Сэм Барри: Американдық үш спорт жаттықтырушысының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Американдық футбол, баскетбол және бейсбол ойыншысы және жаттықтырушысы (1892–1950)
американдық жаттықтырушы

Джастин Маккарти "Сэм" Барри (17 желтоқсан 1892 – 23 қыркүйек 1950) – футбол, бейсбол және баскетбол сияқты үш маңызды спорт түрінде үлкен жетістіктерге жеткен американдық жоғары оқу орнының жаттықтырушысы. Ол командаларды «Финал төрттікке» және Колледждер әлем чемпионатының финалына шығарған үш жаттықтырушының бірі болып табылады. Барри және оның төрт USC ойыншысы (Джек Гарднер, Алекс Ханнум, Текс Винтер және Билл Шарман) жаттықтырушы ретінде Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залына енгізілді; Шарман сондай-ақ ойыншы ретінде де енгізілді.

Ерте мансап

Оңтүстік Дакота штатының Абердин қаласында туған Барри Висконсин штатының Мэдисон қаласында мектепте баскетбол, бейсбол және футболмен аты шықты. Ол өзінің жетістіктерін Апплтон қаласындағы Лоуренс колледжінде жалғастырды, кейін Висконсин университетінде Мадисон қаласында бітірді. Жаттықтырушылық мансабын бастау үшін Мэдисон орта мектебіне оралды, содан кейін 1918 жылдан 1922 жылға дейін Иллинойс штатының Нокс колледжінің спорт директоры болды, онда футбол, баскетбол, бейсбол және жеңіл атлетикадан жаттықтырды. Барри футбол командасының басшылығына табиғи түрде лайық болды және бірден үш маңызды командалық спорттың бас жаттықтырушысы атанды. Бас жаттықтырушы ретінде ол жетістікке жетті; оның Нокс колледжінің командалары 1918 жылдан 1921 жылға дейін 15–12–4 есебін көрсетті, оның ішінде 1919 жылы 8–0 есебі тіркелді. 1941 жылғы USC футбол командасы 2–6–1 есебімен жеңіліспен аяқтады. Команда Джоунстың қазасына күйініп қана қоймай, Барри USC қарсыластарының көпшілігі болашақ Даңқ залының мүшелері – Пол Браун, Фрэнк Лихи және Кларк Шонесси баптайтынын білді. Жарақаттар мен аурулар да өз әсерін тигізді, бір кезде құрамда бар болғаны 28 ойыншы қалды. Осы қиындықтарға қарамастан, Барри жыл бойы шабуылда жақсарған команда құрастырды, маусым барысында оның танымалдылығы артты. 1941 жылғы USC–Стэнфорд ойынында 86 305 көрермен жиналды, бұл сол жылы елдегі ең көп көрермен жиналған матч болды. Команда бірнеше сенсация жасады, Роуз Боулға жолдама алған Орегон штатын жеңіп, Индиана штатындағы Нотр-Дамды, тек екі ұпай айырмасымен жеңіліске ұшыратты. 1942 жылы 49 жастағы Барри екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, басқа да мәселелерге көңіл бөлді. Ол Джефф Крэватты USC футбол командасының бас жаттықтырушысы, Джули Бескосты баскетбол командасының бас жаттықтырушысы және Род Дедоны бейсбол командасының бас жаттықтырушысы етіп тағайындады. Лейтенант-коммандер ретінде Барри Оңтүстік Тынық мұхитындағы теңізшілердің дене және әскери дайындығына жауапты болды, осы қызметі үшін ол сол кездегі Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джеймс Форресталдан мақтау қағазын алды. 1945 жылы теңіз күштерінен кеткеннен кейін Барри USC баскетбол және бейсбол командаларын басқаруға қайта оралды, сонымен қатар Крэваттың футбол командасының ассистенті болып жұмыс істеді. Ол баскетбол бағдарламасын ұлттық деңгейде бәсекеге қабілетті ете бастады және бейсболда ең үлкен жетістіктеріне қол жеткізді. 1948 жылғы Колледж әлем чемпионатында трояндықтар болашақ президент Джордж Буш капитаны болған Йель командасын жеңіп, алғашқы титулын жеңіп алды. Финал Мичиган штатының Каламазуо қаласындағы Хаймс Филд стадионында өтті, үшінші және шешуші ойында 9–2 есебімен аяқталды. Трояндықтар 1949 жылы да жеңіске жете алатын еді, бірақ Уэйк Форестке қарсы екі қосымша таймдағы ойында 2–1 есебімен жеңілгеннен кейін жарыстан шығарылды. Алайда жылдар өте келе Барридің әртүрлі міндеттерінің салдарынан денсаулығы нашарлап бара жатқаны байқалды. Дәрігерлердің ескертулеріне қарамастан, ол футбол командасының скауттарын жаттықтыруды тоқтатуға келісті, екі спорттың бас жаттықтырушысы болып, футбол командасының бас скауты және жанындағы ассистенті болып қызмет етті. 1950 жылы USC қарсыласын скауттағанда ол қайтыс болды. 23 қыркүйекте Калифорния университетінің Беркли қаласындағы футбол матчына қатысып, Мемориал стадионына көтерілген кезде жүрек талмасына ұшырап, ауруханаға жетпей қайтыс болды. USC-нің келесі үй футбол матчында – Айоваға қарсы – студенттер Барриге құрмет көрсетіп, алаңға «SC» әрпін бейнелейтін формацияда шықты, содан кейін Колизейдің жарығы сөндірілгеннен кейін, стадиондағы қараңғылықта бір минут үнсіздік сақтап, жаттықтырушының есіне шамдар жақты. Ол Калвер Ситидегі Holy Cross зиратында жерленді.

