Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеңіл жаяу әскер немесе жеңіл ат әскері – әскери термин.
Light infantry or light cavalry soldier
the military term
Скирмишерлер – жеңіл жаяу әскер немесе жеңіл ат әскерінен құралған, авангард, флангтық күзет немесе артынан күзет ретінде орналастырылатын әскерлер. Олар көбінесе қақтығыс шебінде орналасады, бұл дәстүрлі шепке қарағанда тереңдігі мен ені жағынан әлдеқайда кеңірек, жайылған құрама. Олардың мақсаты – жауды жеңіл немесе сирек шайқас арқылы мазақтау, олардың қозғалысын тежеу, шабуылдарын бұзу немесе олардың рухын құлатқан. Мұндай тактикалар жиынтығы – қақтығыс тактикасы деп аталады. Жеңіл, шешілмейтін шайқастарды қақтығыс деп атайды, тіпті ауыр әскерлер қатысқан жағдайларда да. Скирмишерлер уақытша бөлінген тұрақты әскер бөлімдері немесе осындай төмен деңгейдегі, ретсіз соғыс тактикасына арнайы дайындалған және қаруланған бөлімдер болуы мүмкін. Жеңіл жаяу әскер, жеңіл ат әскері және ретсіз әскерлер көбінесе қақтығыс тактикасына маманданған. Скирмишерлердің ашық құрамалары мен аз саны оларға тұрақты күштерге қарағанда артық жылдамдық береді, бұл оларға тек қолайлы жағдайларда, жақсы позициядан немесе жер бедерін пайдаланып, жаудың басым күштерінен тез қашуға мүмкіндік береді. Басты әскерді жаудың күтпеген шабуылынан қорғауда маңызды болғанымен, скирмишерлер ауыр жаяу әскерден немесе ауыр ат әскерінен жерді басып алуға немесе қорғауға тиімсіз. Қазіргі заманда, мұндай ауыр әскерлердің қажеттілігі болмағандықтан, барлық жаяу әскер скирмишерлерден ажыратылмайды, ал термин сарбаздың жеке класы ретіндегі бастапқы әскери мағынасын жоғалтты, бірақ қақтығыс жауынгерлік рөл ретінде кең таралған.
Skirmishers are light infantry or light cavalry soldiers deployed as a vanguard, flank guard or rearguard to screen a tactical position or a larger body of friendly troops from enemy advances. They are usually deployed in a skirmish line, an irregular open formation that is much more spread out in depth and in breadth than a traditional line formation. Their purpose is to harass the enemy by engaging them in only light or sporadic combat to delay their movement, disrupt their attack, or weaken their morale. Such tactics are collectively called skirmishing. A battle with only light, relatively indecisive combat is often called a skirmish even if heavier troops are sometimes involved. Skirmishers can be either regular army units that are temporarily detached to perform skirmishing or specialty units that are specifically armed and trained for such low level irregular warfare tactics. Light infantry, light cavalry, and irregular units often specialize in skirmishing. Skirmishers' open formations and smaller numbers can give them superior mobility over the regular forces, allowing them to engage only on favorable terms, taking advantage of better position or terrain, and quickly withdrawing from any threat of superior enemy forces. Though often critical in protecting the main army from sudden enemy advances, skirmishers are poor at taking or defending ground from heavy infantry or heavy cavalry. In modern times, following the obsolescence of such heavy troops, all infantry has become indistinguishable from skirmishers, and the term has effectively lost its original military meaning as a distinct class of soldier, although skirmishing as a combat role is commonplace.
