Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үшінші Дуррани императоры (1793–1801)
Third Durrani Emperor (r. 1793–1801)
Заман Шах Дуррани, немесе Заман Шах Абдали (парсы: ; 1767 – 1844) 1793 жылдан 1801 жылға дейін Дуррани империясын биледі. Ол Ахмад Шах Дурранидің немересі және Тимур Шах Дурранидің бесінші ұлы болған. Садозай руының этникалық пуштун өкілі Заман Шах Дуррани империясының үшінші патшасы атанды.
Zaman Shah Durrani, or Zaman Shah Abdali (Persian: ; 1767 – 1844), was ruler of the Durrani Empire from 1793 until 1801. He was the grandson of Ahmad Shah Durrani and the fifth son of Timur Shah Durrani. An ethnic Pashtun of the Sadozai clan, Zaman Shah became the third King of the Durrani Empire.
Алғашқы жылдар
Заман Шах Дуррани Тимур Шах Дурранидің ұлы ретінде дүниеге келген. Бірақ оның туған күні нақты белгісіз. Файз Мұхаммед оның туған жылы 1767 жыл десе, Ноэль Карими 1770 жыл дейді. Заман Шах әкесі Тимур Шах Дурранидың Пенджабтағы жорықтарына қатысуға әрқашан ниеттенген, алайда Тимур Шах Дуррани оған рұқсат бермеді. Заман Шах ерте жасынан-ақ атасы Ахмад Шах Дуррани сияқты болуға ұмтылды. Бала кезінде ол Хиндустанды жаулап алуды армандаған, бірақ әкесі жорықтарына қатысуға рұқсат бермегендіктен, бұл арманы орындалмады. Заман Шах Дуррани 1793 жылы әкесі Тимур Шах Дуррани қайтыс болғаннан кейін Дуррани тағына отырды.
Zaman Shah Durrani was born as the son of Timur Shah Durrani. The date of his birth is disputed however. Fayz Muhammad gives 1767 as his birth date, while Noelle Karimi gives 1770 as his birth date. Zaman Shah had always wanted to follow his father, Timur Shah Durrani with his conquests in Punjab, however Timur Shah Durrani did not allow it, and Zaman Shah very early grew interests of being like his grandfather, Ahmad Shah Durrani, as a child he had dreamt of conquering Hindustan, but to no avail in aid as his father did not allow him to come on his campaigns. Zaman Shah Durrani had taken the Durrani throne in 1793 after his father, Timur Shah Durrani's death.
Қарсылық
Заман таққа отырғанда, көптеген бауырлары оған қарсы шықты. Олардың ішінде Махмуд Шах Дуррани мен Хумаюн да болды, олардың әрқайсысының өзіндік аймақтық ықпалы болды. Мұрагерлік таластарын реттеу үшін Кабул қаласында келесі Дуррани билеушісін сайлау өтті. Аббас Мирза үміткер ретінде қатысты және егер сайлау Тимур Шах Дуррани қайтыс болғаннан кейін дереу өткізілгенде, ол дауыс жинап жеңіске жетер еді. Бірақ, уақыт өте келе, Баракзай тайпасының басшылары мен Заманның ықпалы артып, ол көпшілік дауысын алып, билеуші болды, оны әсіресе Бас Паянда хан қолдады.
When Zaman had taken the throne, he was opposed by many of his brothers. Among whom were Mahmud Shah Durrani and Humayun who had their respective regional zones of influence. To deal with these claims over succession, an election was held in Kabul over who the next Durrani ruler would be, Abbas Mirza was a running candidate and would have taken the vote if the election was held right after Timur Shah Durrani's death, however with the given time, Barakzai tribal leaders and Zaman's influence had by then grew, allowing him to receive the popular vote and become the ruler, specifically supported by Chief Payandah Khan.
