1962-1975 жылдар аралығындағы «Ramparts» журналы: Жаңа солшыл қозғалыстың үні
Ramparts (magazine)
Ramparts журналы (1962-1975) – саяси, әдеби шығармалар жинағы. Жаңа солшыл қозғалыспен байланысты, жоғары сапалы дизайнға ие болған. Американдық мәдениет туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1962-1975 жылдары жарық көрген «Ramparts» американдық саяси басылым, жылтыр суреттерімен безендірілген саяси және әдеби журнал. Ол Жаңа солшылдық саяси қозғалысымен тығыз байланысты болды. Көптеген радикалды журналдардан өзгеше, «Ramparts» жоғары сапалы өндіріспен және графикалық тұрғыдан жетілдірілген болып келді.
1962 75 American political publication
Ramparts was a glossy illustrated American political and literary magazine, published from 1962 to 1975 and closely associated with the New Left political movement. Unlike most of the radical magazines of the day, Ramparts was expensively produced and graphically sophisticated.
Құру
Ramparts журналы 1962 жылғы маусымда Калифорния штатының Менло Парк қаласында Эдвард Майкл Китинг аға тарапынан "жаратқыш жазушыны көрсету және салмақты американдық католиктерге арналған платформа" ретінде құрылды. Журнал "соңғы екі мың жыл бойы біздің өркениетімізді қалыптастырып, оны ұстап тұрған және қазіргі таңда дүниеден безген, адасқан және қорқынышқа толы заманда бізге бағыт беруге қажетті грек-христиандық дәстүрінің оң принциптерін көрсететін көркем әдебиет, поэзия, өнер, сын және эсселерді" жариялауға ниеттенгенін мәлімдеді. Роберт Шир бас редактор болып тағайындалды, ал Дугальд Стермер суретші-дизайнер болып жұмысқа алынды.
Ramparts was established in June 1962 by Edward Michael Keating Sr. in Menlo Park, California, as a "showcase for the creative writer and as a forum for the mature American Catholic". The magazine declared its intent to publish "fiction, poetry, art, criticism and essays of distinction, reflecting those positive principles of the Hellenic Christian tradition which have shaped and sustained our civilization for the past two thousand years, and which are needed still to guide us in an age grown increasingly secular, bewildered, and afraid". Robert Scheer became managing editor, and Dugald Stermer was hired as art director.
Іс-шаралар
Рэмпартс Вьетнам соғысына қарсы шықты. 1966 жылғы сәуір айтындағы мұқабасында Мичиган мемлекеттік университетінің тобы туралы мақала жарияланды, ол Оңтүстік Вьетнамдағы техникалық көмек бағдарламасы екенін, ал «Рэмпартс» бұл ЦРУ-дың құпия операцияларының жамылғысы деп мәлімдеді. Осы материал үшін «Рэмпартс» журналдардың хабарламасы үшін Джордж Полк сыйлығын жеңіп алды. 1966 жылғы тамызда бас редактор Джеймс Ф. Колайанни осы қақтығыста АҚШ-тың напалм қолдануын айыптаған тұңғыш ұлттық мақала жазды. 1967 жылғы қаңтарда Уильям Ф. Пеппердің «Вьетнам балалары» атты фотоэссесі АҚШ шабуылдарынан Вьетнам балаларының алған жараларын көрсетті. Осы материал Мартин Лютер Кингтің соғысқа алғаш рет ашық қарсылығына себеп болды, ол «Рэмпартсқа» өз сөзінің жариялану құқығын ұсынды. 1967 жылғы наурызда «Рэмпартс» ЦРУ мен Ұлттық студенттер қауымдастығы (NSA) арасындағы байланысты ашты, бұл ЦРУ-дың ішкі мәселелерге араласуына қатысты алаңдаушылық тудырды. ЦРУ бұл туралы бұрыннан білген және даудың ауқымын шектеуге барынша тырысты. Дегенмен, қаржылық іздер баспасөз арқылы тағы да жариялымдарға әкелді, ЦРУ-дың «Азаттық Еуропа» радиосы, «Азаттық» радиосы және «Азия» қоры сияқты ұйымдармен байланысы бар екені анықталды. Тарихшы Джон Прадостың пікірінше, одан кейін болған дау-дамай «агенттік үшін маңызды өзгеріс болды». Журналдың ең даулы мұқабаларының бірінде төрт редакторының қолдары, аты-жөні анық көрінетіндей, өртенген талап ету карточкаларын ұстап тұрған бейнеленген. «Рэмпартс» Кеннедиге жасалған қастандық туралы теорияларды да жариялады. Журнал Че Гевараның күнделіктерін Фидель Кастроның кіріспесімен және кейін «Жан мұзы» деп қайта басылған Элдридж Кливердің түрме күнделіктерін жариялады. Кливер түрмеден босатылғаннан кейін «Рэмпартс» штатының жазушысы болды. Осы жылдар ішінде журналдың көлемі мен ықпалы күрт өсті. Ай сайын шығатын журналға көшкеннен кейін, 1966 жылдың соңында 100 000-нан аспайтын таралымы 1968 жылы 250 000-ға жуыққа өсті, бұл либералды апталық «The Nation» журналынан екі еседен астам. 