Ежелгі тарих
Ежелгі соғыстарда жауынгерлер садақ, найза, линва және кейде жеңіл қалқандарды алып жүретін. Олар жеңіл қаруланған, аз броняланған жеңіл жаяу әскер ретінде негізгі майдан шебінің алдында шапқылап, жебе, тас немесе найза лақтырып, қарсылас негізгі күштер соқтығысқанға дейін негізгі майдан шебінің артына шегінуі мүмкін еді. Шабуылдың мақсаты – негізгі шайқасқа дейін жаудың құрамаларын шатастыру және қарсылас жаяу әскерін мерзімінен бұрын шабуылға итермелеу, осылайша олардың ұйымын бұзу. Шабуылшылар достық кавалерия болмаған жағдайда қарсылас сарбаздарды қоршау үшін де тиімді қолданылуы мүмкін. Алдын ала шайқас аяқталғаннан кейін, шабуылшылар негізгі шайқасқа қатысып, жаудың қатарына оқтар жаудыратын немесе қысқа қанжарлармен немесе қылыштармен қолмақша шайқасқа түсетін. Олардың жылдамдығы, әсіресе орманды немесе қалалық аймақтарда, барлау үшін де құнды болды. Классикалық Грецияда шабуылшылар бастапқыда төмен мәртебелі болды. Мысалы, Геродот б.з.д. 479 жылғы Платея шайқасы туралы айта келіп, Спарта армиясының 35 000 жеңіл қаруланған гелоттарды 5 000 гоплитке қарсы қойғанын атап өтті, бірақ шайқас туралы баяндамасында олар туралы ештеңе айтылмаған. Грек тарихшылары көбінесе оларды мүлдем елемеген, өйткені толық қаруланған гоплитке қарағанда жеңіл қаруланған жауынгерге қарулану әлдеқайда арзан болды. Шындығында, кейбіреулері тіпті шайқасқа тастармен ғана қаруланып шығарды. Шабуылшылардың төмен мәртебесі қоғамның кедей топтарының төмен мәртебесін көрсетеді. Бұған қоса, шабуылдап, қашу тактикасы гректердің батырлық туралы идеалына қайшы келді. Платон шабуылшыға «ұятсыз қашуды» жақтауға мүмкіндік берді, бірақ оны ізгілік құндылықтардың бұрмалануы деп айыптады. Дегенмен, шабуылшылар маңызды жеңістерге қол жеткізді, мысалы, б.з.д. 426 жылы афиналықтардың Этолиялық найзашылар қолынан жеңілуі және сол соғыста Сфактерия шайқасындағы афиналықтардың жеңісі. Галлияда садақ белгілі бір позицияны қорғау үшін қолданылды. Кельттердің 279 жылғы Грецияға жасаған шапқыншылығы кезінде шабуылшылардың жетіспеуі оларға қымбатқа түсті, өйткені олар Этолиялық шабуылдау тактикасына қарсы әлсіздік танытты. Тракиялықтар шабуылдау соғысы тактикасымен әйгілі болды және көне замандағы грек азаматтық соғыстарында бірнеше рет жалдамалы әскер ретінде қызмет етті. Пуникалық соғыстарда римдік және карфагендік армиялардың ұйымдасқандығы әртүрлі болғанына қарамастан, екеуі де негізгі армияларды қорғау үшін шабуылшыларды пайдаланды. Рим легиондарында жаумен римдік ауыр жаяу әскері соқтығысқанға дейін шабуылдайтын арнайы жаяу әскер тобы – велиттер болды, ал карфагендіктер шабуылшыларын Карфаген империясының жергілікті халықтарынан жалдады. Республиканың соңғы және империяның алғашқы кезеңдеріндегі рим армиясы азаматтар легиондарын толықтыру үшін шабуылшылар ретінде әрекет ету үшін жиі шетелдік көмекші әскерлерді жалдады.
In ancient warfare, skirmishers typically carried bows, javelins, slings and sometimes light shields. Acting as light infantry with their light arms and minimal armour, they could run ahead of the main battle line; release a volley of arrows, sling stones, or javelins; and retreat behind their main battle line before the clash of the opposing main forces. The aims of skirmishing were to disrupt enemy formations by causing casualties before the main battle and to tempt the opposing infantry into attacking prematurely, thus throwing their organization into disarray. Skirmishers could also be effectively used to surround opposing soldiers in the absence of friendly cavalry. Once preliminary skirmishing was over, skirmishers participated in the main battle by shooting into the enemy formation, or they joined in melée combat with daggers or short swords. Their mobility made skirmishers also valuable for reconnaissance, especially in wooded or urban areas. In Classical Greece, skirmishers originally had a low status. For example, Herodotus, in his account of the Battle of Plataea of 479 BC, mentioned that the Spartan Army fielded 35,000 lightly armed helots to 5,000 hoplites, but there is no mention of them in his account of the fighting. Often, Greek historians ignored them altogether, It was far cheaper to equip oneself as lightly armed than a fully armed hoplite. Indeed, it was common for the lightly armed to go into battle equipped with stones. The low status of skirmishers reflected the low status of the poorer sections of society that made up skirmishers. Additionally, hit and run tactics went against the Greek ideal of heroism. Plato gives the skirmisher a voice to advocate "flight without shame" but only to denounce it as an inversion of decent values. Nevertheless, skirmishers then chalked up significant victories, such as the Athenian defeat at the hands of the Aetolian javelin men in 426 BC and, during the same war, the Athenian victory at the Battle of Sphacteria. Among the Gauls, likewise, the bow was employed to defend a fixed position. The Celts' lack of skirmishers cost them dearly during the Gallic Invasion of Greece of 279 BC when they found themselves helpless in the face of Aetolian skirmishing tactics. Thracians were famous for their skirmish war tactics and offered their services as mercenaries more than once in the Greek civil wars in ancient times. In the Punic Wars, despite the Roman and Carthaginian armies' different organisations, both had the role for skirmishers as screening the main armies. The Roman legions had a specialised infantry class, Velites, which acted as skirmish troops who engaged the enemy before the Roman heavy infantry made contact, and the Carthaginians recruited their skirmishers from the native peoples across the Carthaginian Empire. The Roman army of the late republican and early imperial periods frequently recruited foreign auxiliary troops to act as skirmishers to supplement the citizen legions.
