Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Альберт I (Albrecht I; шамамен 1175 – 7 қазан 1260) – Саксония, Ангрия және Вестфалия герцогы; Нордальбингияның иесі; Анхальт графы; және қасиетті Рим империясының сайлаушы князі және архимаршалы. Оның әкесі Альберт Аю 1138 және 1142 жылдар аралығында Саксония герцогтығын билегенімен, осы Альберт бірінші болып есептеледі.
Albert I (Albrecht I; c. 1175 – 7 October 1260) was a Duke of Saxony, Angria, and Westphalia; Lord of Nordalbingia; Count of Anhalt; and Prince elector and Archmarshal of the Holy Roman Empire. Even though his grandfather Albert the Bear had held the Saxon dukedom between 1138 and 1142, this Albert is counted as the first.
Өмірбаян
Аскания әулетінің мүшесі Альберт, Саксония герцогы Бернард III және Польшаның Миешко III Ескінің қызы Джудит (Ютта) –ның кіші ұлы болды. 1212 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, марқұм герцогтың қалған ұлдары оның жерлерін Аскания әулеті заңдарына сәйкес бөлісті: үлкені Генрих Ангальтты, ал кішісі Альберт Саксония герцогтігін алды. Альберт Хогенштауфендерге қарсы соғыста Киелі Рим императоры IV Оттоға қолдау көрсетті. 1218 жылы Альберттің анасының інісі, Данияның принц-архиепископы Вальдемар, Бременнің принц-архиепископы лауазымынан шеттетілгеннен кейін, Локкум аббаттығына монах болып кірмес бұрын Саксонияда пана тапты. 22 шілдеде 1227 жылы Альберт I Борнхёвед шайқасында жеңіске жеткендердің бірі ретінде, Киелі Римнің сол жақ фланкіне басшылық етіп, бұрын даулы болған Шауенбург және Холштейн графтарының сюзерені ретіндегі дәрежесін бекітті, бірақ оның мұрагері Жохан V 1474 жылы осы құқығынан айырылды. Борнхёвед шайқасынан кейін Альберт әкесі Бернардтың 1182 жылы салған Эльбадағы Лауенбург бекінісі мен сарайын нығайтып, кеңейтті. Альберт Ратцебургтың князь-епископы Людольф I-мен қақтығысқа түсіп, оны түрмеге қамап, ауыр түрде салып, кейіннен жер аударып жіберді. Альберт Лехнин аббаттығында қайтыс болғаннан кейін, оның ұлдары, үлкені Иоанн I және кішісі Альберт II, Саксония герцогтары ретінде бірлесіп билік жүргізді. Иоаннның орнын үш ұлы – Альберт III, Эрик I және Иоанн II басқарды. 1296 жылдың 20 қыркүйегіне дейін олар Саксонияны Саксе-Лауенбург және Саксе-Виттенбергке бөлді, ағалар біріншісін бірлесіп басқарды, ал Альберт II екіншісіне билік етті.
A member of the House of Ascania, Albert was a younger son of Bernard III, Duke of Saxony, and Judith (Jutta) of Poland, daughter of Mieszko III the Old. After his father's death in 1212, the surviving sons of the late duke divided his lands according to the laws of the House of Ascania: The elder Henry received Anhalt and the younger Albert the Saxon duchy. Albert supported Otto IV, Holy Roman Emperor, in his wars against the Hohenstaufen. In 1218, Albert's maternal uncle Prince Archbishop Valdemar of Denmark, who had been deposed from his Prince Archbishopric of Bremen, found refuge in Saxony, before he joined the Loccum Abbey as monk. On 22 July 1227, Albert I asserted as fellow victor in the Battle of Bornhöved, commanding the Holy Roman left flank, his earlier disputed rank as liege lord of the Counts of Schauenburg and Holstein, a privilege, however, lost by his successor John V in 1474. After Bornhöved Albert reinforced and extended his fortress and castle in Lauenburg upon Elbe, which his father Bernard had erected in 1182. Albert came into conflict with Ludolph I, Prince Bishop of Ratzeburg, and duly imprisoned Ludolph, where he was badly beaten, and later sent into exile. After Albert's death at Lehnin Abbey, his sons, the elder John I and the younger Albert II, ruled together as Dukes of Saxony, with John succeeded by his three sons Albert III, Eric I and John II, until before 20 September 1296 they split Saxony into Saxe Lauenburg and Saxe Wittenberg, with the brothers jointly ruling the former, and Albert II ruling the latter.