Онтариодағы спирттік сусындар сату монополиясы және LCBO корпорациясы

Кіріспе

Онтарио провинциясының мемлекеттік корпорациясы және алкогольдік сусындарды сатудағы монополия.

LCBO құрылғаннан кейін шамамен бір ғасыр бойы Онтариода алкогольдік сусындар саудасындағы монополияны сақтап келді: осы уақыттың көп бөлігінде LCBO дүкендері Онтариода алкоголь сатуға лицензиясы бар жалғыз бөлшек сауда орындары болды, ерекшеліктерді ескере отырып – сыра (The Beer Store осы кезеңнің көп бөлігінде сыраны бөлшек саудада сатуда монополияға жақын болды) және бірнеше шарап дүкендері, бұрын олар салыстырмалы түрде әртүрлі болған, бірақ 2010 жылдарға қарай екі ірі желіге біріктірілді: Шарап дүкені және Шарап сөресі. Онтарио Канаданың ең көп халқы бар провинциясы болғандықтан, онда 15 миллионнан астам адам тұрады, бұл ел халқының шамамен 40 пайызын құрайды, LCBO-ның монополияға жақын статусы оны алкогольдік сусындардың ең ірі сатып алушыларының біріне айналдырды. 2015 жылдың желтоқсанында LCBO кейбір супермаркеттерге азық-түлік дүкендерінің ішінде сидр, шарап және сыра сатуға рұқсат берді, бұл олардың және The Beer Store-дың ұзақ жылдар бойғы монополияға жақын статусын әлсіретті. 2016 жылдың 9 желтоқсанына дейін шамамен 130 азық-түлік дүкеніне лицензия берілді, ал 2020 жылға қарай 450 дүкенге лицензия беру күтілуде. LCBO Онтариодағы барлар мен мейрамханаларға алкогольдік сусындарды жеткізуші болып қала береді, олар заң бойынша алкогольдік өнімдерді LCBO, The Beer Store арқылы немесе тікелей Онтарио шарап және сыра зауыттарынан сатып алуға міндетті. Барлар мен мейрамханаларда сатылатын сусындарды сол мекеменің ішінде ішу керек. LCBO Онтарио канабис бөлшек сауда корпорациясының бас компаниясы болды, ол Онтариода демалыс мақсатында қолдануға арналған канабисті сатуға лицензия алған жалғыз ұйым еді. Бірақ 2018 жылғы «Канабис заңнамасына түзетулер енгізу туралы» заң қабылданып, бұл жағдай өзгерді.