Born in Aberdeen, South Dakota, Barry starred in basketball, baseball, and football in high school in Madison, Wisconsin. He continued his success at Lawrence College in Appleton, later completing his degree at the University of Wisconsin in Madison. He returned to Madison High School to begin his coaching career, and then became the athletic director at Knox College in Illinois from 1918 to 1922, where he also served as coach of football, basketball, baseball, and track. Barry was a natural choice to take over the reins of the football team and became head coach of all three major team sports simultaneously. He had not been without success as a head coach himself; his Knox College teams posted a record of 15–12–4 from 1918 to 1921, including a perfect 8–0 mark in 1919. The 1941 USC football team finished with a losing record at 2–6–1. Not only was the team mourning the loss of Jones, but Barry also found himself facing a schedule in which a majority of USC's opponents were coached by future Hall of Famers, including Paul Brown, Frank Leahy, and Clark Shaughnessy. Injuries and illnesses also took their toll, depleting the roster at one point to a mere 28 players. Despite these roadblocks, Barry put together a team which improved offensively throughout the year, gaining popularity as the season progressed. The crowd of 86,305 at the USC–Stanford game was the largest in the nation in 1941. And the team made some upsets, defeating Rose Bowl bound Oregon State, and nearly toppled fourth ranked Notre Dame on the road in Indiana, falling by only two points. In 1942, other concerns took precedence as the 49 year old Barry entered the U. S. Navy for service during World War II. He recommended Jeff Cravath to take over his duties as USC football coach, Julie Bescos as basketball coach, and Rod Dedeaux as baseball coach for the duration of the war. As a lieutenant commander, Barry was in charge of physical and military training of Navy personnel in the South Pacific, for which he would later receive a Naval Commendation from then Secretary of the Navy James Forrestal. After leaving the navy in 1945, Barry resumed his positions leading the USC basketball and baseball teams, while also returning as a football assistant under Cravath. He began to restore the basketball program to a nationally competitive level, and found his greatest success yet in baseball. At the 1948 College World Series, the Trojans captured their first title by defeating a Yale team captained by future President George Bush. The finals were held at Hyames Field in Kalamazoo, Michigan, settled by a 9–2 win in the third and deciding game. The Trojans had a chance to repeat in 1949, but were eliminated when they suffered a pair of extra inning losses to Wake Forest, both by 2–1 scores. As the years passed, however, it became evident that Barry was suffering physically from the stress of his various responsibilities. Despite medical warnings, he agreed only to give up coaching the football scout team, continuing as head coach of two sports and serving as chief scout and sideline assistant in football. It was while scouting a USC opponent in 1950 that he died. Attending a football game in Berkeley at the University of California on September 23, he suffered a heart attack while climbing the hill to Memorial Stadium, and died before reaching the hospital. At USC's next home football game—fittingly, against Iowa—the student body paid tribute to Barry during halftime, taking the field in a block "SC" formation and, after the Coliseum lights were turned out, lighting matches on the field of the darkened stadium for a minute of silence in memory of the coach. He was buried in Holy Cross Cemetery in Culver City.