Тақты қорғау
Дуррани империясының патшасы деп жарияланып, барлықтарының ішінде тек бауырлары ғана мойындамағаннан кейін, ол бауырларын Кабулға алып барды, онда қарсы болғандарын түрмеге қамады. Ол бауырларын аштықтан өлтіру үшін күніне екі-үш унциядан нанмен тамақтандыруды бұйырды. Соның салдарынан, бауырлары алтыншы күні мойынсұнып, Заманшаһты Дуррани империясының патшасы деп мойындады. Кейін ханзадалар босатылды, бірақ Кабулдың Бала Хисар қамалында бақылауда ұсталды.
Having now been declared King of the Durrani Empire and recognized by all but his brothers, he led his brothers to Kabul, where he imprisoned his opposing brothers. He implicated a diet to starve his brothers, with a diet of two three ounces of bread each day, with the effect, the brothers gave in on the sixth day, where they had given in and recognized Zaman Shah as the King of the Durrani Empire. The Princes were then freed but kept under surveillance in the Bala Hissar, Kabul.
Реформалар
Заман-шах өзіне және өз элитасына адал министрлік пен кабинет құруды қалаған. Осының нәтижесінде ол ескі министрлігін алмастырып, оның орнына Заман-шахқа берілген, адал пуштун ғалымдарын тағайындады, бұл оның тақтағы билігін нығайтты. Заман-шах сондай-ақ Кабул сайлауында өзіне қарсы шыққан басшылармен байланыс орнату үшін қатал науқандар жүргізді, көбінесе ол мұнда сәттілікке жетіп, өзінің билігі мен тағына күш қосты. Ал оған қарсы тұрған басшыларды өлтірді.
Zaman Shah had wanted a ministry and cabinet that would be loyal to him and of his people, as a result he had replaced his old ministry and replaced them with loyal Pashtuns devoted to Zaman Shah, strengthening his position on the throne. Zaman Shah had also led hard campaigns to tie himself to the chiefs who had opposed him in the Kabul election, where in most cases he succeeded, bringing more strength to his rule and throne, to those who did oppose him still as the chiefs, he put them to death.
Құмайынға қарсы Қандағарға шеру
Заман шаһ өзінің тағын нығайту үшін, Хераттағы Махмуд шаһтың және Қандаһардағы ағасы Хумаюнның күшейіп келе жатқан ықпалынан сақтанып, олардың билігіне қарсы бірігуіне жол бермеу мақсатында әскерін Қандаһарға аттандыруды жоспарлады. Хумаюн, Қандаһардың мықты қабырғаларының артында қорғаныста қалып, Махмуд шаһтың Хераттан келген көмегін күтуге кеңес берілгеніне қарамастан, Заман шаһтың әскерімен шайқасуға шықты және Қалати Гилжиде жеңіліске ұшырап, Белуджистанға қашуға мәжбүр болды. Осы жеңісімен Заман шаһ Қандаһарды бағындырды. Бірақ, Махмуд шаһқа қарсы Хератқа аттануға үлкермей, империяның шет аймақтарында көтеріліс болуы мүмкін деген хабарды алды және оның Кабулға шұғыл түрде баруы қажет болды. Ол Махмуд шаһпен бітімге келісіп, Кабулға қайтып оралды.
Zaman Shah, wanting to further secure his throne from the growing popularity of Mahmud Shah in Herat and older brother Humayun in Kandahar wanted to mobilise his army to march on Kandahar to prevent them uniting against his rule. Humayun, disregarded the advise to stay in defense within Kandahar's great walls and wait for Mahmud Shah reinforcements to arrive from Herat, and marched out to meet Zaman Shah's army and was defeated at Qalati Ghilji and forced to flee to Baluchistan. With his victory, Zaman Shah, secured Kandahar. Before being able to move against Mahmud Shah in Herat, he had received news of possible rebellion on the outer provinces of the empire, and that his presence was urgently required in Kabul. He signed a truce with Mahmud Shah and returned to Kabul as a result.
