Американың алғашқы композиторы: Энтони Филипп Генрих

Кіріспе

Чех дирижері және композиторы Энтони Филипп Генрих (11 наурыз 1781 – 3 мамыр 1861) – Американың алғашқы "толық уақытты" композиторы және Америка Азамат соғысына дейінгі ең белгілі композитор. Ол Наполеон соғыстарындағы бизнесінен шығын келгеннен кейін, 36 жасқа келгенде ғана композиция жазуды бастады. Мансабының көп бөлігінде ол "Ата Генрих" деп танылды, Американың кішкентай классикалық музыка қауымдастығының құрметті өкілі. 1842 жылы Нью-Йорк филармониялық қоғамының құрылтай жиналысын басқарды.

Өмір

Шоңбюхельде (қазіргі Красни Бук, Красна Липаның бір бөлігі) қарапайым отбасында дүниеге келген Генрихті бай туысының қамқорлығына берді, ол 1800 жылы өркендеген бизнестің мұрагері болды. 1810 жылы Наполеон соғыстары мен одан кейінгі экономикалық дағдарыс салдарынан Бостонда мүлде қаражаты қалмай, қалып қойды. Ақшасы болмағандықтан, ол ұзақ жылдардан бергі хоббиісіне оралып, кәсіби скрипкашы және дирижер болуға бел буды. Оның үшін маңызды тәжірибесі – Пенсильванияның шөлейттеріне жаяу және қайықпен жасаған 700 мильдік саяхат, содан кейін Огайо өзені арқылы Кентуккиге жол тартуы болды. Американың жаңа шекарасының көріністері мен дыбыстары 19 ғасырдың ең өзгеше, тіпті эксцентриктік бағдарламалық музыкасына шабыттандырды. Бардстаун, Кентукки (1818) маңындағы ағаш үйге қоныстанған ол, сол кездегі Еуропадағы ешбір туындыға ұқсамайтын шығармалар жасай бастады. Оның кейбір туындылары: «Кентуккидегі музыканың шаңырағы немесе Табиғаттың уахасындағы үйлесімнің ләззаты» (Филадельфия, 1820); «Колумбиада немесе Американың жабайы жолаушы құстардың көші» (1858); «Патшалардың орнитологиялық шайқасы немесе Анд тауларының кондоры мен Кордильералардың бүркіті» (1836); «Солтүстік Американың шөлейттеріндегі Табиғаттың жыршылары»; «Жабайы орман рухтарының әні» (шамамен 1842); «Уильям Пенннің үндістермен жасаған келісімі» (1834; 19 ғасырдағы сирек кездесетін концерто гроссо). 1817 жылы Кентуккиге келгеннен кейін ол Бетховеннің Бірінші симфониясын дирижерлік етті – бұл Бетховеннің симфониясы АҚШ-та екінші рет орындалды. Бір сыншы оны «Американың Бетховені» деп атады (1822). Стильдік тұрғыдан Генрихтің музыкасы еуропалық замандастарының үлгілеріне қарағанда, ерте американдық музыкамен көбірек ортақ. Ол дамытудан бас тартып, эпизодтық формаларды, әсіресе, тақырыпты вариациялармен ұнатып, оларды көрнекті экспрессивті әсер үшін пайдаланды. Ол кейде таңғажайып, тіпті жағымсыз, хроматизмнің бөліктерін жазды, әдетте музыкалық емес идеяны білдіру үшін. Оның музыкасы көбінесе импровизациялық сипатқа ие (оның көптеген шығармаларының мөлшерін ескере отырып, ноталанған импровизация болуы мүмкін). Орындаушылардың интерпретациясына кең мүмкіндік беруі американдық музыкадағы белгісіздіктің бастауы болуы мүмкін. Генрих Азамат соғысына дейінгі кезеңде АҚШ-тағы құзыретті оркестрлердің жетіспеуіне байланысты Еуропалық гастрольдерінде сәтті болды. Дегенмен, ол 1861 жылы Нью-Йоркте, қашып келген кедейлікте, ұмытылып қайтыс болды. Генрихтің музыкасы кейде қайта жаңғыртылады.

Born in modest circumstances in Schönbüchel (now Krásný Buk, part of Krásná Lípa), Bohemia, Heinrich was given into the care of a rich uncle, whose thriving business empire he inherited in 1800. In 1810 he became stranded in Boston by the loss of his entire fortune in the Napoleonic Wars and the ensuing economic crash. Penniless, he resolved to take up his long time avocation and become a professional violinist and conductor. A formative experience for him was a 700 mile journey, on foot and by boat, into the wilderness of Pennsylvania and then along the Ohio River into Kentucky. The sights and sounds of the new American frontier inspired some of the most original, if not strange, program music of the nineteenth century. Settling in a log cabin near Bardstown, Kentucky (1818), he began to produce a body of work unlike anything being written in Europe at the time. Some of his works include: The Dawning of Music in Kentucky, or the Pleasures of Harmony in the Solitudes of Nature (Philadelphia, 1820); The Columbiad, or Migration of American Wild Passenger Pigeons (1858); The Ornithological Combat of Kings, or the Condor of the Andes and the Eagle of the Cordilleras (1836); The Minstrelsy of Nature in the Wilds of North America; The Wild Wood Spirits' Chant (ca. 1842); The Treaty of William Penn with the Indians (1834; a rare 19th century concerto grosso). Shortly after his arrival in Kentucky in 1817, he conducted a performance of Beethoven's First Symphony—only the second time a Beethoven symphony had been performed in the United States. He was identified as the "Beethoven of America" by one critic (1822). Stylistically Heinrich's music has more in common with other early American music than with the models of his European contemporaries. He shunned development, preferring episodic forms, especially the theme with variations, which he used to impressive expressive effect. He occasionally wrote passages of startling, even jarring, chromaticism, usually in an attempt to express an extra musical idea. Often his music has an improvisatory quality (much of his music may be notated improvisation, considering its copious quantity). His generous allowances for performer interpretation are arguably the beginning of indeterminacy in American music. Heinrich was successful in his European tours, undertaken because of a lack of competent orchestras in the United States in the period before the American Civil War. He nevertheless died neglected, in 1861 in New York City, in the poverty he had fled. Occasionally Heinrich's music is revived.