Мұра

Барридің USC футбол командасының көмекші жаттықтырушысы ретінде 18 маусым (1929–1940, 1945–1950) өткізгені Марв Гоудың 26 жылдық қызметінен кейін екінші орында тұр. Оның бағдарламаға жалпы қатысуы 19 жылды құрайды, бұл көрсеткіш Гоудан (31 жыл) және Кравэттан (23 жыл) төмен. Оның қазасы USC баскетбол командасы соғысқа дейінгі табысын қайта табуға айналып келген кезде болды, сол кездегі Батыс жағалауындағы 1950-ші жылдардағы баскетболдың өркендеуіне үлкен үлес қосты, оған Джон Вудэн (UCLA), Фил Вулперт (Сан-Франциско) және Пит Ньюэлл (Калифорния) командаларын жаттықтырды. Сэм Барридің ойыншылары оның басшылығы мен оқыту шеберлігінен зор пайда көрді. Төрт баскетболшы – Джерри Немер, Ли Гаттеро, Ральф Вон және Билл Шарман – бірінші команданың All-American құрамына енді; Барри тарихта осы құрметке көптеген ойыншыларды жеткізген 12 жаттықтырушының бірі. Оның ең айқын мұрасы, әлдеқайда көптеген ойыншыларының өзінің жаттықтырушылық мансабын сәтті бастауында: Шарман, Алекс Ханнум, Текс Винтер, Джек Гарднер, Форрест Твугод және Боб Бойд (баскетболдан) және Род Дедо (бейсболдан). Сонымен қатар, Атақ залының менеджері Спарки Андерсон 1940 жылдары USC командасының батист ретінде қызмет еткен кезде спортқа қатысты. Барридің 14 бейсболшысы негізгі лигаларда ойнады. Барри сонымен қатар ұлттық деңгейде инноватор ретінде танымал болды – ол баскетболдағы әрбір еркін лақтырудан және ұпайдан кейін орталыққа допты беруді жоюға ең көп үлес қосушы болды, бұл ойынды әлдеқайда қарқынды етуге әкелді; сондай-ақ ол орталық сызықты және 10 секундтік ережені енгізуді ұсынды. Ол үшбұрыштық шабуылды ойлап тапты, оны шәкірті Текс Винтер НБА чемпионы «Чикаго Буллс» және «Лос-Анджелес Лейкерс» командаларына үлкен жетістіктер әкелу үшін жетілдірді. Барри, Канзас штатының жаттықтырушысы Фого Алленмен бірге, 1985 жылы ату сағаты енгізілгенге дейін Канзас және Солтүстік Каролина сияқты жетекші университеттердегі және бүкіл елдегі колледж баскетболының стратегиясының маңызды бөлігі болған кешіктірілген шабуылдың (көбінесе «тоқтату» деп аталады) екі негізгі жақтаушысы болды. Баскетбол ортасындағы беделді тұлға Барри, оның ерте жылдарынан бастап, 1923 жылғы Иллинойс штатының орта мектеп баскетбол чемпионатында төрешілік жасаған екі төрешінің бірі болды. Кейінгі жылдары ол көптеген маңызды NCAA комитеттерінде жұмыс істеді және NCAA баскетбол турнирі мен Колледж әлем чемпионаты сияқты ұлттық плей-оффтарды құруға белсенді түрде атсалысты. Оның командаларының танымалдылығы ойын алаңына және кортқа да тарады. 1941 жылғы колледж футбол маусымындағы рекордтық көрермендер санынан басқа, оның 1939–40 жылдарғы баскетбол командасы Мэдисон Сквер Гарденге барған кезде рекордтық көрермендерді тартты. Оның жаттықтырушы ретіндегі жетістіктері бүгінгі күнге дейін сақталған – 1932 жылдан 1942 жылға дейін UCLA-ға қарсы баскетболдан 40 ойын жеңіп, 1946 жылы жалғасқан жеңіс сериясы колледж баскетболы тарихында бір қарсыласқа қарсы кез келген жаттықтырушының ең ұзақ жеңіс сериясы болып табылады. Тек екі жаттықтырушы ғана оның командаларды Final Four және Колледж әлем чемпионатында жеңіске жеткізу жетістігін қайталады. 1966 жылы ол Америка Бейсбол жаттықтырушылары қауымдастығының Атақ залына енгендердің алғашқы тобының мүшесі болды, ал 1978 жылы Найсмит мемориалдық баскетбол Атақ залына сайланды. Ол 2007 жылы USC Атлетика даңқы залына енгізілді. 2012 жылы Pac 12 конференциясының ерлер баскетбол турнирі кезінде Pac 12 баскетбол құрмет залына енгізілді, 10 наурыз 2012 жыл.

