Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы бұрынғы герцогтік (1395–1447; 1450–1796)
Former duchy in Italy (1395–1447; 1450–1796)
Милан герцогтығы – Солтүстік Италиядағы мемлекет, 1395 жылы Миланның сол кездегі билеушісі Джан Галеаццо Висконти және 1277 жылдан бері қаланы басқарып келген Висконти әулетінің мүшесі құрған. Ол кезде оған жиырма алты қала және Монферрат төбелерінің шығысындағы ортаңғы Падан жазығының кең ауылдық аймағы кірген. Көптеген жылдар бойы герцогтық батысында Савойя, шығысында Венеция, солтүстігінде Швейцария Конфедерациясымен шектесіп, оңтүстікте Жерорта теңізінен Генуямен бөлінген. Герцогтық 15 ғасырдың басында ең үлкен аумақты алып, қазіргі Ломбардияның көп бөлігін, сондай-ақ Пьемонт, Венето, Тоскана және Эмилия-Романьяның аймақтарын қамтыды. 15 ғасырдың соңынан бастап Милан герцогтығы үшін Киелі Рим империясы мен Франция Корольдігі күресті. 1556 жылдан бастап Габсбургтар Испаниясының билігінде болды, ал 1707 жылы Испания мұрагерлік соғысы кезінде бос императорлық иелік ретінде Габсбургтар Австриясына өтті. Герцогтық 1796 жылға дейін Австрияның құрамында болды, одан кейін Наполеон Бонапарт басқарған француз әскері жаулап алды. Бір жыл өткен соң, Кампо-Формио шарты бойынша Австрия оны жаңа Цизальпин Республикасына өткізгендіктен, герцогтық таратылды. Наполеон жеңілгеннен кейін 1815 жылғы Вена конгресі оның жойған көптеген мемлекеттерді қалпына келтірді, бірақ Милан герцогтығын қалпына келтірмеді. Оның орнына, бұрынғы аумағы Австрия императорының басқаратын Ломбардия-Венеция Корольдігінің бір бөлігіне айналды. 1859 жылы Ломбардия Пиемонт-Сардиния Корольдігіне берілді, ол 1861 жылы Италия Корольдігіне айналды.
The Duchy of Milan (; ) was a state in Northern Italy, created in 1395 by Gian Galeazzo Visconti, then the lord of Milan, and a member of the important Visconti family, which had been ruling the city since 1277. At that time, it included twenty six towns and the wide rural area of the middle Padan Plain east of the hills of Montferrat. During much of its existence, it was wedged between Savoy to the west, Venice to the east, the Swiss Confederacy to the north, and separated from the Mediterranean by Genoa to the south. The duchy was at its largest at the beginning of the 15th century, at which time it included almost all of what is now Lombardy and parts of what are now Piedmont, Veneto, Tuscany, and Emilia Romagna. From the late 15th century, the Duchy of Milan was contested between the forces of the Holy Roman Empire and the Kingdom of France. It was ruled by Habsburg Spain from 1556 and it passed to Habsburg Austria in 1707 during the War of the Spanish Succession as a vacant Imperial fief. The duchy remained an Austrian possession until 1796 when a French army under Napoleon Bonaparte conquered it, and it ceased to exist a year later as a result of the Treaty of Campo Formio, when Austria ceded it to the new Cisalpine Republic. After the defeat of Napoleon, the Congress of Vienna of 1815 restored many other states which he had destroyed, but not the Duchy of Milan. Instead, its former territory became part of the Kingdom of Lombardy–Venetia, with the Emperor of Austria as its king. In 1859, Lombardy was ceded to the Kingdom of Piedmont Sardinia, which became the Kingdom of Italy in 1861.
