Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик шіркеуіндегі бұрынғы англикандардың римдік ритуалды қолданысы.
Roman Rite liturgical use of former Anglicans in the Catholic Church
Англикандық қолдану, сондай-ақ Құдайға құлшылық ету (Divine Worship) – жеке ординариаттарда тойланатын римдік ритуалдың бір түрі. Бұл қолданыс бастапқыда католицизмге өткен, бірақ "англиялық мұраның ерекше құнды аспектілерін" сақтауды қалаған бұрынғы англикандар үшін құрылған. Сондай-ақ, англиялық және методистік мұра, литургия және дәстүрдің элементтерін сақтағысы келетін католицизмге өткен бұрынғы методистер де осыған жатады. Оның ең көп таралған түрі – 2009 жылы құрылған жеке ординариаттардың приходтарында кездеседі. "Құдайға құлшылық ету: Миссал" жарияланғаннан кейін литургиялық кітаптар мен қосымша ережелерде "Англикандық қолдану" термині "Құдайға құлшылық ету" терминімен ауыстырылды, бірақ "Англикандық қолдану" термині Иоанн Павел II папалығынан бастап бүгінгі күнге дейін осы литургияларды сипаттау үшін қолданыла береді.
The Anglican Use, also known as Divine Worship, is a use of the Roman Rite celebrated by the personal ordinariates, originally created for former Anglicans who converted to Catholicism while wishing to maintain "aspects of the Anglican patrimony that are of particular value" and includes former Methodist converts to Catholicism who wish to retain aspects of Anglican and Methodist heritage, liturgy, and tradition. Its most common occurrence is within parishes of the personal ordinariates which were erected in 2009. Upon the promulgation of Divine Worship: The Missal, the term "Anglican Use" was replaced by "Divine Worship" in the liturgical books and complementary norms, though "Anglican Use" is still used to describe these liturgies as they existed from the papacy of John Paul II to present.
Анықтама
Англикандық пайдалану бастапқыда "АҚШ-тағы епископалдық дін қызметкерлері мен жамағаттарына Англикан дәстүріне тән элементтерді сақтап, католик шіркеуіне қосылуға рұқсат берген 1980 жылғы Папа Иоанн Павел II-нің Пасторальдық ережесіне жауап ретінде әзірленген және бекітілген Құдайға ғибадат ету кітабының [ ] литургиясы" болды. 2015 жылдың желтоқсанынан бастап бұрынғы англикандықтардың жеке ординариаттарының литургиясына "Ординариаттық пайдалану" деген атау берілді, ол Құдайға ғибадат ету: Миссаль және Құдайға ғибадат ету: Арнайы қызметтер кітаптарында қамтылған. Жеке ординариаттар үшін арнайы литургия әлі дайындалып жатқан кезде, Индианаполистегі Англикандық пайдалану қауымы сол кезде Солтүстік Америка жеке ординариатының уақытша литургиясы болған Құдайға ғибадат ету кітабының литургиясын "Англикандық пайдалану" деп атады. Пасадена приходы қазіргі форманы "Ординариаттық форма" деп атайды және оның ресми түрде "Англикандық пайдалану" деп танылмағанын, бірақ осылай жиі аталатынын қостырады. Американың Ұлттық католиктік тіркелімі де "Англикандық пайдалану" мен "Ординариаттық пайдалану" арасын ажыратты. Басқа дереккөздер мен сарапшылар 'Құдайға ғибадат' деген атпен белгілі барлық кітаптарға 'Англикандық пайдалану' терминін қолданады.
The Anglican Use was originally "the liturgy of The Book of Divine Worship [ ] formulated and authorized in response to Pope John Paul II's 1980 Pastoral Provision that allowed Episcopalian priests and laity in the United States to join the Catholic church while preserving elements proper to their Anglican tradition." It gives the name "Ordinariate Use" to the liturgy, since December 2015, of the personal ordinariates for former Anglicans, which is that contained in Divine Worship: The Missal and Divine Worship: Occasional Services. At a time when a specific liturgy for the personal ordinariates was still under preparation, the Anglican Use community in Indianapolis applied the term "Anglican Use" to the Book of Divine Worship liturgy that was then the interim liturgy of the North American personal ordinariate. The Pasadena parish calls the present form "the Ordinariate Form" and adds that it is unofficially but popularly known as the "Anglican Use". The American National Catholic Register has also distinguished between "Anglican Use" and "Ordinariate Use". Other sources and commentators apply the term 'Anglican Use' to all the books known by the 'Divine Worship' appellation.
