Эдвард Кодрингтон: Британдық Әскери Теңіз Шығарушысының өмірі мен ерліктері
Edward Codrington
Эдвард Кодрингтон – британдық адмирал, Трафальгар және Наварино шайқастарында болған. Әскери дәстүрлі отбасынан шыққан, теңізшілік мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік теңіз күштерінің адмиралы сэр Эдвард Кодрингтон (1770 жылдың 27 сәуірі – 1851 жылдың 28 сәуірі) – британдық адмирал, ол Трафальгар шайқасы мен Наварино шайқасына қатысқан.
Royal Navy admiral
Sir Edward Codrington, (27 April 1770 – 28 April 1851) was a British admiral, who took part in the Battle of Trafalgar and the Battle of Navarino.
Ерте өмір және мансап
Эдвард Кодрингтон аға (1732–1775) және Ребекка Лестурджен (Стурджен) (1736–1770) туған үш бауырдың ең кішісі Кодрингтон, ұзақ әскери дәстүрден шыққан. Оның әкесі, сэр Уильям Кодрингтонның кіші ұлы, 1-ші барон болған. Олардың аристократиялық, жер иелері отбасысы Джон Кодрингтоннан тараған, ол Генри V-нің Аженкур шайқасында туын ұстаған адам ретінде танымал, сондай-ақ Кодрингтон баронеттерімен туыс болған. Кодрингтонды Бетелл есімді туысы тәрбиелеген. Ол қысқа мерзімге Хароуға жіберілді және 1783 жылдың шілдесінде Корольдік теңіз күштеріне қабылданды. Ол АҚШ-тың шығыс жағалауында, Жерорта теңізінде және отандық суларда қызмет етті, 1793 жылдың 28 мамырында лейтенант болып тағайындалғанға дейін, Лорд Хоу оны Француз революциялық соғыстарының басында Канал флотының флагманындағы сигнал лейтенанты қызметіне таңдады. Ол осы қызметінде 100 зеңбірекке ие болған кемеде Ұлы маусым шайқасына дейін өткен операцияларда қатысты. Шайқастағы ерлігі үшін 1794 жылдың 7 қазанында командир болып тағайындалды, ал 1795 жылдың 6 сәуірінде пост-капитан дәрежесіне көтеріліп, 22 зеңбірекке ие болған кеменің командалық құрамына ие болды, ол 1795 жылдың 23 маусымында Груа шайқасын бақылады. 1796 жылдың шілдесінен 1797 жылдың наурызына дейін оның келесі командасы – Ла-Манш пен Португалия жағалауындағы фрегат болды. 1797 жылдың 7 қаңтарында «Друид» француз фрегаты «Виль-де-Л’Ориентті» басып алды, ол 400 гусармен Ирландиядағы көтерілісшілерге қосылу үшін қаруланған және жабдықталған болатын. Осыдан кейін Кодрингтон көп уақытын құрлықта өткізіп, бірнеше жыл бойын жартылай жалақымен қамтылды. 1802 жылдың желтоқсанында Ямайканың Кингстон қаласынан шыққан ағылшын әйелі Джейн Холлға үйленді (онымен 3 ұл мен 3 қызы болды).
The youngest of three brothers born to Edward Codrington the elder (1732–1775) and Rebecca Lestourgeon (Sturgeon) (1736–1770), Codrington came from a long military tradition. His father was the youngest son of Sir William Codrington, 1st Baronet. Their aristocratic, landowning family, was descended from John Codrington, reputed to be standard bearer to Henry V at Agincourt, and related to the Codrington baronets, Codrington was educated by an uncle named Mr Bethell. He was sent for a short time to Harrow, and entered the Royal Navy in July 1783. He served off the Eastern Seaboard of the United States, in the Mediterranean and in home waters, until he was promoted to lieutenant on 28 May 1793, when Lord Howe selected him to be signal lieutenant on the flagship of the Channel fleet at the beginning of the French Revolutionary Wars. In that capacity he served on the 100 gun during the operations which culminated in the battle of the Glorious First of June. As a reward for his actions at the battle, on 7 October 1794 he was promoted to commander, and on 6 April 1795 attained the rank of Post Captain and the command of the 22 gun from which he observed the Battle of Groix on 23 June 1795. His next command, from July 1796 to March 1797, was the frigate whom he commanded in the Channel and off the coast of Portugal. On 7 January 1797, Druid, along with and captured the French frigate Ville de L'Orient, armed en flûte and carrying 400 hussars to join the rebels in Ireland. Following this, Codrington spent a period largely on land and on half pay for some years. In December 1802, he married Jane Hall, an English woman from Kingston, Jamaica (with whom he had 3 sons and 3 daughters),
Наполеон соғыстары мен 1812 жылғы соғыста қызмет ету
