Дундуллимал – тарихи шаруашылық үй, Dubbo қаласының маңында орналасқан. Туристерге ашық, тойлар мен іс-шараларға жалданып, өңірлік тартымдылық орталығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үй-жай Обли Роудтағы Батыс жазылық зообақтан әрі орналасқан. Дуббо қаласының орталық бизнес ауданынан жүруге шамамен сегіз минут уақыт кетеді, ал мүлікке Трекер Райли велосипед жолы арқылы да қол жеткізуге болады. Ғимарат Ұлттық сенім қорының басқаруында және Дуббо аймағындағы маңызды туристік орынға айналды, ол елдің түкпір-түкпірінен көптеген келушілерді қызықтырады. Үй-жай сейсенбіден сенбіге дейін сағат 11:00-ден 15:00-ге дейін, сондай-ақ арнайы келісім бойынша басқа уақытта да (мысалы, мектеп сапарлары немесе автобус топтары үшін) ашық. Дундуллимал үйі мен аумағы тойларға, өнер көрмелеріне, концерттерге және кештерге арналған кеңінен қолданылатын орын болып табылады.
The homestead is located further than Western Plains Zoo on Obley Road. Driving time is approximately eight minutes from the Dubbo central business district, and the property can also be accessed via the Tracker Riley cycle way. The building is administered by the National Trust and has become a major and significant tourist attraction in the Dubbo area, attracting large numbers of visitors from all around the country. The property is open Tuesday Saturday 11am 3pm and by special arrangements to visit at other times (e. g. for school visits or bus groups). Dundullimal Homestead and grounds are also booked extensively as a venue for weddings, art exhibitions, concerts and parties.
Тарих
1826 жылы губернатор Дарлинг «орналасу шегі» деп аталатын аймақты белгіледі, оның шегінен тыс жерге қоныстануға тыйым салынды. Бұл аймақ Хантер аңғарының солтүстігінен басталып, оңтүстікте Ясс қаласына және батыста Веллингтонға дейін созылған 19 округті қамтыды. Бірақ, мал өсірушілер осы шектерден тысқары жерлерге малын жайып, үлкен аумақтарды иеленді. 1836 жылы осы жағдайды бақылауға тырысу мақсатында «жайлауға» лицензиялар берілді. Лицензиялар әр жыл сайын жаңартылды, ал мал өсірушілердің белгілі бір жерге заңдық құқығы болмады. Олар өздерінің «жайлауларын» өзара келісім арқылы анықтады. Орынша шегінен тысқары жердегі колония тоғыз жайлау ауданына бөлінді. Дундуллимал жайлауы Лаклан және Маккуари өзендері арасында орналасқан Веллингтон жайлау ауданында орналасқан. 1848 жылы осы лицензия иелерінен иелену құқығын қамтамасыз ету үшін, округке байланысты сегіз немесе он төрт жылға жалға беру туралы ережелер қабылданды. Жалға мерзімі біткеннен кейін, иеленуші алдын ала сатып алу құқығы арқылы жерді сатып ала алатын болды. Жұмыс істейтін аймақтарға құмтастан салынған атқосындары, темірші шеберханасы, көлік құралдары бөлмесі, жер астындағы салқындату бөлмесі және дүкендер кіреді. Бұл ғимараттар кешені XIX ғасырдағы үлкен, оқшауланған шаруашылықтағы ауыл өмірінің тұрмыстық жағдайларын көрсетеді.
In 1826, Governor Darling established an area known as the "limits of location", outside which settlement was not permitted. This area comprised 19 counties stretching from north of the Hunter Valley to Yass in the south and west to Wellington. Squatters, however, took their stock beyond these limits, taking up large tracts of land. In 1836 in an attempt to control this occupation, licences were granted to "de pasture" beyond the limits of location. The licences were renewable each year and the squatters had no legal rights to any particular tract of land. The "runs" they occupied were determined by agreement amongst themselves. The colony beyond the limits of location was divided into nine squatting districts. Dundullimal Run is situated in what was the Wellington Squatting District which lay between the Lachlan and Macquarie Rivers. In 1848 following pressure from these licensees to have security of tenure, regulations were passed which granted leases of eight or fourteen years, depending on the district. At the end of the lease the occupying tenant could purchase land under pre emptive right. The working areas include sandstone stables, the blacksmith's forge, coach room, sunken cool room and stores. This complex of buildings reflects the practical elements of rural life on a large, isolated property during the nineteenth century.