Barry's 18 seasons as a USC assistant football coach (1929–1940, 1945–1950) rank second only to the 26 years served by Marv Goux. His 19 years of overall participation in the program trail only Goux (31 years) and Cravath (23 years). His death came just as USC basketball was regaining its pre war success, on the cusp of the West Coast's 1950s surge in the sport which included teams coached by John Wooden at UCLA, Phil Woolpert at San Francisco, and Pete Newell at California. Sam Barry's players benefited greatly from his leadership and teaching ability. Four basketball players— Jerry Nemer, Lee Guttero, Ralph Vaughn and Bill Sharman— earned consensus first team All American honors; Barry is one of only 12 coaches in history to guide as many players to this honor. Perhaps his most visible legacy is the large number of his players who went on to successful coaching careers in their own right: Sharman, Alex Hannum, Tex Winter, Jack Gardner, Forrest Twogood, and Bob Boyd in basketball, and Rod Dedeaux in baseball. In addition, Hall of Fame manager Sparky Anderson got his start in the sport while serving as a USC batboy in the 1940s. In all, 14 of Barry's baseball players went on to appear in the major leagues. Barry was also nationally renowned as an innovator—he was the person most responsible for the elimination of the center jump after every free throw and basket in basketball, a move which resulted in a much faster paced game; and he was also behind the move to create the center line and 10 second rule. He was the inventor of the triangle offense, which his pupil Tex Winter refined to bring great successes to the NBA champion Chicago Bulls and Los Angeles Lakers teams. And Barry, along with Kansas coach Phog Allen, was one of the two primary national advocates of the delayed offense (commonly referred to as "stalling"), which was a staple of college basketball strategy at such powerhouses as Kansas and North Carolina, and throughout the country, before the introduction of the shot clock in 1985. A respected figure in basketball circles since his early years—Barry was one of the two officials who worked the 1923 Illinois high school basketball championship game—he served on many significant NCAA committees in his later years, and was a primary force in establishing such national playoffs as the NCAA basketball tournament and the College World Series. His teams' popularity spread to the playing field and court as well. In addition to the leading crowd of the 1941 college football season, his 1939–40 basketball team drew a record crowd when visiting Madison Square Garden. His accomplishments as a coach still stand today – his 40 game winning streak in basketball against UCLA, compiled from 1932 to 1942, and continued in 1946, stands as the longest winning streak by any coach against a single opponent in the history of college basketball. Only two other coaches have duplicated his achievement of leading teams to both the Final Four and the College World Series. In 1966, he became a member of the charter class of inductees to the American Baseball Coaches Association Hall of Fame, and in 1978 he was elected to membership in the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. He was among the 2007 class of inductees to the USC Athletic Hall of Fame He was inducted into the Pac 12 Basketball Hall of Honor during the 2012 Pac 12 Conference men's basketball tournament, March 10, 2012.

