Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы (1858-1881)

Нейтан Клиффорд (18 тамыз 1803 – 25 шілде 1881) – американдық мемлекет қайраткері, дипломат және заңгер. Клиффорд – АҚШ федералды үкіметінің үш тармағында да қызмет атқарған сирек адамдардың бірі. Ол 1839-1843 жылдары АҚШ Өкілдер палатасында Мэн штатын өкілдік етті, содан кейін президент Джеймс К. Полк басқарған үкіметте 1846-1848 жылдары АҚШ Бас прокуроры, ал 1848-1849 жылдары Мексикадағы АҚШ елшісі қызметін атқарды. Соңғы лауазымында ол Гваделупа Идальго шартына қол қойды. 1858 жылы президент Джеймс Бьюкенен Клиффордты АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы етіп тағайындады. Клиффорд 1881 жылы қайтыс болғанға дейін Жоғарғы Сотта қызмет етті.

Ерте өмір және білім

Клиффорд 1803 жылғы 18 тамызда Нью-Гэмпшир штатының Румни қаласында Диакон Натаниел Клиффорд пен оның әйелі Лидия (құрметті аты Симпсон) отбасында дүниеге келді. Ол жеті баланың үлкені әрі жалғыз ұлы еді. Оның отбасы ескі янки тегінен шыққан. 1672 жылы қыз кезінде оның шөптесі Энн Смит Нью-Гэмпширде колдовство жасады деп айыпталған Гуди Коулды айыптаған. Ол сол қаланың мемлекеттік мектептерінде білім алды, содан кейін Нью-Гэмпширдегі Хаверхилл академиясында және соңында Нью-Хэмптон әдеби институтында (қазіргі Нью-Хэмптон мектебі) оқыды.

Ерте мансап

Бір уақыт мектепте сабақ бергеннен кейін, ол Жосия Куинси III кеңсесінде заңды оқыды және 1827 жылы Мэн штатында адвокаттыққа қабылданды, алғашқы тәжірибесін Мэн штатының Ньюфилд қаласында ашты. 1830-1834 жылдары Мэн штатының Өкілдер палатасында қызмет етті, ал 1833-1834 жылдары Палата спикері болды. Содан кейін 1834-1838 жылдары Мэн штатының Бас прокуроры қызметін атқарды, одан кейін ұлттық саясатқа қатысты.

АҚШ-тың Өкілдер палатасы (1839-43)

Бастапқыда Клиффорд сенатқа үміткер болып, жеңіліске ұшырады. Содан кейін Клиффорд 26-шы және 27-ші конгресстерге Демократиялық өкіл болып сайланды, ол 1839 жылдың 4 наурызынан 1843 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті. Вашингтонда ол саясатта Демократиялық партияның бағытын ұстанды және Ван Бюрен әкімшілігінің берік қолдаушысы болды. Клиффорд жоғары салыққа қарсы болды, ішкі жақсартуларды қолдады, штаттық банк жүйесін жақтады және федералдық шығыстарды қысқартуды ұсынды. Ол сондай-ақ, құлдықты жоюға қарсы болды, оның жақтаушыларының ниеттері жақсы болғанын айтса да, "саяси құлдықты жоюшылардың арсыз және оттыққан схемаларын" айыптады. Дипломатиялық қызметтен кейін Клиффорд Мэн штатының Портленд қаласында заңгерлік тәжірибесін қайта бастады.

Тағайындау

1857 жылдың 9 желтоқсанында президент Джеймс Бьюкенен Клиффордты Бенджамин Р. Кертистің орнына АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы етіп ұсынды. Клиффордтың ұсынылуы «Дред Скотт» пен «Сэндфорд» ісі бойынша шешім шығарылғаннан кейін болды және қызу пікірталас тудырды. Ұзақ жылдар бойы Демократиялық партияны қолдаған саяхатшы ретінде, оппозиция Клиффордты саяси адам және «даффейс» – оңтүстікке көңіл бөлетін солтүстік адамы деп атады. АҚШ Сенатындағы құлдыққа қарсы шыққан өкілдер Клиффордтың құлдыққа қолдау көрсеткеніне байланысты оған қарсы күресті. 34 күндік бекіту процесінен кейін АҚШ Сенаты 1858 жылдың 12 қаңтарында 26-23 дауыспен Клиффордты бекітті. Ол 1858 жылдың 21 қаңтарында қызметке кірісті. Оның пікірлері заң туралы толыққанды эсселер болды және кейде тым ұзақ және мазмұнынан ауытқушы деп сынға түсті.

