Джеймс Гаррисон: Джон Кеннеди қатысуы және мансабының тарихы
Jim Garrison
Джеймс Гаррисон (1921-1992) – Луизиана округ прокуроры, Джон Ф. Кеннеди кісі өлтіруін тергеген, Клей Шоу ісімен танымал. Кітаптары мен «JFK» фильміне әсері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық округтік прокурор (1921–1992)
American district attorney (1921–1992)
Джеймс Каротерс Гаррисон (туған аты Ерлинг Каротерс Гаррисон; 20 қараша 1921 – 21 қазан 1992) 1962 жылдан 1973 жылға дейін Луизиана штатының Орлеанс округінің округтік прокуроры болды, кейіннен штаттық апелляциялық сот судьясы қызметін атқарды. Демократиялық партия мүшесі, ол Джон Ф. Кеннедиге жасалған қастандық бойынша жүргізген тергеулерімен және 1969 жылы Нью-Орлеан кәсіпкері Клей Шоуды сотқа бергенімен танымал, бірақ сотта Шоу ақталды. Ол үш кітап жазды, олардың бірі 1991 жылы Оливер Стоуннің «JFK» фильміне басты дереккөз болды, онда Гаррисон рөлін актер Кевин Костнер ойнады, ал Гаррисонның өзі Эрл Уоррен рөлінде эпизодтық түсірілімде болды.
James Carothers Garrison (born Earling Carothers Garrison; November 20, 1921 – October 21, 1992) was the District Attorney of Orleans Parish, Louisiana, from 1962 to 1973 and later a state appellate court judge. A member of the Democratic Party, he is best known for his investigations into the assassination of John F. Kennedy and the prosecution of New Orleans businessman Clay Shaw to that effect in 1969, which ended in Shaw's acquittal. He wrote three published books, one of which became a prime source for Oliver Stone's film JFK in 1991, in which Garrison was portrayed by actor Kevin Costner, while Garrison himself also made a cameo appearance as Earl Warren.
Ерте өмір және мансап
Гаррисон 1921 жылы Айова штатының Денисон қаласында дүниеге келген. Ол Эрлинг Р. Гаррисон мен Джейн Энн Робинсонның тұңғыш баласы және жалғыз ұлы болды. Әкесі мен анасы оның екі жасқа толғанда ажырасып кеткен. Корея соғысының алдында Гаррисон Ұлттық гвардияға қосылды, тіпті 1951 жылы армияға толық қызметке өтініш берді. Бірақ, бұрынғы миссияларының қайта-қайта түсінетін кошмарынан кейін, армия оны қызметтен босатып жіберді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген бомбалау миссияларына қатысқаннан кейін, оның қабылдаған снарядтық шоктан зардап шеккені анықталды. Сонда бір армия дәрігері Гаррисонның "ауыр және мүгедектік психоневрозы" бар екенін айтты, бұл "оның әлеуметтік және кәсіби бейімделуіне едәуір кедергі келтірді. Ол әскери қызметке толыққанды жарамсыз, ал азаматтық өмірге бейімделуі орташа деңгейде" деп қорытындылады. Бірақ, АҚШ Армиясының Бас дәрігері оның ісін қайта қарағанда, "оның дене күші ұлттық армияда федералдық мойындылыққа лайықты екенін" анықтады. Гаррисон тағы да азаматтық өмірге оралғаннан кейін, 1962 жылдың қаңтар айында Нью-Орлеан округінің прокуроры болып сайлануға дейін бірнеше түрлі сот адвокаты қызметтерінде жұмыс істеді. Бюджет мәселесінде жергілікті қылмыстық судьялармен келіспеушілікке ұшырағаннан кейін, ол оларды рэкетшілік және өзіне қарсы сөз байласуда айыптады. Сегіз судья оны қылмыстық жала жабумен айыптап, 1963 жылдың қаңтарында Гаррисонды кінәлі деп тапты. 1964 жылы АҚШ Жоғарғы Соты бұл үкімді жоққа шығарып, штат заңын конституцияға қайшы деп жариялады. Сонымен қатар, Гаррисон судья Бернард Коккеге қылмыстық қызметтен заңсыз пайда табумен айып тақты, және Гаррисоннің өзі қудалаған екі сот процесінде Кокке ақталды. Гаррисон тоғыз полицейге қатыгездік көрсеткені үшін айып тақты, бірақ екі аптадан кейін айыпты қайтарып алды. Баспасөз конференциясында ол мемлекеттік шартты түрде босату комиссиясын пара алуда айыптады, бірақ ешқандай айыптау актісін ала алмады. Мемлекеттік заң шығарушы органды сынаған Гаррисон "барлық мүшелерін әдейі жамандағаны үшін" бірауыздан сөкпеге алынды. 1965 жылы судья Малкольм О'Хараға қарсы сайлауда Гаррисон дауыс берушілердің 60 пайызынан ассай дауыс алып жеңіске жетті.