Орта ғасырлар
Орта ғасырдағы шайқасшылар көбінесе арбалет немесе ұзын садақпен қаруланған қара халықтан болатын. 14-шы ғасырда, кастилиялық аристократияның ауыр атты әскері ұзақ уақыттан бері оларды жек көргенімен, арбалетшілер португалдықтардың Альжубаррота шайқасындағы жеңісіне зор үлес қосты. Сол сияқты, ағылшын садақшылары Креси шайқасында француздың ауыр атты әскерін жеңуде маңызды рөл атқарды. Келесі ғасырда олар Ажинкур шайқасында да сол жетістікті қайталады. Мұндай оқиғалар орта ғасырлық атты әскерінің, әсіресе ауыр атты әскерінің басымдығының аяқталуының бастамасы деп есептелді.
Medieval skirmishers were generally commoners armed with crossbows or longbows. In the 14th century, although long held in disdain by the aristocratic Castilian heavy cavalry, the crossbowmen contributed greatly to the Portuguese victory at the Battle of Aljubarrota. Similarly, English archers played a key role in the English victory over French heavy cavalry at the Battle of Crécy. In the next century, they largely repeated that feat at the Battle of Agincourt. Such disasters have been seen as marking the beginning of the end of the dominance of medieval cavalry in general and of the heavy cavalry in particular.
Америка
Жеті жылдық соғыс және Америка революциялық соғысы – қазіргі заманғы мылтықтың соғысқа маңызды үлес қоса бастаған екі ерте кезеңдегі қақтығыстар еді. Оқ ату жылдамдығы төмен болғанымен, ұзақ қашықтықтағы жоғары дәлдігі сол кездегі тұрақты әскерлер кеңінен қолданған тегіс ұңғылы мылтықтан артықшылықтар берді. Екі соғыста да көптеген американдық шекара тұрғындары жасақ құрамында қызмет етті. Америка революциялық соғысы кезіндегі Континенттік армияға Минутмендер сияқты жалдамалы әскерлер көмектесті, олар сол кездегі әдеттегі ашық алаңдағы шайқастардың орнына, жасырын орындардан оқ жауып, шабуылдау тактикасын қолданды. Олардың тактикасына үндістермен (Native Americans) күресте алған тәжірибелері әсер етті. Жасақ әскерлері шабуылдау ролінде Коупенс шайқасында ерекше тиімді болды. Джеймс Фенимор Купердің «Соңғы мохикандар» романындағы Натти Бэмппо кейіпкерін француздар оның ұзын мылтықты шебер қолдануы үшін «La Longue Carabine» деп атады, бұл мылтық колониялықтар арасында кең таралған еді.
The Seven Years' War and American Revolutionary War were two early conflicts in which the modern rifle began to make a significant contribution to warfare. Despite its lower rate of fire, its accuracy at long range offered advantages over the smoothbore musket, then commonly used by regular armies. In both wars, many American frontiersmen served in the militia. The Continental Army during the American Revolutionary War was assisted by such irregular troops, such as the Minutemen, who engaged in skirmishing tactics by firing from cover, rather than in the open field engagements that were customary at the time. Their tactics were influenced by experiences in fighting Native Americans. Militia in a skirmish role was particularly effective in the Battle of Cowpens. The character of Natty Bumppo in James Fenimore Cooper's novel The Last of the Mohicans was notably called La Longue Carabine by the French because of his skill with the long rifle, which was common among the Colonials.
