1946 жылғы Гавана кездесуі: Мафия басшыларының құрылтайы

Кіріспе

1946 жылы Кубада мафия басшыларының кездесуі
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өткен конференция

1946 жылғы Гавана конференциясы – Кубаның Гавана қаласында АҚШ мафиясы мен Коза Ностра басшыларының тарихи кездесуі болды. Шарль "Лакки" Лучано ұйымдастырғаны айтылатын конференцияда мафия саясаты, ережелері және бизнес мүдделері талқыланды. Гавана конференциясына АҚШ-тың түрлі аймақтарынан келген қылмыстық топтардың делегациялары қатысты. Конференция 1946 жылдың 22 желтоқсанында "Националь" қонақ үйінде өтті. Гавана конференциясы 1929 жылғы Атлантик-Сити конференциясынан бергі ең маңызды кездесу саналады. Гаванада қабылданған шешімдер АҚШ-тың қылмыстық топтарына келесі онжылдықтар бойы әсер етті.

Өмірбаян

Конференция Кубаның "Националь" қонақ үйінде өтті. Гавана конференциясын ұйымдастырған қылмыс басшысы Лакки Лучано болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Лучано 30 жылдан 50 жылға дейін бас бостандығынан айырылған еді. 1942 жылы АҚШ әскери барлау қызметкерлері Джозеф "Сокс" Ланза мен Мейер Ланскиге Лучаноға ұсыныс жасады. Сол кезде Ланза Манхэттендегі Фултон балық базарын, оның жұмысшыларын және Төменгі Манхэттендегі доктарды басқарған мафия басшыларының бірі болды. Ланскидің Атлантика жағалауындағы қалаларда кеңінен ықпалы болды. Әскери барлау Нью-Йорктегі және Шығыс жағалаудағы басқа да доктар мен кеме қатынасы нысандарын нацистердің саботажға ұшыратуы мүмкін деп уайымдады. Үкімет Лучаноға, егер оның отбасы Шығыс жағалаудағы доктарды саботаждан қорғай алса, соғыс аяқталған соң кешірім алып, Италияға бос адам ретінде депортацияланатынын айтты. Лучано ұсынысқа келісіп, үкіметке көмектесті. Соғыс аяқталғаннан кейін Нью-Йорк губернаторы Томас Э. Дьюи Лучаноға АҚШ-қа қайта кіруге рұқсат бермеу шартымен кешірім беруге келісті. 1946 жылдың ақпан айында, теңіз лайнерінде өткен сәнді қоштасу кешінен кейін, Лучано Италияға оралды. Алдымен Сицилиядағы Леркара Фриддиде қоныстанды, содан кейін Палермоға, Неапольге және Римге көшіп барды. Италия полициясы Римнен қуғаннан кейін ол ақыры Неапольде тұрып, бірден АҚШ-қа оралуды жоспарлай бастады. 1946 жылдың күзінде Лучаноға жақында депортацияланған АҚШ мафиозінен "Желтоқсан айындағы "Националь" қонақ үйі" деген үш сөз жазылған мөрленген конверт келді. Қыркүйек айының соңында Лучано өзінің нағыз аты Сальваторе Лукания деп жазылған екі итальяндық паспорт алды, оларда Мексика, Куба және Оңтүстік Американың бірнеше еліне визалар болды. Осылайша Лучано Батыс жарты шарға барып, АҚШ-тағы қылмыскер әріптестерімен кездесе алды.

Лански Кубаға келген кезде ескі досын қарсы алды. Лучаноның бұйрығымен Лански 22 желтоқсан күні Гаванада АҚШ-тың барлық аймақтарынан келген қылмыс басшыларының конференциясын ұйымдастырды. Лански Лучаноға Лански мен оның үнсіз серіктесі, Куба президенті Фульгенсио Батиста и Зальдивар иелік ететін сәнді казино мен қонақ үйге ие "Националь" қонақ үйінің 150 000 долларлық үлесін сатып алуды ұсынды. Лучано келісті, Гавана конференциясы ұйымдастырылды. 1946 жылдың желтоқсан айында Гавана конференциясы жоспарланғандай басталды. Лучаноның жер аударылудан оралуын қарсы алу және оның мафиядағы билігін мойындау үшін конференцияға шақырылғандардың барлығы Лучаноға ақша конверттерін әкелді. Бұл "Рождестволық сыйлықтардың" құны 200 000 доллардан асты. Лански, Фрэнк Костелло және Джо Адонис ұйымдастырған алғашқы кешкі ас кезінде Лучаноға ақша табыс етілді. Гавана конференциясының ресми түсіндірмесі мафиозилердің Франк Синатраның өнерімен бірге гала-кештерге қатысқаны туралы болды. Синатра Гаванаға Аль Капоне туыстары Чарли, Рокко және Джозеф Фишетимен бірге Чикагодан ұшып келді. Джозеф "Джо Фиш" Фишети, Синатраның ескі танысы, Синатраның күзетшісі және жетекшісі болды. Чарли мен Рокко Фишети Лучаноға 2 миллион доллар тұратын чемоданды жеткізді, ол АҚШ-тағы оның әлі де бақылауындағы бизнестің үлесі болды. Конференцияның күн тәртібіндегі ең маңызды мәселелер Нью-Йорк мафиясының басшылығы мен билігі, мафияның Гаванадағы казино мүдделері, есірткі операциялары және Бенджамин "Бэгси" Сигелдің Батыс жағалаудағы операциялары, әсіресе Лас-Вегастағы жаңа Фламинго қонақ үйі мен казино болды. Американың қылмыстық әлемінен бірнеше ай бойы оқшауланған Лучано Нью-Йорктегі жағдайды ерекше уайымдады. Басшы Вито Женовезе Италиядан Нью-Йоркке оралған еді және ұйымдағы екінші рөлге қанағаттанбады.

