Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Үнді күмісқұсы немесе ақ тамақ муниясы (Euodice malabarica) – Үндістан субконтинентінде және оған іргелес аймақтарда кездесетін, бұрын Африка күмісқұсына (Euodice cantans) жақын түр деп есептелген шағын тұтқыр құс. Бұл эстрильдид финк – Таяу Шығыс пен Үндістанның құрғақ аймақтарында кең таралған, көбейетін құс. Ол сондай-ақ әлемнің көптеген басқа да аймақтарына әкелінген және кейбір жерлерде бекініп қалған. Олар шөптесін және бұталы жерлерде шағын топтарда жем іздейді.
The Indian silverbill or white throated munia (Euodice malabarica) is a small passerine bird found in the Indian Subcontinent and adjoining regions that was formerly considered to include the closely related African silverbill (Euodice cantans). This estrildid finch is a common resident breeding bird in the drier regions of the Middle East and the Indian Subcontinent. It has also been introduced into many other parts of the world and has become established in some areas. They forage in small flocks in grassland and scrub habitats.
Таксономия
Үнді күмісқұйрығын швед табиғаттанушысы Карл Линней 1758 жылы өзінің "Systema Naturae" кітабының оныншы басылымында ресми түрде сипаттады. Ол бұл түрді тоқылдақтар тұқымдасының Loxia туысына жатқызып, Loxia malabarica деген екі атаулы номенклатурасын берді. "malabarica" деген сөз Үндістанның батыс жағалауындағы Малбар аймағынан алынған. Линней мекенжайын Үндістан деп көрсеткен, бірақ 1926 жылы Э. С. Стюарт Бейкер оны Малабар аймағымен шектеді. Үнді күмісқұйрығы қазір Африка күмісқұйрығымен бірге 1862 жылы Людвиг Рейхенбах енгізген Euodice туысына жатқызылған. Түрі монотипті, яғни басқа түршелері танылмайды.
The Indian silverbill was formally described by the Swedish naturalist Carl Linnaeus in 1758 in the tenth edition of his Systema Naturae. He placed the species with the crossbills in the genus Loxia and coined the binomial name Loxia malabarica. The specific epithet is from the Malbar region on the west coast of India. Linnaeus specified the locality as India but this was restricted to the Malabar region by E. C. Stuart Baker in 1926. The Indian silverbill is now placed with the African silverbill in the genus Euodice that was introduced by Ludwig Reichenbach in 1862. The species is monotypic: no subspecies are recognised.
Сипаттама
Ересеген Indian silverbill-дің ұзындығы 11–11,5 см-ге жетеді. Оның конусты күміс сұр түсті мүсілі, жоғарғы жағы қоңыр, астыңғы жағы ақ, сары қоңыр бүйірлері және қара қанаттары болады. Құйрығы қара, ал қанаттары қараңғы, ақ түсті крупымен сәйкес келеді. Еркек және ұрғашылары бір-бірінен айырылмайды, бірақ жас құстардың асты сары қоңыр, ал құйрығы қысқа болады. Қауырсындағы ұзындық ортасынан шетке қарай азаятындықтан, құйрығы сүйір болып көрінеді. Ол негізінен тұқымдармен қоректенеді, сонымен қатар жәндіктерді де жейді және Erythrina сияқты нектарлы гүлдерге ұшырасады.
The adult Indian silverbill is 11–11.5 cm long and has a conical silver grey bill, buff brown upperparts, white underparts, buffy flanks and dark wings. The tail is black and the wings are dark contrasting with a white rump. The sexes are similar, but immatures have buff underparts and a shorter tail. The tail appears pointed as the length of the feathers reduces from the centre outwards. It feeds mainly on seeds, but also takes insects and has been known to visit nectar bearing flowers, such as those of Erythrina trees.
