Австралияның Ұлы Бөлініс Жотасының жанындағы Жоғарғы Жазықтар
High Plains (Australia)
Австралияның Ұлы бөлініс қатарының жанындағы Жоғарғы жазықтар: табиғи жайылымдар, ұлттық саябақтар, мал өсіру тарихы. Географиялық аймақ туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы бөлгіш жотасына іргелес субөңір, Австралия
Sub region adjacent to the Great Dividing Range, Australia
Оңтүстік-шығыс Австралияның жоғары жазықтары – Ұлы бөлгіш жотасының бөлігі болып табылатын Австралия Альптерінде және олардың іргесіндегі, бірімен бірі жалғасқан аймақтардың жиынтығы. Бұл аймақтар ұзақ жылдар бойы, кейде 1830 жылдардан бастап, жазғы мал жаюға пайдаланылып келді. Бүгінде субөңірдің көп бөлігі ұлттық парктеріне айналдырылған.
The High Plains of south eastern Australia are a sub region, or more strictly a string of adjacent areas, in and adjacent to the Australian Alps, part of the Great Dividing Range. They were long used for summer grazing, in some cases since the 1830s. Much of the sub region are now national parks.
Орналасуы және ерекшеліктері
Терең шатқалдармен бөлінген, тозығы жеткен үстірттерден тұратын Биік жазықтар аймағы мал жаюға қолайлы жайылымдарды ұсынды. Биік жерлер табиғи шөпті жайылымдар болса, төменгі жерлердегі орман қоныс аударушылар тарапынан кесілді, олардың кейбіреулері мал жаюға лицензия алған, ал қалғандары жерді заңсыз игергендер еді. Мал қораларын қоршау үшін ғана қоршаулар қажет болды, себебі жаз айларында малдың орманға немесе тік шатқалдарға қашуға ниеті болмады. Дегенмен, суық ауа райы мен қардың басталуына дейін күзде малды жинау қажет болды, себебі олар шатқалдарға түсіп кетуі мүмкін. Егер қар тым ерте жауса немесе басқа да себептер болса, малдар жоғалып кетуі немесе жабайылануы мүмкін еді.
Consisting of a weathered plateau divided by deep gorges, the High Plains region provided natural paddocks. The higher areas were natural grassed pastures, and lower areas were cleared of the native forest by settlers, some of whom had grazing licenses while others were merely squatters. Fences were necessary only for stockyards, as during summer the cattle had no incentive to wander into the forests or down the steep gorges. However it was essential to muster the cattle in autumn before colder weather, and even snowfalls, drove them down into the gorges. If this happened because of unseasonably early snow, or other factors, the cattle might be lost or might go feral.
Еуропа тарихы
Малды осы жазғы жайылымдарға (яялаг мал өсіруі деп аталатын тәжірибе) айдап әкелу және қайтару ат мінезінің зор қиындықтарын тудырды. Осы аймақта ең оңай жолдар көбінесе аңғарлар емес, қырлармен өтеді. Ерте зерттеушілердің аңғарларды бастырып өту әрекеттері тік жартастарға соқты. Дегенмен, малды тар тік жолмен қырға көтерілуге көндіру үшін шеберлік пен қайраткерлік қажет болды. Мұндай жолдар тек ең берік дөңгелекті көліктерге ғана жарамды болды, ал бұқалармен жүк тасымалдау өте баяу және қауіпті болғандықтан, жүкті аттармен тасымалдау көбірек таралған. Австралияның көптеген танымал әңгімелері мен өлеңдері осы аймақта туған, соның ішінде Банжо Патерсонның "Қарлы өзеннен келген адам" поэмасы.
Droving cattle to and from these summer pastures (a practice known as yaylag pastoralism) presented enormous challenges of horsemanship. In this part of the world, the easiest trails normally follow the ridges, not the valleys. Attempts by early explorers to follow the valleys ended in sheer cliffs. However, persuading cattle to climb a narrow spur in order to follow a ridge route required skill and courage. Such routes were also unsuitable for all but the strongest wheeled vehicles, and slow and risky even for bullock drays, so pack horses were the more common way of transporting freight. Some of Australia's favourite stories and poems originated in this area, notably "The Man from Snowy River" by Banjo Paterson.