20 ғасырдағы студиялық керамикадағы «этикалық ыдыс» тенденциясы
Ethical pot
20 ғ. британдық студиялық керамикасындағы «этикалық ыдыс» – қарапайым, пайдалы керамикаға бағытталған бағыт. Леч, Ватсон сияқты шеберлердің философиясы, шығыс формалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Этикалық қыш" термині Оливер Уотсонның "Студиялық керамика: Виктория және Альберт мұражайындағы ХХ ғасырдағы британдық керамика" атты кітабында 20-ғасыр студиялық керамикасындағы қарапайым, тұрмыстық керамиканы бағалайтын бағытты сипаттау үшін пайда болған. Уотсон "этикалық қыш дұрыс пішімде және дұрыс ниетпен жасалса, рухани және моральдық мағынаға ие болады" деді. Оның басты жақтаушылары Бернард Лич және соғыстан кейінгі британдық студиялық керамика шеберлерінің көбі болды. Олар теориялық тұрғыдан Уильям Стейт Мюррей, Люси Ри және Ханс Копер сияқты керамика шеберлерінің экспрессивті немесе көркем керамикасына қарсы болды. Ол этикалық қыштардың тұрмыстыққа лайықты, "табиғи пішінде" болуы керек және бастапқы идеясы бойынша "сыртқы сұлулықтан асып түсетін шығыс үлгілерінен" шығуы керек деген теорияны дамытты. Лич бұрын Жапонияда шығыс қолөнерін және мингейді зерттеген. Оның этикалық қыш идеясы – батыс әлемі үшін мингейдің шамамен түсіндірілуі; ол қарапайымдылықты (идеалды жағдайда, ең жақсы қыштар таңертеңгі астың алдында жасалатындай жылдам болуы керек), сондай-ақ табиғи және қолмен жасалғандай көрінуді жақтады. Мингей қозғалысының көрнекті өкілі Соэцу Янаги қолөнер бұйымдарының "атаусыз шеберлер жасауы керек, сондықтан қолтаңбасы болмауы керек; олар функционалды, қарапайым және артық әшекейлемелерден құрылуы керек; олар көптеген ұқсас бұйымдардың бірі болуы керек және арзан болуы керек; олар күрделі емес болуы керек; олар жасалған аймақтың ерекшеліктерін көрсетуі керек; және олар қолмен жасалуы керек" деді. Бүгінгі керамика сыншыларының пікірінше, бұл стиль көркем керамикаға және өнеркәсіптік өнімдерге қарсы, модернистік, пайдалы және "пайдалануда демократиялық" болуға бағытталған.
The term "ethical pot" was coined by Oliver Watson in his book Studio Pottery: Twentieth Century British Ceramics in the Victoria and Albert Museum to describe a 20th century trend in studio pottery that favoured plain, utilitarian ceramics. Watson said that the ethical pot,"lovingly made in the correct way and with the correct attitude, would contain a spiritual and moral dimension." Its leading proponents were Bernard Leach and a more controversial group of post war British studio potters. They were theoretically opposed to the expressive pots or fine art pots of potters such as William Staite Murray, Lucie Rie and Hans Coper. He expanded the theories that ethical pots should be utilitarian, "naturally shaped" and originally as conceived should derive from "Oriental forms that transcended mere good looks." Leach had previously spent considerable time in Japan studying eastern crafts and mingei. His ethical pot idea was a rough interpretation of mingei for the western world; he advocated simplicity (ideally the best pots are so quick to make that they could be "thrown before breakfast"), and pots made to look natural and hand crafted. Soetsu Yanagi, a leading figure in the mingei movement, said that a craft object "must be made by an anonymous craftsman or woman and therefore unsigned; it must be functional, simple, and have no excess ornamentation; it must be one of many similar pieces and must be inexpensive; it must be unsophisticated; it must reflect the region it was made in; and it must be made by hand." According to ceramic art critics of today, this pot style was intended to be modernist, useful, and "democratic in usage" as opposed to the fine art pot and also opposed to industrial art.
Күлшегерлер қозғалысы
Бернард Личтің шәкірттері болған қыш құмырашылары: Майкл Кардью, Кэтрин Плейделл-Бувери, Нора Брэден, Дэвид Лич және Майкл Лич (оның ұлдары), Уильям Маршалл, Кеннет Квик және Ричард Баттерхам. Оның американдық шәкірттері: Уоррен Маккензи, Байрон Темпл, Клэри Иллиан және Джефф Острих. Ол Жаңа Зеландияның белгілі құмырашысы Лен Каслға зор әсер етті, және олар 1950 жылдардың ортасында бірге жұмыс істеген. Бернард өзінің ұлы Дэвид арқылы австралиялық құмырашы Иан Спрагтың туындыларына ең басты ықпал етті.
The potters apprenticed to Bernard Leach include: Michael Cardew, Katherine Pleydell Bouverie, Norah Braden, David Leach and Michael Leach (his sons), William Marshall, Kenneth Quick and Richard Batterham. His American apprentices included: Warren MacKenzie, Byron Temple, Clary Illian and Jeff Oestrich. He was a major influence on the leading New Zealand potter Len Castle, and they had worked together in the mid 1950s. Through his son David, Bernard was the main influence on the work of the Australian potter Ian Sprague.