Тіршілік ету ортасы және таралуы
Ол құрғақ ашық бұталарға, тың жерлерге және егістікке жиі барады, кейде су жағалауында кездеседі. Көбінесе жазықтарда таралған, бірақ кейбір Гималай маңындағы аймақтарда 1200 метрге дейін биіктікте де кездеседі. Ол Пәкістан, Непал, Бангладеш, Үндістан, Шри-Ланка, Иран және Израильде қоныстанған. Сонымен қатар, ол кездейсоқ түрде әлемнің көптеген басқа да аймақтарына әкелінген және 2019 жылдан бері Иордания, Израиль, Кувейт, Оман, Пуэрто-Рико, Катар, Сауд Арабиясы, Египет, АҚШ, Виргин аралдарында (мүмкін жойылған) және Ниццада (Францияның оңтүстігінде) бекініп қалған. Көбінесе қозғалмайтын болғанымен, кейбір топтары маусымдық көші-қон жасайды.
It frequents dry open scrub, fallow land and cultivation, sometimes near water. Although mainly found on the plains, they can be found up to about 1200 m in some sub Himalayan regions. It occurs in Pakistan, Nepal, Bangladesh, India, Sri Lanka, Iran and Israel. It has been accidentally introduced into many other parts of the world and has established itself in Jordan, Israel, Kuwait, Oman, Puerto Rico, Qatar, Saudi Arabia, Egypt since 2019, United States, Virgin Islands (possibly extinct) and Nice (southern France). Although largely sedentary, some populations make seasonal movements.
Мінез-құлық және экология
Бұл құстар топтап тіршілік етеді және 60-қа дейін жететін топтарда кездеседі. Олар жерде немесе төменгі бұталар мен шөп сабақтарында жем алады. Жем іздеу кезінде олар үнемі төменгі үнмен шақырып, қысқа қысқа дыбыстайды. Суға келіп, жылдам жұтып-түкіріп ішеді. Көбейту маусымы аймаққа қарай өзгеріп, созылады. Олар қыста Оңтүстік Үндістанда, ал жазда Солтүстік Үндістанда ұялайды. Ұясы – бір жағынан ашық терегі бар, дөңгеленбеген шөптерден құралған шар тәрізді болады. Олар кейде бая тоқымашы құсының ескі ұяларын пайдаланады, тіпті тоқымашы құстар ұясында отырғанда да сонда барады. Кейде олар өз ұяларын бүркіттер немесе лелектердің платформа тәрізді ұяларының астына салады. Ескі ұялар жыл бойы демалыс орны ретінде пайдаланылады. Аналықтары басқа жұптардың ұяларына да жұмыртқа салады. Бір ұяда 4-тен 8-ге дейін ақ жұмыртқа болады, оларды екі ата-анасы шамамен 11 күндей күтіп шығарады. Көбейту кезінде бірнеше көмекшілер қатысуы мүмкін, себебі кейде бір ұяда бірнеше жұп құс көрінеді. Бұл түрден бірнеше паразиттік протозойлар мен кокцидиялар (Sivatoshella lonchurae) табылған.
These birds are gregarious and are found in flocks of as many as 60 birds. They feed on the ground or on low shrubs and grass stalks. They constantly utter a low cheeping or chirping contact call as they forage. They visit water and drink with a rapid sip and swallow action. The breeding season is spread out and varies with region. They nest in winter in southern India and after summer in northern India. The nest, an untidy ball of grasses with an opening on the side, is placed in low shrubs, often on thorny Acacia. They are also known to make use of the old nests of baya weaver sometimes even visiting those that are occupied by the weaver birds. They will sometimes build their nest below the platform nests of vultures or storks. Old nests are used as dormitories through the year for roosting. Females are known to lay their eggs in the nests of other pairs. The clutch varies from 4 to 8 white eggs and these are incubated by both parents for about 11 days. Helpers may be involved in breeding as more than a pair are sometimes seen at a nest. Several parasitic protozoans and coccidia (Sivatoshella lonchurae) have been described from the species.