Өмірбаян
Милан қаласының тағдыры XIII ғасырдан бастап Висконти әулетімен тығыз байланысты болды, олар қаланың коммунасынан мұра еткен аумақтық кеңею саясатын жаңартып, қайта бастады. Ломбардия қаласын басқарған алғашқы Висконти өкілдерінің бірі – 1262 жылы архиепископ сайланған және 1277 жылы Дезио шайқасында Делла Торре әулетін жеңген Оттоне Висконти болды. Келесі ғасырдың бірінші жартысында оның туған інілері мен шөберелері Миланды басқаруға келді: Маттео I, Галеаццо I, Аццоне және архиепископ Джованни, Висконти әулетінің ықпалын айналасындағы өңірлерге кеңейтті. Олардың ізбасарлары: Маттео II, Бернабо және Джан Галеаццо ғасырдың екінші жартысында да кеңею және бекіту саясатын ұстанып, жүзеге асырды. Күшті әулеттің түрлі мүшелері арасындағы шиеленістерден кейін, 1385 жылы Бернабоның шөбересі Джан Галеаццо Висконти төңкеріс жасап билікке келді және Солтүстік Италияға шашырап кеткен кең отбасылық иеліктерді біртіндеп біріктірді. Оның үстемдігінде болған аймақтар бір жыл ішінде Джан Галеаццоға 1,200,000 алтын флориннен басқа, тағы 800,000 қосымша субсидия әкелді деседі.
The fate of the city of Milan was intertwined since the 13th century with that of the Visconti family, who resumed the policy of territorial expansionism inherited from the city's municipality. One of the first Visconti exponents to lead the Lombard city was Ottone Visconti, elected archbishop in 1262 and who defeated the Della Torre family in the Battle of Desio in 1277. In the first half of the following century, his nephews and great grandsons who came to govern Milan: Matteo I, Galeazzo I, Azzone and the Archbishop Giovanni, expanding the area of Visconti influence over the surrounding regions. An equal policy of enlargement and consolidation was pursued in the second half of the century by their successors: Matteo II, Bernabò and Gian Galeazzo. After a period marked by tensions between the various members of the powerful family, Gian Galeazzo Visconti, nephew of Bernabò, came to power with a coup in 1385 and gradually unified the vast family domains scattered across Northern Italy. It is said that the territories subject to his dominion earned Gian Galeazzo in one year, in addition to the ordinary income of 1,200,000 gold florins, another 800,000 in extraordinary subsidies.
Висконти билігі (13951447)
Герцогтік ресми түрде 1395 жылғы 11 мамырда құрылды, осы күні Миланның Dominus Generalis – Джан Галеаццо Висконти, Богемияның Вацлав Прагада қол қойған диплом арқылы Милан герцогы атағын алды. Тағайындама 1395 жылғы 5 қыркүйекте Миланда ратификацияланды және тойланды. Джан Галеаццо Висконти жаңа герцогтық туында Висконти бишонесін императорлық бүркітпен біріктіруге рұқсат алды. 1395 жылғы дипломда белгіленгендей, герцогтік Адда және Тичино өзендері арасындағы Миланды қоршаған аумақты қамтыды, бірақ Джан Галеаццо Висконтидің иеліктері одан әрі кеңейіп, 26 қаланы қамтыды және Пьемонттан Венетоға, ал қазіргі Тичино кантонынан Умбрияға дейін созылды. Осылайша, XV ғасырда Милан Италия түбегіндегі бес маңызды мемлекеттің біріне айналды. Висконти әулеті дерлік бір ғасыр бойы иеліктерін кеңейтіп келді, бұл Azzone Visconti, Luchino Visconti, Giovanni Visconti, Bernabò Visconti және Gian Galeazzo Visconti биліктері кезінде жүзеге асты: Azzone Visconti билігінде Пьемонттағы Осола 1331 жылы, содан кейін Бергамо және Павия (Ломбардия) мен Новара (Пьемонт) 1332 жылы, Понтремоли (Тоскана) 1333 жылы, Верчелли (Пьемонт) және Кремона (Ломбардия) 1334 жылы, Ломбардия қалалары Комо, Крема, Лоди және Валтеллина 1335 жылы, Бормио (Ломбардия) және Пьяченца (Эмилия) 1336 жылы, Брешия және Камоника 1337 жылы жауланды. Лучино мен Джованни Висконти ағайындар 1342 жылы Беллинзонаны (қазіргі Швейцария), 1346 жылы Парманы (Эмилия), ал 1347 жылы Пьемонттың оңтүстік-батысындағы Тортона, Алессандрия, Асти және Мондови сияқты бірнеше аумақтарды қосты. Бернабо 1371 жылы Реджио-Эмилияны, 1380 жылы Рива-дель-Гарданы басып алды, ал Джан Галеаццо Миланның иеліктерін едәуір кеңейтті, бірінші кезекте шығысқа қарай, Венеция қалаларын – Веронаны (1387), Виченцаны (1387), Фелтрені (1388), Беллуноны (1388) және Падуаны (1388-1390 жылдары қысқа мерзімге) жаулап алды, содан кейін оңтүстікке қарай, 1399 жылы Тосканадағы Лукканы, Пизаны және Сиеннаны, 1400 жылы Умбриядағы Перуджаны, 1402 жылы Эмилиядағы Болоньяны, сондай-ақ 1402 жылы Умбриядағы Ассизиді басып алды.
