Жаңа Йорк қалалық операсы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы опера компаниясы (NYCO) – Манхэттенде орналасқан американдық опера театры. Компания 1943 жылдан 2013 жылғы банкроттыққа дейін, содан кейін 2016 жылдан бастап қайта жаңғырылғаннан бері жұмыс істеп келеді. Нью-Йорк қаласының мэрі Фиорелло Ла Гардия «халық операсы» деп атаған бұл компания 1943 жылы құрылған. Компанияның негізгі мақсаты – операны қолжетімді бағамен кең көрерменге ұсыну болды. Сондай-ақ, репертуардың инновациялық таңдауын жасау және американдық әншілер мен композиторларға қолдау көрсетуді көздеді. Компанияның алғашқы орны Манхэттендегі Батыс 55-ші көшедегі «Нью-Йорк Сити Центр» театры болды. Кейін 1966 жылдан 2010 жылға дейін «Нью-Йорк штаты театры»ндағы Линкольн өнер орталығының бөлігіне айналды. Осы кезеңде компания репертуарлық түрде күзгі және көктемгі опера маусымдарын ұйымдастырды, сонымен қатар 30-дан астам мектепте 4000-қа жуық оқушыға арналған білім беру және насихаттау бағдарламаларын жүзеге асырды. 2011 жылы қаржылық қиындықтарға байланысты компания Линкольн орталығын тастап, кеңсесін Төменгі Манхэттендегі 75 Broad Street мекенжайына көшірді. 2011-12 және 2012-13 маусымдарында NYCO Нью-Йорктегі әртүрлі сахналарда, оның ішінде Бруклин академиясында төрт опера қойды. 2013 жылдың 1 қазанында, сәтсіз шұғыл қаржы жинау кампаниясынан кейін компания 11-тарау бойынша банкроттыққа өтініш берді. 2016 жылдың қаңтарында «NYCO Renaissance» атты коммерциялық емес ұйым компанияны жаңа басшылықпен қайта жаңғыртты, өйткені компанияның банкроттықтан шығу және қойылымдарды қайта бастау жоспары банкроттық сотында мақұлданды. Хедж-фонд менеджері және NYCO-ның бұрынғы кеңес мүшесі Рой Нидерхоффер басқаруымен, топ 2016-17 маусымында опера қою жоспарларын жариялады. 70 жылдан астам тарихында NYCO көптеген талантты опера әншілерінің мансабын бастауға көмектесті, олардың ішінде Беверли Силс, Шеррилл Милнес, Пласидо Доминго, Маралин Ниска, Кэрол Ванесс, Хосе Каррерас, Ширли Верретт, Татьяна Троянос, Джерри Хэдли, Кэтрин Малфитано, Самуэль Рами және Джанна Роланди бар. Силс кейін 1979 жылдан 1989 жылға дейін компания директоры қызметін атқарды. Соңғы жылдары NYCO-ны өзінің үйі деп санаған танымал американдық әншілер: Дэвид Дэниелс, Марк Делаван, Мэри Данливи, Лорен Фланиган, Элизабет Футрал, Беджун Мехта, Роберт Брубакер және Карл Таннер. NYCO американдық композиторлардың туындыларын да қолдады; репертуарының шамамен үштен бірі американдық операдан тұрады. Компанияның американдық репертуары белгілі туындылардан (мысалы, Дуглас Мурдың «Бейби Доу» балладасы, Карлайл Флойдтың «Сусанна» және Леонард Бернштейннің «Кандид» опералары) жаңа туындыларға (мысалы, Томас Пасатьеридің «Таңғы ас алдында» және Марк Адамоның «Кішкентай әйелдер» опералары) дейін кең ауқымды. NYCO-ның американдық операның болашағына деген адалдығы оның жыл сайынғы «Vox, Contemporary Opera Lab» сериясында көрінді, онда жаңа опералар көрсетіліп, композиторларға өздерінің шығармаларын кәсіби әншілер мен оркестрдің орындауында тыңдау мүмкіндігі берілді. Компания кейде мюзиклдер мен оперетталарды, соның ішінде Стивен Сондхайм мен Гилберт пен Салливанның туындыларын да қойды.