Тарих

LCBO 1927 жылы провинцияда 1916 жылы енгізілген тыйым салудың аяқталуымен құрылды. 1927 жылғы Ликерлік сусындарды бақылау туралы заң LCBO-ға Онтариода алкогольді сусындардың «сатуын, тасымалын және жеткізілуін бақылауға» рұқсат берді. Brewers Retail пивті бақылаулы түрде сату үшін құрылды, ал шараптар мен спирттер (пивті қоса алғанда) LCBO сауда орындарында сатылды. Сонымен қатар, шарап зауыттары мен сыра зауыттары өздерінің дүкендерінен сатуға рұқсат алды, олардың саны шектеулі болды. 1924 жылы Онтариода тыйым салу туралы плебисцитте сайлаушылар 51,5%-дан 48,5%-ға дейін аралықта, алкогольді сусындардың сатылуын үкімет бақылайтынға қарағанда, Онтарионың сабырлылық туралы заңын сақтауға таңдады. Джордж Ховард Фергюсонның консервативті үкіметі 1926 жылғы провинциялық сайлауда мерзімінен бұрын заңдарды жеңілдету платформасында таласты. Қайта сайланғаннан кейін ол алкогольді бақылау туралы заңды арақ-шарап қозғалысы мен алкогольді реттелмеген сатуды талап еткен толық тыйым салу арасындағы келісім ретінде енгізді. Премьер-министр Фергюсонның айтуынша, «Арақ-шарапты бақылау туралы заң» «адамдарға Құдай берген еркіндікті ақылға қонымды шектеулермен пайдалануға мүмкіндік беру» үшін жасалды. Фергюсонның айтуынша, LCBO-ның мақсаты «салауаттылықты, жеке бостандықты және ең бастысы, заңға деген құрметті қалпына келтіру» болды. Осы мақсаттарға жету үшін Фергюсон үкіметі LCBO-ға «кем сатып алып, қаншалықты сатып алып жатқанын және оның қандай орналасуын» білу үшін қадағалау механизмін қолдануды тапсырды. LCBO-ның алғашқы бас комиссары Дэвид Блайт Ханна болды және алғашқы 18 дүкен 1927 жылы 1 маусымда ашылды, барлығы «процесс анық көрінуі үшін және құпияның толық болмауы үшін» ашық шыны дүкеннің бетінде жасалды. Бұрын тек шарап сату заңды болған, ал заңсыз түрде алкоголь мен сыра сатылатын. Бизнес-модель «мүддесіз басқару» процесі болды; өнім бар еді, бірақ сатып алулар ынталандырылмады және шамалау маңызды болды. 1927 жылдың соңына қарай провинцияда 86 дүкен және үш пошта арқылы тапсырыс беру орталығы болды. 1927–1962 жылдар аралығында LCBO алкогольді ішімдіктерді сатып алғысы келетін адамдардан алдымен рұқсат алуды талап етті (жеке алкогольге рұқсат). Рұқсат бір жылға жарамды. Олар бұл рұқсаттарды сатып алу орнында көрсетулері керек еді, ал арақ дүкеніндегі сатушы нақты не сатып алғаны туралы ақпаратты енгізер еді. Тұрғындар жеке нөмірленген (5 цифрлы) алкогольге рұқсат алуға өтініш берді және алды. Уақытша (немесе қайталама) рұқсат беру - 6 цифрлы нөмірмен, жарамдылық мерзімі мен күшіне ену мерзімі көрсетілген бір парақты нысан. Бұл құжат жыл сайынғы рұқсат қағазын алғанға дейін берілді. Сондай-ақ, ол шетелдік қонақтарға да ұсынылды. 1927–1957 жылдар аралығында бұл рұқсаттар екі бөлек бөлімнен тұратын паспорт өлшеміндегі кітап түрінде болды, бірінші бөлімде рұқсатты ұстаушының жеке ақпараты (тұрғылықты жері, некелік жағдайы, кәсібі / жұмыс берушісі, мекенжайдың өзгеруін еске салады) және жеке тұлғаның сатып алу тарихы туралы жазба сақталған екінші бөлім (күні, мөлшері, құны, дүкен нөмірі және инициалдары). 1957 жылы рұқсат қағаздарының орнына рұқсат карталары шығарылды. Бұл карталарда рұқсат иесінің аты-жөні мен рұқсат нөмірі жазылған, сондай-ақ LCBO-дан алкоголь сатып алу үшін қажет болды. LCBO дүкенінен сатып алу үшін жеке тұлға өз аты-жөнін, мекенжайын, рұқсат нөмірі мен сатып алғысы келетін арақ-шараптың түрін және көлемін жазған тапсырыс қағазын толтыруы керек еді. Сатып алу тапсырысы нысаны жеке тұлғаның алкогольдік игіліктерге рұқсатымен бірге LCBO қызметкеріне беріледі және қызметкер «рұқсатты қарап, сатып алушы алкогольдік ішімдіктерді қаншалықты