Кіріспе

Аллегей ұлттық орманы – Питтсбургтен солтүстік-шығысқа қарай шамамен 160 километр (100 миль) қашықтықта орналасқан Солтүстік-Батыс Пенсильваниядағы ұлттық орман. Орманның ауданы [аудан мөлшері] құрайды. Орман ішінде Аллегей өзенін тоғап, Аллегей суқоймасын құрайтын Кинзуа бөгеті орналасқан. Аллегей ұлттық орманының бас кеңсесі Уоррен қаласында орналасқан. Аллегей ұлттық орманында екі рейнджерлік бекет бар: біреуі Форест округіндегі Мариенвиллде, екіншісі Маккин округіндегі Брэдфордта. Аллегей ұлттық орманы Пенсильвания штатының мұнайлы және газды аймағының орталық бөлігінде жатыр. Бұл АҚШ-тағы алғашқы коммерциялық мұнай ұңғымасы орналасқан Титусвилл қаласынан 64 шақырым қашықтықта орналасқан. 1981 жылы штаттың мұнай өндірімінің 17 пайызы орман шекарасындағы жеке тұлғаларға тиесілі минералдық құқықтардан алынған.

1923 жылға дейінгі тарих

Бүгінде Аллегей платосы қара шарық, емен және басқа да қатты ағаштармен белгілі, бірақ екі жүз жыл бұрын осы түрлердің саны аз болған. Қазіргі орманның қалыптасуына екі нәрсе себеп болды: 20 ғасырдың басында ағаш шаруашылығының пайдаланылуы және 1923 жылдан бері Орман шаруашылығы қызметінің басқаруы.

18 ғасыр

18 ғасырда Пенсильванияның солтүстік-батысындағы орман негізінен шығыс гемилогы мен американдық бугынан тұрды. Сондай-ақ, қант бұршағы, қайың, қаштан, ақ қарағай, ақ емен және қызыл бұршақ та кең таралған. Ақ қарағай бастапқы орманның салыстырмалы түрде кішкентай, анықталған аймақтарында кездесті, онда көбінесе қаштан және аздап еменмен бірге өсті. Қара бұршақ алқаптың ағаштарының бір пайызынан да аз құрады. Бұл ежелгі орман бай және әртүрлі биологиялық түрлерге ие болды, және ірі ағаштармен, құлаған ағаш кестелерімен және көп қабатты орман шатырымен сипатталды. Жергілікті шығыс қасқыр (Canis lupus lycaon) және шығыс пумасы (Puma concolor couguar) бұғы популяциясын табиғи түрде реттеліп, төмен деңгейде ұстады, шамамен әр шаршы мильге он бұғыдан келетін. Орманның төменгі қабат өсімдіктері тығыз және түрлі-түрлі болды. Солтүстік Америка құрлығына адамдар келгенге дейін орман шатырындағы кішкентай ашық жерлердің кездейсоқ мозаикасын тудыратын дауылдар, қыраулар және мұз жауу сияқты бұзылулар жиі кездесетін құбылыстар еді. Кейіннен, жергілікті халық орманның кішкентай бөліктерін өртеп, жидектер мен емен жемісінің өнімділігін арттырып, аң ауруды және саяхаттауды жеңілдетті.

Ертедегі отарлау

Еуропалық қоныс жайлаушылар бұл аймаққа 19 ғасырдың басында келді. Бастапқыда ағаштар көбінесе егіс үшін жерді дайындау және үйлер мен амбарлар үшін ағаш алу мақсатында кесілді. Біраз уақыттан кейін, алғашқы коммерциялық сумен жұмыс істейтін диірмендер қарағай, гемолок және ірі жапырақты ағаштардан шағын көлемде ағаш өңдеуді бастады. 1840 жылға қарай, жылжымалы бу машиналары дөңгелек араларды пайдалы етті, және күніне 24 м³ ағаш өңдей алатын диірмендер кеңінен таралды. 1850-ші жылдардың соңында теріні қайта өңдеу үшін танин көзі ретінде гемолок қабығын қолданатын тері илеу заводтары пайда бола бастады. Бұл өсіп келе жатқан сала Азамат соғысы кезінде ысырап, әскери жабдықтар және өнеркәсіптік белдіктерге деген сұраныс арқасында үлкен дамуға ие болды. Ғасыр соңына қарай, тері илеу өнеркәсібі Пенсильваниядағы маңызды ормандарды өңдеу саласы болды, ол гемолок қабығын көп мөлшерде пайдаланды. Кейін ағаштар алынып, ағаш өнімдеріне айналдырылды.