Opera company based in New York City

The New York City Opera (NYCO) is an American opera company located in Manhattan in New York City. The company has been active from 1943 through its 2013 bankruptcy, and again since 2016 when it was revived. The opera company, dubbed "the people's opera" by New York Mayor Fiorello La Guardia, was founded in 1943. The company's stated purpose was to make opera accessible to a wide audience at a reasonable ticket price. It also sought to produce an innovative choice of repertory, and provide a home for American singers and composers. The company was originally housed at the New York City Center theater on West 55th Street in Manhattan. It later became part of the Lincoln Center for the Performing Arts at the New York State Theater from 1966 to 2010. During this time it produced autumn and spring seasons of opera in repertory, and maintained extensive education and outreach programs, offering arts in education programs to 4,000 students in over 30 schools. In 2011, the company left Lincoln Center due to financial pressures and moved its offices to 75 Broad Street in Lower Manhattan. In the 2011−12 and 2012−13 seasons, NYCO performed four operas at different venues in New York City, including the Brooklyn Academy of Music. On October 1, 2013, following an unsuccessful emergency fund raising campaign, the company filed for Chapter 11 bankruptcy. In January 2016, a nonprofit group, NYCO Renaissance, revived the opera company under new management when its reorganization plans for the company to leave bankruptcy and re launch performances were approved in bankruptcy court. The group, led by Roy Niederhoffer, a hedge fund manager and former board member of the NYCO, announced plans to present a season of opera in 2016−17. During its 70 year plus history, the NYCO has helped launch the careers of many great opera singers including Beverly Sills, Sherrill Milnes, Plácido Domingo, Maralin Niska, Carol Vaness, José Carreras, Shirley Verrett, Tatiana Troyanos, Jerry Hadley, Catherine Malfitano, Samuel Ramey, and Gianna Rolandi. Sills later served as the company's director from 1979 until 1989. More recent acclaimed American singers who have called NYCO home include David Daniels, Mark Delavan, Mary Dunleavy, Lauren Flanigan, Elizabeth Futral, Bejun Mehta, Robert Brubaker and Carl Tanner. NYCO has similarly championed the work of American composers; approximately one third of its repertoire has traditionally been American opera. The company's American repertoire has ranged from established works (e. g., Douglas Moore's The Ballad of Baby Doe, Carlisle Floyd's Susannah, and Leonard Bernstein's Candide) to new works (e. g., Thomas Pasatieri's Before Breakfast and Mark Adamo's Little Women). NYCO's commitment to the future of American opera was demonstrated in its annual series, Vox, Contemporary Opera Lab, in which operas in progress were showcased, giving composers a chance to hear their work performed by professional singers and orchestra. The company has also occasionally produced musicals and operettas, including works by Stephen Sondheim and Gilbert and Sullivan.

Алғашқы жылдары: 194351

NYCO Нью-Йорк қаласының орталық операсы ретінде құрылды және бастапқыда Манхэттенде, батыс 55-ші көшесіндегі Нью-Йорк қаласының орталығында орналасқан. Қалалық орталықтың қаржы комитетінің төрағасы Мортон Баум, қала әкімі Фиорелло Ла Гвардия және кеңес президенті Ньюболд Моррис компанияның алғашқы директоры Ласло Халазды жұмысқа алды.

Компанияның тұңғыш маусымы 1944 жылғы 21 ақпанда Джакомо Пуччинидің «Тоска» операсымен ашылды және Фридрих фон Флотовтың «Марта» мен Жорж Бизенің «Кармен» операларын қамтыды. Бірінші маусымда Дусолина Джаннини, Дженни Турел және Марта Липтон сияқты бірнеше белгілі әншілер өнер көрсетті, олар NYCO-дағы дебюттерінен кейін бірден Met операсына шақырылды. Халаз NYCO-ға Фрэнсис Библ, Аделаида Бишоп, Дебрия Браун, Мак Харрелл, Томас Хейвард, Дороти Кирстен, Бренда Льюис, Ева Ликова, Леон Лишнер, Регина Ресник, Норман Скотт, Рамон Винай және Фрэнсис Йенд сияқты танымал әншілерді әкелді. 1945 жылы компания афроамерикалық артисті алғаш рет сахнаға шығарды. Бұл Леонкаваллоның «Паглиаччи» операсындағы Тодд Дунканның Тонио рөліндегі өнері болды. Халаздың компания директорлар кеңесімен қарым-қатынасы шиеленісті болды, себебі ол NYCO қалай болуы керек дегенде қатаң пікірлері болды. Біріншіден, ол американдық көрермендерге операны жақын ету үшін шетел тіліндегі туындыларды ағылшын тіліне аударылып қоюды қолдады. Ол әр маусымда кем дегенде бір қойылымды ағылшын тілінде ұсынуды талап етті. Халац пен директорлар кеңесі арасындағы ең үлкен тартыс – Халаздың американдық композиторлардың жаңа туындыларын сахналауға және опера театрында сирек қойылатын операларды көрсетуге деген ұмтылысы болды. Компания ұсынған алғашқы Нью-Йорк премьерасы 1946 жылғы 10 қазанда Рихард Штраустың «Ариадна на Наксосе» операсы болды. Бұл қойылым замандас баспасөз тарапынан «рекордтық» деп бағаланды және компанияны «картаға» қойды. Кейін NYCO «Ариаднаны» Монреальдегі Ұлы патша театрына алып барды, бұл операның Канададағы тұңғыш көрсетілімі болды. Сондай-ақ 1949 жылы Халаз Дэвид Тамкиннің «The Dybbuk» операсының әлемдік премьерасын 1950 жылы NYCO сахнасында өткізуді жоспарлады. Алайда NYCO директорлар кеңесі бұл шешімге қарсылық танытты және ақыр соңында қаржылық себептермен қойылым кейінге шегерілді. Бірақ Халаз 1951/52 жылғы маусымға қосу үшін жұмысты қайта жоспарлады. Халаздың батыл репертуарлық таңдауларынан алаңдаған NYCO директорлар кеңесі 1951 жылы Халаздың репертуарлық жоспарларын мақұлдау үшін ұсынуын талап етті. Нәтижесінде ол Жан Морель және оның болашақ екі ізбасары – Джозеф Розенсток пен Джулиус Рудель сияқты дирижерлер тобымен бірге отставкаға кетті. Шығармашылық ұжымның көп бөлігінің отставкаға кетуіне байланысты директорлар кеңесі мәжбүр болып, қарсылық білдірді және «Диббуктың» әлемдік премьерасы 1951 жылғы 4 қазанда Нью-Йорк операсында өтті. Бірақ Халаз бен директорлар кеңесі арасындағы шиеленіс сақталды және олар Халазды 1951 жылдың соңында кәсіподақтармен болған дауға араласқандығы үшін жұмыстан босатты. Розенсток сонымен қатар компанияның репертуарына музыкалық театрды енгізген алғашқы NYCO директоры болды, 1954 жылы Джером Керн мен Оскар Хаммерштейн II-нің «Шоу-лодкасы» операсын қойды. Бұл қойылымда Бродвей музыкалық театрының ардагері және опералық сопрано Хелена Блисс басты рөлде ойнады. Бұл шешім баспасөз тарапынан сынға ұшырады, бірақ Розенсток мюзикл толы залға ойнағандықтан өзін ақталады деп сезінді. Осы уақытта компанияның Доницеттидің сол маусымда сирек қойылатын «Дон Паскуале» операсын сахналауы орындықтардың тек 35 пайызын ғана сатты. 1956 жылғы қаңтарда NYCO директорлар кеңесі Розенстоктың отставкасын қабылдады. Ол музыкалық емес жұмыстардың, мысалы, келісімдер мен бизнес келіссөздердің тым көп болғандықтан кеткенін айтты. Оның орнына директорлар кеңесі Метрополитен операсында, Кливленд оркестрінде және Рочестер филармониясында дирижер болып жұмыс істеген Эрих Лайнсдорфты тағайындады.