сатып алғанын тексереді. Егер сатып алушы аптасына белгілі бір мөлшерден артық өнім сатып алса, онда лицензияның нөмірі мен мекенжайы жазылып, сатушыға жіберіледі». Ликёрді бақылау туралы заңға сәйкес, LCBO білім беру мен шаманы өлшеуді жеңілдету арқылы шаманы өлшеуді насихаттауға тиіс еді. Бұл дегеніміз, егер оның сатып алулары бір адамның ақылға қонымды тұтынуы үшін тым үлкен болып саналса, дүкен қызметкері сатып алушыға сатудан бас тарта алады. Сатып алу тапсырысы бланкілерін LCBO алкоголь сатып алу мен сатудағы бұзушылықтарды қадағалау құралы ретінде де қолданды және оны сатуды мақұлдаған және тапсырысты толтырған қызметкер мөрлейді. 1957 жылы ликёрлік рұқсат кітапшалары кезең-кезеңмен жойылғаннан кейін сатып алу тапсырысы нысандары жеке тұлғалардың сатып алу тарихын заңдық тергеулер мен LCBO-ның өзінің бақылау процестерінде анықтау құралы ретінде қолданылды. Сатып алу тапсырысы нысандары 1970 жылдарға дейін қолданылды, LCBO өзін-өзі қызмет көрсету форматына ауысқанда. LCBO өзін-өзі қызмет көрсету форматына ауысқанда. LCBO сатуды шамадан тыс деп санайтын немесе рұқсатты пайдаланудың басқа да бұзушылықтарын бақылау үшін «тыйым салу тізімі» деп аталатын тізімді пайдаланды. Бұл тізім бастапқыда сотта «мастыққа» ұшырағандарға қатысты сот судьясымен жүзеге асырылған ресми құқықтық процесс болғанымен, 1927 жылдан 1975 жылға дейін осы тізімді сақтауға кеңес берілді және әділет жүйесіне араласпастан адамдарды осы тізімге қосу үшін өз стандарттарын қолданды. Бұл тізім барлық алкогольді дүкендерге және ішімдікке арналған орындарға жіберілді және оларға тізімдегі адамдарға алкогольді иеленуіне немесе сатуына қылмыстық құқық бұзушылық екені түсіндірілді. 1927 жылдан 1975 жылға дейін LCBO шамадан тыс ішуді жеке зерттеулер жүргізіп, адамдардың үйлеріне, жұмысына, банктерге, көршілеріне және тіпті шіркеулерге барып, адамға алкоголь сатып алуға тыйым салу керек пе, жоқ па, анықтады. 1927–1935 жылдар аралығында LCBO-ның зерттеулері 33 138-ден астам алкогольдік рұқсаттарды жоюға әкелді және осы адамдардың есімдері таратылған тыйым салу тізіміне қосылды. 1929 жылы LCBO-ның тыйым салу тізімін пайдалануы әлеуметтік көмек алатын адамдарды және тақта алкогольдік рұқсаттарды сатып алуға тыйым салу керек деп ойлаған басқаларды қамту үшін кеңейтілді. 1929 жылдан 1951 жылға дейін, LCBO жылдық есептерінде тыйым салу туралы мәліметтерді жариялауды тоқтағанға дейін 125 218 адам тыйым салу тізіміне осылай қосылды. 1934 жылы LCBO-ның міндеттері стандартты қонақүйлерде және басқа ішімдікке арналған орындарда әйнекпен алкогольді бақылауды қамту үшін кеңейтілді. LCBO ережелерінің бөлігі ретінде лицензияланған орындар ән салуға шектеулер, бірге отыруға рұқсат етілген адамдардың саны және ең бастысы, үйленбеген ер адамдардан әйелдерді бөліп ұстау (әйелдерге тек «нағыз серіктес» бар «әйелдер және серіктестер» бөлмесінде ішуге рұқсат етілді) сияқты көптеген ережелерді сақтау керек болды. Ішімдікке арналған орындарда алкогольді сатуды бақылау міндеті кейін 1944 жылы қысқа мерзімді үкіметтік лицензиялау агенттігіне және 1947 жылы Онтарионың алкогольді лицензиялау кеңесіне (LLBO) берілді. Бірінші өзін-өзі қызмет көрсету дүкені 1969 жылы енгізілді. 1990 жылдары LCBO дүкендерін қайта өңдеп, Онтарионың гербі мен «Арақтық дүкен» деген сөздерді алып тастап, олардың орнына стильдеулі LCBO логотипін қойды. Джордж Солеас 2016 жылдың 9 маусымында президент және бас директор болып тағайындалды. 2016 жылдың 11 шілдесінен бастап LCBO провинциядағы 654 дүкенінің әрқайсысында төлемдік технологияны қабылдайды, бұл алкогольдің барлық сатып алулары үшін қолсыз төлемді жүзеге асыруға мүмкіндік береді.

