he instead accepted a much lower bid from St. Louis based brewing giant Anheuser Busch, who entered the picture with the specific intent of keeping the Cardinals in town. It has long been claimed that Saigh was persuaded to accept Anheuser Busch's bid more out of civic duty than money. However, according to Anheuser Busch historian William Knoedelseder, Saigh's first preference all along was to sell the Cardinals to interests who would keep the team in St. Louis. What is beyond dispute is that as soon as Anheuser Busch closed on its purchase of the Cardinals, Veeck knew he was finished in St. Louis. He quickly realized that with Anheuser Busch's wealth behind them, the Cardinals now had more financial resources than he could even begin to match, especially since he had no other source of income. Reluctantly, he decided to move the Browns elsewhere. As a preliminary step, he sold Sportsman's Park to the Cardinals, who would eventually rename it as the first incarnation of Busch Stadium. At first Veeck considered moving the Browns back to Milwaukee (where they had played their inaugural season in 1901). Milwaukee recently built Milwaukee County Stadium in an attempt to entice a major league franchise. However, the decision was in the hands of the Boston Braves, the parent team of the Brewers. Under major league rules of the time, the Braves held the major league rights to Milwaukee. The Braves wanted another team with the same talent if the Brewers were shut down, and an agreement was not made in time for the start of the 1953 season. Ironically, a few weeks later, the Braves themselves moved to Milwaukee. St. Louis was known to want the team to stay, so some in St. Louis campaigned for the removal of Veeck. Undaunted, Veeck got in touch with a group that was looking to bring a major league franchise to Baltimore, Maryland. After the 1953 season, Veeck agreed in principle to sell half his stock to Baltimore attorney Clarence Miles, the front man of the Baltimore group, and his other partners. He would have remained the principal owner, with approximately a 40% interest. Even though league president Will Harridge told him approval was certain, only four owners—two short of the necessary six for passage—supported it. Realizing the other owners simply wanted him out of the picture (indeed, he was facing threats of having his franchise canceled), Veeck agreed to sell his entire stake to Miles' group, who then moved the Browns to Baltimore, where they were renamed as the Orioles, which has been their name ever since.

Чикагоның "Ақ сокс" клубы

Комиски отбасы ішіндегі туыстық шиеленісті пайдаланып, 1959 жылы Вик Чикаго Уайт Сокс клубының бақылау үлесін сатып алған топтың жетекшісі болды. Вик команданы сатып алғаннан кейін, Уайт Сокс 40 жылдан кейін алғашқы чемпиондық титулын жеңіп алды. Сол жылы Уайт Сокс үй маттарына 1,4 миллион көрермен жиылып, клуб тарихындағы жаңа рекорд орнатты. Келесі жылы команда дәл осы көрсеткішті жаңартты, Comiskey Park-қа 1,6 миллион адам келді. Сонымен қатар, үлкен лигаларда алғаш рет "жарылатын есеп тақтасы" орнатылды, ол электрлік және дыбыстық эффектілер шығарып, Уайт Сокс ойыншылары хоум-ран соққанда отшашу шашуды іске қосты. Алайда, Лос-Анджелес Доджерс клубының иесі Уолтер О’Мэлли Викке тиесілі командамен бәсекелесуге мүдделі емес еді, тіпті ол аз үлеске ие болса да. О’Мэлли келісім туралы естіген соң, Оңтүстік Калифорниядағы эксклюзивті франчайзингтік құқықтарын қолданды. Аймақтағы Америка лигасының кез келген командасын сатып алушы О’Мэллидің келісімін алуға тиіс еді, ал О’Мэлли Вик негізгі акционері болатын командаға рұқсат бермейтіні анық болды. Гринберг досын бас тартуға көндіруге тырысқаннан гөрі, Лос-Анджелес Энджелс клубын сатып алудан бас тартты. Уайт Сокс клубын сатқаннан кейін Вик ABC телеарнасында телекомментатор болып жұмыс істеді. Содан кейін ол отбасымен бірге Мэриленд штатының шығыс жағалауына денсаулығын қалпына келтіруге көшті. Денсаулығы жақсарғаннан кейін Вик Вашингтон Сенаторс клубын сатып алуға сәтсіз тырысты, содан кейін 1969-1970 жылдары Бостондағы Саффолк Даунс ат жарыс жолын басқарды. 1974 жылы Балтимор Ориолс клубын сатып алуға әрекеттенді, бірақ салық органымен туындаған мәселелерге байланысты сәтсіз аяқталды. 1975 жылға дейін Вик бейсбол иелері арасында есімдері жиі естілмеді, ол Джон Аллиннен (1969 жылдан бері жалғыз иесі) Уайт Сокс клубын қайта сатып алғаннан кейін ғана тағы да көзге түсті. Сокс клубын қайта бақылауға алғаннан кейін Вик бірден тағы бір жарнамалық трюк жасады. Ол және бас менеджер Роланд Хемонд қонақүйдің вестибюлінде төрт ауыстыру жүргізді, бұл оқиға жұртшылықтың назарында болды, бірақ басқа иелер бұл әрекетті лайықсыз деп санады. Алайда екі аптадан кейін төреші Питер Зайцтің шешімі резервтік ережелерді жойып, еркін агенттік дәуірін бастады, бұл ойыншылардың жалақысын күрт өсірді. Иронияға орай, Вик Курт Фладтың тарихи сот ісі кезінде оны қолдаған жалғыз бейсбол иесі болды, онда Флад Филадельфия Филлиз клубына ауысқаннан кейін еркін агенттікке қол жеткізуге тырысты. Ол сондай-ақ ойыншылардың формасын түбегейлі өзгертіп, clamdigger шалбарлары мен тіпті шорттарды енгізді, ал Уайт Сокс командасы 1976 жылдың 8 тамызында Канзас-Сити Роялс клубына қарсы осы формада алғаш рет шықты. Еркін агенттікке бейімделу үшін ол "ойыншыларды жалға алу" моделін жасады, ол басқа клубтардың жұлдыздарын олардың опциялық жылдарында сатып алуға бағытталған. Бұл тәсіл орташа деңгейде сәтті болды: 1977 жылы Уайт Сокс 90 ойын жеңіп, Оскар Гэмбл мен Ричи Зиск сияқты ойыншылардың қосылуымен үшінші орынға ие болды. Осы соңғы сәтті кезеңде Вик жарнамашы Гарри Карейді "Take Me Out to the Ball Game" әнін жетінші иннингте орындауға шақырды. Вик Карейден бүкіл стадион үшін ән айтуын өтінді, бірақ ол бас тартты. Вик өзінің жазбасы бар екенін айтты, сондықтан Карейдің әнін тыңдауға мәжбүр болады. Карей өтінішті қабылдап, "White Sox" клубының органисті Нэнси Фаустпен бірге ән орындады, содан кейін 1982 жылы Чикаго Кабс клубының жарнамашысы болғаннан кейін Wrigley Field стадионында да осы әнді орындаумен танылды. Бұл дәстүр Карейдің 1998 жылы қайтыс болғаннан кейін де жалғасып келеді. 1979 жылғы маусымда тағы да көптеген акциялар ұйымдастырылды. 10 сәуірде ол Торонто Блю Джейс клубынан 10:2 есебімен жеңілгеннен кейін жанкүйерлерге тегін кіруді ұсынды. 12 шілдеде Вик, ұлы Майк пен радиодағы жеке тұлға Стив Дальдің көмегімен, өзінің ең әйгілі акцияларының бірін – "Дисконы жою түнін" өткізді, бұл жоспарланған қос ойынның арасында өтті, нәтижесінде Comiskey Park стадионында тәртіпсіздік туды және ойынды Детройт Тайгерс клубына беруге мәжбүр болды.