Конференция басталды

1946 жылғы 20 желтоқсанда Гаванада конференция өтті. Нью-Йорк қаласы, Нью-Джерси, Буффало, Чикаго, Нью-Орлеан және Флорида штаттарының делегаттары қатысты. Нью-Йорк және Нью-Джерси аймағынан ең көп делегат келді. Конференцияға еврей синдикатының бірнеше ірі басшылары Ла Коза Ностра мен еврей синдикатының бірлескен ісін талқылау үшін келді. Конференция қағидаларына сәйкес, еврей делегаттары Коза Ностра ережелері мен саясатына дауыс бере алмады; алайда, еврей қылмыскер басшыларына бірлескен кәсіпорындарға, мысалы, Фламинго қонақ үйіне қатысуға рұқсат берілді. Лучано Гавана конференциясын америкалық мафиядағы беделін зор айқын әсер ететін мәселені талқылау арқылы ашты: «барлық бостардың бастығы» (capo di tutti capi) лауазымы. Барлық бостардың соңғы ресми басшысы Сальваторе Маранцано болды, ол 1931 жылдың қыркүйегінде өлтірілді. 1931 жылдың соңына қарай Лучано бұл жоғары лауазымды жойды және итальяндық мафияны «Cosa Nostra», яки «Біздің ісіміз» деп қайта ұйымдастырды. Қылмыстық қызметті бақылау, ережелерді қадағалау және саясатты белгілеу үшін «Комиссия» деп аталатын директорлар кеңесі құрылды. Осылайша Коза Ностра Ұлттық қылмыс синдикатының ішіндегі ең ірі қылмыстық ұйымға айналды. Лучано 1932 жылы өзін Маранцаноның мұрагері деп жариялай алатын еді, бірақ ол сахнадан тысқары бақылауды жүзеге асыруды жөн көрді. Бұл келісім Вито Дженовезе Италиядан оралғанға дейін жақсы жұмыс істеді. Ресми түрде Дженовезе енді тек капорежим болды, алайда ол Лучаноның қылмыстық отбасын басқаруға ниеттенгенін анық көрсетті. 1946 жылы Лучано елден қуылғаннан кейін, Лучаноның одақтасы Франк Костелло Лучано отбасының басшысы міндетін атқарды. Осының салдарынан Костелло мен Дженовезе топтары арасында шиеленіс күшейе бастады. Лучано отбасы басшысы лауазымынан бас тартуға ниеттенбеді, ол Дженовезеге қатысты бірдеңе жасауы керек еді. Лучано сондай-ақ Дженовезе өзінің жалпы билігі мен ықпалына қауіп төндіретінін түсінді, мүмкін басқа қылмыскер басшыларының қолдауымен. Сондықтан Лучано «барлық бостардың бастығы» лауазымын қайта жандандырып, оны өзіне иеленуге шешім қабылдады. Ол басқа басшылар оны ресми түрде мақұлдап, немесе кем дегенде «бірінші тең» екенін мойындап, қолдайды деп үміттенді. Конференцияда Лучано Ла Коза Нострадағы бас бос ретіндегі өзінің орнын сақтап қалу туралы ұсыныс жасады. Содан кейін Лучаноның одақтасы Альберт «Ақылсыз Шапқыр» Анастасия ұсынысты қолдады. Анастасия Лучаномен бірге дауыс берді, өйткені ол Дженовезедің өзен жағалауындағы бизнесіне қол сұғуын қауіпті деп санады. Лучано, Костелло және Анастасия одағының нәтижесінде Дженовезе өзінің амбицияларын жұтып, болашаққа қатысты жоспарларын жасауға мәжбүр болды. Дженовезені одан әрі ұялту үшін Лучано Анастасия мен Дженовезені келіспеушіліктерін шешіп, басқа басшылардың алдында қол алысуға шақырды. Бұл символдық әрекет 1930-1931 жылдардағы Кастелламмарезе соғысы сияқты қанды бандиттік соғыстың алдын алуға бағытталған еді. Лучано өзінің жеке позициясын нығайтып, Дженовезедің амбицияларын тоқтатқаннан кейін, Лучано АҚШ-тағы мафияның есірткі операциялары туралы талқылауды көтерді.

The Havana Conference convened on December 20, 1946. Delegates were present representing New York City, New Jersey, Buffalo, Chicago, New Orleans, and Florida. The largest delegation of bosses was from the New York New Jersey area. Several major bosses from the Jewish Syndicate were at the conference to discuss joint La Cosa Nostra Jewish Syndicate business. According to conference rules, the Jewish delegates could not vote on Cosa Nostra rules or policies; however, the Jewish crime bosses were allowed input on any joint business ventures, such as the Flamingo Hotel. Luciano opened the Havana Conference by discussing a topic that would greatly affect his authority within the American Mafia; the position of capo di tutti capi ("boss of all bosses"). The last official boss of all bosses had been Salvatore Maranzano, who was murdered in September 1931. By the end of 1931, Luciano had eliminated this top position and re organized the Italian mafia into "Cosa Nostra", or "This Thing of Ours". A board of directors, commonly called the "Commission", had been formed to oversee criminal activities, control rules, and set policies. Cosa Nostra thus became the top criminal organization within the National Crime Syndicate. Luciano could easily have declared himself as Maranzano's heir in 1932; instead, he decided to exercise control behind the scenes. This arrangement had worked until Vito Genovese's return from Italy. Officially, Genovese was now just a caporegime; however, he had made it clear that he intended to take control of the Luciano crime family. Since Luciano's deportation in 1946, Luciano ally Frank Costello had been the acting boss of the Luciano family. As a result, tensions between the Costello and Genovese factions had started to fester. Luciano had no intention of stepping down as family boss; he had to do something about Genovese. Luciano also realized that Genovese threatened his overall authority and influence within the American mafia, probably with support from other crime bosses. Therefore, Luciano decided to resurrect the boss of all bosses position and claim it for himself. He hoped the other bosses would support him, either by officially affirming the title or at least by acknowledging that he was still "First Amongst Equals". At the conference, Luciano allegedly presented the motion to retain his position as the top boss in La Cosa Nostra. Then Luciano ally, Albert "The Mad Hatter" Anastasia seconded the motion. Anastasia voted with Luciano because he felt threatened by Genovese's attempts to muscle in on his waterfront rackets. Checkmated by the Luciano Costello Anastasia alliance, Genovese was forced to swallow his ambitions and plan for the future. To further embarrass Genovese, Luciano encouraged Anastasia and Genovese to settle their differences and shake hands in front of the other bosses. This symbolic gesture was meant to prevent another bloody gang war such as the Castellammarese War of 1930–1931. With Luciano solidifying his personal position and squashing Genovese's ambition for now, Luciano brought up discussion of the mob's narcotics operations in the United States.