The LCBO was created in 1927 with the end of prohibition, which had been introduced in the province in 1916. The Liquor Control Act, 1927 authorized the LCBO to "control the sale, transportation and delivery" of alcoholic beverages in Ontario. Brewers Retail was created to sell beer in a controlled manner while wines and spirits (as well as beer) were sold in LCBO outlets. Wineries and breweries were also allowed to sell from their own stores, which were limited in number. In the 1924 Ontario prohibition plebiscite, voters chose, narrowly, by a margin of 51.5% to 48.5%, to retain the Ontario Temperance Act as opposed to the government controlled sales of beverage alcohol. The Conservative government of George Howard Ferguson contested the 1926 provincial election on a platform of easing the temperance law. Upon reelection, it introduced the Liquor Control Act as a compromise between the complete prohibition demanded by the temperance movement and the unregulated sale of alcohol. Premier Ferguson stated that the Liquor Control Act was " to allow people to exercise a God given freedom under reasonable restrictions". Ferguson was further quoted as saying the purpose of the LCBO was to "promote temperance sobriety, personal liberty and, above all, to restore respect for the law". To achieve these goals LCBO was mandated by Ferguson's government to employ an oversight mechanism in order to know "exactly who is buying and how much, and what disposition is being made of it". The first chief commissioner of the LCBO was David Blyth Hanna and the first 18 stores were opened on 1 June 1927, all designed with a clear glass store front to "make the process appear apparent and with a complete absence of mystery", according to an LCBO document. Previously, only wine sales were legal but bootlegged liquor and beer were illegally sold. The business model was a process of "disinterested management"; the product was available but purchases were discouraged and moderation remained key. By the end of 1927, the province had 86 stores and three mail order facilities. From 1927–1962 the LCBO required people who wanted to purchase liquor to first obtain a permit (Individual Liquor Permit). The permit was valid for a year. They had to present these permits at the point of purchase, and the clerk at the liquor store would enter information about what, precisely, the individual had purchased. Residents applied for and received individually numbered (5 digits) liquor permits. A temporary (or duplicate) permit was a single sheet form with 6 digit number with effective and expiry dates. This was issued until the yearly permit form was received. It was also provided to non resident visitors. Between 1927 and 1957, these permits came in the form of passport sized books that consisted of two separate sections, the first which included the permit holder's personal information (place of residence, marital status, occupation/employer, notes change of address) and a second section which kept a record of the individual's purchase history (date, quantity, value, store number and initials). In 1957, Permit books were replaced with permit cards. These cards held the permit holder's name and their permit number and also were needed in order to purchase liquor at the LCBO. When an individual wanted to make a purchase at an LCBO store, he or she had to fill in a purchase order form that included their name, address and permit number as well as the kind and volume of liquor that they wished to purchase. The purchase order form would be handed to an LCBO employee along with the individual's liquor permit and the employee would "examine [the] permit and see to what extent the purchaser has been buying liquor. If a purchaser had exceeded a reasonable quantity per week, the permit number and address would be noted and referred to vendor." Under the Liquor Control Act, the LCBO was to promote temperance through facilitating education and moderation. This meant a store employee could deny a sale to a customer if his intended purchases may be considered too large for one person to reasonably consume. Purchase order forms were also used by the LCBO as a means of tracking irregularities in liquor purchases and sales and had to be stamped by the employee who had approved the sale and had filled the order. After the liquor permits books were phased out in 1957, purchase order forms were used as a means of establishing individuals' purchase histories in cases of legal investigations and the LCBO's own control processes. Purchase order forms remained in use into the 1970s when the LCBO changed to a self serve format. To control what it considered to be excessive purchases or other abuses of the permit privilege, the LCBO employed a list called the interdiction list. Although interdiction was initially a formalized legal process imposed by a judge upon those found in open court to be "drunkards", the board was charged with maintaining the list between 1927 and 1975 and employed its own standards in adding individuals to this list without any involvement of the justice system. The list was circulated to all liquor stores and drinking establishments, and was sent to local and provincial police forces to whom it was explained that it was a crime for listed individuals to possess or be sold any liquor. Between 1927 and 1975, the LCBO conducted its own investigations into over consumption, employing a staff of investigators that visited individuals' homes, work, banks, neighbors and even churches to determine if an individual should be restricted from purchasing liquor. From 1927–1935, the LCBO's investigations resulted in the cancellation of over 33,138 liquor permits and the names of these individuals were added to the circulated interdiction list. In 1929, the LCBO's use of the interdiction list was expanded to include those on social assistance as well as others who the board felt should be prohibited from purchasing liquor permits entirely. Between 1929 and 1951, when the LCBO ceased publishing interdiction data in its annual reports, 125,218 individuals had been added to the interdiction list in this way. In 1934, the mandate of the LCBO was expanded to include the oversight of by the glass sale of alcohol in standard hotels and other drinking establishments. As part of the LCBO's regulations, licensed establishments were required to adhere to a wide variety of regulations including a limitation on singing, the number of patrons allowed to sit together and most importantly the segregation of female from unmarried male drinkers (women were only allowed to drink in the presence of a "bona fide escort" in a segregated "Ladies and Escorts" room). The task of overseeing the sale of alcohol in drinking establishments was later passed in 1944 to a short lived government licensing agency and later to the Liquor Licensing Board of Ontario (LLBO) in 1947. The first self service store was introduced in 1969. In the 1990s, the LCBO rebranded stores by removing the Ontario coat of arms and wording "Liquor Store" with the more stylized LCBO logo. George Soleas was appointed president and CEO on June 9, 2016. As of July 11, 2016, LCBO accepts tap to pay technology in each of their 654 stores in the province, allowing contactless payment for all purchases of liquor.