Құқықтық философия

Сотшы Клиффорд АҚШ Конституциясы туралы заңдық философияны сирек жариялағанмен, федералдық және штаттық билік арасындағы қатаң шекараға сенді. АҚШ сенаторы Джеймс В. Брэдберидің айтуынша, Клиффорд Конституцияны "құрылыс арқылы кеңейтілетін немесе кемсітілетін эластикалық құрал емес, оның шарттарына сәйкес әділ түсіндіріліп, барлық ережелері мен шектеулерінде қасиетті сақталатын, республикалық институттарымыздың мәңгілігіне ең жақсы кепілдік беретін нәрсе" деп қараған. Клиффорд Конституцияның нақты мәтініне сүйенетін механикалық құқықтануды қолдады. Клиффордтың білікті салалары – коммерциялық және теңіз құқығы, мексикалық жер берулер, сот ісінің тәртібі мен практикасы. Клиффордтың конституциялық түсіндіруге жасаған маңызды үлесі, Loan Association v. Topeka ісіндегі қарсылығы болуы мүмкін, онда ол "табиғи құқық" немесе Конституцияның нақты ережесінен өзге кез келген негізді заң шығару актілерін жою үшін сот пайдалануына қарсы шықты.

Азаматтық соғыс

Азамат соғысы кезінде Клиффорд Одаққа берілді. Ол федералды билікке сенімсіздікпен қарады, бірақ соғысты аяқтау үшін қажет болған жағдайда федералдық билікті қолдады. Бірақ, ол "Prize Cases" ісінде, Конфедерацияның блокадасы соғыс жарияланбастан заңсыз деп даулаған оппозицияға қосылды, сондай-ақ "Ex parte Milligan" ісінде, азаматтық соттар жұмыс істеген кезде азаматтарды соттау үшін әскери трибуналдарды пайдалануды шектеуге қолдау көрсетті.

Қайта құру

Қайта құру кезеңінде Клиффорд федералдық үкіметке деген күмәнін сақтап, енді соғыс кезіндегі төтенше жағдайлардың қажеттіліктерімен шектелуді тоқтатты. Ол федералдық билікті шектеуге және Оңтүстікке Одаққа қайта қосылуды жеңілдетуге көбірек дауыс берді. Каммингс vs. Миссури және Ex parte Garland істерінде Клиффорд көпшілікпен бірге Одаққа оралу шарттарының бөлігі ретінде сынаққа алынатын серттерді (анттарды) тыйым салды.

Заңдық тендерлік істер

Мүмкін, Клиффордтың федералды билікті жүзеге асыруға қарсы ең айқын мәлімдемесі «Заңды төлем туралы істерде» болды. Бұл істер 1862 жылғы «Заңды төлем туралы» заңға қатысты, ол соғыс қарыздарын төлеу үшін қағаз ақша шығаруға және қағаз валютаның заңды төлем құралы ретінде жарамды екенін белгілеуге рұқсат берді. «Хепберн против Грисвольд» (1870) ісінде, заң қабылданғанға дейін жасалған қарызы бар борышкер оның қарызына қолданылуын даулады. Клиффорд 5–3 дауыспен қабылданған шешімде көпшілікке қосылып, «Заңды төлем туралы» заң бұрынғы қарыздарға конституциялық түрде қолданыла алмайды деген шешім шығарды. «Грисвольд» ісінен кейін Жоғарғы Соттың құрамы бірден өзгерді. «Хепберн» ісінде көпшілікке қосылған, ауыр сырқатқа шалдыққан судья Роберт Гриер отставкаға кетті. Президент Улисс С. Грант оның орнын Уильям Стронгпен толтырды. Конгресс актісімен Соттың құрамы сегізден тоғызға дейін кеңейтілді, ал жаңа орынды Джозеф Брэдли иеленді. Бұл өзгеріс «Нокс против Ли» (1871) ісіне бірден әсер етті. Бұл іс Конфедерация армиясы тәркілеген тауарлар үшін өтемақы төлеуге қатысты. Төменгі сот талапкерге қағаз ақшамен төленуі керек екенін және жауапкер тауарлардың құнының алтынмен салыстырғанда «жасыл доллармен» айырмасын төлеуі керек екенін шешті. Судья Клиффорд, судьялар Филд пен Нельсонмен бірге, кассациялық шағымды қабылдауға қарсы дауыс берді және ашық түрде былай деді: «Мен Соттың осы істердегі бұйрығына, әсіресе «Заңды төлем туралы» заңның оның қабылдануына дейін жасалған шарттарға қатысты конституциялық екендігі туралы мәселені қайта қарауға жол ашатын бөлігіне қарсымын, өйткені мен бұл мәселені «Хепберн против Грисвольд» ісімен шешілген деп санаймын». 1871 жылдың 1 мамырында Сот 5–4 дауыспен «Хепберн против Грисвольд» ісін күштен шығарып, «Заңды төлем туралы» заңның конституциялық екенін, соның ішінде бұрынғы қарыздарға да қолданылатынын шешті. «Хепберн» ісінде көпшілікті құраған төрт судья (қарастырылып отырған судья Гриерден басқа) «Нокс» ісінде дауыс білдірмеді. Жаңа тағайындалған судьялар Брэдли мен Стронг шешуші фактор болды. Клиффорд 18 000 сөзден тұратын қарсылық білдірді, соттың мұндай қысқа мерзімде өз шешімін өзгерткеніне ашуланды. Ол сондай-ақ «Заңды төлем туралы» заңның конституциялық емес екенін, тек нақты ақша (алтын мен күміс) ғана заңды төлем құралы бола алатынын мәлімдеді.