Наполеон соғыстары
Наполеон соғыстары кезінде шайқасшылар шайқастарда маңызды рөл атқарды; олар жаудың негізгі күшін тығыз қатарларына ату арқылы бұзуға тырысты және жау шайқасшыларының дос әскерлерге соққы беруіне жол бермеді. Шайқасшылар көбінесе ашық түзілісте шайқасқандықтан, ағаштар, үйлер, мұнаралар және осы сияқты нысаналардың артына жасырынып, шағын қарулар мен артиллерия отына тиімсіз нысана болатын. Мұндай тактика оларды кавалерияға осал қылды. Кейбір шайқасшылар кавалерияны тоқтату үшін швель де фриз орнату арқылы шағын саперлік міндеттерді орындады. Жаяу әскердің негізгі күшін қорғап, алдын ала тексеруші шайқас күштерінің маңызы соншалықты артты, осыдан Еуропаның ірі елдерінің барлығы арнайы шайқас жасақтарын құрды. Мысалға, неміс егерлері (Jäger), француз вольтижерлері (voltigeurs) және британдық мергендері (riflemen). 18 ғасырдың соңында мушкеттер жаяу әскердің басты қаруы болды, бірақ британ армиясы американдық революциялық соғыс кезінде мылтықтың маңыздылығын білді және одан кейін дереу оны сынақтан өткізе бастады, нәтижесінде Бейкер мылтығы пайда болды. Мушкетке қарағанда қайта зарядтау ұзаққа соққанмен және өндірісі қымбат болса да, ол әлдеқайда дәл болды және Пиреней соғысында өзін бағалы екенін дәлелдеді. Соғыс бойы британдық мергендер француз әскерінің офицерлерін және сержанттарын мушкеттен тыс қашықтықтан таңдап алып, жоя алатын болды. 1812 жылғы соғыста американдық мергендер британдық қатардағы жарақаттарға қайтадан үлес қосты, бірақ британдық жеңіл жаяу әскерінің жаңа тактикасына да қарсы тұруға мәжбүр болды. Осы соғыстардың тәжірибесінен туындаған салдар, тек шайқасшылар қолданған тактиканы қабылдау үшін қатардағы әскерлерді оқытуға бағытталған үрдіс пайда болды.
During the Napoleonic Wars, skirmishers played a key role in battles; they attempted to disrupt the main enemy force by firing into their close packed ranks and to prevent enemy skirmishers from doing the same to friendly troops. Because skirmishers generally fought in open order, they could take cover behind trees, houses, towers and similar items, thereby presenting unrewarding targets for small arms and artillery fire. Such tactics often made them vulnerable to cavalry. Some skirmishers had a minor sapper role by placing cheval de frise to deter cavalry. A skirmish force screening the main body of infantry became so important to any army in the field that eventually, all major European powers developed specialised skirmishing infantry. Examples included the German Jäger, the French voltigeurs and the British riflemen. Muskets were the predominant infantry weapon of the late 18th century, but the British Army learned firsthand of the importance of rifles during the American Revolutionary War and began experimenting with them shortly thereafter, resulting in the Baker rifle. Although slower to reload and more costly to produce than a musket, it was much more accurate and proved its worth during the Peninsular War. Throughout the conflict, British riflemen could selectively target and eliminate the officers and NCOs of French forces from outside musket range. During the War of 1812, American riflemen again contributed to British casualties but also had to contend with the revised British light infantry tactics. A consequence of those wars' experiences was a trend to training line troops to adopt tactics that had been used only by skirmishers.
Америка Азаматтық соғысы
Генерал Джон Уоттс де Пейстердің "Жаңа американдық тактика" трактаты қақтығыс шебін жаңа ұрыс шебі етуді жақтады, бұл сол кезде революциялық идея болатын. Американдық Азамат соғысы кезінде атты әскерлер жиі аттан түсіп, мақсатқа қарай жылжып келе жатқан жау әскерлерін тоқтату үшін қақтығыс шебін құрады. Мысалы, Геттисбург шайқасының бірінші күні бригадалық генерал Джон Бьюфорд басқарған Одақ атты әскерлерінің іс-қимылы. Қақтығыс шебі жаудың барлау миссияларын қиындату үшін де қолданылды, олардың барлаушыларын ұстау арқылы тиімді ақпарат алуын болдырмады, сондай-ақ оларды күш жұмсауға мәжбүр етті.
The treatise New American Tactics, by General John Watts de Peyster, advocated making the skirmish line the new line of battle, which was then a revolutionary idea. During the American Civil War, cavalrymen often dismounted and formed a skirmish line to delay enemy troops who were advancing toward an objective. An example was the action of the Union cavalrymen led by Brigadier General John Buford on the first day of the Battle of Gettysburg. Skirmish lines were also used to harass enemy probing missions, hampering the other force from gaining an effective intelligence picture by engaging their scouts, and likewise forcing them to deploy.