Канопид сату

Федералды үкімет 2017 жылы немесе 2018 жылдың басында марихуананы ойын-сауық мақсатында пайдалануды заңдастыратынын жариялағаннан кейін, премьер-министр Кэтлин Уинн LCBO дүкендерінің осындай өнімдерді сақтау, бақылау және сату үшін идеалды тарату желісі болуы мүмкін екенін мәлімдеді. LCBO қызметкерлерін өкілдік ететін Онтарио мемлекеттік қызметкерлер одағы LCBO-ның марихуана сатуда монополия құруы үшін лоббилік жұмыс жүргізді. Жауап ретінде, марихуананы заңдастыру және реттеу жөніндегі федералдық жұмыс тобы марихуананы алкогольмен бірге сатуға қарсы ұсыныс жасады. 2017 жылдың қыркүйегінде Онтарио үкіметі LCBO ғана провинцияда алкогольді ішімдіктер сататын 651 дүкеннен басқа, халыққа ойын-сауық марихуанасын сататынын жариялады. Жаңа мемлекеттік корпорация, Онтарио каннабис бөлшек сауда корпорациясы (OCRC), LCBO-ның еншілес компаниясы ретінде құрылды және 2018 жылдың қазан айында заң күшіне енгенге дейін бастапқыда 40 дүкен ашуға міндеттелді. OCRC сондай-ақ Shopify компаниясымен серіктестікке кірісіп, провинцияның онлайн-каннабис сатуын басқару үшін оның платформасын пайдаланды. 2018 жылдың наурыз айында OCRC бөлшек сауда қызметі үшін Ontario Cannabis Store саудалық атауын қабылдады. Leo Burnett Worldwide компаниясының канадалық еншілес компаниясы жасаған OCS логотипі, $650,000 маркетингтік және брендтік келісімшарттың бөлігі ретінде, «жаман» және «әсерлі емес» деп сынға ілікті. 2018 жылғы провинциялық сайлаудан кейін премьер-министр Дуг Форд басқаратын жаңа провинциялық үкімет OCRC физикалық дүкендер ашпайтынын және жеке дүкендердің Онтариода марихуана сататынын жариялады. Осы жаңа үлгі бойынша OCRC провинцияның онлайн-каннабис сату қызметін жалғастырады және Онтариодағы жеке дүкендерге көтерме саудамен қамтамасыз етеді. Онтарионың алкоголь және ойын комиссиясының өкілеттігі Онтариодағы жеке каннабис дүкендерін реттеу және лицензиялауды қамтиды. OCRC сондай-ақ Қаржы министрлігінің қарауына өтеді, енді LCBO-ның еншілес компаниясы болмайды және Ontario Cannabis Store брендін пайдаланбайды.

After the federal government announced that recreational use of cannabis would be legalized in 2017 or early 2018, then Premier Kathleen Wynne commented that the LCBO stores might be the ideal distribution network for stocking, controlling and selling such products. The Ontario Public Service Employees Union, which represents LCBO staff, also lobbied for the LCBO to have a monopoly on cannabis sales. In response, the federal Task Force on Marijuana Legalization and Regulation recommended against selling cannabis in conjunction with alcohol. In September 2017, the Government of Ontario announced that the LCBO alone would sell recreational marijuana to the public in the province, except in the 651 stores that sell alcoholic beverages. A new Crown corporation, the Ontario Cannabis Retail Corporation (OCRC), was established as a subsidiary of the LCBO with a mandate to initially open 40 stores before legalization took effect in October 2018. OCRC also entered a partnership with Shopify to use the company's platform for operating the province's online cannabis sales. In March 2018, OCRC adopted the trading name Ontario Cannabis Store for its retail services. The OCS logo, designed by a Canadian subsidiary of Leo Burnett Worldwide as part of a $650,000 marketing and branding contract, was derided as "boring" and "underwhelming." Following the 2018 provincial election, the new provincial government led by Premier Doug Ford announced that OCRC would not open physical stores and that private stores would instead sell cannabis in Ontario. Under this new model OCRC will continue to operate the provincial online cannabis sales service and will serve as the wholesale supplier for private stores in Ontario. The Alcohol and Gaming Commission of Ontario's mandate will be widened to include regulation and licensing of private cannabis stores in Ontario. The OCRC would also be moved under the jurisdiction of the Ministry of Finance, would no longer be a subsidiary of the LCBO, and would no longer use the Ontario Cannabis Store branding.

