Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1928 жылы Hawker компаниясы жасаған бомбалаушы ұшақтар отбасы
1928 bomber airplane family by Hawker
Hawker Hart – британдық екі орындық екі қанатты жеңіл бомбалаушы ұшақ, ол Корольдік әуе күштерінде (RAF) қызмет етті. Ол 1920 жылдары Сидней Камммен жобаланып, Hawker Aircraft компаниясымен өндірілді. Харт – екі дүниежүзілік соғыс аралығындағы танымал британдық ұшақ, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ескіріп, жаңа моноплан ұшақтардың пайдасына тоқтатылды және соғыста тек шағын рөлдер атқарды. Харттың бірнеше маңызды түрлері жасалды, соның ішінде Корольдік теңіз күштерінің ұшақ тасымалдағыштары үшін арналған нұсқасы да бар. Ұлыбританиядан басқа, Харт ұшағы Швеция, Югославия, Эстония, Оңтүстік Африка және Канада сияқты бірқатар шетелдік елдерде де пайдаланылды.
The Hawker Hart is a British two seater biplane light bomber aircraft that saw service with the Royal Air Force (RAF). It was designed during the 1920s by Sydney Camm and manufactured by Hawker Aircraft. The Hart was a prominent British aircraft in the inter war period, but was obsolete and already side lined for newer monoplane aircraft designs by the start of the Second World War, playing only minor roles in the conflict before being retired. Several major variants of the Hart were developed, including a navalised version for the Royal Navy's aircraft carriers. Beyond Britain, the Hart would be operated by a number of foreign nations, including Sweden, Yugoslavia, Estonia, South Africa, and Canada.
Жобалау және әзірлеу
1926 жылы Әуе министрлігі екі орындық, жоғары өнімді, жеңіл күндізгі бомбалаушы ұшақтың жасалуын талап етті. Ұшақ толығымен металлдан жасалуы және максималды жылдамдығы 160 миль/сағ (258 км/сағ) болуы керек еді. Жобалар бойынша тендерлер Hawker, Avro және de Havilland компанияларына жіберілді. 1925 жылы ағаштан жасалған Fox бомбалаушы ұшағының эскадрильясын сатқан Fairey компаниясы бастапқыда бұл нұсқауға тендер ұсынуға шақырылмады. Әуе штабының бастығы Хью Тренчардқа наразылық білдіргеннен кейін ғана оларға нұсқаудың көшірмесі жіберілді. Hawker компаниясының жобасы Rolls Royce F. XI сумен салқындатылған V12 қозғалтқышымен (кейін Rolls Royce Kestrel деп аталған) жұмыс істейтін бір қанатты биплан болды. Ұшақтың конструкциясы металлдан жасалған, фюзеляж болаттан жасалған құбырлардан тұрды және алюминий панельдерімен, матамен қапталған. Қанаттары болаттан жасалған, қабырғалары дюралюминийден жасалған және матамен қапталған. Екі адамнан тұратын экипаж жеке-жеке тандемдік кабиналарда отырды. Ұшқыш қанаттың артқы жиегінің астында отырып, кабинаның сол жағында орнатылған .303 (7,7 мм) Vickers пулеметін басқарды. Байқаушы ұшқыштың артында отырып, сақиналы тұтқада бір Льюис пулеметімен қаруланды. Бомба нысанасын анықтау үшін ол ұшқыштың орнының астында жатты. Ұшақтың қанаты