Кабулға оралу
Кейін Қандаһарды қайта басып алып, шақырылып келген соң, ол әкесі Тимур Шах Дурранидің қатысқан жүйелерін тым кешірімді деп санап, террорлық үкімдік жүргізді. Дуррани империясындағы кез келген ықпалы бар адам қатаң бақылауда болды. Заман-шах өзіне қарсы шыққандардың барлығын жазалауға бұйрық берді, нәтижесінде қала ішінде қарсылық пен оппозицияның кішігірім топтарын тамырмен жою мақсатында жиі қырғындар жасалды. Заман-шахтың билігін нығайтуға және таққа отыруға көмектескен Барақзай тайпасының басшылары барлық билігінен айырылып, басқа басшылар да тұтқындалды немесе өлім жазасына кесілді. Империяның шеткі провинциялары астанадан келген жаңалықты естіп, Кабұлдағы көптеген ақсүйектердің тағдырынан қорқып, наразылық көтерілістерін ұйымдастырды; Кашмир мен Пенджабта көтерілістер басталды; Синд Дуррани империясымен байланысын үзіп, ықпалын жойды; ал өзбектер Әмударияны кесіп өтті.
Having then recaptured Kandahar and being recalled, he had led a reign of terror, seeing his father, Timur Shah Durrani's implicated systems as too lenient, every person correlating to any influence within the Durrani Empire was watched upon. Zaman Shah also ordered the execution of anybody who opposed him, leading to often massacres within the city to rout out small groups of resistance and opposition. The same Barakzai tribal leaders, who had led Zaman Shah in effort to consolidate his holdings and capture the throne were deprived of all power, with other chiefs also being arrested, or put to death. The outerlying provinces of the empire, having heard of the news in the capital had led prolific revolts in return, not wanting to meet the same fate as many of the nobles in Kabul; revolts broke out in Kashmir and Punjab; and Sindh had severed itself of influence and correlation to the Durrani Empire; and the Uzbeks has crossed the Oxus.
Қандаһар мен Синдке екінші шеру
Заман-шах өзінің мемлекетінің ыдырап бара жатқанын көріп, Пешаварға жорық жасады. Сол жерде інісі Хумаюнның Синдтағы Талпурлардың көмегімен Қандаһарды басып алғаны туралы жаңалықты естіді. Пешавардан кері қайтып, Хумаюнмен Қандаһарда кездесуге бет бұрды. Хумаюнға Қандаһарда ауғандар опасыздық жасап, оны тағы да қашуға мәжбүр етті, бұл жолы Синдке, бірақ содан кейін інісі Махмуд Шаһтың иелігіндегі Гератқа қашып кетуге тырысты. Хумаюн атты әскерлер тобымен бірге қолға түсіріліп, Заман-шаһ оны өлімге кесуге бұйрық берді, осылайша Қандаһарға қайтадан қауіп тумасын деп қадағалады. Талпурлардың жорығын тоқтатуға мәжбүр болған Заман-шаһ ашуланып, Синдке жорық жасады, өйткені атасы Тимуршаһ Дуррани билік еткен кезден бастап провинция оның империясынан алыстап кеткенін қайта біріктіруді қалаған. Заман-шаһ Сіндке кіргенде, інісі Махмуд Шаһтың оны Ауғанстаннан бөліп, Қандаһарға қарай жорық жасап келе жатқанын естіді. Заман-шаһ Талпурларды кешірді, бірақ олар Дуррани империясына қайтадан салық төлеуі керек екенін талап етті және Талпур басшысы Фатх Али Ханды бекітті. Талпурлармен мәміле жасағаннан кейін, ол інісі Махмуд Шаһпен күресу үшін Қандаһарға оралды.
Zaman Shah, now seeing his realm disintegrating, had marched to Peshawar, where he heard the news of his brother, Humayun, with the assistance of the Talpur in Sindh had seized Kandahar. He turned from Peshawar to meet him at Kandahar. Humayun was betrayed by the Afghans in Kandahar, forcing him to flee again, this time to Sindh, but then attempted to escape to Herat in the domain of his brother Mahmud Shah. Humayun was captured with a detachment of horses and ordered by Zaman Shah to be put to death, making sure Kandahar wouldn't be under threat from him once again. Zaman Shah, having been forced to turn his expedition because of the Talpur had marched on Sindh, enraged and with the ideal of reintegrating the province into the Durrani Empire ever since it started to drift off from his father, Timur Shah Durrani's reign. When Zaman Shah entered Sindh, he heard the news of his brother, Mahmud Shah had been marching on Kandahar to cut him off from Afghanistan. Zaman Shah had then spared the Talpur but put under the conditions that they would tribute to the Durrani Empire once again, and confirmed the Talpur chief, Fath Ali Khan. With the Talpur's dealt with, he returned to Kandahar to deal with his brother Mahmud Shah.