Жекешелендіру туралы пікірталас

Облыс LCBO-ны сату немесе жекешелендіру мәселесі бойынша көптеген талқылаулар болды. Басты артықшылығы – кез келген сатудан бірден түсетін миллиардтаған доллар болар еді. Мұндай сату бір реттік пайда әкелер еді, ал облыс тұрақты жылдық кіріс көзінен айырылар еді. Сондай-ақ, C. D. Howe институты үкімет жоғары маржалы бөлшек сауда дүкендерін таратып, Албертаның алкоголь бизнесін жекешелендіруі сияқты, табысты көтерме сауда бизнесін сақтап, көбірек ақша таба алатынын дәлелдеді. LCBO-ның 2006-07 жылғы таза кірісі 1,3 миллиард канадалық долларды құрады (Brewers Retail және тәуелсіз шарап дүкендерінен түскен салық кірісін есептемегенде), ал сатудан шамамен алты миллиард доллар түсуі мүмкін деп бағаланды. Бұрынғы премьер-министр Эрни Ивс бұл мүмкіндікті зерттеген кезде, табысқа бағытталған траст арқылы жүзеге асырылған 100 пайыздық сату 16 миллиард доллар әкелетінін анықтады. Қазіргі жүйеде үкіметке қосымша кіріс табу мақсатында, бұрынғы Онтарио қаржы министрі Грег Сорбара LCBO кеңесінің бұрынғы мүшесі және азық-түлік саудасының басшысы Джон Лейсидің қадағалауымен облыстың алкоголь тарату әдістерін қарауға бұйрық берді. Сорбара LCBO-ны толық жекешелендіруден басқа кез келген нұсқаны талқылауға дайын екенін мәлімдеді. «Ішімдік алкоголь жүйесін тексеру» (BASR) деп аталған есеп жарияланғаннан кейін Сорбара оның ұсыныстарын қабылдамады және LCBO-ның мемлекеттік меншікте қалуын жақтады. Бұл қорытындыларды қабылдамауына қарамастан, 2005 жылғы есепте жекешелендірудің ықтимал артықшылықтары бәсекелестік бөлшек сауда ортасы арқылы тұтынушыларға қолайлы жағдай мен таңдау мүмкіндігін ұсыну, мемлекеттік инвестициялардың тәуекелін азайту және жылдық кірісті арттыру ретінде көрсетілді. 1994 жылғы Йорк университетінің Онтарио спирттік ішімдіктер басқармасының қызметкерлер одағы тапсырысымен жасалған есебінде жекешелендіруге мемлекеттік немесе қоғамдық қолдау аз екені айтылды. Ұзақ жылдар бойы либералдарды қолдаған Филипп Олссон либералдық үкімет билікке келгеннен кейін тағайындалған бұрынғы төраға болды. Олссоннан бұрын Энди Брандт болды, ол 1991 жылы Жаңа демократиялық премьер Боб Рэй тағайындады, тіпті Брандт бірнеше жыл бойы провинциялық парламенттің прогрессивті консервативті мүшесі болған. 2007 жылы LCBO басқарма төрағасы мен президент/генералдық директор лауазымдарын бөліп, басқарма төрағасы лауазымын жартылай штаттық қызметке айналдырды. Олссон басқарма төрағасы ретіндегі жұмысы үшін күн сайын төленетін сыйақыны United Way қайырымдылық қорына аударды.