Есірткі саудасы

Гавана конвенциясының басты тақырыптарының бірі – әлемдік есірткі саудасы және Америка Құрама Штаттарындағы мафия операциялары болды. Ұзақ жылдар бойы қалыптасқан миф – Лучано мен Коза Ностраның есірткімен айналысудан бас тартуы. Шындығында, Фрэнк Костелло және табысты құмар ойындары империясын басқарған басқа да бірнеше босстар ғана есірткіге қарсы болды. Есірткіге қарсы топ Коза Ностраға есірткіден түскен пайда қажет емес деп есептеді, есірткілер құқық қорғау органдары мен БАҚ-тың күшті назарына түсіретініне және жалпы халық оны өте зиянды қызмет деп санайтынына (құмар ойындарынан өзгеше) сенеді. Есірткі жақтастары есірткілер басқа қандай да бір заңсыз қызметтен әлдеқайда табысты екенін айтты. Сонымен қатар, егер Коза Ностра есірткі саудасын елемесе, басқа қылмыстық ұйымдар араласып, Коза Ностраның күші мен ықпалын азайтатын болар еді. Лучаноның өзі 1910 жылдардың соңында көшедегі ұсақ саудагер ретінде бастап, есірткі саудасына ұзақ уақыт қатысты. 1928 жылы Арнольд "Үлкен капитал" Ротштейннің өлімінен кейін Лучано мен Луи "Лепке" Бухальтер Ротштейннің ірі есірткі импорттау операциясын өздеріне алды. 1920 жылдан бері Коза Ностра Солтүстік Америкаға есірткі (героин, кокаин және марихуана) әкелумен айналысып келді. 1930 жылдары ұйым Шығыс Азияның Алтын Үшбұрышы мен Оңтүстік Америкадан Кубаға және Флоридаға есірткі тасымалдауды бастады. Америкалық мафия Кариб теңізіндегі заңды бизнес инвестицияларымен қатар, Кубадағы казинолар сияқты құмар ойындарына қатысты Куба үкіметімен ұзақ жылдар бойы байланыста болды. Бұл оларға саяси және қылмыстық байланыстарын пайдаланып, Кубаны есірткі импорттаудың бірінші аялдамасы немесе есірткілерді сақтауға болатын контрабандалық пунктіне айналдыруға мүмкіндік берді. Олар Монреаль мен Флорида арқылы Канада мен АҚШ-қа дейін жалғастырғаннан кейін, Лучаноның серіктестері пайдаланатын порттардың арасында теңіз кемелеріне орналастырылды. Италияға жер аударылған Лучаноның Солтүстік Африкадан Италия мен Куба арқылы АҚШ пен Канадаға героин әкелу мүмкіндігі болды. Лучано Виллальбаның Дон Калогеро "Кало" Визинисі сияқты Сицилияның ең ірі басшыларымен байланыс орнатты, ол одақтастардың Сицилияға басып кіруіне көмектесті және барлық сицилиялық басшылардың ішіндегі ең үлкен саяси байланыстарға ие болды. Сонымен қатар, Палермодағы қуатты басшы Дон Паскуале Ания заңды фармацевтикалық компаниялармен байланыста болды, өйткені Италияда героин өндірісі сол кезде заңды болды. Гаванадағы конференция кезінде Лучано бостарға ұсынылған есірткі желісін егжей-тегжейлі түсіндірді. Солтүстік Африкадан Кубаға келгеннен кейін, мафия есірткілерді АҚШ-тың өз бақылауындағы порттарына, негізінен Нью-Йорк, Нью-Орлеан және Тампаға жіберетін болды. Нью-Йорк кемежайларына жеткізілетін есірткілерді Лучано қылмыстық отбасы (кейін Генуэзе) және Мангано қылмыстық отбасы (кейін Гамбино) бақылайтын. Жаңа Орлеанда операцияны Карлос "Кішкентай адам" Марчелло бастаған Марчелло қылмыстық отбасы бақылайды. Тампада есірткі тасымалдарын Санто Трафиканте кіші басқаратын Трафиканте қылмыскерлер отбасы бақылайды. Гавана конвенциясының делегаттары жоспарды мақұлдады. Лучано Италия мен Американы қамтыған ірі есірткі ұйымын құрды. Сицилиядағы Сикулианадағы Лучаноның есірткі саласындағы лейтенантының бірі Нью-Йорктен келген оның ескі серіктесі Никола "Зу Кола" Джентиль болды, ол Лакки Лучано мен оның серіктесі Дон Джузеппе Сеттекази үшін Агридженто провинциясындағы барлық есірткі операцияларын бақылады. Италияның "Канаба желісі" Лучаноның жетекші лейтенанты Антонио Фарина болды, ол есірткілерді Нью-Йорктегі Мангано қылмыскер отбасындағы АҚШ серіктестеріне, соның ішінде Альберт Анастасияға, Фрэнк "Дон Чич" Скализге, Джек Скарпуллаға, Питер Беддиаға және Мэтью "Мэти" Куомоға жеткізетін. Ұзақ жылдар бойы Лучаноның одақтасы Фрэнк "Бір саусағы" Коппола Сицилияның "Партинико кланын" басқарды. Бұл топтың жетекшісі Джозеф "Джо З" Зерилли және оның серіктестері, Детройт одақтастары Джон "Папа Джон" Призиола, Анджело