Франциямен жаулықтардың қайта басталуы кезінде ол 1805 жылдың көктемінде біріккен флоттың блокадасында Кадис маңындағы адмирал Нельсонның флотына қосылған сызықтық кемеге ие болғанға дейін біраз уақыт фрегаттарда қалды. Кодрингтон мен Орион 1805 жылғы 21 қазанда Трафальгар шайқасына қатысты, онда Орион солтүстік дивизияның артында орналасқандықтан, шайқасқа жетуіне екі сағат уақыт кетті. Ол жерге жеткен соң Кодрингтон басқа кемелерге назар аудармай, бұрынғыда шайқасқа қатыспаған француз кемесі – Свифтсюрмен тікелей қақтығысуға күшін жұмсады, оны қарсыласуға мәжбүр етті. Содан кейін ол испандық флагмандық кеме, Principe de Asturias-қа шабуыл жасады, бірақ оны басып алуға қол жеткізе алмады. Ол француздық Intrepide кемесіне көшті, солтүстік дивизиядан қайтып келген жалғыз кеме осы болды. Орион, басқа кемелермен бірге, оның мачталарын бұзып, оны айналып өтіп, қарсыласы бас бергенше үздіксіз оқ жаудырды. Келесі бірнеше жыл бойы Кодрингтон испандықтармен бірге Жерорта теңізінде француздерге қарсы күресті, француз кемелерін қиын жағдайға түсіріп, көптеген жағалау шабуылдарын жүзеге асырды. Осы уақытта ол 1809 жылғы сәтсіз Вальхерен экспедициясына да қатысты. 1811 жылғы мамыр және маусым айлары Испанияның шығыс жағалауында оның ең қиын кезеңі болды. Луи Габриэль Суше бастаған Арагон армиясы Таррагонаны қоршауға алған испандықтарға көмектесу үшін ол бар күшін жұмсады. Таррагонадағы испандық генерал, маркиз де Камповерде бұл міндетке лайық емес деп сенген Кодрингтон, жағдайды жақсырақ түсінгендіктен, британдық әскери агент Чарльз Уильям Дойлге көмектесу жоспарын жасауға көмектесті. Жеке күш-жігерінің арқасында Кодрингтон Таррагонаға 6300 испандық жаяу әскерін және 291 артиллерияшыны қосымша күш ретінде жеткізді. Ол көптеген түндерді порт ауданында өткізіп, жауға қарсы артиллериялық оқтарды бағыттады. Қала түскен кезде ол жаудың оқтары астында Дюнкерк сияқты операция жүргізіп, жағалаудан 600-дан астам адамды құтқарып, эвакуация кезінде аналар мен балаларын қайта біріктіруге жеке араласты. Содан кейін ол капитан-генерал де Лейсинің жергілікті каталондық соматендерін (халықтық жасақтарды) қарусыздауына қарсы саяси деңгейде араласты. Кодрингтон 1814 жылғы 4 маусымда контр-адмирал (көк) шеніне көтерілді, ол 1812 жылғы соғыс кезінде Вашингтон, Балтимор және Нью-Орлеанға қарсы операциялар кезінде вице-адмирал сэр Александр Кокрейннің флотының капитаны ретінде Солтүстік Америка жағалауында қызмет еткен кезде. Осы қызметі үшін ол 1815 жылы ванна орденінің кавалер-командоры атанды. 1819 жылғы 12 тамызда ол қызыл контр-адмирал, ал 1821 жылғы 10 шілдеде вице-адмирал болды. 1822 жылғы ақпанда ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.
On the renewal of hostilities with France he remained in frigates for some time before being given the ship of the line in the spring of 1805 which was attached to Admiral Nelson's fleet off Cadiz in the blockade of the combined fleet. Codrington and Orion were engaged at the Battle of Trafalgar on 21 October 1805, where Orion was stationed to the rear of the northern division and therefore took two hours to reach battle. Once there, Codrington ignored all other ships and focused entirely on closing with a hitherto unengaged French ship, the French ship Swiftsure, forcing her to surrender. He then attacked but failed to capture the Spanish flagship Spanish ship Principe de Asturias before moving on to the French ship Intrepide, the only ship of the northern division to return. Orion, with other ships, dismasted and then sailed round her, firing continually until she surrendered. For the next several years, Codrington fought alongside the Spanish against the French in the Mediterranean Sea, commanding a squadron that harried French shipping and made numerous coastal raids. During this time also participated in the disastrous Walcheren expedition in 1809. The two months of May and June in 1811 were to prove his most testing time while stationed on Spain's eastern seaboard. He went to great lengths to help the Spanish besieged at Tarragona by the French Army of Aragon under Louis Gabriel Suchet. Convinced that the Marquis de Campoverde, the Spanish general in charge of Tarragona, was not up to the task, Codrington, who had a clearer understanding of the situation, helped the British military agent Charles William Doyle to contrive a plan of succour. Through his own personal efforts Codrington brought to Tarragona 6,300 Spanish infantry and 291 artillerymen as reinforcements. He spent many nights in the port area guiding cannon launches against the enemy. When the city fell, he rescued over 600 people from the beach in a Dunkirk style operation under fire from enemy cannon and personally undertook to reunite mothers and babies who had been separated during the evacuation. Afterwards, he intervened on a political level to stop Captain General de Lacy disarming the local Catalan Somaténs (militias). Codrington was promoted to the rank of rear admiral (of the Blue) on 4 June 1814, while he was serving off the coast of North America as captain of the fleet to Vice Admiral Sir Alexander Cochrane during the operations against Washington, Baltimore and New Orleans during the War of 1812. In recognition of this service, he was made a Knight Commander of the Order of the Bath in 1815. He became a rear admiral of the Red on 12 August 1819, and then a vice admiral on 10 July 1821. He was also elected a Fellow of the Royal Society in February 1822.