The duchy was officially established on 11 May 1395, when Gian Galeazzo Visconti, the Dominus Generalis of Milan, obtained the title of Duke of Milan by means of a diploma signed in Prague by Wenceslaus of Bohemia. The nomination was ratified and celebrated in Milan on 5 September 1395. Gian Galeazzo Visconti also obtained the license to quarter the Visconti's biscione with the imperial eagle in the new ducal flag. The duchy, as defined in the diploma of 1395, included the territory surrounding Milan, between the Adda and Ticino rivers, but the dominions of Gian Galeazzo Visconti extended beyond, including 26 towns and spanned from Piedmont to Veneto and from present day Canton of Ticino to Umbria. Milan thus became one of the five major states of the Italian peninsula in the 15th century. The House of Visconti had been expanding their dominions for nearly a century, under the reigns of Azzone Visconti, Luchino Visconti, Giovanni Visconti, Bernabò Visconti and Gian Galeazzo Visconti: during the rule of Azzone Visconti, the Ossola in Piedmont had been conquered in 1331, followed by Bergamo and Pavia (Lombardy) and Novara (Piedmont) in 1332, Pontremoli (Tuscany) in 1333, Vercelli (Piedmont) and Cremona (Lombardy) in 1334, the Lombard cities of Como, Crema, Lodi and the Valtellina in 1335, Bormio (Lombardy) and Piacenza (Emilia) in 1336, and Brescia and the Val Camonica in 1337. The brothers Luchino and Giovanni Visconti added Bellinzona (present day Switzerland in 1342, Parma (Emilia) in 1346 and several territories in southwestern Piedmont in 1347: Tortona, Alessandria, Asti, and Mondovì. Bernabò conquered Reggio Emilia in 1371 and Riva del Garda in 1380, and Gian Galeazzo greatly expanded Milan's dominions, first eastwards, with the conquest of the Venetian cities of Verona (1387), Vicenza (1387), Feltre (1388), Belluno (1388) and Padua (briefly, from 1388 to 1390), and later southwards, conquering Lucca, Pisa and Siena in Tuscany in 1399, Perugia in Umbria in 1400, Bologna in Emilia in 1402, and Assisi in Umbria also in 1402.
Амброзия Республикасы (14471450)
Висконтидің соңғы герцогы Филиппо Мария 1447 жылы ер бала мұрагерсіз қайтыс болғанда, миландықтар «Алтын Амброзиялық Республиканы» жариялады, ол көп ұзамай көрші елдердің көтерілістері мен шабуылдарына ұшырады. 1450 жылы жалдамалы әскербасы Франческо Сфорца, бұрын Филиппо Мария Висконтидің заңды емес қызы Бьянка Марияға үйленгеннен кейін, қаланы жаулап алып, герцогтікті қайта орнатып, Сфорца әулетін құрды.
When the last Visconti duke, Filippo Maria, died in 1447 without a male heir, the Milanese declared the so called Golden Ambrosian Republic, which soon faced revolts and attacks from its neighbors. In 1450 mercenary captain Francesco Sforza, having previously married Filippo Maria Visconti's illegitimate daughter Bianca Maria, conquered the city and restored the duchy, founding the House of Sforza.