Соңғы заманауи кезең
XIX ғасырдың соңына қарай, қатарласып шайқасу тұжырымының маңызы төмендеді. Ауыр жаяу әскерлер жойылды, ал барлық жаяу әскерлер дерлік жедел қимылдаушы шабуылшыларға айналды. Бұл термин қолданыстан шығып қалған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол майданды барлау экранымен байланысты болды, олар негізінен қазіргі заманғы шабуылдық шептер еді. Америка Азамат соғысында болғандай, жаяу әскер шабуылдық шебінің басты міндеті – бас күштің алға жылжуын қамтамасыз ету және жаудың барлау әрекеттерін қиындату болды. Қазіргі заманғы соғыстың механикалық түрге өтуімен жаяу әскер шабуылшыларының рөлі шамалы дәрежеде жеңіл атқыштармен біріктірілді, себебі мамандандырылған барлау машиналарындағы атты барлаушылар маневр кезінде ірі құрамаларды тексеру және өздерінің барлаулық іс-қимылдарын жүргізу міндетін алды.
By the late 19th century, the concept of fighting in formation was on the wane. Heavy infantry had disappeared, and all infantry effectively became skirmishers. The term has become obsolete, but as late as World War I, it continued to be associated with battlefield reconnaissance screens, which are essentially modern skirmish lines. As in the American Civil War, the primary role of the infantry skirmish line was to screen the advance of a parent force and to disrupt the enemy's own reconnaissance efforts. With the mechanization of modern warfare, the role of infantry skirmishers was more or less combined with those of light cavalry, as mounted scouts in specialized reconnaissance vehicles took over the responsibility of screening large formations during maneuvers, in addition to conducting their own probing actions.
Салқын соғыс және одан кейінгі кезеңдер
Кейбір заманауи әскери бөлімдер әлі күнге дейін жеңіл және ауыр қаруланған бөлімшелерді бірлесіп қолданады. Мысалы, Кеңес Армиясы жиі жеңіл қаруланған мотоатқыштар полктерін мотоатқыштар дивизиясының қанаттарында немесе екінші бағыттарында алдын ала шабуылға жіберетін, ал ең ауыр бөлімдер, ең ауыр бронетехникамен қолданып, дивизияның басты күші ретінде шайқасатын. Қазіргі АҚШ армиясында ауыр механикаландырылған және бронетехникалық бөлімдермен жұмыс істейтін жылдам орналасатын Stryker бригадалық жауынгерлік топтары бар, олардың негізгі жауынгерлік күшін M2 Bradley жаяу әскерін тасымалдау машинасы мен M1 Abrams танктері құрайды. Апартеидтік Оңтүстік Африканың әскери доктринасы жоғары жылдамдықты, жеңіл механикаландырылған күштерді пайдалануға баса мән берді, олар қарсыластың ауыр бронетехникалық және жаяу әскер бөлімдерін теңгерімнен шығарып, жылдам жер басып, қолайлы жағдай туғанға дейін шайқасқа түспейтін. Жеңіл қаруланған Оңтүстік Африка бөлімдері жылдам қимыл, қанаттарға шабуыл жасау және Оңтүстік Африка шекара соғысы кезінде Ангола және Куба күштерімен кездескенде өрттік күшінің жетіспеушілігін толықтыру үшін үздіксіз маневрлер арқылы жауды жаңылыстыру сияқты тактикаларды қолданды.
Some modern military units still use light and heavily armed units in conjunction. For example, the Soviet Army routinely deployed more lightly armed motorized rifle regiments as skirmishers on the flanks or secondary sectors of a motorized rifle division on the offensive, and the heaviest units, backed by the heaviest armour, would fight in the division's main effort. The modern US military has light rapid deployment Stryker brigade combat teams working with heavy mechanized and armored units, with tracked M2 Bradley infantry fighting vehicles and M1 Abrams tanks forming the primary combat force. Apartheid South Africa's military doctrine stressed the use of highly mobile, light mechanized forces that could cover ground swiftly while they kept heavier enemy armoured and infantry formations off balance and did not engage until the conditions were favourable. The lightly armed South African units used tactics such as rapid movement, flank harassment and confusing the enemy with continuous maneuvering to compensate for their inferiority in firepower when they were faced with Angolan and Cuban forces during the South African Border War.