Махмуд Шахпен шайқас
Заман шаһ Талпурмен айналысқаннан кейін, Махмуд шаһтың Қандаһарды басып алуына бөгет жасау үшін Қандаһарға қайта оралды. Махмуд шаһ ағасының қайтып келгені туралы хабарды естіген соң, Сиях таулары аймағында бекінді, Заман шаһтың қимылдары туралы толық мәлімет алғанша сол жерде күтті. Махмуд шаһ ағасы Заман шаһтың Қандаһардан үш күн жолмен алшақтағанын естіп, әскерін таратып, жазыққа көшті, Гурак ауылында Заман шаһтың әскерімен кездесті. Екі әскер шайқасты, алғашқыда жеңіс Махмуд шаһға жақын болғандай көрінді, бірақ оның әскері соңында мойынсұнып, Заман шаһтың шешуші жеңісіне жол берді. Махмуд шаһ бірінші кезекте Ауғанстанның Фарах қаласына қашқаннан кейін, Хератқа көшті. Онде өзбектерді шабуылға қоздырып, Заман шаһтың кешірімін алды, бұл Махмуд шаһқа мемлекеттік істерін жалғастыруға мүмкіндік берді.
Zaman Shah, after dealing with the Talpur had marched back to Kandahar to prevent Mahmud Shah from seizing Kandahar. Mahmud Shah, having heard the news of his brother returning had set up position in the Siah band range, remaining there until he heard further news of Zaman Shah's movements. Mahmud Shahhad heard his brother, Zaman Shah, was but three marches away from him after leaving Kandahar, as a result he broke up his armies and moved to the plains, meeting Zaman Shah's army at Gurak Village. The two armies had fought, with the fight seemingly a close victory for Mahmud Shah initially, however his men finally gave way, leading to the decisive victory for Zaman Shah. Mahmud Shah had first fled to Farah, Afghanistan, then moving to Herat, where by inciting the Uzbeks to attack had made Mahmud Shahpardoned by Zaman Shah, allowing Mahmud Shah to continue his affairs in government.
Көтерілістермен күресу және Пенджабқа шеру
Заман шаһ Махмуд шаһпен мәміле жасағаннан кейін, өзбектерді Гарук ауылында Махмуд шаһтың жеңілісін естіген соң келісімге келтірді. Қашмирдегі көтеріліс те Заман шаһтың жіберген әскерлерімен басылды. Өзінің мемлекетін бекітіп алғаннан кейін, Заман шаһ атасының Үндістандағы жаулауларын қайта жасауды қалап, Пешаварда әскер жинап, Пәнджабқа жорық жасауды жоспарлады. 1796 жылдың қараша айында Заман шаһ әскерін дайындап, Пәнджабқа аттануға әзір болды, бірақ империя ішінде оны үнемі қажет ететін мәселелер көп болды. Ол Пәнджабқа жорық жасағанда және Лахорды жаулап алғанда осы мәселелер өзекті болып тұрды. Бірақ Кабулдан келген хабарлама Заман шаһқа Аға Мұхаммед хан Қажардың Хорасан провинциясына шабуыл жасағанын, 14 мамырда Мешхедті басып алғанын жеткізді. Бұл Хорасанды Әпшарид әулеті (Дуррани империясының қарауындағылар) басқарған. Соның салдарынан Заман шаһ кері шегінуге және Хорасанға жорық жасау үшін әскер дайындауға мәжбүр болды. Алайда, 17 маусымда 1797 жылы Аға Мұхаммед хан Қажардың қазасынан кейін, Надирдің немересінің бірі билікке қайта оралып, тәуелсіздігін жариялады. Махмуд шаһпен аяқталған соң, Заман шаһ Пәнджаб пен Үндістанға жорық жасау жоспарларын жаңартты, әскерін Пешаварға бастап, тағы да Лахорға жетті. Бірақ парсылардың (Фах Али шаһ Қажардың басшылығымен) Хорасан провинциясына қайтадан қауіп төндіргені туралы хабарлама оны кері қайтарды, бұл Заман шаһты