Мели және Рафаэль Квасарано болды. Детройт қылмыскер отбасы есірткілерді Нью-Йорктегі байланыс адамдарына, Лучезе қылмыскер отбасынан Джованни "Биг Джон" Орментоға, Бонанно қылмыскер отбасынан Кармин "Лило" Галанте мен Натале "Джо Даймондс" Эволаға, Лучиано қылмыскер отбасынан Франк "Чич" Ливорсиге және Джозеф "Джо Банди" Биондоға жіберді. Бұл Шығыс жағалаундағы байланыс адамдары есірткілерді Шығыс жағалауының бойында тарататын. Италияда жұмыс істеген Лучаноның басқа да лейтенанттарының арасында Америкаға жер аударылған Франк Бароне мен Джузеппе Арена Римде, Франк Пирико, Франк Саверино және Джованни Маугери Миланда, Сальваторе ДиБелла Неапольде және бұрынғы Мангано қылмыскер отбасының сарбазы Джозеф "Джо Пичи" Пичи Милан мен Генуяда болды. Лучано мен оның одақтастарымен жұмыс істеген басқа да АҚШ тарату топтарының арасында "Белланка тобы", ағалар Антонио, Джузеппе және Себастиано "Бенни Бланка" Белланка және Мангано қылмыскер отбасынан Гаэтано "Томми" Мартино болды. Содан кейін Сеттимо "Биг Сэм" Аккарди, Джузеппе "Хобокен Джо" Стасси және оның ағалары Джеймс "Джейк" және Энтони, Энтони Гранза, Винсент Феррара және Луи Чирилло Альберт "Есіктен шығарып жіберуші" Анастасия мен Карло "Карл" Гамбиноға жұмыс істеді. Барлық өсіп келе жатқан антагонизмге қарамастан, Лакки Лучано өзінің ескі серіктесі Вито "Дон Вито" Геновезені де қалып қоймады, оның дистрибьюторлар тобында Энтони "Тони Бендер" Стролло, Винсент "Винни Бруно" Мауро, Франк "Құс" Карузо, Сальваторе "Сэм" Манери, Винсент "Чин" Жиганте және тіпті Джозеф "Джо Каго" Валачи болды, олардың барлығы Буффало қаласының Магаддино қылмыстық отбасының "Папалия Агуечи желісімен" байланысты болды және Джонни "Попс" Папалия мен Альберто Агуечидің жетекшілік етуімен Гамильтон мен Торонто, Онтарио қалаларында жұмыс істеді. Бастапқыда мафияның операциясы француз корсикалық мафиясы немесе Unione Corse-тің танымал "Француздық байланыс" героин тарату сақинасына байланысты немесе оған қосылған көптеген жеке операциялардың бірі болды. 1950 жылдардың соңына қарай сицилиялықтар мен американдықтар АҚШ пен Сицилияның Коза Нострасының бірлескен есірткі операциясын ұйымдастырды, ол әлемдегі ең ірі есірткі операцияларының біріне айналды. Бұл танымал бірлескен АҚШ-Сицилия операциясы "Пицца байланысы" деп аталды және 1957 жылдың қазан айында Сицилиядағы Палермо қаласындағы Grand Hotel des Palmes-те өткен танымал мафия саммитінде екі мафия ұйымы арасында бекітілді. Сальваторе мен Уго Канеба Лучаноға көмектесті және Италиядан АҚШ-қа бағытталған танымал героин операциясын бақылады, оны Канеба желісі деп атады, ол жоғары сапалы фармацевтикалық героинмен қамтамасыз етті. Лучаноның есірткі желісі үлкен және күрделі болды және ол 1940 жылдардың соңында өзінің империясын басқаруға көмектесу үшін көптеген ескі, депортацияланған АҚШ одақтастарын шақырды. Лучаноның желісі импорттаған басты есірткі героин болды және басты көздері француз қылмыстық кландары болды, олар Unione Corse Syndicate немесе француз мафиясының ядросын құрады. Корсика кланы қуатты босстар Антуан Д'Агостино, Жан Батист Кроче және Поль Мондолини басқарды, ал Марсель кланы төрт топтан тұрды. Бұл төрт қуатты топ Антуан және Бартелеми "Мем" Гуерини ағалары, Доминик және Жан Вентюри ағалары, Марсель, Ксавьер және Жан Франсиси ағалары және Жозеф Орсиниді қамтыды. Огюст Жозеф Рикорд 1960-70 жылдары Unione Corse құрамына кірген тағы бір бос болды. Бұл екі клан 1940 жылдардың соңынан 1960 жылдардың соңына дейін француз қылмыстық әлемін басқарды, Лучано мен оның мафия одақтастарына үлкен мөлшерде героинмен қамтамасыз етті, олар 1972 жылы өзінің ең ірі босстарының бірі Огюст Жозеф Рикордтың қамауға алынуымен құлаған "Француздық байланыс" героин сақинасы болды. Лучаноның есірткі империясы оның АҚШ серіктестерінің көмегімен өсу және гүлденуді жалғастырды. Лучаноның есірткі империясындағы көптеген серіктестері Гавана конференциясының делегаттары болды, мысалы, Джозеф "Қарлы кісі" Профачи, ол бір кезде ең ірі им...

