Кіріспе
Журналистік термин – комедиялық топтың сенімділік алшақтығы. 1960 және 1970 жылдары АҚШ-та журналистика, саяси және қоғамдық дискурста кеңінен қолданылған термин. Ол кезде бұл сөзді көбінесе Линдон Джонсон әкімшілігінің Вьетнам соғысына қатысты мәлімдемелері мен саясатына қатысты қоғамдық күмәнді сипаттау үшін қолданған. Бұл сөз журналистикада саясаткерлердің жұртшылыққа айтқан өтіріктерін білдіретін эвфемизм ретінде қолданылды. Бүгінде бұл сөз нақты жағдай мен саясатшылар мен мемлекеттік мекемелердің бұл туралы айтқандары арасындағы кез келген "алшақтық" туралы сипаттау үшін кеңінен қолданылады. "Қиямет күні" және "шахта" бұл паранояның 1964 жылы шыққан "Доктор Странжлав" атты суық соғысқа қатысты сатирадағы апокалиптикалық жалғасы болды. "Тарих кестелеріне" сәйкес, "сенімділік алшақтығы" термині 1963 жылы кеңінен қолданылған. 1962 жылы желтоқсанда АҚШ-тың Америкааралық кеңесінің жыл сайынғы кездесуінде Нью-Йорк штатының республикашыл сенаторы Кеннет Б. Китинг Кубадағы зымыран дағдарысында президент Джон Ф. Кеннедидің жедел әрекетін мақтады, бірақ АҚШ-тың Кубаға қатысты саясатындағы "сенімділік алшақтығын" жою қажет екенін айтты. 1966 жылы Арканзас штатының демократ сенаторы Дж. Уильям Фулбрайт, президент Джонсонның Вьетнам соғысына қатысты әкімшілігінен тура жауап ала алмаған кезде оны танымал етті. "Сенімділік алшақтығы" алғаш рет Вьетнам соғысы кезінде 1965 жылы наурыз айында Нью-Йорктың Herald Tribune газетінде қолданылды. Ол кездегі президент Линдон Джонсонның соғысқа Американың араласуын күшейтуді қалай жүргізгенін сипаттады. Бірқатар оқиғалар, әсіресе күтпеген Тет шабуылы, ал кейіннен 1971 жылы Пентагон құжаттары жарияланды, бұл әкімшіліктің әскери және саяси шешім туралы мәлімдемелері мен шындық арасындағы елеулі "алшақтық" бар екендігі туралы қоғамдық күдіктіні растауға көмектесті. Бұл Джонсонның, кейіннен Ричард Никсонның екіжүзділігінің үлгілері ретінде қарастырылды. Соғыс кезінде Джонсон өзінің ресми өкілдерімен бірге өзінің халық алдында сөйлеген сөздері тек қана америкалықтарға соғыс туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді жариялауды қамтамасыз етті. Соғыс кезінде елде сенімсіздіктің кемуіне, әсіресе Джонсонның 1965 жылы сәуірде Джонс Хопкинс университетінде сөйлеген сөзінен кейін, көбірек көңіл бөлінді. Бұл туралы "Нью-Йорк Таймс" газетінде жазылған: "Бұл - бір нәрсеге бір нәрсе деп қарауға уақыт. Бұл ел Вьетнамдағы жарияланбаған және түсіндірілмейтін соғыста. Біздің қожайындарымыздың оған ұзын және сәнді атаулары бар, мысалы, өрлеу және кек алу, бірақ бұл соғыс дәл сол сияқты". Әскери қызметте болған оқиғаларды бірнеше сағат немесе бірнеше күн ішінде цензурасыз түсіріп, фотоға түсіруге рұқсат етілген тележурналистердің пайда болуы "сенімділік алшақтығы" деп аталатын айырмашылықты күшейтті.
the comedy team
Credibility gap is a term that came into wide use with journalism, political and public discourse in the United States during the 1960s and 1970s. At the time, it was most frequently used to describe public skepticism about the Lyndon B. Johnson administration's statements and policies on the Vietnam War. It was used in journalism as a euphemism for recognized lies told to the public by politicians. Today, it is used more generally to describe almost any "gap" between an actual situation and what politicians and government agencies say about it. "Doomsday gap" and "mineshaft gap" were the imagined post apocalyptic continuations of this paranoia in the 1964 Cold War satire Dr. Strangelove. The term "credibility gap" was widely in use as early as 1963, according to Timetables of History. Prior to its association with the Vietnam War, in December 1962, at the annual meeting of the U. S. Inter American Council, Republican US Senator for New York Kenneth B. Keating praised President John F. Kennedy's prompt action in the Cuban Missile Crisis, but he said there was an urgent need for the United States to plug the "credibility gap" in U. S. policy on Cuba. It was popularized in 1966 by J. William Fulbright, a Democratic Senator from Arkansas, when he could not get a straight answer from President Johnson's Administration regarding the war in Vietnam. "Credibility gap" was first used in association with the Vietnam War in the New York Herald Tribune in March 1965, to describe then president Lyndon Johnson's handling of the escalation of American involvement in the war. A number of events—particularly the surprise Tet Offensive, and later the 1971 release of the Pentagon Papers—helped to confirm public suspicion that there was a significant "gap" between the administration's declarations of controlled military and political resolution, and the reality. These were viewed as examples of Johnson's and later Richard Nixon's duplicity. Throughout the war, Johnson worked with his officials to ensure that his public addresses would only disclose bare details of the war to the American public. During the war the country grew more and more aware of the credibility gap especially after Johnson's speech at Johns Hopkins University in April 1965. An example of public opinion appeared in The New York Times concerning the war. "The time has come to call a spade a bloody shovel. This country is in an undeclared and unexplained war in Vietnam. Our masters have a lot of long and fancy names for it, like escalation and retaliation, but it is a war just the same." The advent of the presence of television journalists allowed by the military to report and photograph events of the war within hours or days of their actual occurrence in an uncensored manner drove the discrepancy widely referred to as "the credibility gap".
Кейінгі қолданылуы
Вьетнам соғысынан кейін "сенімділік алшақтығы" термині саяси қарсыластар тарапынан саясаткердің жария мәлімдемелері мен шындық арасындағы айқайлы, сезімдік немесе болжамды келіспеушілік болған жағдайларда қолданыла бастады. Мысалы, 1970 жылдары бұл термин Никсонның Вьетнам соғысын басқаруына және кейін Ричард Никсонның Уотергейт ісіне қатысы бар екенін көрсететін дәлелдер мен оның қайта-қайта айтқан кінәсіздігі арасындағы қарама-қайшылыққа қатысты қолданылды. 2017 жылдан бері бұл термин Трамп әкімшілігін сипаттау үшін пайдаланылды, әсіресе Ақ үй кеңесшісі Келлиан Конвей "баламалы фактілер" деп атаған мәліметтерді қолдануына байланысты.