Пешаварға, содан кейін Гератқа қайтуға мәжбүр етті. Қажарларды Дурранилерге қарсы тудырған әрекетті Британдық Шығыс Үндістан компаниясы жасады, себебі компания Заман шаһтың Hindustan-да әкесінің жетістіктерін қайталауға тырысқанын естіген. Парсылардың шабуылына қарамастан, олардың әрекеттері сәтсіз аяқталды, өйткені Фах Али шаһ Қажар Сабзварға дейін жетіп, кейін шегінді. Шабуыл сәтсіз болғанымен, ол Заман шаһты алаңдатып, қысқы уақытта Қандаһарда қамауға мәжбүр етті. Тарихшы Хари Гуптаның сөзіне сүйенсек, Заман шаһтың сикхтерге қарсы жасаған қымбатқа түскен сәтсіз жорықтары, әсіресе Делиге жетпеуі, оның тәжін де, көзін де жоғалтуына себеп болды. Махмуд шаһ Заман шаһтың режимін құлату үшін Парсыдан Дуррани империясына шабуыл жасауға көмек сұрауға тырысты, бірақ ешкім оған көмектеспеді. Соның салдарынан Махмуд шаһ Парсы тауларына қашып кетті.
Zaman Shah, having dealt with Mahmud Shah had coerced the Uzbeks into a treaty after they heard of Mahmud Shah's defeat in Garuk Village. In revolt, Kashmir was also put down by a dispatchment of forces under Zaman Shah. Now having consolidated his realm, Zaman Shah, wanting to remake his grandfather's conquests in India had mobilized in Peshawar, planning to invade Punjab. In November 1796, Zaman Shah had readied his army and was prepared to march to Punjab, however there was pressing issues throughout the empire that always needed him, when he marched on Punjab, and had just captured Lahore. However, intelligence in Kabul had notified Zaman Shah about Agha Mohammad Khan Qajar's invasion of Khorasan Province and had taken Mashhad on May 14, which was ruled by the Afsharid dynasty (vassals of the Durrani Empire). As a result, Zaman Shah was forced to withdraw and prepare an army to invade Khorasan. However, due to Agha Mohammad Khan Qajar's assassination on 17 June 1797, one of Nader's grandsons had resumed control and declared his independence. Having now dealt with Mahmud Shah, Zaman Shah had resumed his plans for invading Punjab and India, he led his armies to Peshawar and had advanced as far as Lahore once again, before he was recalled by his intelligence, that the Persians, under Fath Ali Shah Qajar, were threatening Khorasan Province once again, this had forced Zaman Shah to withdraw to Peshawar and then Herat. The action that had prompted the Qajars to threaten the Durranis was provocated by the British East India Company, where the East India company had heard of Zaman Shah's attempts to repeat his fathers success in Hindustan. However, despite the Persian invasion, its attempted were foiled as Fath Ali Shah Qajar had advanced as far as Sabzwar, and then withdrew. Though the invasion had failed, it had distracted Zaman Shah and forced him to hole in Kandahar for the winter. According to historian Hari Gupta, Zaman Shah's costly failed campaigns against the Sikhs, specifically failure to reach Delhi, led him to lose his crown as well as his eyes. Mahmud Shah had attempted to seek help from Persia to invade the Durrani Empire to topple Zaman Shah's regime, however, nobody sought to help him. As a result, Mahmud Shah, retired to the mountains of Persia.