The company's first season opened on February 21, 1944, with Giacomo Puccini's Tosca, and included productions of Friedrich von Flotow's Martha and Georges Bizet's Carmen, all of them conducted by Halasz. Several notable singers performed with the company in the first season, including Dusolina Giannini, Jennie Tourel and Martha Lipton, who was immediately poached by the Met after their NYCO debuts. Other notable singers Halasz brought to the NYCO included Frances Bible, Adelaide Bishop, Débria Brown, Mack Harrell, Thomas Hayward, Dorothy Kirsten, Brenda Lewis, Eva Likova, Leon Lishner, Regina Resnik, Norman Scott, Ramón Vinay, and Frances Yeend. In 1945, the company became the first major opera company to have an African American performer. This was in the production of Leoncavallo's Pagliacci, with Todd Duncan's performance as Tonio. Halasz had a tumultuous relationship with the company's board of directors, given his strong opinions about what the NYCO should be. For one, he supported the idea of performing foreign language works in English to make opera more accessible to American audiences. He insisted on offering at least one production in English every season. The issue that created, the most tension between Halasz and the board was Halasz's commitment to staging new works by American composers and rarely heard operas at the opera house. The first New York City premiere presented by the company was Richard Strauss's Ariadne auf Naxos on October 10, 1946, with Ella Flesch in the title role, Virginia MacWatters as Zerbinetta, and James Pease as the music master. The production was described by the contemporary press as "record breaking", and it put the company "on the map". The NYCO subsequently toured Ariadne to His Majesty's Theatre, Montreal, giving the opera's Canadian premiere. Also in 1949, Halasz scheduled the world premiere of David Tamkin's The Dybbuk to be performed by the NYCO in 1950. However, the NYCO board opposed the decision and ultimately the production was postponed for financial reasons. Halasz, however, rescheduled the work for inclusion in the 1951/52 season. Uneasy with Halasz's bold repertoire choices, the NYCO board insisted in 1951 that Halasz submit his repertory plans for their approval. As a result, he resigned, along with several members of his conducting staff, including Jean Morel, and two of his eventual successors, Joseph Rosenstock and Julius Rudel. Faced with the resignations of most of their creative staff, the board reluctantly backed down and The Dybbuk was given its world premiere at the NYCO on October 4, 1951. But tensions remained high between Halasz and the board, and they fired him in late 1951 when Halasz became involved in union disputes. Rosenstock was also the first NYCO director to include musical theatre in the company's repertoire, with a 1954 production of Jerome Kern and Oscar Hammerstein II's Show Boat; a production which starred Broadway musical veteran and operatic soprano Helena Bliss. This decision was ridiculed by the press, but Rosenstock felt justified as the musical played to a packed house. Meanwhile, the company's staging of Donizetti's then rarely heard opera Don Pasquale that season only sold 35 percent of the house seats. In January 1956 the NYCO board accepted Rosenstock's resignation. He stated that he left because he was faced with too much non musical work such as bookings and business negotiations. The board appointed Erich Leinsdorf, who had worked as a conductor at the Metropolitan Opera, the Cleveland Orchestra, and the Rochester Philharmonic, to take his place.