Garrison was born in Denison, Iowa, in 1921. He was the first child and only son of Earling R. Garrison and Jane Anne Robinson who divorced when he was two years old. Leading up to the Korean War era, Garrison joined the National Guard, even applying for active duty with the Army in 1951, but because of recurring nightmares of past missions Garrison was then relieved of duty by the Army. Remaining in the Guard when it became apparent that he suffered from shell shock due to his numerous bombing missions flown during World War II, leading one Army doctor to conclude that Garrison had a "severe and disabling psychoneurosis" which "interfered with his social and professional adjustment to a marked degree. He was considered totally incapacitated from the standpoint of military duty and moderately incapacitated in civilian adaptability." Yet, when his record was reviewed further by the U. S. Army Surgeon General, he "found him to be physically qualified for federal recognition in the national army." Upon returning again to civilian life, Garrison worked in several different trial lawyer positions before winning election as New Orleans District Attorney, starting with his first of three terms in January 1962. After a conflict with local criminal judges over his budget, he accused them of racketeering and conspiring against him. The eight judges charged him with misdemeanor criminal defamation, and Garrison was convicted in January 1963. In 1964, the U. S. Supreme Court overturned the conviction and struck down the state statute as unconstitutional. At the same time, Garrison indicted Judge Bernard Cocke with criminal malfeasance and, in two trials prosecuted by Garrison himself, Cocke was acquitted. Garrison charged nine policemen with brutality, but dropped the charges two weeks later. At a press conference, he accused the state parole board of accepting bribes, but could obtain no indictments. Critical of the state legislature, Garrison was unanimously censured by it for "deliberately maligning all of the members". In 1965, running for reelection against Judge Malcolm O'Hara, Garrison won with 60 percent of the vote.
Кейінгі мансабы және өлімі
1973 жылы Гаррисон заңсыз пинбол машиналарын қорғау үшін пара алғандығы айыпталып сотталып, қазылар алқасы оны кінәсіз деп шешті. Нью-Орлеан журналисі Розмари Джеймс Першинг Гервейстен сұхбат алғанда, Гервейс бұл айыптамаларды өзі құрастырғанын мойындады. Сол жылы Гаррисон округтік прокурор лауазымына қайта сайлауда Гарри Конник ағадан жеңіліс тапты. 1978 жылдың 15 сәуірінде Гаррисон Луизиана штатының 4-ші апелляциялық сотының судьясы лауазымы үшін республикалық кандидат Томас Ф. Джорданмен арнайы сайлауда жеңіске жетті. Кейін ол бұл лауазымға қайта сайланды және өмірінің соңына дейін қызмет етті. 1987 жылы Гаррисон «The Big Easy» фильмінде өзінің рөлін ойнады, ал келесі жылы ол 1988 жылдан бастап АҚШ-та көрсетілген «Кеннедиді өлтірген адамдар» телесериалында пайда болды. Шоу ісінен кейін Гаррисон Кеннедиге жасалған қастандық туралы үш кітап жазды: «Тастың мұрасы» (1970), «Жұлдызды келісімшарт» (1976, көркем әдебиет, бірақ JFK қастандығына негізделген) және оның ең көп сатылған кітабы «Қастандықтардың іздерімен» (1988). «Тастың мұрасы» кітабында қастандыққа ЦРУ кінәлі деп айтылады және Уоррен комиссиясы, атқарушы билік, Даллас полициясының қызметкерлері, Бетесда патологтары және басқа да көптеген адамдар американ халқына жалған айтты деп жазылған. Кітапта Шоу туралы немесе Гаррисонның Шоуға қатысты тергеуі туралы ештеңе айтылмаған. Бұл тергеу Гаррисонның және Джим Маррстың «Крестный огонь: Кенедиді өлтірген заговор» кітабына негізделген. Кевин Костнер фильмде Гаррисонның көркем бейнесін сомдады. Гаррисонның өзі фильмде АҚШ Жоғарғы сотының төрағасы Эрл Уоррен рөлінде шағын эпизодта ойнады. Гаррисон сондай-ақ Джон Барбордың жазған және түсірген «Джим Гаррисонның таспалары: JFK қастандығы» деректі фильмінде тікелей эфирде Шоу ісіне қатысты пікір білдірді. Гаррисон 1992 жылы қайтыс болды, оның бес баласы бар. Ол Нью-Орлеандағы Метари зиратына жерленген.
