Кіріспе
Алан Уайт (14 маусым 1949 – 26 мамыр 2022) – ағылшын рок-музыканты, ең көп танымал прогрессивті рок-тобы Yes құрамындағы 50 жылға жуық қызметімен. 1972 жылы ол Yes тобына алғашқы барабаншы Билл Брюфордтың орнына келді. Ол – топтың ең ұзақ қызмет еткен мүшесі және бастапқы басист Крис Сквайрден басқа, ешқашан топтан кетпеген жалғыз мүше болды. 1969 жылы Уайт Джон Леннон мен Йоко Ононың Plastic Ono Band тобына қосылды, Леннон оны Торонтодағы Rock and Roll Revival фестивалінде ойнауға шақырғаннан кейін, одан соң Лицеум сарайында концерт өткізді. Ол "Instant Karma!" және "Imagine" синглдерінде, сондай-ақ Леннонның 1971 жылғы "Imagine" альбомының көп бөлігінде барабан ойнады. Yes және Джон Леннонмен жұмысынан басқа, Уайт Джордж Харрисон, Джинджер Бейкердің Air Force тобы, Терри Рид, Джо Кокер және The Ventures сияқты басқа музыканттардың 50-ден астам альбомында орындауға қатысты. 2017 жылы Уайт Yes тобының мүшесі ретінде Рок-н-ролл даңқы залына енгізілді.
Alan White (14 June 1949 – 26 May 2022) was an English drummer, best known for his almost 50 year tenure in the progressive rock band Yes. He joined Yes in 1972 as a replacement for original drummer Bill Bruford. He was the longest serving member of the band and the only member besides original bassist Chris Squire never to leave. In 1969, White joined John Lennon and Yoko Ono's Plastic Ono Band, after Lennon invited him to play at the Toronto Rock and Roll Revival festival, followed by a show at the Lyceum Ballroom. He notably played drums on the singles "Instant Karma!" and "Imagine", as well as most of Lennon's 1971 Imagine album. In addition to his work with Yes and John Lennon, White performed on over 50 albums by other musicians, notably George Harrison, Ginger Baker's Air Force, Terry Reid, Joe Cocker and The Ventures. White was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of Yes in 2017.
Ерте өмір
Уайт Англияның Дарем графтығындағы Пелтон ауылында дүниеге келген. Оның әкесі түрлі жұмыстар істеді – кеңсе қызметкері, дүкенші, жүк көлігі мен автобус жүргізушісі болды, сонымен қатар жергілікті пабтарда фортепиано тартып ойнайтын. Оның әкесінің әкесі фортепианода ойнаған, ал ағасы жергілікті би ұйымдарында барабаншы болған. Ол техникалық мектепке барып, жеті жасында жақын орналасқан Феррихилл қаласына көшіп, балалық шағының қалған бөлігін сонда өткізді. Алты жасында Уайт фортепиано сабақтарын бастады, ол аспапты "өте күшті тарта" ойнайтын, мұны ағасы байқап, ата-анасына хабарлаған. Олар он екі жасында Рождествоға Ajax барабан жиынтығын сатып берді. Уайт ағасының өзіне үлкен әсер еткенін айтты. Уайт барабан сабақтарындағы ұстазындай ойнауға мәжбүрленгенін сезінді және аспапта "көбірек ерекше болуды" қалады, сондықтан ол өзінің жеке стилін дамыта бастады. Кейін ата-анасы оған күміс түсті Ludwig барабан жиынтығын сатып алды.
Алғашқы топтар мен сессиялық жұмыс
Бірнеше ай бойы ресми барабан сабақтарын алғаннан кейін, Уайт он үш жасында алғашқы тобына – Downbeats деп аталатын жергілікті топқа қосылды. Олар Beatles, Searchers және Gerry and the Pacemakers әндерін орындады. Топ Ньюкасл аймағында кеңінен танылды, жұмысшылар клубтарында және би залдарында аптасына жеті күнге дейін, кешкі уақытқа дейін өнер көрсетті. Уайттың мектеп мұғалімдері оның қызметі туралы жергілікті газетте топ жайлы мақала жарық көргенде ғана білді. 1964 жылы Downbeats өздерінің атын Blue Chips деп өзгертті және Melody Maker ұйымдастырған әуесқойлар тобының байқауына қатысу үшін Лондонға сапарлады, байқау Лондон Палладиумында өтті. Олар байқауда жеңіске жетіп, ақшалай сыйлық, жаңа жабдықтар және жазу шарты алды, содан кейін бірнеше сингл жазды, бірақ олар хит-парадқа ілесе алмады. Олар үйлеріне оралып, көп ұзамай тарасты. Уайт мектеп емтихандарын сәтті тапсыру үшін музыкалық міндеттемелерін азайтты, содан кейін колледжде сәулетші болу мақсатымен техникалық сурет салуды оқуға түсті. Он жеті жасында ол қайтадан музыкамен айналысып, Билли Фьюридің The Gamblers тобының құрамында кабаре сахналарында гастрольде болды, оның ішінде Германияда бірнеше концерттер берді. Уайт Алан Маршалл мен Кенни Крэддокпен бірге Happy Magazine тобында ойнады, кейіннен Griffin деп аталды, және Алан Прайстың продюсерлігімен бірнеше жазба шығарды. Уайт Прайстің тобында, Alan Price Set-те ойнауға және гастрольде болуға жалғастырды. 1969 жылы Уайтке Джон Леннон қоңырау шалып, оны Торонтодағы Rock and Roll Revival фестивалінде өтетін Plastic Ono Band тобының сахналық өнеріне қатысуға шақырды. Леннон клубта Griffin тобының өнерін тамашалап, Уайтты Йоко Оно, Эрик Клэптон және Клаус Вурманннан тұратын топқа қосуды қалаған. Уайт Леннонның шақыруына және ұсынысына күмәнданып, оны әзілкеш деп ойлады, бірақ 1969 жылдың 13 қыркүйегінде Varsity Stadium-да 20 000 көрерменнің алдында өтетін шоуға қатысуға келісті. Бұл концерт кейіннен Live Peace in Toronto 1969 деген атпен тікелей концерттік альбом ретінде жарық көрді. Бұл өнер көрсетуі Уайтке қосымша сессиялық жұмыстарға мүмкіндік берді, соның ішінде Леннонның Imagine және "Instant Karma!" әндерінде, Джордж Харрисонның All Things Must Pass альбомында, сондай-ақ The Radha Krsna Temple үшін (Харрисон продюсерлік еткен) "Govinda" атты эпикалық әнінде барабаншы ретінде қатысты. Сонымен қатар, Уайт шамамен бірнеше ай бойы Денни Лэйннің Balls тобымен жұмыс істеді, содан кейін Ginger Baker's Air Force тобымен он апта, ал Steve Winwood және Terry Reidпен бірге өнер көрсетті.