Рудель: 1957-1979 жылдар

Лайнсдорф жұмыстан босатылғаннан кейін, NYCO кеңесі 1957 жылғы көктемгі маусымын жоққа шығарды және ақырында Юлиус Руделді компанияның жаңа бас директоры етіп тағайындады. Рудель 1944 жылы колледжді бітіргеннен кейін NYCO-ға жұмысқа қабылданды және 13 жыл бойы дирижерлік штабта жұмыс істеді. Рудельдің басшылығымен компания жаңа көркемдік биіктерге көтеріліп, стандартты және инновациялық туындыларын орындағаны үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Компания алдыңғы қатарлы сахналық режиссурасымен танымал болды, бұл Рудельдің бұрын операмен айналыспаған театрдан белгілі режиссерлерді шақыруға дайындығының арқасында мүмкін болды. 1960 жылдардың ортасына қарай компания АҚШ-тағы жетекші опера компанияларының бірі деп есептелді. Сити Операдағы қызметі барысында Рудель американдық операға деген адалдығын көрсетіп, 12 туындыға тапсырыс берді және 19 әлемдік премьераны өткізді. Ол сонымен қатар көптеген АҚШ премьераларын ұйымдастырды, соның ішінде Альберто Гинастераның «Дон Родриго» операсын тенор Пласидо Домингомен бірге NYCO-ның Линкольн орталығындағы жаңа үйі – Нью-Йорк штатының театрында (қазір Дэвид Х. Кох театры) 1966 жылдың 22 ақпанында ашу рәсімінде қойды. Сол маусымда компания Пуленктің «Кармелиттер диалогтары» операсының Нью-Йорк премьерасын ұсынды. 1970 жылы Джон Саймон Уайт NYCO басқарушы директоры болып тағайындалды, бұл Рудельдің жұмысының көркем жағына көбірек уақыт бөлуіне мүмкіндік берді. Уайт 1980 жылға дейін осы лауазымда қалды.

Төменгі шегі: 1979-88

1979 жылы Силлз сахнадан зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол Руделден кейін NYCO бас директоры болды. Алғашқы жоспар бойынша Силлз Руделмен бірге қызмет етіп, оны біртіндеп қызметтен шығару көзделген. Бірақ Рудель 1979 жылы Буффало филармониясының музыкалық жетекшісі лауазымына тағайындалу үшін отставкаға кетті, соның салдарынан Силлз лауазымды толығымен өз мойнына алды.

Келог: 1996-2007 жылдар

Кине 1996 жылы Glimmerglass Opera-ның бас және көркемдік директоры Пол Келлоггке ізбасар болды. Оның басшылығымен NYCO репертуарына 62 жаңа қойылым қосылды, оның ішінде американдық композиторлардың бірнеше әлемдік премьерасы болды және «Vox: Американдық композиторларды таныстыру» сериясы ашылды. Келлогг сонымен қатар NYCO-ны Гендель, Глюк және Рамо сияқты барокко шеберлерінің операларын шығарушы маңызды орталық ретінде орнатуға үлкен үлес қосты, бұл ұзақ жылдар бойы назардан тыс қалған туындыларға жаңа қызығушылықты оятты. 2007 жылы Час Радер Шибердің қазіргі заманғы қойылымында Гендельдің «Орландо» операсы контратенор Беджун Мехта мен сопрано Эми Бертонның қатысуымен ерекше табысқа ие болды. NYCO-ның «халық операсы» дәстүріне сай, Келлогг 2005 жылы билет бағасын төмендетіп, NYCO-ның «Opera for All» іс-шарасын ұйымдастырды. Келлогг 2007 жылы зейнетке шыққанын хабарлады. Энтони Томмасини The New York Times газетінде Келлоггтің «жаңашылдық пен жетістіктерге толы өте мақтан тұтуға лайық тарихы бар екенін» айтты. Ол сондай-ақ, өнер мекемелерінің басшыларының көпшілігінен гөрі компанияның миссиясын анықтау және іске асыруда тиімдірек болғанын атап өтті. Томмасини Нью-Йорк қаласының мэрі Руди Джулианидің ұсынысымен, 2001 жылдың 15 қыркүйегінде, 11 қыркүйек шабуылдарынан кейін маусымды ашу туралы Келлоггтің шешімін «2001 жылғы музыканың ең маңызды күні» деп бағалады. Кейіннен ол NYCO-ның 2001 жылғы ашылу күні мен 2009/10 маусымын 21-ші ғасырдың бірінші онжылдығындағы Нью-Йорк музыкалық өмірінің символдық шектері ретінде пайдаланды.

