Кіріспе

1962-1975 жылдары жарық көрген «Ramparts» американдық саяси басылым, жылтыр суреттерімен безендірілген саяси және әдеби журнал. Ол Жаңа солшылдық саяси қозғалысымен тығыз байланысты болды. Көптеген радикалды журналдардан өзгеше, «Ramparts» жоғары сапалы өндіріспен және графикалық тұрғыдан жетілдірілген болып келді.

Құру

Ramparts журналы 1962 жылғы маусымда Калифорния штатының Менло Парк қаласында Эдвард Майкл Китинг аға тарапынан "жаратқыш жазушыны көрсету және салмақты американдық католиктерге арналған платформа" ретінде құрылды. Журнал "соңғы екі мың жыл бойы біздің өркениетімізді қалыптастырып, оны ұстап тұрған және қазіргі таңда дүниеден безген, адасқан және қорқынышқа толы заманда бізге бағыт беруге қажетті грек-христиандық дәстүрінің оң принциптерін көрсететін көркем әдебиет, поэзия, өнер, сын және эсселерді" жариялауға ниеттенгенін мәлімдеді. Роберт Шир бас редактор болып тағайындалды, ал Дугальд Стермер суретші-дизайнер болып жұмысқа алынды.

Іс-шаралар

Рэмпартс Вьетнам соғысына қарсы шықты. 1966 жылғы сәуір айтындағы мұқабасында Мичиган мемлекеттік университетінің тобы туралы мақала жарияланды, ол Оңтүстік Вьетнамдағы техникалық көмек бағдарламасы екенін, ал «Рэмпартс» бұл ЦРУ-дың құпия операцияларының жамылғысы деп мәлімдеді. Осы материал үшін «Рэмпартс» журналдардың хабарламасы үшін Джордж Полк сыйлығын жеңіп алды. 1966 жылғы тамызда бас редактор Джеймс Ф. Колайанни осы қақтығыста АҚШ-тың напалм қолдануын айыптаған тұңғыш ұлттық мақала жазды. 1967 жылғы қаңтарда Уильям Ф. Пеппердің «Вьетнам балалары» атты фотоэссесі АҚШ шабуылдарынан Вьетнам балаларының алған жараларын көрсетті. Осы материал Мартин Лютер Кингтің соғысқа алғаш рет ашық қарсылығына себеп болды, ол «Рэмпартсқа» өз сөзінің жариялану құқығын ұсынды. 1967 жылғы наурызда «Рэмпартс» ЦРУ мен Ұлттық студенттер қауымдастығы (NSA) арасындағы байланысты ашты, бұл ЦРУ-дың ішкі мәселелерге араласуына қатысты алаңдаушылық тудырды. ЦРУ бұл туралы бұрыннан білген және даудың ауқымын шектеуге барынша тырысты. Дегенмен, қаржылық іздер баспасөз арқылы тағы да жариялымдарға әкелді, ЦРУ-дың «Азаттық Еуропа» радиосы, «Азаттық» радиосы және «Азия» қоры сияқты ұйымдармен байланысы бар екені анықталды. Тарихшы Джон Прадостың пікірінше, одан кейін болған дау-дамай «агенттік үшін маңызды өзгеріс болды». Журналдың ең даулы мұқабаларының бірінде төрт редакторының қолдары, аты-жөні анық көрінетіндей, өртенген талап ету карточкаларын ұстап тұрған бейнеленген. «Рэмпартс» Кеннедиге жасалған қастандық туралы теорияларды да жариялады. Журнал Че Гевараның күнделіктерін Фидель Кастроның кіріспесімен және кейін «Жан мұзы» деп қайта басылған Элдридж Кливердің түрме күнделіктерін жариялады. Кливер түрмеден босатылғаннан кейін «Рэмпартс» штатының жазушысы болды. Осы жылдар ішінде журналдың көлемі мен ықпалы күрт өсті. Ай сайын шығатын журналға көшкеннен кейін, 1966 жылдың соңында 100 000-нан аспайтын таралымы 1968 жылы 250 000-ға жуыққа өсті, бұл либералды апталық «The Nation» журналынан екі еседен астам. 1966 жылдан бастап американдық билік журналдың қаржыландыруын тергей бастады, олар советтік қаржылық байланыстарға күдіктенді. ЦРУ директоры Уильям Раборн есеп сұрады және көптеген редакторлар мен жазушылар туралы материалдар жиналды. 2008 жылы жарық көрген кітапта айтылғандай, бұл ЦРУ-дың АҚШ басылымын алғаш рет нысанаға алғандығы, бұл 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заңның бұзылуы болды. Банкротқа ұшырап, өндіріс уақытша тоқтатылды. 1972 жылғы маусымда журнал «көк қораптың» (blue box) нұсқасын жасауға қажетті сымдардың схемасын бастырды. Полиция және Pacific Bell компаниясының қызметкерлері барлық сатылған нөмірлерді қайтарып алды немесе газет стендтерінен тартып алды, бұл журналға қаржылық шығын келтірді. Журнал 1975 жылы толығымен тоқтады.

Мұра

Кейбір бұрынғы қызметкерлер өз журналдарын ашты. Ян Вэннер мен Ральф Дж. Глисон 1967 жылы Rolling Stone журналын құрды. Адам Хохшильд, Ричард Паркер және Пол Джейкобс 1976 жылы Mother Jones журналын құрды. Scanlan's Monthly журналының редакторы Уоррен Хинкл Хантер С. Томпсон мен иллюстратор Ральф Стедманды жұптастырып, қазіргі кезде Гонзо журналистикасының алғашқы мысалы деп саналатын туынды жасады. Роберт Шеер кейін Лос-Анджелес Таймс газетінде белгілі колоннист болды, Truthdig веб-сайтын редакциялады және NPR бағдарламасында басқармаға қатысты. "Рампартс" журналының тағы бір редакторы Джеймс Риджвей Mother Jones журналының Вашингтон бюросында аға тілші болды. Кейін Джеймс Ф. Колайанни "Тұрмысқа шыққан ділдер мен монахтар" және "Католиктердің сол жаққа бет бұруы" кітаптары арқылы радикалды католиктік көзқарасын жеткізді. Үш редактор – Дэвид Хоровиц, Сол Стерн және Питер Коллиер кейіннен солшылдықты сынап, либералды прогрессивизмнің қарсыласы болды. Журналдың Вашингтондағы тілшісі біраз уақыт бойы Брит Хьюм болды, қазір ол Fox News телеарнасында жұмыс істейді. Бұрынғы тілші Элдридж Кливер Америкаға қайтып келгенге дейін қара нәсілшілдік идеологиясын қолдауын жалғастырды; содан кейін Кливер өзін консервативті республикашыл және мормон деп жариялады. Сандра Левинсон Кубаны зерттеу орталығының негізін қалаушы және атқарушы директоры, сондай-ақ Куба өнері кеңістігі галереясының негізін қалаушы және кураторы атанды.

Танымал мәдениетте

Журнал 1999 жылғы "The Insider" фильмінде еске алынады. Фильмде бұрынғы радикал журналист, Rampart журналында жұмыс істеген, кейін CBS-қа өткен Лоуэлл Бергман рөлін Аль Пачино сомдады.