Марапаттар

Оның баскетбол, бейсбол және футбол жаттықтырушысы ретіндегі жетістіктері бірнеше кітапты толтырарлық, бірақ Сэм кенеттен қайтыс болғанда, ол өзінің керемет мансабының жолында бірде-бір жау қалдырмады деп сенімді түрде айтуға болады. Алдағы жылдары баскетболдың дамуы мен жетістіктері талқыланғанда, Сэм Барри есімі доктор Нейсмитпен бірге аталатын болады. – Пол Циммерман, Los Angeles Times, 25 қыркүйек 1950 ж.
"Мен Тынық мұхитының жағалау конференциясы өзінің ең жақсы жаттықтырушыларының бірінен айырылды деп ойлаймын және бұл мен үшін үлкен жеке шығын. Ол ойын барысында ең белсенді жаттықтырушылардың бірі болды, ал ойыннан кейін танысқан ең жақсы адамдардың бірі еді. Ол әрқашан жақсы мінезді адам болды." – Джон Вудэн
"Сэм Барридің мейірімділігін, оның барлық топтарға тигізген әсерін анықтау мүмкін емес. Сэм – өзінің достарын жақсы көрген, өмірді сүйген, тіршілікке құштар адам еді. Ол ғана емес, «Троян» отбасында, Батыс жағалауында, тіпті бүкіл елде үлкен орын қалдырды. Сэм Барри – көшбасшы, Америка азаматының ең жақсы үлгісі. Өмірінде ешқандай жамандық жасаған емес, сондықтан жаны тыныштықта жатар." – Дик Хайланд, Los Angeles Times, 26 қыркүйек 1950 ж.
"Университетте Сэмді әдемі тілмен «Лифт Сэм» деп атаған. Себебі, оның құлшынысы бас жаттықтырушылар мен ойыншылардан да жоғары болды. Доп секірген сайын ол ортада болатын. Сэм өмірден және достастықтан толыққанды ләззат алды. Бүгінгідей мамандар заманында көптеген жаттықтырушылар бір спорт түріне ғана назар аударса, Сэм спортта үш толыққанды өмір сүрді. Кереметі, ол үш спорттың да жемісін жеді. Баскетболда оған тең келген жоқ. Ол көптеген чемпиондарды тәрбиеледі. Оның бейсбол командалары жиі титул жеңіп алды." – Ал Санторо, Los Angeles Examiner, 24 қыркүйек 1950 ж.
"Стаггс, Уорнер және Джонс есімдерімен қатар, университеттер аралық спорт әлеміндегі мақтан тұтатын есімдердің бірі болған бұл жаттықтырушы, өзінің 57 жылдық өмірінің 34 жылын спорттағы ең сәтті мансаптардың біріне арнады. Баскетболдың бүгінгі күнгі жағдайына, көрермендердің ең көп жиналатын ойынына ең жауапты адам – осы Барри." – Джек Гейер, Los Angeles Times, 24 қыркүйек 1950 ж.

"His successes as a basketball, baseball and football coach would fill several books but it can be safely said that when Sam died suddenly he left not one enemy along the trail of his phenomenal career. In the years to come, Sam Barry will be talked about in the same breath with Dr. Naismith when the development and progress of the game of basketball are discussed." – Paul Zimmerman, Los Angeles Times, September 25, 1950
"I feel that the Pacific Coast Conference has lost one of its finest coaches and I feel a great personal loss. He was one of the scrappiest coaches during a game and one of the nicest persons I've ever known after the game. He was a fine fellow in every respect." – John Wooden
"It is impossible to pinpoint Sam Barry's friendliness, his effect upon all groups. Sam was a man who loved his fellow men, loved life, loved living. He leaves a big hole, not only in the Trojan family, not only on the West Coast, but on the entire national scene. Sam Barry was a leader, the finest type of American citizen. Never having done a mean or injurious thing in his life, it is certain his soul rests in peace." – Dick Hyland, Los Angeles Times, September 26, 1950
"About the University Sam was affectionately known as 'Elevator Sam'. That was because he had more 'life' on the bench than gridders and coaches alike. He was up every time the ball bounced. Sam got a full measure out of living and fellowship. And whereas in this day of specialists most mentors confine activities to one sport, Sam lived three full, and complete, lifetimes in sports. And, exceptionally, Sam was tops in all three. He was considered second to none in basketball. He coached numerous champions. His baseball teams were frequent titleholders." – Al Santoro, Los Angeles Examiner, September 24, 1950
"For 34 of his 57 years the genial coach, whose name ranked with the Staggs, Warners and Joneses as bywords of the intercollegiate sports world, had engaged in one of athletics' most successful careers. Barry is the man most responsible for basketball as it is played today, a game that leads the nation in attendance." – Jack Geyer, Los Angeles Times, September 24, 1950