Vox, Қазіргі опера зертханасы

Vox, Contemporary Opera Lab (сонымен қатар Vox: Showcasing American Composers) – қазіргі заманғы американдық опералардың дамуына арналған жыл сайынғы концерттік серия. 1999 жылы New York City Opera құрған бұл фестиваль композиторлар мен либретто авторларына өз шығармаларының кәсіби әншілер мен музыканттар орындауындағы үзінділерін тыңдау мүмкіндігін берді. Әр фестивальда бұрын сахнаға қойылмаған опералардың он екіге дейін үзіндісі орындалды. Vox-та көрсетілген опералардың көптегені New York City Opera және басқа да опера театрлары, соның ішінде Ричард Дэниелпурдың «Маргарет Гарнер» операсының толық қойылымымен ұсынылды. 2006 жылдан бастап Vox қойылымдары New York University-дің сахналық өнер орталығы – Skirball Center-де көрсетілді.

Билік аралығы: 2008-09

Компанияның болашағына қатысты белгісіздік 2008 жылдың қараша айында туды, себебі 2009 жылы компанияның бас және көркемдік директоры ретінде алғашқы ресми маусымын бастауы жоспарланған Жерар Мортье күрт отставкаға кетті. Компания «Қазіргі экономикалық ахуал біз екеуміздің де жоспарларымызды қайта қарастыруымызға әкеп соқты» деп хабарлады. Мортиеге жылдық 60 миллион долларлық бюджет уәде етілген, бірақ экономикалық жағдайға байланысты ол 36 миллион долларға дейін төмендетілді. Майкл Кайзер басқармаға жаңа бас директорды іздеуді қоса, жағдайды жақсарту стратегиясы бойынша кеңес беру үшін тағайындалды. Дэвид Х. Кох театры (бұрын Нью-Йорк штатының театры деп аталған) 2008/09 маусымында ауқымды жөндеу жұмыстарынан өтті. Жөндеу кезінде компания Линкольн орталығында опера қойылымдарын өткізбеді. Оның орнына Нью-Йорк операсы 2009 жылдың қаңтарында Карнеги залында Сэмюэл Барбердің «Антоний мен Клеопатра» операсының концерттік нұсқасын, сондай-ақ қаланың әртүрлі жерлерінде концерттер мен басқа да бағдарламаларды ұсынды және Нью-Йорк қаласының мемлекеттік мектептерінде сабақтарды жалғастырды. 2009 жылдың маусымында Bloomberg агенттігі компанияның 2008 жылдың маусымына дейін 11 миллион долларлық дефицит тапқанын хабарлады. Кіріс 23 пайызға төмендеп 32,9 миллион долларға жетті, ал шығындар 11 пайызға өсіп 44,2 миллион доллар құрады.