Заман-шахтың тұтқындалуы мен сотталуы
Заман шаһ биліктің шыңына жеткенде, ол Дуррани империясында біраз уақыт бұрын көрінбеген өркендеу дәуірін бастады. Алайда, жағдай толыққанды жақсы болмады. Баракзай басшылары Заман шаһты құлатуды жоспарлап, оны бауыры Суджах Мирзамен ауыстыру, Дуррани тәжінің сайлау арқылы таңдалуын және басшылардың дауыс беруі қажеттігі туралы талаптарды қойды. Сондай-ақ, олар лайықсыз патшаларды басшылардың шешімімен биліктен алуға болатынын ұсынды. Олар идеалдары мен жоспарларының негізгі қағидаларын белгілегенімен, Заман шаһтың премьер-министрі Вафадар Хан бұл құрылыс туралы біліп алды. Ол Баракзай басшыларын жеке-жеке сарайға шақырды және оларды өлтірді. Олардың бірі – Дуррани тағына Заман шаһтың отыруына көмектескен Пайанда хан. Бірақ осымен мәселе шешілмеді. Вафадар Хан барлық Мұхаммедзай және Баракзай басшыларын ұстауға бұйрық берді. Бұл істе ең ірі тұлға – Пайанда ханның ұлы Фати хан болды. Фати хан Хорасан провинциясына қашып, онда Махмуд Шах Дурранимен кездесті. Махмуд Шах Дуррани тағын басып алу ниетінен бас тарған еді, бірақ осы оқиға туралы естіген соң келісім берді. Олар 18 қолдаушысымен бірге Фарахқа аттанды. Махмуд Шах Заман шаһтың қатыгез үкіметі мен Вафадар Ханның зұлымдығы туралы отты сөздер айтып, митингтер ұйымдастырды. Ол Дуррани патшасы болуға ниеттенгенін және олардың қолдауымен Кабулға жорыққа шығуға дайын екенін жариялады. Бұған жауап ретінде Баракзайлар көтеріліп, оған ағылып келді, сондай-ақ көптеген Дурранилар да оның жағына қосылды. Махмуд Шаһтың күші артып, ол Қандаһарға жорық жасады. Заман шаһ жағдайдың нашарлығын сезіп, Латабанд асуының жанындағы бекініске қашып кетті. Содан кейін ол Махмуд Шаһтың Кабулды басып алғанын естіді. Махмуд Шаһ Дуррани Заман шаһты тұтқындауға тырысты, ал Заман шаһ Махмуд Шаһқа елші жіберді. Келесі күні Заман шаһ Махмуд Шаһтың тұтқыны болатынын білді. Өзімен күресіп, тағдырына мойынсұнып, Koh i Noor алмасын қоса алғанда, барлық зергерлік бұйымдарын жасырып, күзетшімен бірге Кабулға жеткізілді. Ол хирург Асад Ханмен кездесті, ол Махмуд Шаһтың бұйрығымен Заман шаһты соқыр етуге бұйрық берді. Заман шаһ жеңілгеннен кейін Махмуд Дуррани Дуррани тағында тұңғыш рет билік құрды. Заман шаһ Кабулдан қашып, Равалпиндиге келді, онда Ранджит Сингх оны қарсы алып, тұруға үй берді. Бірақ қауіпсіздігіне алаңдаған Ранджит Сингх оны Лахорда тұруға шақырды және ай сайын 1500 рупий жәрдем төледі. Кейін Лахордан Заман шаһ Лудианаға көшіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол Пенджабтағы (Үндістан) Сирхинд қаласындағы Ахмад әл-Фаруки әл-Сирхинди мазарында жерленген. Көптеген ауғандықтар Заман шаһты мейірімді және күшті басшы деп есептеді. Алайда Вафадар Хан Баракзай басшыларын, әсіресе тайпалық көшбасшыларды өлтіре бастағаннан кейін, Заман шаһ пен оның үкіметі қатыгез болып көрінді. Заман шаһ атасының Үндістандағы табысын қайталауға тырысып, Лахорға дейін жетті, бірақ көптеген қиындықтарға байланысты жорықтан бас тартуға мәжбүр болды. Бұл қиындықтардың көпшілігі Заман шаһтың ағасы Махмуд Шаһтың ашық қарсылығы немесе парсылардың Хорасан провинциясындағы Дурраниның солтүстік аумақтарына жасаған қауіп-қорқынышы болды. Осының барлығына қарамастан, Заман шаһ тұсында Дуррани империясы қайтадан өркендеді, мұндай жағдай Заман шаһтың атасы Ахмад шаһ Абдали заманынан бері көрінбеген еді. Заман шаһтың барлық күш-жігеріне қарамастан, ол билікті нығайтуға тырысқан қатыгез әдістерінің салдарынан құлады, оған қарсы шыққан тайпа басшыларын өлтіріп, олардың мәртебесін төмендетіп, ықпалын жойды.