Шығу тегі
1977 жылы католик шіркеуімен бірігуді қалаған кейбір англикандықтар мен епископальдықтар жеке католик епископтарымен, Римдегі Апостолдық делегатымен (Архиепископ Жан Жадо) және Римдегі Дін ілімі жөніндегі Конгрегациямен байланысқа түсіп, үйленген англикандық дін қызметкерлерінің католик шіркеуіне қабылданып, католик дін қызметкерлері ретінде қызмет ету мүмкіндігі туралы сауал қойды. Америка Құрама Штаттары Католик епископтарының ұлттық конференциясы мен Дін ілімі жөніндегі Конгрегация оларға ұсынылған ұсыныстарға жағымды жауап бергеннен кейін, 1979 жылдың 3 қарашасында Римде католик шіркеуіне қабылдау, олардың діни тағайындамаларындағы кемшіліктерді жою шараларын қабылдау және оларға католик епискобының бақылауы, басшылығы және басқару құқығы берілуі үшін бірігу туралы ресми өтініш ұсынылды.
In 1977, some of those Anglicans and Episcopalians who desired union with the Catholic Church contacted individual Catholic bishops, the Apostolic Delegate (Archbishop Jean Jadot) and the Congregation for the Doctrine of the Faith in Rome, to inquire about the possibility for married Anglican priests to be received into the Catholic Church and function as Catholic priests. After the United States National Conference of Catholic Bishops and the Congregation for the Doctrine of the Faith had reacted favorably to the proposals that had been put before them, a formal request for union was presented in Rome on 3 November 1979 for acceptance into the Catholic Church, for steps to be taken to eliminate any defects that might be found in their priestly orders, and that they be granted the oversight, direction, and governance of a Catholic bishop.
Бағушылық шаралары
Қасиетті Орынның шешімі 1980 жылғы 22 шілдеде Сенім туралы қауымның АҚШ епископтар конференциясының президентіне жолдаған хатында ресми түрде жарияланды, ал ол 1980 жылғы 20 тамызда жарияланды. Аталған епископалистердің Католик шіркеуіне қабылдануы жеке тұлғалардың татуласуы ретінде қарастырылса да, пасторлық ереже оларға ортақ топтық ұғым берді. Жергілікті Латын шіркеуінің епископына бағыну мерзімінен кейін, епископ олар үшін жекелеген приходтар құрып, топ ішінде Англикан литургиясының белгілі бір элементтерін сақтайтын литургия нысанын қолдануға рұқсат берілді; ал үйленген епископалистер кейс бойынша Католик дін қызметкерлеріне тоғыстырылуы мүмкін болды, бірақ епископтарға емес. 1983 жылы Сан-Антониода (Техас штаты) алғашқы Англикандық қолданыс приходы, "Кешірімді Анамыз" приходы құрылды. Келесі жылы Хьюстон қаласындағы (Техас штаты) Уолсингхэм приходы да құрылды.
The decision of the Holy See was officially communicated in a letter of 22 July 1980 from the Congregation for the Doctrine of the Faith to the president of the United States episcopal conference, who published it on 20 August 1980. Though admittance of the Episcopalians in question to the Catholic Church was considered as reconciliation of individuals, the pastoral provision gave them a common group identity. After a period of being subject to the local Latin Church bishop, the bishop could set up personal parishes for them, with the use, within the group, of a form of liturgy that retained certain elements of the Anglican liturgy; and married Episcopalian priests could on a case by case basis be ordained as Catholic priests, but not as bishops. In 1983, the first Anglican Use parish, Our Lady of the Atonement, was established in San Antonio, Texas. Our Lady of Walsingham parish in Houston, Texas, followed the next year.
Жеке тұлғалық ординарлар
2009 жылдың 9 желтоқсанында Папа Бенедикт XVI бұрынғы англикандар үшін жеке ординариаттар құруға рұқсат беретін *Anglicanorum coetibus* апостолдық конституциясын жариялады. Алғаш құрылғаны – 2011 жылдың қаңтар айында Англия мен Уэльс үшін Уолсингхем анамыздың жеке ординариаты, одан кейін 2012 жылдың қаңтар айында АҚШ үшін Әулие Петр тағының жеке ординариаты және 2012 жылдың маусым айында Австралия үшін Оңтүстік Крест анамыздың жеке ординариаты құрылды. Бұл "Англикандық тәжірибе ординариаттары" АҚШ-тан тыс англикандарға жауап ретінде құрылды, сондықтан Пасторальдық қамтамасыз ету шеңберінен тыс болды, бірақ бұл ережелердің бұрынғы қажеттіліктерін де толықтырды. Англикандық тәжірибедегі приходтар мен жеке ординариат арасындағы канондық ерекшеліктер *National Catholic Reporter* журналының 2012 жылғы 23 қаңтардағы санында жарияланған зерттеуде баяндалған.