Қайта құруға енгізілген өзгерістер

Клиффорд Қайта құру түзетулерін шектеулі интерпретацияда ұстады. Ол «Сойылған үйлер» ісінде (1873) көпшілікке қосылды, ол штаттық және федералдық азаматтықты ажыратты және он төртінші түзету федералдық азаматтардың тар құқықтарын ғана қорғайды деп шешті. Hall v. DeCuir (1878) ісінде судья Клиффорд «Теңдік – бірегейлік емес» деген фразаны қолданып, бу кемелеріндегі сегрегацияны қолдауға жеке келісім жазды. Оның келісімі, мүмкін, оның өлімінен кейін Плессиге қарсы Фергюсон (1893) ісінде қабылданған «бөлек, бірақ тең» принципін болжаған болуы мүмкін. Дегенмен, ол Хейздің іс-шараларға қатысты бұйрығына қол қойды. Осы жағдайда Клиффорд өзінің берік партиялық нанымынан және демократ президенттің өзінің ізбасарын таңдау үмітінен бұрын елді жоғары қойды. 1877 жылға қарай Клиффордтың ақыл-ойы нашарлап, тиімді судья болып жұмыс істеу қабілетіне нұқсан келтірді. Судья Сэмюэл Миллер Клиффордтың ақыл-ойының нашарлауы «соттың барлығына анық болды» және «біздің жұмысымызда 70 жастан асқан адамның болуы қажет емес» деп жазды. (Клиффорд 74 жаста еді.) 1880 жылы Клиффорд инсульт алды, ол, Миллердің сөзіне сүйенсек, «оны сөйлей алмайтын адамға айналдырды». Ол сол жылы ешқандай іске қатыспады, бірақ 1880 жылы демократ президент сайланып, оның орнын басатынын үміттене отырып, қызметтен кетуден бас тартты. Ол 1881 жылдың 25 шілдесінде қайтыс болды, ал оның орнына республикалық президент Честер Артур Хорас Грейді тағайындады.

Жеке өмір

Ньюфилд қаласында жас заңгер Клиффорд әйелі Ханна Айермен кездесіп, үйленді. Олардың алты баласы болды.

Өлім және мұра

Клиффорд 1881 жылғы 25 шілдеде Мэн штатының Корниш қаласында қайтыс болды және Портлендтегі Эвергрин зиратында жерленді. Портлендтегі Нейтан Клиффорд атындағы бастауыш мектеп оның құрметіне аталған. Клиффордтың ұлы Уильям Генри Клиффорд табысты заңгер болған, бірақ Мэн штатының Өкілдер палатасына сайлауда жеңіліске ұшырады. Оның немересі, сондай-ақ Нейтан Клиффорд атымен аталатын, заңгер болды және Мэн штатының Сенатының президенті қызметін қысқа мерзімге атқарды.