1850 жылдан 1900 жылға дейін

1850-1900 жылдар аралығында американдық қоғам мен технологиясы күрт өзгерді. Батысқа қоныс аударушылар мен шығыстағы дамып келе жатқан қалалардағы адамдар үйлер, дүкендер және жиһаз салу үшін ағашқа зәру болды. Қағаз және басқа да ағаш массасынан жасалған өнімдерге деген сұраныс артты. Көмір өндірісінің сексен есеге өсуі кен ошағының тіректері, қабырға ағаштары және доскалар үшін көбірек ағаш қажеттігіне әкелді. 1880 жылдан кейін ленталы аралар қолданысқа енді, бұл күн сайын 100 000 фут (30 480 м) немесе одан да көп ағаш кесуге қабілетті алып диірмендер салуға мүмкіндік берді. Теміржолдар тұтынушылар мен нарықтарға қолайлы тасымалдау қызметін ұсынды. Сонымен қатар, олар бұрын қол жеткізбес ағаш алқаптарын ашты, тік төбелерге, тегіс емес жолдарға және өткір бұрылыстарға төтеп бере алатын, мысалы Shay локомотивтері сияқты арнайы локомотивтердің көмегімен. Бұл факторлардың барлығы ірі пилорама және былғары өңдеу өнеркәсібінің дамуына ықпал етті.

20 ғасыр

1900 жылға қарай, бұғылар мен олардың жыртқыштары шамадан тыс аң аулаудың салдарынан дерлік жойылды. Пенсильванияның аңшылық комиссиясы басқа штаттардан бұғыларды әкелу арқылы бұғылардың санын қалпына келтіруді бастады. Жаңа кәсіпорын – ағаш химиясы индустриясы орманның даму бағытын өзгертіп жіберді. 1890 мен 1930 жылдар аралығында ағаш химиялық зауыттары көмір, метанол, сірке қышқылы, әк ацетаты және осыған ұқсас өнімдерді өндірді, сондай-ақ Аллегені платосында өсетін кез келген өлшемдегі, түріндегі және сапалы ағаштарға сұраныс жасады. Осы кезеңдегі жинаулар аймақта бұрын-соңды болмағандай толық болды, барлық қолжетімді ағаштардың әр түрлі өлшемдегісі жойылды. Аллегені платосының бір кездегі алып орманды жері толығымен жойылды, көз көретін әр жерде шөлейт төбелер қалды. Пенсильвания және Солтүстік-Шығыстағы басқа да штаттардың көптеген ірі орман иелері жерлерін тастап, жаңа орман іздеу үшін батысқа көшіп кетті. Қалған жерлер көбінесе салық төлемеуге жарамсыз болып, ауылдық округтер үшін қаржылық дағдарыс тудырды. Ашық қалған топырақ пен кесілген ағаштар су тасқыны мен орман өрттерінің үнемі қауіпті болуына себепкер болды.

1911 жыл

1911 жылы АҚШ Конгресі Weeks Act заңын қабылдап, федералды үкіметке шығыс штаттарында ұлттық орман құру үшін жер сатып алуға рұқсат берді. Аллегей ұлттық орманы 1923 жылы құрылды. Бірақ бұғы популяциясы төмен болғандықтан, жаңа орман тез өсті. Бұл орман бұрынғыдан өзгеше болды, өйткені жағдай өзгерді. Көлеңкеге төзімді, ұзақ өмір сүретін шырша және бу сияқты ағаштардың орнына, күн сүйгіш, қысқа ғұмырлы қара шие сияқты түрлер келді, олар ашық, күнге толы жерде оңай өршіп өсті. Шие, қызыл жапырақша, қара қайың және қант жапырақша орманның төменгі қабатында кең таралды. Бүгінде Шығыс ұлттық орманның көп бөлігі екінші буынға жатады және батыстағы, көбінесе бұрынғы табиғи орманнан құрылған ұлттық орманнан ерекшеленеді. Аллегей ұлттық орманында ағаштардың жасы шамамен бірдей, себебі олар дерлік бір уақытта өсуге басталды, ал Орман шаруашылығы қызметі жерді бір жастағы орман шаруашылығы жүйесі арқылы басқаруды жалғастыруда – бұл практика толық кесуге өте жақын.