On 9 December 2009, Pope Benedict XVI issued the Apostolic Constitution Anglicanorum coetibus, authorizing the establishment of personal ordinariates for former Anglicans. The first to be established was the Personal Ordinariate of Our Lady of Walsingham for England and Wales in January 2011, followed by the Personal Ordinariate of the Chair of Saint Peter for the United States in January 2012 and the Personal Ordinariate of Our Lady of the Southern Cross for Australia in June 2012. These "Anglican Use ordinariates" were a response to Anglicans outside the United States, and hence beyond the remit of the Pastoral Provision, but they also supplied some of the perceived needs of that previous provision. Canonical differences between the Anglican Use parishes and the personal ordinariate are outlined in a study published in the 23 January 2012 issue of the National Catholic Reporter.
Англикандықтар литургияны қолданады
1984 жылы Құдайға ғибадат ету қауымы Англикандық литургияны, «Құдайға ғибадат ету кітабын» уақытша мақұлдады, бұл мақұлдау 1987 жылы түпкілікті күшке енді. Бұл кітап 1928 жылғы Американың Ортақ дұғалар кітабының элементтерін қамтиды, бірақ Евхаристиялық литургия 1979 жылғы дұғалар кітабынан алынған, ал евхаристиялық дұғалар Римдік Миссалынан және ежелгі Сарум ритуалынан (соңғысына қазіргі ағылшын тіліндегі белгілеу сөздері қосылған) алынған. Қауым 22 маусымда, 2012 жылы, Англияның әулиелері Томас Мор мен Джон Фишердің мерекесінде жерлеу рәсімі және қасиетті некеге қатысты ережелерді жариялады. 2011 жылдан бастап құрылған бұрынғы англикандықтарға арналған үш жеке ординариатта қолданылуға жаңа литургия 2013 жылы бекітіліп, 2015 жылдың 29 қарашасында қолданысқа енгізілді. «Құдайға ғибадат ету: Миссал» жарияланғаннан кейін «Құдайға ғибадат ету кітабы» қолданыстан шығарылды. «Құдайға ғибадат ету кітабы» АҚШ Епископтық шіркеуінің литургиясына тікелей негізделген, ол Англия мен Австралиядағы англикан шіркеулерінен өзгеше дамыған, сондықтан бұрынғы англикандықтардың барлық жеке ординариаттарына енгізуге қолайсыз болды. Оның Мисса орны алғашқы Ортақ дұғалар кітабынан, оның кейінгі әртүрлі нұсқаларынан, Триденттік Миссадан және Екінші Ватикандық кеңестен кейін қайта қарастырылған Римдік ритуалынан элементтерді алды. Киелі Тақтан құрылған «Anglicanae Traditiones Commission» (Англикандық дәстүрлер комиссиясы) англикандық мұра литургиясының жаңартылған түрін әзірлегенде «Құдайға ғибадат ету кітабын» өзінің «басты» көзі ретінде пайдаланды. Жеке ординариаттарға арналған жаңа литургиялық кітаптарда Иман туралы доктрина қауымы мен Құдайға ғибадат ету қауымы жеке ординариаттар үшін литургиялық ережелердің барлығына «Құдайға ғибадат ету» деген жалпы атауды сақтап, «Кітап» деген атауды «Құдайға ғибадат ету: Миссал» пайдасына жойды. Уолсингем әйелінің жеке ординариаты 2012 жылы Уолсингем әйелінің әдет-ғұрыптарын қабылдады. Бұл әдет-ғұрыптар Liturgia Horarum және Breviarium Romanum сияқты ең көп таралған Римдік сағаттар кітаптарының, сондай-ақ Англия шіркеуінің 1549 және 1662 жылғы Ортақ дұғалар кітаптарының элементтерін біріктірді. Онда толық псаломдар жинағы да бар болды. Сондай-ақ, ол Римдік ритуалында бар, бірақ көптеген англикандық дұға кітаптарында жоқ Terce, Sext және None сағаттарын қамтыды.