Taking advantage of inter familial friction within the Comiskey family, in 1959, Veeck became head of a group that purchased a controlling interest in the Chicago White Sox. Following Veeck's acquisition of the team, the White Sox went on to win their first pennant in 40 years. That year the White Sox broke a team attendance record for home games with 1.4 million. The next year the team broke the same record with 1.6 million visitors to Comiskey Park with the addition of the first "exploding scoreboard" in the major leagues – producing electrical and sound effects, and shooting fireworks whenever the White Sox hit a home run. However Los Angeles Dodgers owner Walter O'Malley was not willing to compete with a team owned by Veeck, even if he would only be a minority partner. When O'Malley heard of the deal, he invoked his exclusive franchise rights for Southern California. Any potential owner of an American League team in the area would have had to have O'Malley's approval, and it was apparent that O'Malley would not allow any team to set up shop with Veeck as a major shareholder. Rather than try to persuade his friend to back out, Greenberg abandoned his bid for what became the Los Angeles Angels. After selling the White Sox, Veeck worked intermittently as a television commentator for ABC. Veeck then moved to the Eastern Shore of Maryland with his family to convalesce. When his health improved, Veeck made an unsuccessful attempt to buy the Washington Senators, then operated the Suffolk Downs race track in Boston in 1969–70. He also tried to buy the Baltimore Orioles in 1974 but failed due to troubles with the IRS. Veeck was not heard from again in baseball ownership circles until 1975, when he repurchased the White Sox from John Allyn (sole owner since 1969). Almost immediately after reassuming control of the Sox, Veeck unleashed another publicity stunt. He and general manager Roland Hemond conducted four trades in a hotel lobby, in full view of the public; other owners considered this undignified. Two weeks later, however, arbitrator Peter Seitz's ruling struck down the reserve clause and ushered in the era of free agency, leading to dramatic increases in player salaries. Ironically Veeck had been the only baseball owner to testify in support of Curt Flood during his landmark court case, at which Flood had attempted to gain free agency after being traded to the Philadelphia Phillies. He also unveiled radically altered uniforms for the players, including clamdigger pants and even shorts, which the Sox wore for the first time against the Kansas City Royals on August 8, 1976. In an attempt to adapt to free agency, he developed a "rent a player" model, centering on the acquisition of other clubs' stars in their option years. The gambit was moderately successful: in 1977 the White Sox won 90 games and finished in third place with additions such as Oscar Gamble and Richie Zisk. During this last run, Veeck decided to have announcer Harry Caray sing "Take Me Out to the Ball Game" during the seventh inning stretch. Veeck asked Caray to sing for the entire park, but he refused. Veeck replied that he already had a recording, so Caray would be heard either way. Caray reluctantly agreed to sing it live, accompanied by White Sox organist Nancy Faust, and went on to become famous for singing the tune, continuing to do so at Wrigley Field after becoming the broadcaster of the Chicago Cubs in 1982. This tradition has continued there since even with the death of Caray in 1998. The 1979 season was filled with more promotions. On April 10, he offered fans free admission the day after a 10–2 Opening Day defeat by the Toronto Blue Jays. On July 12, Veeck, with assistance from son Mike and radio personality Steve Dahl, held one of his most infamous promotions, Disco Demolition Night, between games of a scheduled doubleheader, which resulted in a riot at Comiskey Park and a forfeit to the visiting Detroit Tigers.