астына 520 фунтқа (240 кг) дейін бомбалар іліне берілді. J9052 сериялық нөмірі бар прототип Hart 1928 жылдың маусымында алғаш рет ұшып, 8 қыркүйекте RAF Martlesham Heath-тегі Ұшақ және қару-жарақ сынақ орталығына жеткізілді. Ұшақ жақсы өнімділік пен басқаруға ие болды, тік құлауда және көлденең ұшуда 176 миль/сағ (283 км/сағ) жылдамдыққа жетті. Бәсеке 1929 жылдың сәуір айында Hawker Hart ұшағының таңдалуымен аяқталды. De Havilland Hound ұшағы қону кезінде басқару қиындықтары мен негізгі конструкциясының ағаштан жасалғандығына байланысты қабылданбады. Avro Antelope ұшағы ұқсас өнімділік пен жақсы басқаруды көрсеткенімен, Hart ұшағы күтіміне арзан болғандықтан артықшылық берілді. Бұл 1920 жылдардағы британдық қарулы күштерінің қорғаныс бюджеті шектеулері кезінде бағдарламаның маңызды аспектісі болды. Fairey Fox IIM (атымен жаңа болғанмен) Fairey компаниясының басқа бәсекелестерге қарағанда дизайнды кешіктіргеніне байланысты 1929 жылдың 25 қазанында, Hart ұшағы таңдалғаннан кейін ұшырылды. Hart күндізгі бомбалаушы ұшағы 525 ат күші (390 кВт) Rolls Royce Kestrel IB 12 цилиндрлі V типті қозғалтқышымен жабдықталған. Оның жылдамдығы 184 миль/сағ (296 км/сағ), ал ұшу қашықтығы 470 миль (757 км) болды. Сұраныс соншалық болды, өндіріс көптеген әуе компаниялары арасында бөлінді. Ұлыбританияда салынған 962 ұшақтың 234-ін Hawker, 456-сын Armstrong Whitworth, 46-сын Gloster, 226-сын Vickers, ал 42-сі ASJA лицензиясы бойынша Швецияда салынды (18 ұшақ), Götaverken (3 ұшақ) және Әуе күштерінің орталық шеберханалары (CVM) (21 ұшақ). Барлығы 1004 Hart ұшағы өндірілді. Hart ұшақтары 1935-1936 жылдардағы Абиссиния дағдарысы кезінде Таяу Шығысқа жөнелтілді. Hart соғыстар аралығындағы кезеңде Солтүстік-Батыс шекарасында, Британдық Үндістанда кең көлемде және табысты қызмет етті. Швед Әуе күштерінің төрт Hawker Hart ұшағы 1939-1940 жылғы Қысқы соғыста фин жағында соғысқан швед еріктілерінің эскадрильясының құрамында соғысқа қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Ұлыбританияның қарсылығына қарағанда ескіргенімен, Hart ұшағы қызметте болды, негізінен байланыс және оқу рөлдерінде, 1943 жылы ескі деп жарияланғанға дейін. Hart ұшағы табысты экспортталды және Мысырдың, Үндістанның, Оңтүстік Африканың, Эстонияның, Оңтүстік Родезияның, Швецияның (онда ол B4 деп аталды) және Югославия Корольдігінің әскери-әуе күштерінде қызмет етті. Родезиялық Hardy ұшақтары екінші дүниежүзілік соғыстың Шығыс Африка театрында одақтастар тарапынан қызмет етті. Швед Әуе күштерінің генералы Бьёрн Бюггрен өзінің естеліктерінде 1930 жылдардың ортасында олардың B4 ұшақтары үшін секіргіш бомбалау әдістерін қалай дамытқанын жазды. Hawker инженерлері бұл туралы білгенде, олар ресми түрде қарсылық білдіріп, ұшақ осы мақсат үшін жасалмағанын мәлімдеді. Алайда швед ұшқыштары ұшақтың бұл тапсырмаға дайын екенін дәлелдеді және олардың алаңдаушылығын жойды.