1966 жылдан бастап американдық билік журналдың қаржыландыруын тергей бастады, олар советтік қаржылық байланыстарға күдіктенді. ЦРУ директоры Уильям Раборн есеп сұрады және көптеген редакторлар мен жазушылар туралы материалдар жиналды. 2008 жылы жарық көрген кітапта айтылғандай, бұл ЦРУ-дың АҚШ басылымын алғаш рет нысанаға алғандығы, бұл 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заңның бұзылуы болды. Банкротқа ұшырап, өндіріс уақытша тоқтатылды. 1972 жылғы маусымда журнал «көк қораптың» (blue box) нұсқасын жасауға қажетті сымдардың схемасын бастырды. Полиция және Pacific Bell компаниясының қызметкерлері барлық сатылған нөмірлерді қайтарып алды немесе газет стендтерінен тартып алды, бұл журналға қаржылық шығын келтірді. Журнал 1975 жылы толығымен тоқтады.
Ramparts was an early opponent of the Vietnam War. Its April 1966 cover article concerned the Michigan State University Group, a technical assistance program in South Vietnam that Ramparts claimed was a front for CIA covert operations. For that story, Ramparts won the George Polk Award for Magazine Reporting. In August 1966, managing editor James F. Colaianni wrote the first national article denouncing the US use of napalm in that conflict. "The Children of Vietnam", a January 1967 photo essay by William F. Pepper, depicted some of the injuries inflicted on Vietnamese children by U. S. attacks. That piece led Dr. Martin Luther King Jr. to oppose the war publicly for the first time, and he offered Ramparts the sole rights to publish the text of his speech. In March 1967, Ramparts revealed links between the CIA and the National Student Association (NSA), raising concerns about CIA involvement in domestic issues. The CIA knew about the revelations in advance, and tried their best to limit the extent of the scandal. Nevertheless, financial clues led to further stories by the press, revealing CIA ties to groups like Radio Free Europe, Radio Liberty and the Asia Foundation. In the estimation of historian John Prados, the ensuing scandal "marked a sea change for the agency". One of the magazine's most controversial covers depicted the hands of four of its editors holding burning draft cards, with their names clearly visible. Ramparts also covered conspiracy theories about the Kennedy assassination. The magazine published Che Guevara's diaries, with an introduction by Fidel Castro, and the prison diaries of Eldridge Cleaver, later republished as Soul on Ice. Upon his release from prison, Cleaver became a Ramparts staff writer. The magazine's size and influence grew dramatically over these years. Moving to monthly production, combined subscriptions and newsstand sales increased from just under 100,000 at the end of 1966 to nearly 250,000 in 1968, a figure more than double that of the liberal weekly, The Nation. Beginning in 1966, American authorities began investigating the magazine's funding, suspecting Soviet financial connections. CIA Director William Raborn asked for a report, and files were gathered on many of the editors and writers. According to a book published in 2008, it was the first time the CIA had targeted a US publication, a violation of the National Security Act of 1947. Bankruptcy and a temporary cessation of production followed. In June 1972, the magazine printed the wiring schematics necessary to create a mute box (a variant of the blue box). All sold issues were recalled or seized from newsstands by police and officials of Pacific Bell, causing financial loss to the magazine. The magazine ceased operations for good in 1975.