Грекияның Тәуелсіздік соғысы және Наварино шайқасы
1826 жылдың желтоқсан айында Кодрингтон Жерорта теңізі флотының бас қолбасшысы болып тағайындалды және 1827 жылдың 1 ақпанында теңізге шықты. Сол күннен бастап 1828 жылдың 21 маусымында қайтарылғанға дейін ол Грекия Тәуелсіздік соғысынан туындаған қиын міндеттерді атқарды, бұл Грекияның оккупацияланған аймақтарында және айналасындағы жерлерде тәртіпсіздікке әкелді. Оған Грециядағы жағдайды бейбіт жолмен реттеу бұйырылды, бірақ Кодрингтон дипломатиялық шеберлікпен көзге түспеді. 1827 жылдың 20 қазанында ол Наварино шайқасында британдық, француздық және орыс бірлескен флотына басшылық ету кезінде түрік және египеттік флотты жойды. Шайқас аяқталғаннан кейін Кодрингтон кемелерін жөндеу үшін Мальтаға барды. 1828 жылдың мамырына дейін ол онда болды, содан кейін Морея жағалауындағы француз және орыс әріптестеріне қосылды. Олар Ыбырай-пашадан жарты аралдан әскерін шығаруды бейбіт түрде талап етуге тырысты. Паша дипломатиялық қиындықтар тудырды, ол Морея гректеріне жасалған тұрақты геноцид түрінде көрінді, олар Африкадан келген мұсылмандармен алмастырылуы керек еді. 25 шілдеде үш адмирал Кодрингтонның әкесі Мехмет Әлиден Ыбырай-пашаны қайтару үшін Александрияға баруына келісті. Кодрингтон 22 маусымда өзінің орнына басқа біреудің тағайындалғанын естіді, бірақ оның ізбасары келмегендіктен, 25 шілдеде жасалған келісімді орындады. Оның Александрияда болуы 1828 жылдың 6 тамызындағы келісімге әкелді, ол Мореядан әскерді шығару мәселесін шешті. Оның қызметі Бас крест орденімен марапатталды, бірақ британ үкіметі оның қатаң «катер дипломатиясынан» ұялғаны және Ресейдің басты қарсыласы – Осман империясының одан әрі әлсіреуіне риза болмағаны сөзсіз.
In December 1826 Codrington was appointed Commander in Chief, Mediterranean Fleet and sailed on 1 February 1827. From that date until his recall on 21 June 1828 he was engaged in the arduous duties imposed on him by the Greek War of Independence, which had led to anarchy in occupied Greece and surrounding areas. His orders were to enforce a peaceful solution on the situation in Greece, but Codrington was not known for his diplomacy, and on 20 October 1827 he destroyed the Turkish and Egyptian fleet at the Battle of Navarino while in command of a combined British, French and Russian fleet. After the battle Codrington went to Malta to refit his ships. He remained there till May 1828, when he sailed to join his French and Russian colleagues on the coast of the Morea. They endeavoured to enforce the evacuation of the peninsula by Ibrahim Pasha peacefully. The Pasha made diplomatic difficulties, which came in the form of continuous genocide against the Greeks of Morea who were to be replaced with Muslims from Africa, and on 25 July the three admirals agreed that Codrington should go to Alexandria to obtain Ibrahim's recall by his father Mehemet Ali. Codrington had heard on 22 June of his own supersession, but, as his successor had not arrived, he carried out the arrangement made on 25 July, and his presence at Alexandria led to the treaty of the 6 August 1828, by which the evacuation of the Morea was settled. His services were recognised by the grant of the Grand Cross of the Bath, but there is no doubt that the British government was embarrassed by his heavy handed gunboat diplomacy and not too impressed by the further weakening of Russia's main opponent, the Ottomans.