Болат: 2009 13

2009 жылдың қаңтар айында компания Джордж Стилді 2009 жылдың 1 ақпанынан бастап бас менеджер және көркемдік директор етіп тағайындағанын жариялады. «Нью-Йорк Таймс» газеті сол кезде "[NYCO] елдің екінші маңызды опера театры деп есептеледі" деп хабарлады. Компания қаржылық және басқарушылық қиындықтарға тап болды: он жылдық миллиондаған долларлық дефицит, 2008/09 жылғы «қараңғы» маусым (яғни, опералық қойылымдарсыз маусым), компанияның жинақталған үлкен дефицитті өтеу үшін қордың таусылуы, 2008 жылғы нарық құлдырауы, кеңестің бюджетті және маусымның көлемін күрт қысқартуы, сондай-ақ ұзақ уақыт бойы басшылықсыз болғаннан кейін бас директор болып тағайындалған Жерар Мортьедің кенеттен кетуі (алдыңғы бас директор Пол Келлог 2007 жылы кеткен еді). 2009–2010 жылдар аралығында Стил басшылығымен компания «Американдық дауыстар» деп аталатын ашылу кешінде американдық опералардан үзінділерді ұсынды. Маусымға Хьюго Вайсгалдың «Эстер» операсының жаңа қойылымы және Кристофер Алден режиссерлік еткен Моцарттың «Дон Джованни» операсы да кірді. Көктемгі маусым 2010 жылдың наурыз айында Марк Ламос режиссерлік еткен Эммануэль Шабьердің «Жұлдыз» және Эндрю Чоун режиссерлік еткен Генделдің «Партенопа» операларымен ашылды; Франсиско Негрин режиссерлік еткен түпнұсқалық қойылым. Компания сонымен қатар афроамерикалық тарихындағы операның рөлін көрсету үшін Нью-Йорктегі Шомбургтің қара мәдениеті және Опера Нойр зерттеу орталығымен ынтымақтастығын жалғастырды, оның ішінде «Шомбургтегі опера», Роберт Макферринге арналған құрмет көрсету және Малкольм Х-тің өмірі мен уақыты туралы «X» бағдарламалары өткізілді. 2010 жылдың сәуірінде NYCO-ның VOX Contemporary Opera Lab Нью-Йорк университетінде жаңадан бастаған және белгілі композиторлардың жаңа туындыларын көрсетті. Компанияның 2010–2011 жылғы маусымына Кристофер Алден режиссерлік еткен Леонард Бернштейннің «Тыныш орын» операсы; Леон Майор режиссерлік еткен Рихард Штраустың «Интермеццо» операсы және үш жеке бір актілік операдан тұратын «Монодрамалар» қойылымы кірді: Джон Зорнның «La Machine de l'être», Арнольд Шенбергтің «Erwartung» және Мортон Фельдманның «Neither». Компания сондай-ақ Бродвей мюзиклдерінің тәжірибелі композиторы Стивен Шварцтың алғашқы операсы «Сенс дымқыл түстен кейін» американдық премьерасын ұйымдастырды. Бұдан өзге, компания бірнеше концерттік қойылымдар ұсынды: Кристин Брюэрмен кеш, Леонард Бернштейннің музыкасынан «Lucky To Be Me», Джон Зорн және достары (Лори Андерсон, Лу Рид, Майк Паттон, Марк Рибот, Дейв Дуглас және Ури Кейн қатысқан), Морис Сендак либреттосымен Оливер Кнуссеннің «Жабайы заттар қайда» операсының отбасылық концерті және Стивен Шварцтың музыкасынан «Гравитацияға қарсы тұру» (Кристин Ченовет пен Рауль Эспарса қатысқан). 2011 жылдың мамыр айында компания шығындарды үнемдеу үшін Линкольн орталығын тастап, алдағы маусымды қаланың әртүрлі жерлерінде өткізетінін хабарлады. Стил басшылығымен опера бизнестік жағынан үлкен өзгерістерге ұшырады, бұл бюджетті теңгерді және компанияның өмірін ұзартты. Бұл өзгерістер операның он жылдан астам уақыттан бері тұңғыш рет теңгерімді бюджетке ие болуына және 2011–2012 жылғы маусымның толық сатылуына әкелді. Операның қаржылық қиындықтарға байланысты Линкольн орталығынан кетуі мақтау мен күмәнмен қабылдады. Көркемдік жетістіктерге, рекордтық қаржы жинауға және компанияның бизнес-моделін күрт өзгертуге қарамастан, опера ақырында банкротқа ұшырады.

In January 2009, the company announced the appointment of George Steel as general manager and artistic director, effective February 1, 2009. The New York Times reported at the time that "many consider [the NYCO] the nation's second most important house." it had suffered a string of financial and managerial blows: a decade of multimillion dollar deficits, a "dark" season in 2008/09 (i. e., a season without any staged opera performances), the depletion of Company's endowment to pay off a huge accumulated deficit, the market collapse of 2008, the radical reduction by the board of the budget and of the size of the season, and the sudden withdrawal of Gerard Mortier, who was to have become General Manager after a lengthy period without leadership (Paul Kellogg, the previous General Director had left in 2007). Under Steel during the 2009–2010 season, the company returned with an opening night program called American Voices consisting of excerpts from American opera. The season also included a revival of Hugo Weisgall's Esther, and a new production of Mozart's Don Giovanni directed by Christopher Alden. The spring season opened in March 2010 and included Emmanuel Chabrier's L'étoile directed by Mark Lamos, and Handel's Partenope directed by Andrew Chown; original production directed by Francisco Negrin. The company also continued to collaborate with the Schomburg Center for Research in Black Culture and Opera Noire of New York to highlight the role of opera in African American history, including the programs Opera at the Schomburg, A Tribute to Robert McFerrin, and X, The Life and Times of Malcolm X. In April 2010, NYCO's VOX Contemporary Opera Lab featured new works of emerging and established composers at New York University. The company's 2010–2011 season included a new production of Leonard Bernstein's A Quiet Place directed by Christopher Alden; Richard Strauss's Intermezzo directed by Leon Major; and a new production titled Monodramas which consisted of three solo one act works: John Zorn's La Machine de l'être, Arnold Schoenberg's Erwartung, and Morton Feldman's Neither. The company also staged the American premiere of Séance on a Wet Afternoon, the first opera by Stephen Schwartz, the veteran composer of Broadway musicals. In addition, the company presented several concert performances that included: An Evening With Christine Brewer; Lucky To Be Me: The Music of Leonard Bernstein; John Zorn & Friends (with Laurie Anderson, Lou Reed, Mike Patton, Marc Ribot, Dave Douglas, and Uri Caine); a family opera concert of Oliver Knussen's Where the Wild Things Are with a libretto by Maurice Sendak; and Defying Gravity: The Music of Stephen Schwartz with Kristin Chenoweth and Raúl Esparza. In May 2011, the company announced that it would leave Lincoln Center to conserve costs, and present its upcoming season in different venues throughout the city. On the business side, the opera underwent tremendous change under Steel's tenure, which both balanced the budget and extended the life of the company. These changes led directly to the opera's first balanced budgets in an over a decade and a sold out 2011–2012 season. and the departure of the opera from Lincoln Center out of financial necessity. the company's ultimate departure, driven by the financial reality that the opera would otherwise have to close, was met alternately with praise and scepticism. Notwithstanding artistic successes, record fundraising, and dramatic changes to the company's business model, the opera ultimately succumbed to bankruptcy.