There have been numerous discussions about whether the province should sell, or privatize, the LCBO. It has been argued that the main benefit would be the billions of dollars that would be the immediate windfall from any sale. This sale would only deliver a one time profit, and the province would lose out on a source of steady yearly income. It has also been argued by the C. D. Howe Institute that the government could actually earn more money by dismantling the high margin retail stores while keeping the lucrative wholesale business as Alberta's privatization of the liquor business suggests. The LCBO's 2006 07 net income was $1.3 billion Canadian dollars (excluding tax revenues generated by Brewers Retail and the independent wine stores), and a sale has been estimated to reap about six billion dollars. Former Premier Ernie Eves stated that when he investigated this possibility, he found that a 100 per cent sale through an income trust would generate 16 billion dollars. In an attempt to find more revenue for the government within the current system, former Ontario Finance Minister Greg Sorbara ordered a review of the province's liquor distribution methods, under the supervision of John Lacey, a former LCBO board member and grocery executive. Sorbara had stated that any option, other than the complete privatization of the LCBO, would be open for discussion. Subsequent to the release of the report, known as the Beverage Alcohol System Review (BASR), Sorbara rejected the report's recommendations and argued for the continued public ownership of the LCBO. Rejection of the findings notwithstanding, the 2005 report defined the potential benefits of privatization alternatives as greater consumer convenience and choice via a competitive retail environment, a reduction in government held investment risk while simultaneously increasing its annual revenues. An earlier 1994 report from York University, created on behalf of the Ontario Liquor Boards Employees' Union, concluded there to be little governmental or public support for privatization. Philip J. Olsson, a long time Liberal supporter, was the former chair appointed by the Liberal government shortly after they took power. Prior to Olsson was Andy Brandt, who was appointed by New Democratic Premier Bob Rae in 1991, even though Brandt had been a Progressive Conservative member of Provincial Parliament for a number of years. In 2007, LCBO separated the board chair and president/CEO functions, making the board chair position part time. Olsson receives a per diem for his work as board chair, which he donates to the United Way.

Агенттіктер

LCBO агенттігі – бұл Онтарио спирттік ішімдіктерді бақылау кеңесінің заңды түрде лицензияланған сату орны. Мұндай агенттіктер кішкентай қалалар мен толық қызмет көрсететін LCBO орналасқан жерлерден қашық аудандарда құрылады. Агенттіктердің кеңселерi жеке кәсіпкерлiкпен басқарылады және бәсекелес таңдау арқылы беріледі.

Канададағы жертөледе

2009 жылдың соңында "Канадада сақталған" тәжірибесі және LCBO-ға қатысты жергілікті және халықаралық сын туды. "Канадада сақталған" деген белгі, қазір ресми түрде "Халықаралық-канадтық қоспалар" деп аталады, оған сәйкес, канадтық шарап өндірушілерге басқа елдерде өсірілген жүзімнен алдын ала ферментацияланған жүзім шырынын импорттап, оны өз брендімен шарап ретінде шығаруға рұқсат беріледі. Бірақ іс жүзінде, көбінесе дайын шарап импортталып, Халықаралық-канадтық қоспаларға қосылады. Онтариода өндірушілерге осы шарапты Канадада "сақталған" деп белгілеуге рұқсат беріледі, егер оның құрамында Онтарионың жергілікті жүзімінен бір бөлік болса. 2014 жылдың 1 сәуірінен бастап бұл көрсеткіш 25% Онтарио шарабын құрайды, ол лабруска сорттарынан да болуы мүмкін. Тарихи тұрғыдан алғанда, Онтарио жүзімінің мерзімді түрде жетіспеушілігі мен артық өндірісі, сондай-ақ ірі өндірушілер мен кейбір жүзім өсірушілердің күшті лоббилеуі салдарынан бұл көрсеткіш айтарлықтай өзгеріп келген. Онтариодағы жүзім өсірушілер бұл тәжірибені өздерінің көкек саласына қауіп деп санайды, олардың пікірінше, мыңдаған тонна канадтық жүзім жүзімдікте шіріп қалған, ал ірі өндірушілер импортталған жүзімді "канадтық" деп таңбаланған шарап жасау үшін пайдаланады. Өсірушілер мен өндірушілер бұл тәжірибені канадтық шараптардың беделін түсіреді және тұтынушыларды жаңылыстырады деп сынады. Олар үкіметтен бірнеше өзгерістер енгізуді сұрады, мысалы, шараптың таңбасында жүзімнің шығу тегін нақты көрсету және провинциялық алкоголь дүкендерінде 100% Canadian Vintners Quality Alliance (VQA) шараптарының көрінуін арттыру. 2009 жылдың тамызына қарай, LCBO дүкендерінде VQA мүшелері өндірген канадтық шараптың үлесі 2,5%-дан аспады, ал оның көп бөлігі "Халықаралық-канадтық қоспа" деген атаумен, 75%-ға дейін шетелдік шараптан жасалған. Әдетте, бөтелкелерде "Халықаралық және отандық құрамдас заттардан Канадада сақталған" деп жазылады.