Кейінгі жылдар
Үйге оралғаннан кейін Кодрингтон өзін қорғау үшін біраз уақыт жұмсады, содан кейін шетелде демалды. Ол 1831 жылы Ла-Манш каналында оқу эскадрильясына қолбасшылық етті және 1837 жылдың 10 қаңтарында толық адмирал атанды. 1832 жылы Девонпорт округінен Парламент мүшесі болып сайланды және 1839 жылы Чилтерн жүзін қабылдағанға дейін сол округте отырды. 1839 жылдың қарашасынан 1842 жылдың желтоқсанына дейін Портсмут қаласының бас қолбасшысы болды. 1835 жылдың 5 қазанында 1833 жылғы Құлдықтан Босату заңының шарттары бойынша Кодрингтон Антигуадағы Румс плантациясында иеленген және заңның шарттарымен босатылған 190 құл үшін 2588 фунт 6 шиллинг 6 пенни мемлекеттік өтемақы алды. Кодрингтон 1851 жылдың 28 сәуірінде Лондонда қайтыс болды. Ол екі ұл тастап кетті, екеуі де британдық қарулы күштерінде көзге түсті. Сэр Уильям Кодрингтон (1804–1884) – Қырым соғысындағы қолбасшы. Сэр Генри Кодрингтон (1808–1877), теңіз офицері, Флот адмиралы болды. Үшінші ұлы Эдвард Кодрингтон 1821 немесе 1822 жылдары Жерорта теңізінде қайтыс болған кезде кемеде мичман болған. Ол Гидраға қайықпен бара жатқанда сорапсыл жел қайықты құлатты, нәтижесінде ол, саудагер және үш экипаж мүшесі суға батып кетті. Кодрингтон Итон скверіндегі Әулие Петр шіркеуіне жерленді, бірақ 1954 жылы оның денесі Суррейдегі Бруквуд зиратындағы 70-ші учаскеге қайта жерленді. Оның есімін сақтаған тақташаларды Додингтон қаласындағы Әулие Павел соборында және Барлық Әулиелер шіркеуінде, отбасылық үйге жақын жерде табуға болады, сондай-ақ Наварино шайқасындағы оның және басқа офицерлердің есіміне арналған үлкен обелиск Грециядағы Пилос қаласында орнатылған. Грецияда оның атымен аталатын көптеген көшелер бар, сондай-ақ оның бейнесі бар пошта маркалары шығарылды. Оның атымен кем дегенде үш паб аталған: біреуі Оңтүстік-Батыс Лондонда, ал екеуі Ковентри мен Оңтүстік-Шығыс Лондонда жабылды. 2020 жылдың маусым айында Брайтон қаласындағы Кодрингтонды еске алушы тақташа, Джордж Флойд наразылығы аясында құл иесінің есін сақтауға қарсылық білдіргеннен кейін алынып тасталды.
After his return home, Codrington spent some time in defending himself, and then in leisure abroad. He commanded a training squadron in the Channel in 1831 and became a full admiral on 10 January 1837. He was elected Member of Parliament for Devonport in 1832, and sat for that constituency until he accepted the Chiltern Hundreds in 1839. From November 1839 to December 1842 he was Commander in Chief, Portsmouth. On 5 October 1835, under the terms of the Slavery Abolition Act of 1833, Codrington was awarded government compensation of £2588 6s 6d for the 190 slaves he had owned at the Rooms plantation on Antigua, and who had been freed under the terms of the act. Codrington died in London on 28 April 1851. He left two sons, both of whom achieved distinction in the British armed forces. Sir William Codrington (1804–1884) was a commander in the Crimean War. Sir Henry Codrington (1808–1877), a naval officer, became an Admiral of the Fleet. A third son, Edward Codrington, was a midshipman aboard when he died sometime in 1821 or 1822 in the Mediterranean. He had been taking a cutter to Hydra when a squall overturned the boat, drowning him, a merchant, and three crewmen. Codrington was buried in St Peter's Church, Eaton Square, but in 1954 the remains were reburied at Brookwood Cemetery in Surrey, plot number 70. Plaques to his memory can be found in St Paul's Cathedral and All Saints Church, Dodington, close to the family home, and there is a large obelisk dedicated to the memory of him and the other officers at Navarino at Pylos in Greece. Numerous roads are named after him in Greece and stamps with his figure have been issued. At least three pubs; one in south west London and two now closed pubs in Coventry and south east London are named after him. In June 2020, a plaque in Brighton commemorating Codrington was removed following protest over the commemoration of a slave owner as part of the George Floyd protests.