1923 жылдан кейінгі тарих

Көне заманда Пенсильванияның солтүстігінде балқарағай және бук ағаштарынан тұратын ежелгі орман созылып жатқан, бірақ 1890 мен 1930 жылдар аралығындағы қарқынды ағаш кесу одан тек шағын қалдықтарды қалдырды, мысалы, Hearts Content сияқты жерлерде. 1923 жылы Орман шаруашылығы қызметі Аллегей ұлттық орманның басқаруын қолға алғаннан бері, гербицидтер мен таңдамалы тыңайтқыштарды қолдану арқылы қара жиде сияқты құнды ағаш өнімдерінен тұратын жаңа орман құрылды. Бұл «керексіз» жергілікті ағаштарды жойып, қара жиде ағашының гүлдеуіне жағдай жасады. Орман шаруашылығы қызметі Аллегей үстіртінде орманды басқарудың жаңа тұжырымдамаларын, көп пайдалылығын және тұрақтылығын енгізді. 1897 жылғы Органикалық заң Ұлттық орманның міссиясын анықтады: орманды жақсарту, су ағыны үшін жағдай жасау және халықтың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін ағашпен үздіксіз қамтамасыз ету. Осы жерлерде орманды басқарудың негізгі мақсаты – болашақ орманға арналған жас көшеттерді өсіру. Су алаптары таза суды қамтамасыз ету үшін басқарылады, осы су форель сияқты балықтарға және барлық адамдарға таза ауыз суға қол жеткізуге мүмкіндік береді.

Қорғау

Уақыт өте келе, әртүрлі заңдар су алабын қорғау және үздіксіз ағаш өңдеудің бастапқы идеясына жабайы табиғат, мұра ресурстары және мал жаю сияқты қосымша пайдаларды қосты. 1960 жылғы Көп мақсатты тұрақты өнімділік туралы заң сыртқы демалыс, жабайы табиғатты сақтау және жануарлар мен балықтардың мекендеу ортасын мойындады. "Көп пайдалы Жер" деген ұран Ұлттық орманның мақсатын – ағаш өнімдерін, су алабын қорғауды, жануарлардың әртүрлі мекендеу орталарын және демалыс мүмкіндіктерін ұсынып, бүгінгі күні ғана емес, болашақ ұрпақтар да осы пайдалардан тұрақты түрде пайдалана алуын қамтамасыз ететін салауатты және күшті орманды бейнелейді. Аллегени ұлттық орманы 1923 жылы құрылғанда, бірден туындаған қиындық – жақында кесілген төбелердегі ағаш қалдықтары арасында өсіп жатқан жас ағаштарды күту болды. Ауыр ағаш кесу және кен өндірудің салдарынан орман өрттері, су тасқыны және топырақ эрозиясы қауіпті болды. Күтіммен және адамның тікелей араласуы мен манипуляциясы болмағандықтан, ормандар өсті. Олар шамамен бір уақытта өсе бастағандықтан, Аллегени үстіртіндегі қазіргі екінші буын орманындағы ағаштардың көпшілігі бірдей жаста (70–100 жас).