Қайта өрлеу: 2016 жылдан бастап

NYCO Renaissance Ltd. деп аталатын коммерциялық емес компания 2015 жылы Нью-Йорк Сити Операсын қайта ұйымдастыру үшін 11-тарау жоспарын ұсынды, ал қолданыстағы компанияның қайта ұйымдастырылуы 2016 жылы болды. Топ 2016 жылдың қаңтар айында Нью-Йорк Сити Операсын опералық классика мен нишалық туындылардың қоспасымен қайта іске қосу жоспарларын жариялады. Жаңа NYCO-ның жаңа орны ретінде Линкольн орталығындағы Jazz-театрдағы 1100 орындық Rose театры ұсынылды. Қалалық операның кеңесі де, кредиторлар комитеті де (банкротқа қарыздылар) NYCO Renaissance ұсынысын жоғары бағалады, оны қаржылық тұрғыдан қолдады және Рой Нидерхоффер төрағалық етті. Ол хедж-фонд менеджері және бұрын Нью-Йорк Сити Операсы кеңесінде қызмет еткен, сондай-ақ өз қаражатынан 1 миллион доллардан астам қаражат бөлген және кем дегенде 2,5 миллион доллар жинаған адам. 2016 жылдың қаңтар айында банкрот соты Нью-Йорк Сити Операсы Renaissance-тің қайта ұйымдастыру жоспарын мақұлдады, бұл компанияға банкроттан шығып, қойылымдарды қайта бастауға мүмкіндік берді. Онда тенор Джеймс Валенти мен сопрано Латония Мур сияқты екі түрлі актерлік құрам болды, ал ең арзан балкондық орындықтардың бағасы 25 долларға тең болды. 1944 жылы «Тоска» операсы NYCO-ның алғашқы қойылымы болды. Одан кейін композитор Стюарт Уоллес пен либретто авторы Майкл Коридің «Хоппердің әйелі» – суретші Эдвард Хоппер мен сплетник-колумнист Хеда Хоппердің қиялданған некесі туралы 1997 жылғы сюрреалистік, эротикалық 90 минуттық камералық опералық фантазиясы Шығыс жағалауында тұңғыш рет көрсетілді. Оны Андреас Митисек Гарлем сахнасында 2016 жылдың 28 сәуірінен 1 мамырына дейін режиссерлік дебютімен Нью-Йоркте сахналады. Үшіншіден, NYCO 2016 жылдың 22-26 маусымында Линкольн орталығындағы Jazz-те Дэниел Катанның «Флоренсия амазонда» операсын қойды. Габриэль Гарсия Маркестің шығармалары негізінде жазылған бұл опера «Ópera en Español» деп аталатын жаңа испан тіліндегі опералар сериясының бөлігі болды. «Нью-Йорк обсервер» газетінің шолушысы Джеймс Джорден бұл қойылым туралы былай деп жазды: «Қайта жандандырылған Нью-Йорк Сити Операсының қазіргі қойылымындағы әрбір нота оргазмдық деңгейде көтеріледі, балқыған карамель сияқты тәтті және күнәлі. Жаңадан құрылған Нью-Йорк Сити Операсы осы қойылымның барлық аспектілеріндегі жоғары сапаға мақтанышпен толы болуы керек. Бұл қойылымдағы актерлердің дауысы бұл компанияның жұмысының ең жақсы деңгейін көрсетеді». «Уолл-стрит журналы» «Мисс Кабальеро – табылған кен байлығы» деп бағалады. «Нью-Йорк классикалық шолу» журналы кейбір сахналық кемшіліктерді атап өтсе де, «Егер компанияның жұмысы осы деңгейде жалғасса, болашақ жарқын болуы мүмкін» деп жазды. NYCO-ның 2016–17 жылғы маусымның ашылу кеші, 2016 жылдың 8 қыркүйегінде, 1892 жылдың мамырында тұңғыш рет көрсетілген екі операның жаңа қойылымы болды: «Алеко» (Нью-Йоркте тұңғыш рет қойылды; Сергей Рахманиновтың туындысы, Александр Пушкиннің «Қыпшақтар» поэмасы негізінде жазылған) және «Пальяччи» (Руджеро Леонкавалло). Оларды режиссер Лев Пуглиезе сахналады, дирижер Джеймс Мина NYCO оркестріне жетекшілік етті, ал қойылым Линкольн орталығындағы Jazz Rose театрында өтті. Басс Стефан Скафаровский «Алеко» операсының басты рөлінде NYCO-да тұңғыш рет ойнады, ал «Пальяччи» операсында тенор Франческо Аниле Канио рөлінде NYCO-да тұңғыш рет сахнаға шықты. New York Classical Review жазды: «Бұл жағдайда «Пальяччи» Дэвид МакВикардың Met-тегі соңғы қойылымынан гөрі әлдеқайда қозғаушы болды, бұл Rose театрының жақындығының арқасы болды. Сондай-ақ, компания Канио рөліне Франческо Анилені шақырғаны да сәтті болды, ол оркестрдің үстінен әдемі дыбыс шығаратын және актерлік шеберлігімен таң қалдыратын дауысқа ие». «Хаффингтон пост» газеті «NYCO опера әлемінде өзін қайтадан таныту жолында» деп жазды. 2022 жылдың қаңтар айында NYCO Майкл Кори мен Рикки Ян Гордонның «Финзи Контини бақшасы» операсының әлемдік премьерасын Ұлттық идиш театры Фольксбиенмен бірлесіп ұйымдастырды.