Бірінші Сфорцаның билігі (14501499)
Венеция республикасы Ломбардияны кеңейту ниетінен бас тартпады, сондықтан Неаполь патшасы Арагонның Альфонсо V және император Фредерик III-мен бірлесіп, Франческо I Сфорца мен оның одақтастарына қарсы одақ құрды. Алайда, Осман түріктері бағындырған Константинопольдің құлауы Эгей теңізіндегі венециялық иеліктердің тұрақтылығына қауіп келтірді және 4 жылдық соғыстан кейін 1454 жылы Лоди бейбіт шартына қол қойылды. Бұл құжат бойынша Франческо Сфорца Милан герцогы, ал Арагон Альфонсосы Неаполь патшасы ретінде мойындалды, Венеция Республикасы өзінің билігін Аддаға дейін кеңейтті және түріктерге қарсы қасиетті Итальяндық лига құрылды. Лоди бейбіт шартымен қамтамасыз етілген саяси тепе-теңдік Флоренция Республикасының билеушісі Лоренцо де Медичидің өліміне және 1494 жылы Франция королі Карл VIII-нің Италияға басып кіруіне дейін сақталды, тек кейбір швейцариялық шабуылдар Люцерн бейбіт шартына әкелді. Франческо Сфорцаның ұлы Галеаццо Мария, көптеген адамдар оның тирандықпен үкім сүргенін санағандықтан, қастандық нәтижесінде өлтірілді. Оның ұлы Джан Галеаццо анасы Савойя Бонаның регенттігімен билік етті, оның ағасы Людовико иль Моро герцогтіктің тағына қол сұққанға дейін. Франческо Сфорцаның ұлы Людовико иль Моро, жүрегіндегі інісі Джан Галеаццоның қамқорлығын алуға және оны Павиядағы Висконти қамалына қамауға қол жеткізді, ол 1494 жылы осылай құпия жағдайда қайтыс болды, көптеген күдіктер Людовиконың өзіне жиналды. Осыдан кейін Людовико мен Арагонның Фердинанд II арасындағы қарым-қатынас нашарлады: Джан Галеаццо Неаполь патшасының қызына үйленген, ол заңды мұрагердің жағына шықты. Людовико иль Моро Франция королі Карл VIII-ге Неаполь патшалығын қайтарып алуға шақырды, өйткені 1442 жылға дейін Неаполь тағы Карлдың ата-бабалары, Анжу үйінің Капетиялық тармағына тиесілі болған. 1494 жылы Карл VIII Неапольді бағындырып, итальян мемлекеттері арасындағы тепе-теңдікті бұзды және Итальян соғыстарын бастады.
The Venetian republic had not abandoned its desire to expand into Lombardy and therefore entered into an alliance with Alfonso V of Aragon, King of Naples, and with Emperor Frederick III, against Francesco I Sforza and his allies. The fall of Constantinople, conquered by the Ottoman Turks, however, endangered the structure of the Venetian possessions in the Aegean Sea and after 4 years of war the Peace of Lodi was signed in 1454. With this document Francesco Sforza and Alfonso of Aragon were recognized respectively as Duke of Milan and King of Naples, the Republic of Venice extended its dominion up to the Adda and the Holy Italian League against the Turks was concluded. The political balance achieved with the Peace of Lodi lasted until the death of Lorenzo de' Medici, ruler of the Florentine Republic, and the incursion of King Charles VIII of France into Italy in 1494, except for some Swiss incursions which resulted in the Peace of Lucerne. Galeazzo Maria, son of Francesco Sforza, due to his government considered by many to be tyrannical, was murdered in a conspiracy. His son,Gian Galeazzo, governed under the regency of his mother Bona of Savoy, until his uncle, Ludovico il Moro usurped the throne of the duchy. Ludovico il Moro, son of Francesco Sforza, managed to obtain the guardianship of his nephew Gian Galeazzo and confine him to the Visconti Castle of Pavia, where in 1494 he died in such mysterious circumstances that many suspicions gathered around Ludovico himself. Relations between Ludovico and Ferdinand II of Aragon therefore deteriorated: Gian Galeazzo had in fact married a niece of the King of Naples, who took the side of the legitimate heir. Ludovico il Moro responded by encouraging King Charles VIII of France to reclaim the Kingdom of Naples, as until 1442 the Neapolitan throne had belonged to Charles ancestors, the Capetian House of Anjou. In 1494 Charles VIII conquered Naples, upsetting the balance between the various Italian states and starting the Italian Wars.