Мұра
Кейбір бұрынғы қызметкерлер өз журналдарын ашты. Ян Вэннер мен Ральф Дж. Глисон 1967 жылы Rolling Stone журналын құрды. Адам Хохшильд, Ричард Паркер және Пол Джейкобс 1976 жылы Mother Jones журналын құрды. Scanlan's Monthly журналының редакторы Уоррен Хинкл Хантер С. Томпсон мен иллюстратор Ральф Стедманды жұптастырып, қазіргі кезде Гонзо журналистикасының алғашқы мысалы деп саналатын туынды жасады. Роберт Шеер кейін Лос-Анджелес Таймс газетінде белгілі колоннист болды, Truthdig веб-сайтын редакциялады және NPR бағдарламасында басқармаға қатысты. "Рампартс" журналының тағы бір редакторы Джеймс Риджвей Mother Jones журналының Вашингтон бюросында аға тілші болды. Кейін Джеймс Ф. Колайанни "Тұрмысқа шыққан ділдер мен монахтар" және "Католиктердің сол жаққа бет бұруы" кітаптары арқылы радикалды католиктік көзқарасын жеткізді. Үш редактор – Дэвид Хоровиц, Сол Стерн және Питер Коллиер кейіннен солшылдықты сынап, либералды прогрессивизмнің қарсыласы болды. Журналдың Вашингтондағы тілшісі біраз уақыт бойы Брит Хьюм болды, қазір ол Fox News телеарнасында жұмыс істейді. Бұрынғы тілші Элдридж Кливер Америкаға қайтып келгенге дейін қара нәсілшілдік идеологиясын қолдауын жалғастырды; содан кейін Кливер өзін консервативті республикашыл және мормон деп жариялады. Сандра Левинсон Кубаны зерттеу орталығының негізін қалаушы және атқарушы директоры, сондай-ақ Куба өнері кеңістігі галереясының негізін қалаушы және кураторы атанды.
Several former staffers went on to found their own magazines. Jann Wenner and Ralph J. Gleason founded Rolling Stone in 1967. Adam Hochschild, Richard Parker, and Paul Jacobs created Mother Jones in 1976. At Scanlan's Monthly, editor Warren Hinckle paired Hunter S. Thompson and illustrator Ralph Steadman for what is widely regarded as the first example of Gonzo journalism. Robert Scheer later became a featured columnist in the Los Angeles Times, edited the Truthdig website, and appeared on the NPR program Left, Right and Center. Another Ramparts editor, James Ridgeway, was a senior correspondent in the Washington, D. C. bureau of Mother Jones. James F. Colaianni later represented the radical Catholic perspective with the books Married Priests & Married Nuns and The Catholic Left. Three editors, David Horowitz, Sol Stern and Peter Collier, later denounced the left and became critics of liberal progressivism. For a brief time, the magazine's Washington correspondent was Brit Hume, now working for Fox News. Former correspondent Eldridge Cleaver would continue his advocacy of black nationalism until his return to America from exile; from then on, Cleaver identified himself as a conservative Republican and Mormon. Sandra Levinson became a co founder and executive director of the Center for Cuban Studies, and the founder and curator of the Cuban Art Space gallery.
Танымал мәдениетте
Журнал 1999 жылғы "The Insider" фильмінде еске алынады. Фильмде бұрынғы радикал журналист, Rampart журналында жұмыс істеген, кейін CBS-қа өткен Лоуэлл Бергман рөлін Аль Пачино сомдады.
The magazine is mentioned in the 1999 film The Insider. In the movie, Lowell Bergman, a former radical journalist with Rampart magazine who later started working for the CBS, was played by Al Pacino.