A not for profit company named NYCO Renaissance Ltd. proposed a Chapter 11 plan for the reorganization of New York City Opera in 2015, and the reorganization of the existing company took place in 2016. The group announced plans to relaunch New York City Opera in January 2016, with a mix of opera staples and niche works. The proposed new home for a revived NYCO is the modern 1,100 seat Rose Theater at Jazz at Lincoln Center. Both the City Opera board and – unanimously – the creditors' committee (those owed money in the bankruptcy) preferred the bid of NYCO Renaissance, which was backed financially and chaired by Roy Niederhoffer, a hedge fund manager and accomplished amateur musician who had earlier served on the New York City Opera board, and who pledged more than $1 million of his own money to the effort, and raised at least $2.5 million. The bankruptcy court approved the reorganization plan of New York City Opera Renaissance, allowing it to leave bankruptcy and re launch performances, in January 2016. It had two separate casts, including tenor James Valenti and soprano Latonia Moore, and the least expensive balcony seats were $25. Tosca had been, in 1944, the first opera performed by the NYCO. That was followed by the East Coast premiere of composer Stewart Wallace's and librettist Michael Korie's Hopper's Wife – a surreal, erotically charged 90 minute 1997 chamber opera fantasy about an imagined marriage between the painter Edward Hopper and the gossip columnist Hedda Hopper. It was directed by Andreas Mitisek at Harlem Stage from April 28 through May 1, 2016, in his New York City directorial debut. Third, the NYCO staged Daniel Catán's Florencia en el Amazonas June 22–26, 2016 at Jazz at Lincoln Center's Rose Theater. Based on the writing of Gabriel García Márquez, the opera was part of a new Spanish language opera series named Ópera en Español. Reviewing the performance, James Jorden of The New York Observer wrote: "[in] the current offering of the resurrected New York City Opera every page of the score sails orgasmically over the top, as sinfully rich as molten caramel sauce The reconstituted New York City Opera should be bursting with pride at the high level of quality extending across every aspect of this presentation Among as strong a cast of vocalists as I've heard at NYCO in 20 years or more, the standout appropriately was Elizabeth Caballero as Florencia. this production makes it clear that the company is at the very top of its game." The Wall Street Journal opined that "Ms. Caballero is a find." New York Classical Review, while noting some staging flaws, wrote: "If this is to be the standard of the company's work going forward, the future may be very bright indeed." The NYCO's Opening Night for the 2016–17 season, on September 8, 2016, was a new production double bill of two operas that both premiered in May 1892, Aleko (a New York premier; composed by Sergei Rachmaninoff, an adaptation of Alexander Pushkin's poem The Gypsies) and Pagliacci (by Ruggero Leoncavallo). They were directed by Lev Pugliese, with conductor James Meena leading the NYCO Orchestra, at Rose Theater at Jazz at Lincoln Center's Rose Hall. Bass Stefan Szkafarowsky made his NYCO debut in the title role of Aleko, and Pagliacci featured tenor Francesco Anile in his NYCO debut as Canio. New York Classical Review wrote: "On this occasion, Pagliacci emerged considerably more moving than the recent Met production by David McVicar, mostly due to the Rose's increased intimacy. It also didn't hurt that, for the role of Canio, the company snagged Francesco Anile [who] has the voice: a clear, expressive instrument that pleasantly "pings" above the orchestra, and equally, what appears to be a fountain of acting chops. In the famous scene in which Canio realizes that Nedda has been unfaithful, the soft sobbing into his costume was undeniably affecting. And when he leaped onstage to open the traveling show, his drunkenness was believable, not overdone. After a rocky few years, this musically and emotionally satisfying double bill is the best evidence yet that this storied company may at last be staggering to its feet." The Huffington Post opined: "NYCO is on the right track to re establishing itself as a force in the opera world." In January 2022, NYCO produced the world premiere of Michael Korie and Ricky Ian Gordon's The Garden of the Finzi Continis in co production with the National Yiddish Theatre Folksbiene.