In 1973, Garrison was tried and found not guilty by the jury for accepting bribes to protect illegal pinball machine operations. In an interview conducted by New Orleans reporter Rosemary James with Pershing Gervais, Gervais had admitted to concocting the charges. In the same year, Garrison was defeated for reelection as district attorney by Harry Connick Sr. On April 15, 1978, Garrison won a special election over a Republican candidate, Thomas F. Jordan, for Louisiana's 4th Circuit Court of Appeal judgeship, a position for which he was later reelected and which he held until his death. In 1987, Garrison appeared in the film The Big Easy where he essentially played himself, and the next year he was featured in The Men Who Killed Kennedy series, airing in the United States beginning in 1988. After the Shaw trial, Garrison wrote three books on the Kennedy assassination, A Heritage of Stone (1970), The Star Spangled Contract (1976, fiction, but based on the JFK assassination), and his best seller, On the Trail of the Assassins (1988). A Heritage of Stone, published by Putnam, places responsibility for the assassination on the CIA and says the Warren Commission, the Executive Branch, members of the Dallas Police Department, the pathologists at Bethesda, and various others lied to the American public. The book does not mention Shaw or Garrison's investigation of Shaw. which was largely based on Garrison's book as well as Jim Marrs' Crossfire: The Plot That Killed Kennedy. Kevin Costner played a fictionalized version of Garrison in the movie. Garrison himself had a small on screen role in the film, playing United States Supreme Court Chief Justice Earl Warren. Garrison also appears live and comments on the Shaw Trial in the documentary The JFK Assassination: The Jim Garrison Tapes, written and directed by actor John Barbour. Garrison died in 1992, survived by his five children. He is interred at Metairie Cemetery in New Orleans.
Мұра
Саяси сарапшы және қастандық теориясын жақтаушы Карл Оглсби: "Мен Гаррисонды зерттедім: мен оның осы жаман оқиғаның [Джон Ф. Кеннедидің өлтірілуі және одан кейінгі тергеудің] шынайы батыры екеніне келдім" деді. Гаррисонның Шоуға қарсы тергеуі мен сот процесі сыншылар тарапынан "нақты дәлелдері нашар, күмәнді және тіпті абсурд куәгерлер тобы бар, қателігіне әкелген іс" деп сипатталды. Саяси комментатор Джордж Уилл Гаррисон "белгілі бір ақылсыздық пен цинизммен үйлескен, жауапсыздық, қатыгездік, билікті теріс пайдалану, жарнамалау және жалғандыққа толы "тергеу" ұйымдастырды" деп жазды. Бұрынғы Орлеан округінің прокуроры Гарри Конник аға бұл "әділеттің бұрмалануы" екенін айтты. Журналист Макс Холланд та Шоуға қарсы тергеуді "әділетсіздіктің айқын мысалы" деп сипаттады. Тарихшы Алесия Лонг және журналист Джеральд Познер де Гаррисонның Шоуға қарсы ісін "әділетсіздік" немесе "әділеттің бұрмалануы" деп атады. Қастандық зерттеушісі Харольд Вайсберг бұл "трагедия" екенін айтты. Қастандық туралы кітаптардың авторы Дэвид Лифтон Гаррисонды "ақыл-ойына адал емес, жауапсыз прокурор және толық шарлатан" деп сипаттады. Сол кезде Гаррисонды автор және зерттеуші Сильвия Мейгер сынға алды, ол 1967 жылы былай деп жазды:
Political analyst and conspiracy believer Carl Oglesby was quoted as saying, " I have done a study of Garrison: I come out of it thinking that he is one of the really first rate class act heroes of this whole ugly story [the killing of John F. Kennedy and subsequent investigation]." Garrison's investigation and trial of Shaw has been described by critics as "a fatally flawed case built on flimsy evidence that featured a chorus of dubious and even wacky witnesses." Political commentator George Will wrote that Garrison "staged an assassination 'investigation' that involved recklessness, cruelty, abuse of power, publicity mongering and dishonesty, all on a scale that strongly suggested lunacy leavened by cynicism." Former Orleans Parish district attorney Harry Connick Sr. said it was "a travesty of justice" Journalist Max Holland also described the investigation of Shaw as an "egregious miscarriage of justice". Others who have called Garrison's case against Shaw a "miscarriage of justice" or "travesty of justice" include historian Alecia Long and journalist Gerald Posner. Conspiracy researcher Harold Weisberg called it a "tragedy". Conspiracy author David Lifton called Garrison "intellectually dishonest, a reckless prosecutor, and a total charlatan". At the time, Garrison came under criticism from author and researcher Sylvia Meagher, who in 1967 wrote:
Гаррисонның тергеуі жалғасқан сайын, оның дәлелдерінің дұрыстығы, куәгерлерінің сенімділігі және әдістерінің адалдығы туралы күмән тудыратын күшті себептер пайда болды. Шоудың қорғау тобының мәлімдемесіне сәйкес, куәгерлер, оның ішінде Руссо, Гаррисонның Шоуға қарсы ісін қозғау үшін пара алғанын және жалған куәлік беру және сотқа қарсы шығу айыбымен қорқытқанын мәлімдеді.
as the Garrison investigation continued to unfold, it gave cause for increasingly serious misgivings about the validity of his evidence, the credibility of his witnesses, and the scrupulousness of his methods. According to Shaw's defense team, witnesses, including Russo, claimed to have been bribed and threatened with perjury and contempt of court charges by Garrison in order to make his case against Shaw.
Мақалалар
"ЦРУ-ның кісі өлтіру дағдылары". Еркіндік (1987 жылғы сәуір-мамыр)
"The Murder Talents of the CIA". Freedom (April/May 1987)