Бірінші француз билігі (1499-1512)
1495 жылы Карл VIII көптеген итальян мемлекеттері, Киелі Рим империясы, Испания империясы және Англия патшалығы құрамына кірген Лига тарапынан түбекшенің құрамынан қуылды, бірақ үш жыл өткен соң, 1498 жылы Франция королі атанған Орлеан герцогы Людовик XII Милан герцогтігіне құқығын талап етті: оның бір атасы, Луи Орлеанский, 1389 жылы герцог Жан Галеаццоның қызы Валентина Висконтиге үйленген еді, олардың неке шартында Висконти әулетінің тоқырауы жағдайында Милан герцогінің титулы Валентинаның ұрпақтарына өтетіні белгіленген. Висконтилердің заңды мұрагері екенін мәлімдеген Людовик XII 1499 жылы Милан мемлекетіне шабуыл жасап, Людовико-иль-Мороны қуды. Бұрынғы Сфорца билеушісі альпі арғы әскерлерге қарсы тұруға тырысты, тіпті императордан көмек сұрады, бірақ тек қысқа мерзімге ғана астананы және бірнеше жерді қайтарып алуға қол жеткізді. 1500 жылы Новарада жеңіліске ұшырап, тұтқынға алынды, Францияға, Лош қамалына жер аударылды, онда 1508 жылғы 27 мамырда қайтыс болды.
In 1495 Charles VIII was expelled from the Peninsula by a League composed of many Italian states, the Holy Roman Empire, the Spanish Empire and the Kingdom of England, but only three years later, in 1498, the Duke of Orléans, who had become King of France with the name of Louis XII, assert his claims on the Duchy of Milan: one of his ancestors, Louis of Orleans, had in fact married Valentina Visconti, daughter of Duke Gian Galeazzo, in 1389, whose marriage contract established that, in the event of the extinction of the Visconti dynasty, the title of Duke of Milan went to Valentina's descendants. Louis XII, claiming to be the legitimate heir of the Viscontis, invaded the Milanese state in 1499, driving out Ludovico il Moro. The former Sforza ruler tried in vain to counter the transalpine troops, even asking the Emperor for help, but only managed to briefly recapture the capital and a few other lands. Defeated and taken prisoner in Novara in 1500, he was deported to France, to the Castle of Loches, where he died on 27 May 1508.
Екінші Сфорцаның билігі (15121515)
Людовик XII 1512 жылға дейін Милан герцогы болып қалды, одан кейін швейцариялық әскер француздарды Ломбардиядан қуып шығып, Людовико-иль-Мороның ұлы Максимилиан Сфорцаны Милан тағына орналастырды. 1512 мен 1515 жылдар аралығында швейцариялық кантондар герцогтыққа де-факто билік етті.
Louis XII remained Duke of Milan until 1512, when the Swiss army expelled the French from Lombardy and placed Maximilian Sforza, son of Ludovico il Moro, on the Milanese throne. Between 1512 and 1515 the Swiss cantons de facto controlled the duchy.
Екінші француз билігі (15151521)
Франциск I патшаның тұсында француз королі Милан герцогтігі үстінен егемендігін қайта орнатуға қол жеткізді. 1515 жылы, швейцариялық әскердің жеңіліске ұшыраған қанды Мариньяно шайқасынан кейін, француз патшасы Максимилианды тақтан түсіріп, герцогтіктің тағына отырды. Жеңіліске қарамастан, швейцариялықтар Готтард жотасынан Комо қақпаларына (қазіргі Тичино кантоны) дейінгі жол бойындағы аумақтарды сақтап қалды. 1516 жылғы Нойон шарты Милан герцогтігінің француздарға тиесілігін растады. Франциск Валуа 1521 жылға дейін герцогтікті басқарды, содан кейін Испания королі және қасиетті Рим императоры Карл V, Максимилианның інісі Франческо II Сфорцаны герцогтіктің тағына отырғызды.