Құрылыс және ерте меншік
Аймақтың қашан игерілгені белгісіз. Алғашқы тіркелген тұрғындары Чарльз Кэмпбелл және Далмахой Кэмпбелл ағайындар болды. 1836 жылы Далмахой Веллингтон аңғары үшін мал жаюға лицензия сұрады. Мүлік 1982 жылы қайтыс болғанға дейін Ралф Палмердің толыққанды жеке меншігінде болды. Палмердің соңғы басқарушысы Кевин Хартли болды, ол 1986 жылы қайтыс болды. Палмер отбасы, Томас Бэрдтің ұрпақтары, ғимараттарды Ұлттық Трастқа сыйға тартты. Екі жүз жылдық мерекелік одақтық үкімет гранты, сол кездегі Траст директоры, марқұм Питер Джеймс және шебер-құрылысшы Гарри Уоллердің қолдауы кешенді қалпына келтіруге мүмкіндік берді, ол 1988 жылы көпшілікке ашылды. Сол жылы Австралия Корольдік сәулетшілер институты архитекторына Австралиядағы ең үздік қалпына келтіру жобасы үшін Лаклан Маккуарри сыйлығын табыс етті. 2014 жылы Барбара Уэсттің Ұлттық Трастқа қалдырған мұрасы үй мен қораларды қалпына келтіруге, сондай-ақ Шед іс-шаралар орталығын құру үшін ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізуге мүмкіндік берді. 2013 жылдың тамызында Тимбребонги шіркеуі Дундуллимал аумағындағы жаңа тұрақты орнына көшірілді. 2013 жылдың қарашасында шіркеуде, Әйелеу Сент-Мэри МакКиллоптың әкесінің інісі салған, алғашқы той өтті. Шіркеуді көшіруге Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметінің қауымдастық құрылысына бағытталған гранты және Траст мүшелерінің, соның ішінде мақсатты жинау науқанының қаржылық көмегі түсті. Көлік жолы теміржолмен қиылысатын жерде оңтүстікке бұрылып, теміржолға жақын және параллель жүреді, шығыстан батысқа қарай созылатын қоршаудың оңтүстік қабырғасына дейін (яғни, қосалқы ғимараттың оңтүстік қабырғасына дейін) "вагон айналымын" құрайды (үйдің/қораның/қосалқы ғимараттың/бақтың "қоршауының" айналасында және оңтүстігінде).
The date on which the area was taken up is unknown. The first recorded occupants were brothers Charles Campbell and Dalmahoy Campbell. Dalmahoy applied for a de pasturing licence in 1836 for the Wellington Valley. The property was held under Ralph Palmer's sole freehold ownership until his death in 1982. Palmer's last manager was Kevin Hartley who died in 1986. the buildings and were gifted to the National Trust by the Palmer family, descendants of Thomas Baird. A Bicentennial Commonwealth government grant, together with the support of then Trust Director, the late Peter James, and builder Garry Waller, made it possible to restore the complex and it was opened to the public in 1988. Later that year the Royal Australian Institute of Architects awarded its architects the Lachlan Macquarie Award for the best restoration project in Australia. In 2014 a bequest to the National Trust by Barbara West allowed restoration of the homestead and stables, and major upgrade works to create the Shed Function Centre. In August 2013 the Timbrebongie Church was moved to a new permanent home in the grounds of Dundullimal. In November 2013 the first wedding was held in the church, built by the paternal uncle of Saint Mary McKillop. The church relocation was funded by a Government of New South Wales community building partnerships grant and donations by Trust members including a targeted appeal. A driveway crosses the railway line at the level crossing, turns south and runs close and parallel to the railway line to form a "carriage loop" south of the fence running east–west to the southern wall of the outbuilding (shed)'s southern wall (i. e. around and south of the homestead/stables/outbuilding/garden "paddock".