In 1926, the Air Ministry stated a requirement for a two seat high performance light day bomber, to be of all metal construction and with a maximum speed of 160 mph (258 km/h). Designs were tendered by Hawker, Avro and de Havilland. Fairey, who had sold a squadron's worth of its wooden Fox bomber in 1925, was not at first invited to tender to the specification, and was sent a copy of the specification only after protesting to the Chief of the Air Staff, Hugh Trenchard. Hawker's design was a single bay biplane powered by a Rolls Royce F. XI water cooled V12 engine (the engine that later became known as the Rolls Royce Kestrel). It had, as the specification required, a metal structure, with a fuselage structure of steel tube covered by aluminium panels and fabric, with the wings having steel spars and duralumin ribs, covered in fabric. The crew of two sat in individual tandem cockpits, with the pilot sitting under the wing trailing edge, and operating a single .303 in (7.7 mm) Vickers machine gun mounted on the port side of the cockpit. The observer sat behind the pilot, and was armed with a single Lewis gun on a ring mount, while for bomb aiming, he lay prone under the pilot's seat. Up to 520 pounds (240 kg) of bombs could be carried under the aircraft's wings. The prototype Hart, serial J9052, first flew in June 1928, being delivered to the Aeroplane and Armament Experimental Establishment at RAF Martlesham Heath on 8 September. It demonstrated good performance and handling, reaching 176 mph (283 km/h) in level flight and in a vertical dive. The competition culminated in the choice of the Hawker Hart in April 1929. The de Havilland Hound was rejected due to handling problems during landing and because of its part wooden primary structure. While the Avro Antelope demonstrated similar performance and good handling, the Hart was preferred as it was far cheaper to maintain, a vital aspect to a programme during defence budget constraints that the British armed forces faced during the 1920s. The Fairey Fox IIM (which despite the name was a new aircraft), delayed by Fairey's late start on the design compared to the other competitors, only flew for the first time on 25 October 1929, long after the Hart had been selected. The production Hart day bomber had a 525 hp (390 kW) Rolls Royce Kestrel IB 12 cylinder V type engine; a speed of 184 mph (296 km/h) and a range of 470 mi (757 km). Demand was such that production was spread out among a wide selection of aircraft companies. Of the 962 built in the United Kingdom, Hawker produced 234, Armstrong Whitworth 456, Gloster 46, Vickers 226 and 42 were produced in Sweden under licence by ASJA who built 18, Götaverken who built three and the Central Workshops of the Air Force (CVM) who built 21. 1004 Harts were produced. Harts were deployed to the Middle East during the Abyssinia Crisis of 1935–1936. The Hart saw extensive and successful service on the North West Frontier, British India during the inter war period. Four Hawker Harts from the Swedish Air Force saw action as dive bombers during the 1939–1940 Winter War as part of a Swedish volunteer squadron, designated F19, fighting on the Finnish side. Though obsolete compared to the United Kingdom's opposition at the start of the Second World War, the Hart continued in service, mainly performing in the communications and training roles until being declared obsolete in 1943. The Hart proved to be a successful export, seeing service with the Royal Egyptian Air Force, Royal Indian Air Force, South African Air Force, Estonian Air Force, Southern Rhodesia, Sweden (where it was designated B4) and the Kingdom of Yugoslavia. The Rhodesian Hardys saw service on the Allied side during the opening moves of the East African theatre of World War II. Swedish Air Force General Björn Bjuggren wrote in his memoirs how his squadron developed dive bombing techniques in the mid 1930s for their B4s. When the Hawker engineers found out, they issued a formal objection, saying that the aircraft had not been designed for that purpose. However, the Swedish pilots proved that the aircraft was up to the task and dispelled their concerns.
Құс
"Хокер Хинд" "Харт" ұшағының негізінде жасалған және оны ауыстыру мақсатында болды. "Хокер Гектор" – "Хинд" ұшағының түрі және әскери-әуе күштерімен байланыс жұмыстарында пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде оның қолданылуы шектеулі болды. "Гектор" ұшақтары Ирландияға да сатылды.
The Hawker Hind was a derivative of the Hart and was intended to replace it. The Hawker Hector was a variant of the Hind and was used in the army co operation role. It saw only limited service during the Second World War with the Royal Air Force. Hectors were also sold to Ireland.