Under the reign of King Francis I, the French Crown managed to re establish its sovereignty over the Milanese duchy. In 1515 , after the bloody Battle of Marignano, which saw the defeat of the Swiss army, the French sovereign deposed Maximilian and installed himself on the ducal throne. Despite the defeat, the Swiss managed to retain the territories along the road that leads from the Gotthard Pass to the gates of Como (today's Canton of Ticino). The Treaty of Noyon of 1516 confirmed the possession of the Duchy of Milan to the French. Francis of Valois governed the duchy until 1521, when Charles V, King of Spain and Holy Roman Emperor, raised Maximilian's young brother, Francesco II Sforza, to the throne of the duchy.
Үшінші және соңғы Сфорца билігі (15211535)
1525 жылғы 24 ақпанда Павия шайқасында француздардың шешуші жеңілісінен кейін, Карл V-нің күштері Италия түбегінде берік орналасып, Франческо II Сфорца Карлға қарсы Коньяк лигасына қосылды: оның ішінде Венеция Республикасы, Флоренция Республикасы, Папа Клемент VII және Франция Корольдігі болды. Герцог Карл әскерлері тарапынан тез жеңіліске ұшырады, бірақ герцогтіктің бірнеше қалалары мен бекіністерін бақылауда ұстап қалды. Венеция Республикасының көмегімен, Миланға императорлық талаптарды қайтару шартымен, бүкіл Апулия жағалауын (Бриндизи, Монополи, Галлиполи, Полигнано, Лекче, Бари және Трани) Венеция Республикасына берді, сондай-ақ Карл V венециялықтармен қақтығысуды қаламайтындығы және оның табысқа жету мүмкіндігінің болмауы себебінен, өйткені венециялықтар Миланның шетелдік державалардың қолына тиюіне қатты алаңдады, себебі олар өздерін «оны басып алуға және ұстап тұруға қабілетсіз» деп есептеді. Франческо II Сфорца 1535 жылы мұрагерсіз қайтыс болды, бұл таққа талапкерлік мәселесін қайта көтеруге себеп болды. Осы кезеңде, нақтырақ айтқанда 1532 жылы, Франческо II Сфорца Рим папасы Клемент VII-ден Вигевано қаласын, оның отбасының тарихи түрде тығыз байланыста болған қаласын, Вигеванасконың астанасы етіп жариялауды сұрады және ол сұраныш қабылданды, бұл қала 1530 жылы сол тәртіппен қала және епископтық атағын алған болатын.
After the decisive French defeat in the Battle of Pavia on 24 February 1525, which left the forces of Charles V in a strong position within the Italian peninsula, Francesco II Sforza joined the League of Cognac against Charles: together with him, the Republic of Venice, the Florentine Republic, Pope Clement VII and the Kingdom of France. The Duke was quickly overwhelmed by Charles troops, but managed to maintain control over some cities and strongholds of the duchy. Thanks to the Republic of Venice which ceded the entire Apulian coast (Brindisi, Monopoli, Gallipoli, Polignano, Lecce, Bari and Trani) in exchange for the withdrawal of imperial claims on Milan, also due to the fact that Charles V did not want to clash with the Venetians, and he knew he didn't have the means to succeed, because the Venetians were too concerned that Milan not fall into the hands of foreigners powers, given that they did not consider themselves "capable of occupying it nor proportionate to be able to hold it". Francesco II Sforza died without heirs in 1535, opening a new question for the succession to the throne. In this period, to be precise in 1532, Francesco II Sforza requested and obtained from Pope Clement VII the elevation of Vigevano, a city to which his family had always been deeply linked, to the capital of Vigevanasco, after it had obtained in 1530 the title of city and bishopric according to the same methods.