1900 жылдан бүгінгі күнге дейін

1900-1940 жылдар аралығында жас орман дамып, ашық алаңдардан жас орманға, одан кейін пісіп жетілетін орманға айналды. Жас орман көшеттер, жас бұталар, жабайы гүлдер мен жидектер сияқты алуан түрлі өсімдіктерге толы. Еліктер, қарақасқалар, әнші құстар және басқа да жануарлар мол азық пен жасырынуға қолайлы орын табуға мүмкіндік алады. Жылдам өсетін ағаштар көміртегіні сіңіріп, атмосфераға көптеген оттегін бөліп, топырақты қорғайды. Биік ағаштар өзендерге көлеңке түсіріп, судың температурасын реттеуге көмектеседі, бұл су өсімдіктері үшін маңызды. 1940 жылдарға қарай орман бүгінгі таныс келбетін ала бастады. Ескі ағаштар аюлар мен түйеқұстарға арналған емен жаңғақтарын, шиенің және қарағайдың жаңғақтарын береді. Құстар жапырақты ағаштардың жотасында ұя салуға орын табады, ал триллиум сияқты өсімдіктер пісіп жетілген орманның сүзілген жарығын ұнатады. 1940 жылдары Орман шаруашылығы қызметі болашақ ұрпақтардың мүддесі үшін тұрақтылықты қамтамасыз ету мақсатында қатаң зерттеулерге негізделген нұсқаулармен ағаш кесуді кезең-кезеңмен қайта бастады. Молың шомылулар еліктердің санының 1940 жылдары және 1970 жылдардың соңында ең жоғары деңгейге жеткеніне себеп болды. 1980 жылдардың ортасынан бері еліктердің саны салыстырмалы түрде тұрақты болып келеді, бірақ көптеген жерлерде орманның көтере алатынынан артық. Бүгінде ағаштар пісіп жетілген, сапалы қатты ағаштан жиһаз және басқа да қажеттіліктерді жасауға жарамды. Орманшылар еліктер, жәндіктер, аурулар, құрғақшылық және саңырауқұлақтар сияқты бәсекелес өсімдіктермен күресу үшін зерттеулер жүргізеді және мұқият басқарады. АҚО-ның шағын бөлігі, таңдалған участаларда, ағаш кесуден толығымен қорғалған табиғи жағдайда қалдырылады және біртіндеп биологиялық түрлерге бай ескі өсіп-өну жағдайына қарай дамиды. Пенсильванияның бұл үлкен аймағы Миссисипи өзенінің шығысындағы ең сирек қоныстанған аймақтардың бірі болып табылады.

Орман және ескі өсімдіктер

Орман Аллегей биік жазықтарының ормандық аймағында орналасқан және оның аумағының шамамен 90% ормандармен жабылған. Орманда Пенсильвания штатында сақталған ең ірі ескі өсімдіктердің мыңдаған акрға жететін кең алқаптары бар. Оларға Hearts Content көрнекті аймағы және Tionesta көрнекті және ғылыми-зерттеу табиғи аймақтарындағы солтүстік жапырақты ормандары, сондай-ақ Crull және Thompson аралдарындағы өзен бойындағы ормандар кіреді.

Орман зерттеулері

Орман қызметі 1923 жылы Солтүстік аймақ үшін ғылыми-зерттеу стансасын құрды. Ұзақ өтпей, ғалымдар өсімдіктер, жануарлар, топырақ, қоректік заттар, ауа райы және аурулар арасындағы күрделі байланыстарды зерттеуге кірісті. Онжылдықтар бойы ғалымдар осы зерттеулердің нәтижелерін және оларға негізделген басқару ережелерін ANF, басқа мемлекеттік және жеке меншік иелерімен, сондай-ақ басқа ғалымдармен бөлісіп келді.