Жастың тексерілуі

2011 жылдың мамырында Statopex Field Marketing компаниясы Онтарионың ыңғайлы дүкендер қауымдастығы тапсырысымен зерттеу жүргізді және LCBO кәмелетке толмағандардың жасын тексеруде нашар нәтиже көрсеткенін анықтады. 15 пен 18 жас аралығындағы кәмелетке толмағандар LCBO дүкен қызметкерлерінің алкоголь сату алдында жеке куәлікті қаншалықты жиі тексеріп отыратынын анықтау үшін пайдаланылды. Сынақ кезінде кәмелетке толмағандарға ересек адам қашықтықтан ілесіп, сатылымды растады. Тестілеу көрсеткендей, 4 кәмелетке толмағанның 1-і LCBO-дан жеке куәлігін көрсетпестен сыра сатып ала алды. Бұл көрсеткіш "Бірлік дүкенінде" 5 кәмелетке толмағанның 1-і сыра сатып ала алатын көрсеткіштен нашар болды, сондай-ақ Онтариодағы дүкендер желісінде 8-ден 1-і темекі сатып ала алды. LCBO бұған қарсылық білдіріп, "2010 жылы шаруашылық қызметкерлері 3,6 миллион жасы келмеген немесе мас күйде болған адамдарға тоқтау берді және 190 000-нан астам клиентке қызмет көрсетуден бас тартты" деп мәлімдеді.

Канобис сату монополиясы

Кейбір адамдар OCRC-нің каннабис сатудағы монополиясының әдістемелік тиімділігіне күмән келтірді. Лицензияланған медициналық марихуана өндірушілерді өкілдік ететін лоббилік топ – Cannabis Canada Association: "Бәсекелестік нарық моделі провинцияға болжамды, төмен тәуекелді кіріс ағынын қамтамасыз етеді, сонымен қатар алдын ала капиталдық шығындарға және операциялық тәуекелге байланысты салық төлеушілерге артылмайды" деді. Аталған пікірталас тек теориялық мәселе ретінде қалды, себебі жаңадан сайланған ПК үкіметі 2018 жылдың тамызында бөлшек сауданы жеке кәсіпкерлік компаниялар арқылы жүзеге асыруға шешім қабылдады. Қаржы министрі Вик Федели: "Біз жеке сектормен бірлесіп, сатуды заңсыз нарықтан аударатын қауіпсіз және сенімді бөлшек сауда жүйесін құру үшін жұмыс істейміз" деді.

Ұрлық жиілігі жоғары

2018 жылдың соңында Toronto Star газетінде жарияланған екі мақала LCBO сауда желісі дүкендеріндегі ұрлықтың маңызды мәселе екенін және тиімді шешілмегенін көрсетті. Торонто полициясының деректері бойынша, 2014 жылдың басынан бері Торонтодағы LCBO дүкендерінде 9 000-ға жуық ұрлық тіркелді. 2018–2019 қаржы жылында LCBO алкоголь ұрлығынан 5,1 миллион доллардан астам шығынға ұшырады. Жеке қауіпсіздік мақсатында LCBO қызметкерлеріне дүкен ұрыларын тоқтатуға кеңес берілмейді. "LCBO қызметкерлерінің дүкен ішінде ұрылармен жанжалдасуын қаламаймыз, мен мұны түсінемін. Бірақ бұл полицияның, егер ұры оқиға орнында болмаса, біздің жауап беруге ресурсымыз жетпейді деген шешімімен қатар келгенде, үрейленудің алдын алу мүмкіндігін жоғалтасыз", - деді Торонто полиция қауымдастығының президенті Майк МакКормак. Осының салдарынан ұрлықтар жалғасуы мүмкін, бұл қызметкерлер мен халықтың наразылығына әкелуі ықтимал.