One of the key topics at the Havana Convention was the global narcotics trade and the mob's operations in the United States. A longstanding myth has been the supposed refusal of Luciano and Cosa Nostra to deal in narcotics. In reality, only a few bosses such as Frank Costello and the other bosses who controlled lucrative gambling empires opposed narcotics. The anti drug faction believed that Cosa Nostra did not need narcotics profits, that narcotics brought unwanted law enforcement and media attention, and that the general public considered it to be a very harmful activity (unlike gambling). The pro drug faction said that narcotics were far more profitable than any other illegal activity. Furthermore, if Cosa Nostra ignored the drug trade, other criminal organizations would jump in and eventually diminish Cosa Nostra's power and influence. Luciano himself had a long involvement in the drug trade, starting as a small time street dealer in the late 1910s. In 1928, after the murder of Arnold "The Big Bankroll" Rothstein, Luciano and Louis "Lepke" Buchalter took over Rothstein's large drug importation operation. Since the 1920s, Cosa Nostra had been involved in drug importation (heroin, cocaine, and marijuana) into North America. In the 1930s, the organization started transporting narcotics from the East Asia Golden Triangle and South America to Cuba and into Florida. The American mob had a longtime association with the government of Cuba concerning gambling interests such as casinos along with their legitimate business investments on the Caribbean island. This put them in a position to use their political and underworld connections to make Cuba one of their narcotics importation layovers or smuggling points where the drugs could be stored. They were then placed on sea vessels before they continued on to Canada and the United States via Montreal and Florida among the ports used by Luciano's associates. With Luciano's deportation to Italy, he now had the opportunity to import heroin from North Africa via Italy and Cuba into the US and Canada. Luciano made connections with Sicily's biggest bosses such as Don Calogero "Calo" Vizzini of Villalba who assisted the Allies' invasion of Sicily and had the greatest political connections of all the Sicilian bosses. Also, Don Pasquale Ania, a powerful boss in Palermo who had connections to legitimate pharmaceutical companies because large scale heroin manufacturing in Italy was legal at the time. During the Havana Conference, Luciano detailed the proposed drugs network to the bosses. After arriving in Cuba from North Africa, the mob would ship the narcotics to US ports that it controlled, primarily New York City, New Orleans, and Tampa. The narcotics shipped to the New York docks would be overseen by the Luciano crime family (later the Genovese) and the Mangano crime family (later the Gambino). In New Orleans, the operation would be overseen by the Marcello crime family, led by Carlos "Little Man" Marcello. In Tampa, the narcotics shipments would be overseen by the Trafficante crime family led by Santo Trafficante, Jr. The Havana Convention delegates voted to approve the plan. Luciano built a massive drug organization spanning Italy and America. One of Luciano's narcotics lieutenants in Siculiana, Sicily was his old associate from New York, Nicola "Zu Cola" Gentile who oversaw all drug operations in the Agrigento province for Lucky Luciano and his partner Don Giuseppe Settecasi, the capo provincial of Agrigento. A top Luciano lieutenant in the "Caneba Network" of mainland Italy was Antonio Farina, who would ship the narcotics to their U. S. partners in New York's Mangano crime family including Albert Anastasia, Frank "Don Cheech" Scalise, Jack Scarpulla, Peter Beddia and Matthew "Matty" Cuomo. Long time Luciano ally Frank "Fingers" Coppola ran the Sicilian "Partinico Clan". This was a satellite group affiliated with the Detroit Partnership or Zerilli crime family led by boss Joseph "Joe Z." Zerilli and fellow bosses and Detroit allies, John "Papa John" Priziola, Angelo Meli, and Rafaelle Quasarano. The Detroit crime family then shipped the narcotics to their New York contacts, Giovanni "Big John" Ormento, of the Lucchese crime family, Carmine "Lilo" Galante and Natale "Joe Diamonds" Evola of the Bonanno crime family, Frank "Cheech" Livorsi of the Luciano crime family, and Joseph "Joe Bandy" Biondo of the Mangano crime family. These East Coast contacts would then distribute the drugs all along the East Coast. Other Luciano lieutenants working mainland Italy included American deportees, Frank Barone and Giuseppe Arena in Rome, Frank Pirico, Frank Saverino and Giovanni Maugeri in Milan, Salvatore DiBella in Naples, and former Mangano crime family soldier, Joseph "Joe Peachy" Pici in Milan and Genoa. Other U. S. distribution groups that worked with Luciano and his allies were "The Bellanca Gang", brothers Antonio, Joseph, and Sebastiano "Benny Blanca" Bellanca and Gaetano "Tommy" Martino of the Mangano crime family. Then there was the group of Settimo "Big Sam" Accardi, Joseph "Hoboken Joe" Stassi and his brothers James "Jake" and Anthony, Anthony Granza, Vincent Ferrara and Louis Cirillo who worked for Albert "The Mad Hatter" Anastasia and Carlo "Carl" Gambino. Even with all the growing animosity Lucky Luciano couldn't leave out his old associate, Vito "Don Vito" Genovese who had his group of distributors including Anthony "Tony Bender" Strollo, Vincent "Vinnie Bruno" Mauro, Frank "The Bug" Caruso, Salvatore "Sam" Maneri, Vincent "Chin" Gigante and even Joseph "Joe Cago" Valachi who were all associated with the "Papalia Agueci Network" of the Magaddino crime family of Buffalo and led by members Johnny "Pops" Papalia and Alberto Agueci of Hamilton and Toronto, Ontario. At first the Mafia's operation was one of many individual operations connected or affiliated to the French Corsican Mob or Unione Corse's famous "French Connection" heroin distribution ring. By the late 1950s the Sicilians and Americans organized a joint U. S. and Sicilian La Cosa Nostra narcotics operation that would eventually grow into one of the largest global narcotics operations ever. This famous joint U. S. Sicilian operation came to be known as the Pizza Connection and was cemented between the two mafia organizations at the famous mafia summit held at the Grand Hotel des Palmes in Palermo, Sicily in October, 1957. Salvatore and Ugo Caneba assisted Luciano and were the overseers of the famous heroin operation they controlled from mainland Italy to the United States, the Caneba Network which supplied high grade pharmaceutical quality heroin. Luciano's narcotics network was big and complex and he had many of his old, deported former U. S. allies to help him run his empire throughout the late 1940s. The main drug imported by Luciano's network at the time was heroin and the main sources were French underworld clans that made up the core of the Unione Corse Syndicate, or French Mob. The Corsican Clan was headed by powerful bosses Antoine D'Agostino, Jean Baptiste Croce, and Paul Mondolini, while the Marseilles Clan was made up of four groups. These four powerful groups included brothers Antoine and Barthelemy "Meme" Guerini, brothers Dominique and Jean Venturi, brothers Marcel, Xavier and Jean Francisci, and Joseph Orsini. Auguste Joseph Ricord was another boss that became part of the Unione Corse in the 1960s 70s. These two clans ruled the French underworld from the late 1940s to the late 1960s, supplying Luciano and his mafia allies with large amounts of heroin until the heroin ring known as the French Connection started to crumble in 1972 with the arrest of one of its biggest bosses, Auguste Joseph Ricord. The Luciano narcotics empire continued to grow and prosper with the help of his U. S. associates. Many of Luciano's partners in the narcotics empire were Havana Conference delegates such as Joseph "The Old Man" Profaci who was once the biggest importer of olive oil and tomato paste in the United States and quietly used his food importation business to smuggle narcotics for decades, Gaetano "Tommy Brown" Lucchese, a longtime Luciano ally from their days as children in the streets of New York and who, along with his Lucchese crime family's narcotics distribution arm, the 107th St. Crew, which controlled all heroin distribution in Harlem, New York. Without a doubt one of the architects of the American heroin network and a partner of Luciano is well known and powerful New York mafia boss, Joseph "Joe Bananas" Bonanno, the patriarch of the Bonanno crime family, who along with the assistance of his cousin, Buffalo crime family boss Stefano "The Undertaker" Magaddino led the American mafia's expansion into Canada. Bonanno's and Magaddino's crime families in New York and Buffalo opened up Montreal and Toronto in the 1950s as satellite groups or individual operations connected with the famous French Connection, but eventually the satellite groups would grow into their own powerful crime families and control massive narcotics distribution networks that still operate even today, all of the narcotics networks mentioned help destroy the myth that Charlie Luciano and La Cosa Nostra were against narcotics. When Cuban president Fulgencio Batista y Zaldivar was eventually overthrown by Fidel Castro in 1959, the mob had to look elsewhere for a landing and storage facility for their narcotics shipments.