Испанияның Габсбургтер билігі (1556 1707)
Император Карл V 1535 жылдан бастап герцогтікті иеленді және ақырында 1556 жылдан бастап оны Испания королі Филипп II-ге берді. Француздар 1559 жылғы Като-Камбрезис шартында герцогтіктің Габсбург Испаниясына тиесілігін мойындады. Милан герцогтігі испандық Габсбургтердің билігінде 1701–1714 жылдардағы Испания мұрагерлік соғысына дейін қалды, сол кезде австриялықтар оны басып алды (1701) және 1707 жылғы Милан конвенциясымен, ал 1713 жылғы Утрехт бейбіт шартында ресми түрде иеленді.
Emperor Charles V held the duchy from 1535, eventually granting it to his son King Philip II of Spain from 1556. The possession of the duchy by Habsburg Spain was finally recognized by the French in the Treaty of Cateau Cambrésis in 1559. The Duchy of Milan remained under the rule of the Spanish Habsburgs until the War of the Spanish Succession (1701–1714), when the Austrians invaded it (1701) and obtained it with the Convention of Milan in 1707, formalised at the Peace of Utrecht in 1713.
Австрия Габсбургтер билігі (1714 1796)
Герцогтық 1796 жылы Наполеон Бонапарттың француз армиясы шапқанға дейін Австрияның билігінде болды. 1797 жылы Кампо-Формио шарты бойынша Австрия герцогтықтың құқығын өткізді, ол жаңа Цизальпин Республикасының орталық бөлігін құрады.
The duchy remained in Austrian hands until it was overrun by the French army of Napoleon Bonaparte in 1796. The duchy was ceded by Austria in the Treaty of Campo Formio in 1797, and formed the central part of the new Cisalpine Republic.
Әскери
1535 жылдан бастап испан вице-корольдерінің билігінде Милан испан патшасының әскерін қамтамасыз етушілердің біріне айналды. Ол кезде Ломбардия әлемдегі ең дамыған өндірістік және сауда экономикасына ие болды, осылайша испан әскері үшін құнды активке айналды: стратегиялық маңызы зор қару-жарақ қоймасы. Грегори Ханлон. "Әскери дәстүрдің күңдесуі: Итальяндық аристократия және еуропалық қақтығыстар, 1560–1800". Routledge: 1997. 54-бет. Милан ресурстармен қатар сарбаздарды да жеткізді. 1635–1659 жылдардағы франко-испан соғысы барысында Милан Испания коронасына жылына орташа есеппен 4000 сарбаз жіберіп, олардың жалақысын төледі. Осы сарбаздардың көп бөлігі Голландия штат армиясына қарсы Нидерландта (Төмен елдерде) қызмет етті.
Under the Spanish viceroys from 1535, Milan became one of the contributors to the Spanish king's army. At the time Lombardy had the most developed manufacturing and commercial economy anywhere in the world, making it a valuable tool for the Spanish military: an armory of paramount strategic importance. Gregory Hanlon. "The Twilight of a Military Tradition: Italian Aristocrats and European Conflicts, 1560–1800." Routledge: 1997. p. 54. In addition to resources, Milan also provided soldiers. During the 1635–1659 Franco Spanish War, Milan sent and paid for on average 4,000 soldiers per year to the Spanish crown, with many of these men serving in the Low Countries against the Dutch States Army.
Мұра
Наполеон жеңілгеннен кейін, 1815 жылғы 9 маусымда Вена конгресінің қаулыларына сәйкес, Милан герцогтігі қайта құрылмады. Оның орнына герцогтік Ломбардия-Венеция Корольдігінің құрамына енді, ол Австрия империясының бір бөлігі болды және Австрия императоры оның королі атанды. Бұл корольдік 1866 жылы қалған бөлігі Италия Корольдігіне қосылған кезде таратылды.
After the defeat of Napoleon, based on the decisions of the Congress of Vienna on 9 June 1815, the Duchy of Milan was not restored. The duchy instead became part of the Kingdom of Lombardy–Venetia, a constituent of the Austrian Empire and with the Emperor of Austria as its king. This kingdom ceased to exist when the remaining portion of it was annexed to the Kingdom of Italy in 1866.