Бейсболдан кейінгі өмір

Өзін еркін агенттер дәуірінде қаржылық бәсекелесе алмайтынын түсінген Вик 1981 жылғы қаңтарда «Уайт Сокс» командасын сатты, бірақ бұл оңай болған жоқ. Оның бірінші таңдауы – Эдвард Дж. ДеБартоло (НХЛ-дің «Питтсбург Пингвинс» және НФЛ-дің «Сан-Франциско 49ers» командаларының иесі) лига дауысымен қабылданбады (жеті дауыс қолдау көрсетті, ал қабылдану үшін он дауыс қажет болды). Содан кейін Вик команданы екінші таңдауына, Джерри Рейнсдорф пен оның серігі Эдди Эйнхорнға 20 миллион долларға сатты. Эйнхорн «Уайт Сокс» командасын «жоғары деңгейдегі ұйымға» айналдыруға ниеттенгенін айтқанда, Вик өзінің адалдығын әкесі жастығында басқарған «Чикаго Кабс» командасына қайтарды (дегенмен, 2005 жылы «Уайт Сокс» әлем чемпионатын жеңгенде, Вик отбасы ұйымнан чемпиондық жүзіктер алды). Вик Чикагодағы үйіне зейнетке шықты, бірақ жазда оны көбінесе «Вригли Филд» стадионының трибуналарында кездестіруге болар еді. Вик сондай-ақ журналдар мен газеттерге бейсболдың жалпы жағдайы туралы пікір білдіретін мақалалар жазатын.

Денсаулықтың нашарлауы және өлім

1980 жылға дейін Век көп темекі шегіп, ішімдік ішкен. 1984 жылы Век өкпе қатерлі ісігіне байланысты екі операциядан өтті. Вектің артында әйелі Мэри Фрэнсис және тоғыз баласының сегізі қалды. Тірі қалған екі баласы – Питер мен Эллен – оның бірінші некесінен, ал қалғандары (Майк, Марья, Грег, Лиза, Джули және Крис) екінші некесінен туған. Одан бұрын, 1985 жылы ең үлкен баласы Уильям III қайтыс болды. Майк Вик кіші лига және тәуелсіз бейсбол басшысы болды және Солтүстік лиганың табысты мүшесі болған Сент-Пол Сэйнтс командасын құруға бірге қатысты. Кіші Вик Сэйнтс командасымен Билл Виктің көптеген таныстыру шараларын қайталады. Грег Вик 1988 жылы Джорджия университетінде география ғылымдарының докторы дәрежесін алды және қазір Батыс Мичиган университетінде қалалық геология және Шығыс Азияға қатысты география профессоры болып жұмыс істейді.

Вектің кітаптары

Вик үш автобиографиялық шығарма жазды, олардың әрқайсысы журналист және спорт жазушысы Эд Линнмен бірлесіп жазылған. Алғашқы екеуі 1980 жылдары Вектің бейсболға қайта оралғаннан кейін жаңартылған басылымда қайта шығарылды. Кітаптар: «Век Вректе» (1962) – тікелей автобиография, кейіннен Вектің денсаулығы нашарлағаннан кейін, ол «White Sox» командасындағы үлесін сатуға мәжбүр болды. «The Hustler's Handbook» (1965) – «Wreck» кітабының жалғасы және кеңейтімі, ол жоғары лигада сырттан қарайтын адам ретінде жұмыс істеу тәжірибесін ашады, бейсболдағы сахна артындағы көптеген драмалық эпизодтарды, соның ішінде 1965 жылы «New York Yankees» командасын «CBS» сатып алуын, «Milwaukee Braves» командасының Атлантаға көшуіне қатысты амалдарды, сондай-ақ 1919 жылғы «Black Sox» скандалын 1919 жылы «White Sox» командасының бизнес-менеджері Гарри Грабинердің күнделігі арқылы баяндайды, ол кейін 1948 жылы «Indians» командасында Вектің серігі болған. «Thirty Tons a Day» (1972) – 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында «Suffolk Downs» жарыс жолында өткізген уақытын баяндайды. Атауы күнделікті жоюға тиіс қалдықтардың мөлшерін (аттың нәжісі, пайдаланылған сабан және т.б.) білдіреді.