Демалыс

1920 жылдары АНФ-те демалыс көбінесе аң аулау және балық аулау сияқты таралған шаралармен шектелген. 1930 жылдары Азаматтық консервациялық корпус елдегі ұлттық ормандардың түрін өзгертіп, АНФ-тегі Твин-Лейкс және Лолета демалыс аймақтарын қоса алғанда, жүздеген демалыс нысандарын салды. Бұл және басқа да нысандар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, жаңадан қозғалысқа келген отбасылар табиғатта демалудың қуанышын сезінген кезде танымал болды. 1965 жылы Кинзуа бөгеті аяқталған кезде Аллегени су қоймасының құрылысы АНФ-те дамыған демалысқа ең үлкен өзгеріс әкелді. Он жыл ішінде үлкен даму бағдарламасы нәтижесінде кемпингтер, қайық түсіру алаңдары, жағажайлар, пикник аймақтары, жаяу жолдар және су қоймасының жағалауында және орманның басқа жерлерінде сарқырамалар салынды. Уақыт өте келе, адамдардың өзгеретін және күшейе түсетін талаптары кемпингтерде электр қуаты, ыстық су душтары және бесік ауыстыру орындары сияқты жақсартуларға әкелді. Сонымен қатар, жануарлар дүниесін бақылауға арналған аймақтар (Буззард батпағы, Кішкентай барабан), шаңғы спорты және мотоспорт (барлық жер көліктері, қар мотоциклі) жолдары, сондай-ақ толық қолжетімді балық аулау айлақтары, жолдар мен әжетханалар да қосылды. 1984 жылы президент Рональд Рейган Пенсильванияның жабайы табиғат заңына қол қойды, ол Хикори Крик жабайы табиғат аймағын және Аллегей аралдары жабайы табиғат аймағын Ұлттық жабайы табиғатты сақтау жүйесінің бір бөлігі деп белгіледі.

Көп түрлі пайда, тұрақтылық және болашақ

Бүгінде Орман шаруашылығы қызметі ғылыми негізделген көптеген пайдалар әкелетін түрлі басқару және зерттеу жұмыстарын жүргізеді. Ұлттық орманды басқару жолын анықтау мәселесі даулы болуы мүмкін. 1976 жылғы Ұлттық орманды басқару туралы заң, әрбір Ұлттық орманға кең ауқымды халықтың қатысуымен Орман жоспарын енгізуді міндеттеді, онда басқару шараларына қалай және қайда басымдық берілетіні көрсетілген. ANF-тің 1986 жылы бекітілген бастапқы Орман жоспары қазіргі уақытта қайта қаралуда. Қайта қарау процесі 2003 жылдың күзінде басталды және 2007 жылдың басында аяқталуы күтілді. Орман жоспарының қайта қаралу процесі нәтижесінде, 1964 жылғы Жұбай ормандық аймақтар туралы заңға сәйкес, ANF-тің қосымша учаскелері Конгреске тұрақты қорғау үшін ұсынылуы күтілуде. (Осыған орай, Жұбай ормандық аймақтар туралы заң 1956 жылы негізінен The Wilderness Society ұйымының Говард Занизерімен жазылған, ол ANF-тің Тониста қаласында өскен.)

Мұнай және газ бұрғылау құқықтарына қатысты дау

Жақында Аллегей ұлттық орманында минералдық құқықтарға байланысты жанжал туды. 1923 жылы қазіргі Аллегей ұлттық орманының жерін Федералды үкімет сатып алған, бірақ қаржылық мәселелерге байланысты федералды үкімет жердің жер астындағы немесе минералдық құқықтарын сатып алмады. Қазіргі уақытта орманның жер астындағы жердің 93 пайызы жеке азаматтарға тиесілі. 2000 жылға қарай мұнай бағасының өсуінен бастап, минералдық құқықтарына ие мұнай компаниялары орманға көбірек бұрғылау жабдықтарын орналастырды. 2009 жылдың сәуір айындағы соттан тыс келісімде АҚШ Орман шаруашылығы қызметі Ұлттық экологиялық саясат заңы орман ішіндегі барлық мұнай және газ бұрғылауын реттейтінін шешті. Ұлттық экологиялық саясат заңы орман ішіндегі мұнай немесе газ бұрғылауын қоғамдық бағалауға бағынады. 2009 жылдың 1 маусымында Минард Рун Ойл Компаниясы, Пенсильвания мұнай және газ қауымдастығы, Аллегей орман альянсы және Уоррен округі үкіметі Ұлттық орман шаруашылығы қызметінің Ұлттық экологиялық саясат заңын қолдануына қатысты Пенсильвания штатының Эри қаласындағы АҚШ округтік сотына шағым түсірді.