Сигел жағдайы

Гавана конференциясының келесі мәселесі Лански оны «Сигел жағдайы» деп атады. 1930 жылдардың ортасында Нью-Йорк пен Чикаго қылмыстық отбасылары батысқа жіберілді. Олар Лос-Анджелесте және Невададағы тікелей эфирде тікелей ставкалар қызметін құруға және бақылауға, сондай-ақ Мексикадан есірткі тасымалдарын қадағалауға жіберілді. Біршама уақыттан кейін Бенджамин «Багси» Сигел Голливудтың ең әсем топтарында танымал және көзге түсетін тұлғаға айналды. «Фламинго» қонақ үйі Голливуд түнгі клубының иесі және «The Hollywood Reporter» басылымының негізін қалаушылардың бірі Билли Уилкерсонның туындысы болды. 1940 жылдардың ортасына қарай ол әлі толыққанды аяқталмаған еді. Осы «Фламинго» қонақ үйі жобасы Сигелдің мақсатына айналды. Сигел өзінің көп жылдық досы және серіктесі Мейер Ланскиді Нью-Йорк пен Чикаго қылмыстық басшыларын осы жобаға инвестиция салуға көндіруге көмектесуге сұрады. Сигел басшыларға қонақ үй мен казино ақылға қонымды және табысты инвестиция болады деп уәде берді. «Фламинго» жобасы бірден қиындықтарға тап болды. Сигел өзінің сүйіктісі Вирджиния Хиллді жобаны бақылаушы етіп тағайындады. Осының салдарынан мердігерлер Сигелден ұрлық жасады. Олар оған бір күні материалдарды сатса, түнімен құрылыс алаңынан ұрлап, келесі күні қайтадан сататын. «Фламинго» жобасына Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі құрылыс шабуылынан материалдар мен еңбекақының өсуі де әсер етті. Қорытындысы, 1,5 миллион долларға бағаланған жоба ақырында 6 миллион долларға жетеді. Жағдайды одан да нашар қылған нәрсе – басшылар Сигел мен Хиллдің жоба ақшасын ұрлағанын күдіктенді. Лански мен басшылар Хиллдің Швейцарияның Цюрих қаласына жиі сапар шешіп, банк шоттарына ақша салып жүргенін анықтады. Олар Сигелдің ақшаны жымқырып, «Фламинго» сәтсіз аяқталса елден қашып кетуі мүмкін деп күдіктенді. Талқылаудан кейін делегаттар Сигелді өлімге кесуге дауыс берді. Делегаттар келісімшартты бақылауға «Чикаго отрядының» кеңесшісі Чарльз «Триггер Хэппи» Фишеттиді тағайындады. Нақты оқ ату Жек Драгнаға жүктелді, ол Лос-Анджелестегі қылмыстық отбасының басшысы болды. Сигелді жек көретін Драгна келісімшартты мафиялық оқшы Джон «Франки» Карбоға берді, ол Луккезе қылмыстық отбасының сарбазы болды. Соңғы сәтте Сигелге кешірім жасалды. Жарым-жартылай аяқталған «Фламинго» 26 желтоқсанда ашылуға жоспарланған еді. Сигелдің көп жылдық досы Лански делегаттарды қонақ үйдің ашылуында қалай жұмыс істейтінін көруге көндірді. Делегаттар келісіп, Рождество күніне демалыс алды. Делегаттар көп ұзамай «Фламинго» ашылу кешінің сәтсіз аяқталғанын білді. Ашуға буған мафиозилер Сигелдің басын талап етті. Лански оларды күтуге қайтадан көндірді. Ол Сигелдің казиноны құтқарып, ақша таба алатынын айтты. Екі аптадан кейін «Фламинго» құрылыс жұмыстарын жалғастыру үшін жабылды. Аяқталған қонақ үй бірнеше айдан кейін ашылды. «Фламинго» шағын пайда таба бастады, бірақ мафия инвесторлары ақыры Сигелге шыдамынан айырылды. 1947 жылдың 20 маусымында Сигел Лос-Анджелестегі Хиллдің үйінде жалғыз отырып, қонақ бөлмесінің терезесінен газет оқып отырды. Әскери M1 карабинімен қаруланған бір адам бұталардан шығып, бөлмеге төрт оқ атты. Сигелдің басына екі оқ, денесіне екі оқ тиді және ол дереу қайтыс болды.