With Zaman Shah at his zenith of power, he ushered through an era of prosperity not seen for a while within the Durrani Empire, however all was not good, with the Barakzais chiefs then planning for the topple of Zaman Shah, they had laid the constituent articles that Zaman Shah should be overthrown and replaced by his brother, Sujah Mirza, the Durrani crown should be elective, with the chiefs voting in for these. And that the kings who have been proven unworthy can be deposed by the chiefs. Despite setting their main framework of ideals and plans, Zaman Shah's prime minister, Wafadar Khan, had found out about this, and invited the Barakzai chiefs separately to the palace, where he had executed them. One of his victims was Payandah Khan, one of the same chiefs that helped Zaman Shah to the Durrani throne. However it did not stop there, with Wafadar Khan then ordering the complete capture of all Mohammadzai and Barakzai chiefs. Prominent of this was Fathi Khan, the son of Payandah Khan. Fathi Khan had fled to Khorasan Province, where he met Mahmud Shah Durrani. Mahmud Shah had given up on his attempts of capturing the Durrani throne, however, after hearing news of what happened, Mahmud Shah had agreed, where they had marched to Farah with 18 supporters. Mahmud Shah had led fiery speeches and rallies against Zaman Shah, talking about his oppressive government and the tyrannies of Zaman Shah and Wafadar Khan. He had announced his intention to become the Durrani king and march on Kabul with their support. With this, the Barakzais had risen and flocked to his support, with many of the Durrani doing the same, with his support now large, Mahmud Shah had marched on Kandahar. Zaman Shah, recognizing his situation had fled to a fort near again the Lataband Pass. Zaman Shah had also heard the news that Mahmud Shah had then captured Kabul. Mahmud Shah Durrani had led efforts to imprison Zaman Shah, with Zaman Shah leading a messenger to Mahmud Shah. The next day, Zaman Shah found out that he would be prisoner to Mahmud Shah, after conflicting with himself, he resigned to his fate, hiding his jewels including the Koh i Noor diamond, he was then led by a guard to Kabul. He had then met Asad Khan, a surgeon, where he was ordered to blind Zaman Shah from orders of Mahmud Shah. With Zaman Shah being defeated, Mahmud Durrani had now started his first reign on the Durrani throne. Zaman Shah escaped out of Kabul and took refuge at Rawalpindi where he was met by Ranjit Singh who gave him a house to stay in but later due to his safety concerns, Ranjit Singh welcomed him to stay in Lahore, with a monthly allowance of 1,500 rupees. Later, from Lahore, Zaman Shah moved to Ludhiana where he lived for the rest of his life. He is buried at the Ahmad al Fārūqī al Sirhindī Mazar in Sirhind, Punjab (India). Zaman Shah was seen by many Afghans as a kind and strong leader, however, after Wafadar Khan had begun murdering prominent tribal leaders, especially from the Barakzais, Zaman Shah and his regime were seen as cruel. Zaman Shah had attempted to repeat his Grandfathers success in India, advancing as far as Lahore, however having to give up the campaign due to many issues complicating things, usually being Zaman's brother, Mahmud Shah in open revolt, or the Persians threatening Durrani northern territories in Khorasan Province. Despite all these, under Zaman Shah, the Durrani Empire had faced a prosperous state once again, having not been seen since the times of Zaman Shah's grandfather, Ahmad Shah Abdali. From all of Zaman Shah's efforts, he fell as he rose, having attempted to consolidate power through brutal methods, usually by killing tribal chiefs who opposed him, including stripping people of their ranks, and thwarting their influence.