The Congregation for Divine Worship gave provisional approval for the Anglican Use liturgy, the Book of Divine Worship, in 1984, an approval rendered definitive in 1987. This book incorporates elements of the 1928 American Book of Common Prayer, but the Eucharistic liturgy is from the 1979 prayer book, with the eucharistic prayers taken from the Roman Missal and the ancient Sarum Rite (with the modern English Words of Institution inserted in the latter). New texts were promulgated by the congregation on 22 June 2012, the feast of English saints Thomas More and John Fisher, namely the Order for Funerals and the Order for the Celebration of Holy Matrimony. A new liturgy for use in all three personal ordinariates for former Anglicans that had been established from 2011 on was authorized in 2013 and came into use on 29 November 2015. With the promulgation of Divine Worship: The Missal, the Book of Divine Worship was phased out. The Book of Divine Worship had been based closely on the United States Episcopal Church liturgy, which had developed in ways different from that of Anglican churches in England and Australia, making it unsuitable for imposing on all personal ordinariates for former Anglicans. Its Order of Mass drew elements also from the original Book of Common Prayer, from different later versions of it, from the Tridentine Mass and from the Roman Rite as revised after the Second Vatican Council. The Holy See's 'Anglicanae Traditiones Commission' that developed the updated form of Anglican patrimonial liturgy used the Book of Divine Worship as its "lead" source. In the new liturgical books for the personal ordinariates, the Congregation for the Doctrine of the Faith and the Congregation for Divine Worship retained the generic title Divine Worship for the entire liturgical provision for the personal ordinariates, dropping the "Book of" naming convention in favor of Divine Worship: The Missal. As an interim Divine Office, the Personal Ordinariate of Our Lady of Walsingham in 2012 adopted the Customary of Our Lady of Walsingham. Combining elements from the most common Roman Rite books of hours–the Liturgia Horarum and the Breviarium Romanum–and both the 1549 and 1662 editions of the Church of England Book of Common Prayer, the Customary contained the full psalter. It also contained Terce, Sext, and None–hours present in the Roman Rite but not in most Anglican prayer books.
Құдайға ғибадат ету: Миссаль
Құдайға ғибадат: Құдайлық ғибадат евхаристиялық литургиясының толық мәтінін қамтитын миссал 2015 жылдың 29 қарашасынан бастап қолданысқа енді, ал 2016 жылдың 1 қаңтарынан бастап Құдайға ғибадат кітабына қоғамдық құлшылықта қолдануға рұқсат жоқ. Осының салдарынан, сол кезде әлі де ординариаттардан тыс қалған пасторальдық қамтамасыз ету шіркеулері де Құдайға ғибадат кітабының орнына Құдайға ғибадат миссалын қабылдады. Литургиялық кітаптар мен қосымша ережелерде "Англикандық тәжірибе" термині "Құдайға ғибадат" терминімен алмастырылды.
Divine Worship: The Missal, the missal containing the complete expression of the Divine Worship Eucharistic liturgy, took effect on 29 November 2015, and as of 1 January 2016, the Book of Divine Worship is no longer authorized for use in public worship. As a result, even the Pastoral Provision parishes at that time still remaining outside the ordinariates adopted Divine Worship: The Missal instead of the Book of Divine Worship. The term "Anglican Use" has been replaced by "Divine Worship" in the liturgical books and complementary norms.
Құдайға ғибадат ету: күнделікті қызмет
Діни құлшылық: Күнделікті қызмет – Англикандық қолданыс ординариаттары үшін бекітілген діни қызмет. Екі басылымы бар: «Ньюман Хаус Пресс» баспасында басылып, 2020 жылдың соңында жарық көрген Солтүстік Америкалық басылымы АҚШ және Канададағы Әулие Петр тағының жеке ординариаттарында қолданылады. «Католиктік шындық қоғамы» басып шығарған Ұлтаралық басылымы Ұлыбритания, Ирландия, Австралия, Жапония және Океаниядағы Уолсингемдік Анамыз және Оңтүстік шапалағындағы Анамыз жеке ординариаттарында қолданылады.
Divine Worship: Daily Office is the Divine Office approved for Anglican Use Ordinariates. There are two editions: The North American Edition, printed by Newman House Press and released in late 2020, is used in the Personal Ordinariate of the Chair of Saint Peter in the United States and Canada. The Commonwealth Edition, printed by the Catholic Truth Society, is used in the Personal Ordinariates of Our Lady of Walsingham and Our Lady of the Southern Cross in the United Kingdom, Ireland, Australia, Japan, and Oceania.