The next item on the agenda at the Havana Conference was what Lansky called the "Siegel Situation". In the mid 1930s, the New York and Chicago crime families had been sent west to establish and oversee a race wire service, gambling activities in Los Angeles and Nevada, and supervise narcotics shipments from Mexico. In a short while, Benjamin "Bugsy" Siegel had become a popular and visible figure in Hollywood's most glamorous circles. The Flamingo Hotel was the creation of Billy Wilkerson, a Hollywood nightclub owner and one of the founders of The Hollywood Reporter. By the mid 1940s, it was still unfinished. This Flamingo Hotel project became Siegel's obsession. Siegel persuaded his longtime friend and business associate Meyer Lansky to help him sell New York and Chicago crime bosses on investing in this project. Siegel promised the bosses that the hotel and casino would be a smart and profitable investment. The Flamingo project immediately ran into problems. Siegel appointed his girlfriend Virginia Hill as a project overseer. As a result, contractors were stealing from Siegel. They would sell him materials one day, then steal them from the building site at night, then resell them to him the next day. The Flamingo project was also impacted by the rising cost of materials and labor from the post World War II building boom. The bottom line was that a project projected to cost $1.5 million would eventually reach $6 million. To make matters worse, the bosses suspected Siegel and Hill of stealing project money. Lansky and the bosses had discovered that Hill was taking frequent trips to Zürich, Switzerland and depositing money in a bank account. They suspected that Siegel was skimming money and might flee the country if the Flamingo failed. Following a discussion, the delegates voted to execute Siegel. The delegates assigned Chicago Outfit consigliere, Charles "Trigger Happy" Fischetti to oversee the contract. The actual hit would be given to Jack Dragna, the Los Angeles crime family boss. Dragna, who despised Siegel, then gave the contract to Mob hitman, John "Frankie" Carbo, a Lucchese crime family soldier. At the last moment Siegel got a reprieve. The partly completed Flamingo was scheduled to open December 26. Longtime Siegel friend Lansky convinced the delegates to see how the hotel did in its opening. The delegates agreed, and then took a break for Christmas Day. The delegates soon learned that the Flamingo opening night was a flop. The enraged mobsters demanded Siegel's head. Lansky again convinced them to wait. He argued that Siegel could still save the casino and make money. After two weeks, the Flamingo closed to resume construction. The completed hotel opened a few months later. The Flamingo started making a small profit, but the Mafia investors had finally lost patience with Siegel. On June 20, 1947, Siegel was home alone at Hill's mansion in Los Angeles reading a newspaper by a living room window. A gunman with a military M 1 carbine rose up from the bushes and fired four shots into the room. Siegel was hit twice in the head and twice in the torso and died instantly.

Лакки мен Дон Вито

Гавана конференциясының соңында Лучано мен Дженовезе арасындағы шиеленіс, Мартин Гош пен Ричард Хаммердің "Бақытты Лучаноның соңғы өсиеттері" кітабында айтылғандай, қайнау нүктесіне жеткен. Лучаномен "Националь" қонақ үйіндегі бөлмесінде кездескен Дженовезе, АҚШ үкіметі Лучаноның Кубада екенін біліп, Куба үкіметіне оны елден шығарып салу үшін қысым көрсетіп жатқанын айтты. Лучано Италияға қайтуға мәжбүр болғандықтан, ол Лучано отбасының басшылығын Дженовезеге беріп, зейнетке шығуы керек еді. Дженовезе АҚШ үкіметіне Кубадағы оның болуы туралы хабарлаған деп сенген Лучано ақыры шыдамады. Ол Дженовезені ұрып-сапты, тіпті үш қабырғасын сындырды; Вито үш күн бойын қайтадан саяхатқа шыға алмады. Дженовезе жағдайы жақсарған соң, Лучано мен Анастасия оны АҚШ-қа ұшақпен жіберді. Лучано сондай-ақ, егер ол осы оқиғаны ешкімге айтса, Дженовезені өлтіретінін ескертті. 1947 жылдың ақпан айында Нью-Йорк газеттері Лучаноның Кубада екенін білді. АҚШ-тың есірткі қызметінің жетекшісі Гарри Анслингер (Лучано оны "сол шалақ Басслингер" деп атаған) Кубадан Лучаноны Италияға депортациялауды талап етті. Анслингердің сөзіне қарағанда, Лучано АҚШ-қа героиннің көптеп келуіне кінәлі. Куба бұл талапқа келіспеген соң, Анслингер мәселені президент Гарри С. Трумэнге жеткізді. АҚШ үкіметі Лучано аралда тұрғанда Кубаға медициналық жабдықтардың барлық жөнелтілімін тоқтатты. Ақпан айының соңында кубалықтар мойынсұнып, Лучаноны тұтқындап, Италияға қайтарып жіберді. Ұшақ Италияға қонғанда, итальяндықтар Лучаноны тұтқындады, бірақ көп ұзамай босатты. Лакки Лучано 1962 жылдың 26 қаңтарында Италияның Неаполь әуежайында кинопродюсер Мартин Гошты күтіп алу кезінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Мартин Гош Лучаноға автобиографиялық сценарий жазуға көмектескен, бірақ Мафия комиссиясы фильмнің түсірілуіне рұқсат бермеді. Гош Ричард Хаммермен бірлесіп, 1975 жылы осы сценарий негізінде "Бақытты Лучаноның соңғы өсиеттері" кітабын жазды. Лучаноның көп жылдық серігі және ақыры қарсыласы болған Вито Дженовезе 1969 жылы Атлантадағы федералды түрмеде табиғи өліммен көз жұмды. Лучано мен Дженовезе Нью-Йорктегі бір мақбарада бір-бірінен 100 фут қашықтықта жерленген.

