Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының басшысы
Head of the British Army
Бас штабтың бастығы (CGS) 1964 жылдан бері Британ армиясының кәсіби басшысы лауазымы болып табылады. Бас штабтың бастығы Бас қолбасшылар комитетінің және Армия кеңесінің мүшесі; ол сонымен қатар Армия кеңесінің атқару комитетінің төрағасы. 1964 жылға дейін бұл лауазым Императорлық Бас штабтың бастығы (CIGS) деп аталатын. 1959 жылдан бері бұл лауазым Британ Қарулы Күштерінің кәсіби басшысы болып табылатын Қорғаныс штабының бастығына тікелей бағынады. Қазіргі Бас штабтың бастығы – генерал сэр Патрик Сандерс, ол 2022 жылдың маусым айында генерал сэр Марк Карлтон Смиттің орнын басып алды. 2024 жылы оның орнын қазіргі уақытта Қорғаныс штабының бас қолбасшысының орынбасары болып қызмет ететін генерал-лейтенант сэр Роланд Уокер алмастырады.
The Chief of the General Staff (CGS) has been the title of the professional head of the British Army since 1964. The CGS is a member of both the Chiefs of Staff Committee and the Army Board; he is also the Chair of the Executive Committee of the Army Board. Prior to 1964, the title was Chief of the Imperial General Staff (CIGS). Since 1959, the post has been immediately subordinate to the Chief of the Defence Staff, the post held by the professional head of the British Armed Forces. The current Chief of the General Staff is General Sir Patrick Sanders, who succeeded his predecessor, General Sir Mark Carleton Smith, in June 2022. In 2024, he will be replaced by Lieutenant General Sir Roland Walker, who is currently serving as the Deputy Chief of the Defence Staff.
Өмірбаян
Атақ сондай-ақ 1904 жылы Әскерлердің Бас қолбасшысының қайтысынан бастап, 1909 жылы Императорлық Бас штабтың бастығы тағайындалғанға дейінгі аралықта бес жыл бойы қолданылды. Бұл лауазымды генерал сэр Невилл Литтлтон және қысқа мерзімге фельдмаршал сэр Уильям Николсон атқарды. Лауазым болған кезеңде Бас штабтың бастығы Армия кеңесінің бірінші әскери мүшесі болып келді.
The title was also used for five years between the demise of the Commander in Chief of the Forces in 1904 and the introduction of Chief of the Imperial General Staff in 1909. The post was then held by General Sir Neville Lyttelton and, briefly, by Field Marshal Sir William Nicholson. Throughout the existence of the post the Chief of the General Staff has been the First Military Member of the Army Board.
Рөлдер
Бас қолбасшы бүкіл британдық армияны басқаруға жауапты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде генерал Брук стратегиялық мәселелерге және Біріккен штабтар арқылы американдық әріптестерімен қарым-қатынастарына баса назар аударды. Ол сондай-ақ жоғары дәрежелі командирлерді тағайындау және бағалау, әскери күштер мен жабдықтарды бөлу, сондай-ақ далалық командирлердің құрлықтағы операцияларын қолдау үшін тактикалық әуе күштерін ұйымдастырумен айналысты; одан бөлек, Лондонға көшірілген үкіметтеріне есеп беретін Францияның еркін күштері, поляктар, голландтар, бельгиялықтар және чехтардың әскери операцияларын бақылауда ұстау да оның басты міндеті болды. Брук өзінің орынбасарларына жауапкершілікті белсенді түрде жүктеді және әскери және Соғыс кеңсесінің саяси бөлімдері арасындағы дәстүрлі сенімсіздікке қарамастан, Соғыс министрі – алдымен Дэвид Маргессон, кейіннен сэр Джеймс Григгпен жақсы қарым-қатынаста болды.
The Chief was responsible for commanding the entire British Army. During the Second World War, General Brooke focused on grand strategy, and his relationships, through the Combined Chiefs of Staff with his American counterparts. He was also responsible for the appointment and evaluation of senior commanders, allocation of manpower and equipment, and the organisation of tactical air forces in support of land operations of field commanders; he also had primary responsibility for supervising the military operations of the Free French, Polish, Dutch, Belgian, and Czech units reporting to their governments in exile in London. Brooke vigorously allocated responsibilities to his deputies, and despite the traditional historical distrust that had existed between the military and the political side of the War Office, he got along quite well with his counterpart, the Secretary of State for War, first David Margesson and later, Sir James Grigg.