Кіріспе

Үй-жай Обли Роудтағы Батыс жазылық зообақтан әрі орналасқан. Дуббо қаласының орталық бизнес ауданынан жүруге шамамен сегіз минут уақыт кетеді, ал мүлікке Трекер Райли велосипед жолы арқылы да қол жеткізуге болады. Ғимарат Ұлттық сенім қорының басқаруында және Дуббо аймағындағы маңызды туристік орынға айналды, ол елдің түкпір-түкпірінен көптеген келушілерді қызықтырады. Үй-жай сейсенбіден сенбіге дейін сағат 11:00-ден 15:00-ге дейін, сондай-ақ арнайы келісім бойынша басқа уақытта да (мысалы, мектеп сапарлары немесе автобус топтары үшін) ашық. Дундуллимал үйі мен аумағы тойларға, өнер көрмелеріне, концерттерге және кештерге арналған кеңінен қолданылатын орын болып табылады.

Тарих

1826 жылы губернатор Дарлинг «орналасу шегі» деп аталатын аймақты белгіледі, оның шегінен тыс жерге қоныстануға тыйым салынды. Бұл аймақ Хантер аңғарының солтүстігінен басталып, оңтүстікте Ясс қаласына және батыста Веллингтонға дейін созылған 19 округті қамтыды. Бірақ, мал өсірушілер осы шектерден тысқары жерлерге малын жайып, үлкен аумақтарды иеленді. 1836 жылы осы жағдайды бақылауға тырысу мақсатында «жайлауға» лицензиялар берілді. Лицензиялар әр жыл сайын жаңартылды, ал мал өсірушілердің белгілі бір жерге заңдық құқығы болмады. Олар өздерінің «жайлауларын» өзара келісім арқылы анықтады. Орынша шегінен тысқары жердегі колония тоғыз жайлау ауданына бөлінді. Дундуллимал жайлауы Лаклан және Маккуари өзендері арасында орналасқан Веллингтон жайлау ауданында орналасқан. 1848 жылы осы лицензия иелерінен иелену құқығын қамтамасыз ету үшін, округке байланысты сегіз немесе он төрт жылға жалға беру туралы ережелер қабылданды. Жалға мерзімі біткеннен кейін, иеленуші алдын ала сатып алу құқығы арқылы жерді сатып ала алатын болды. Жұмыс істейтін аймақтарға құмтастан салынған атқосындары, темірші шеберханасы, көлік құралдары бөлмесі, жер астындағы салқындату бөлмесі және дүкендер кіреді. Бұл ғимараттар кешені XIX ғасырдағы үлкен, оқшауланған шаруашылықтағы ауыл өмірінің тұрмыстық жағдайларын көрсетеді.

Құрылыс және ерте меншік

Аймақтың қашан игерілгені белгісіз. Алғашқы тіркелген тұрғындары Чарльз Кэмпбелл және Далмахой Кэмпбелл ағайындар болды. 1836 жылы Далмахой Веллингтон аңғары үшін мал жаюға лицензия сұрады. Мүлік 1982 жылы қайтыс болғанға дейін Ралф Палмердің толыққанды жеке меншігінде болды. Палмердің соңғы басқарушысы Кевин Хартли болды, ол 1986 жылы қайтыс болды. Палмер отбасы, Томас Бэрдтің ұрпақтары, ғимараттарды Ұлттық Трастқа сыйға тартты. Екі жүз жылдық мерекелік одақтық үкімет гранты, сол кездегі Траст директоры, марқұм Питер Джеймс және шебер-құрылысшы Гарри Уоллердің қолдауы кешенді қалпына келтіруге мүмкіндік берді, ол 1988 жылы көпшілікке ашылды. Сол жылы Австралия Корольдік сәулетшілер институты архитекторына Австралиядағы ең үздік қалпына келтіру жобасы үшін Лаклан Маккуарри сыйлығын табыс етті. 2014 жылы Барбара Уэсттің Ұлттық Трастқа қалдырған мұрасы үй мен қораларды қалпына келтіруге, сондай-ақ Шед іс-шаралар орталығын құру үшін ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізуге мүмкіндік берді. 2013 жылдың тамызында Тимбребонги шіркеуі Дундуллимал аумағындағы жаңа тұрақты орнына көшірілді. 2013 жылдың қарашасында шіркеуде, Әйелеу Сент-Мэри МакКиллоптың әкесінің інісі салған, алғашқы той өтті. Шіркеуді көшіруге Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметінің қауымдастық құрылысына бағытталған гранты және Траст мүшелерінің, соның ішінде мақсатты жинау науқанының қаржылық көмегі түсті. Көлік жолы теміржолмен қиылысатын жерде оңтүстікке бұрылып, теміржолға жақын және параллель жүреді, шығыстан батысқа қарай созылатын қоршаудың оңтүстік қабырғасына дейін (яғни, қосалқы ғимараттың оңтүстік қабырғасына дейін) "вагон айналымын" құрайды (үйдің/қораның/қосалқы ғимараттың/бақтың "қоршауының" айналасында және оңтүстігінде).