At the end of the Havana Conference, the tension between Luciano and Genovese allegedly reached a boiling point, according to "The Last Testament of Lucky Luciano", by Martin Gosch and Richard Hammer. Meeting with Luciano in his room at the Hotel Nacional, Genovese told him that the U. S. government knew that Luciano was in Cuba and was pressuring the Cuban Government to expel him. Since Luciano was going to have to return to Italy, he should turn over leadership of the Luciano Family to Genovese and retire. Positive that Genovese had tipped off the US government to his presence in Cuba, Luciano finally snapped. He proceeded to beat Genovese and eventually broke three of his ribs; it was three days before Vito could travel again. When Genovese felt better, Luciano and Anastasia put him on a plane to the States. Luciano also threatened to kill Genovese if he ever mentioned this incident to anyone. In February 1947, the New York City papers got wind of the fact that Luciano was in Cuba. U. S. drug agent Harry Anslinger (called "that S. O. B Asslinger" by Luciano) demanded that Cuba deport Luciano to Italy. Anslinger claimed that Luciano was behind the recent surge of heroin into the United States. When Cuba refused to comply, Anslinger took his case to President Harry S. Truman. The U. S. government then halted all shipments of medical supplies to Cuba while Luciano was still on the island. Later in February, the Cubans caved in; they arrested Luciano and sent him back to Italy. When his plane landed there, the Italians arrested Luciano, but released him soon after. Lucky Luciano died on January 26, 1962, of a heart attack at the Naples, Italy airport while picking up movie producer Martin Gosch. Martin Gosch had helped Luciano write an autobiographical screenplay, but the Mafia Commission wouldn't allow the film to be made. Gosch along with Richard Hammer used the screenplay to write the book "The Last Testament of Lucky Luciano" in 1975. Luciano's longtime associate and eventual nemesis, Vito Genovese, died a natural death in the Atlanta Federal Penitentiary in 1969. Luciano and Genovese are buried 100 feet from each other in the same cemetery in New York.

Гавана конференциясына қатысушылар

1946 жылғы 20 желтоқсанда Кубаның Гавана қаласындағы Националь қонақ үйінде өткен Гавана конференциясына қатысқан ұйымдасқан қылмыс жасаған тұлғалардың тізімі.

Үй иелері

Чарли "Лакки" Лучано, бұрынғы Лучано отбасының басшысы, бұрынғы төраға, Комиссияның негізін қалаушы және мүшесі. Лучано Италияның Неаполь қаласында өмір сүрді. Кездесуден кейін ол АҚШ-тың босс атанды. Майер "Кішкентай адам" Лански, еврей синдикатының басшысы, Америкадағы итальян мафиясы үшін қаржы және құмар ойындары жөніндегі жетекші кеңесші, сондай-ақ казино операцияларының алдыңғы шебіндегі тұлға (Лас-Вегас, Куба, Багам аралдары).

Нью-Йорк пен Нью-Джерси делегациясы

Фрэнк "Премьер-министр" Костелло, Лучано отбасының басшысы, Комиссия мүшесі. Гаурино "Уилли Мур" Моретти, Лучано отбасының орынбасары. Сальваторе "Папа" Пеллегрино, Лучано отбасының консильери және болашақ басшы. Вито "Дон Вито" Дженовезе, Лучано отбасының капорежимі және болашақ басшы. Джузеппе "Джо Адонис" Дото, Лучано отбасының капорежимі. Энтони "Кішкентай Оги Пизано" Карфано, Лучано отбасының капорежимі. Мишель "Биг Майк" Миранда, Лучано отбасының капорежимі және болашақ консильери. Альберт "Ақымақ Шапқыр" Анастасия, Мангано отбасының орынбасары және болашақ басшы. Жозеф "Джо Бананас" Бонанно, Бонанно отбасының басшысы, Комиссияның негізін қалаушы мүшесі. Гаэтано "Томми Браун" Луччезе, Гаглиано отбасының орынбасары және болашақ басшы. Джузеппе "Ақсақал" Профаси, Профаси отбасының басшысы, Комиссияның негізін қалаушы мүшесі. Джузеппе "Толпақ Джо" Маглиокко, Профаси отбасының орынбасары.

Чикаго делегациясы

Энтони "Джо Бэттерс" Акардо, Чикаго ұйымының басшысы, Комиссия мүшесі. Чарльз "Триггер Хэппи" Фишетти, Чикаго ұйымының кеңесшісі. Сэм Джанкана, Чикаго ұйымының алдыңғы қатарындағы басшысы.

Буффало делегациясы

Стефано "Андертакер" Магаддино, Буффало отбасының басшысы, комиссия мүшесі.

Жаңа Орлеан делегациясы

Карлос "Кішкентай Адам" Марчелло, Нью-Орлеан отбасының басшысы (кейбір қылмыстық тарихшылар оның осы кездегі лауазымын жоққа шығарады).

Тампа делегациясы

Санто "Луи Сантос" Трафиканте-младший, Тампа отбасының капорежимі, 1946 жылы Гаванаға көшіп, Ла Коза Ностра және Тампа отбасының казинолары мен бизнес мүдделерін қадағалау үшін, болашақ Тампа отбасының боссы ретінде жұмыс істеді.

Қосымша ескерту

Лучано Вито Дженовезенің Кубада қай жерде екенін АҚШ үкіметіне хабарлағанын білгенімен, 1947 жылғы ақпан айында Нью-Йорк қаласы газеттеріне Лучаноның Кубадағы орналасқан жерін "Джо Бананас" Бонанно ашқанын білуге ол үлкермеді. Жозеф Бонанно – өте құрметті және қаупетті Дон еді, ол аяусыз, амбициялы және бұрынғы бастығы мен ұстазы Сальваторе Маранцано сияқты "капо ди тутти капи" (барлық басшылардың бастығы) атағын алуға талпынды. Бұл Жозеф Бонанноның сатқындығы туралы ақпаратты ФБР-дің бұрынғы агенты Уильям Ромер алды, оған бұл ақпаратты ФБР-дегі бірнеше бұрынғы әріптестері жеткізді. Билл Ромер бұл туралы 1990 жылы жарық көрген "Крест әкелер соғысы" атты кітабының 132-42 беттерінде толыққанды баяндады.

Танымал мәдениетте

"Құда әкесі" фильмінің екінші бөлімінде Майкл Корлеоне Гаванаға басқа бірнеше мафия басшыларымен кездесу үшін барғанда Гавана конференциясына сілтеме жасалған. "Багси" фильмінде Бугси Сигельді өлімге кесу мәселесі бойынша шешуші пікірсайыс және шешім де Националь қонақ үйінде болды.