Кіріспе
Американдық астроном Джоэл Стеббинс (30 шілде 1878 – 16 наурыз 1966) – астрономияда фотоэлектрлік фотометрияны дамытқан американдық астроном. Ол 1903-1922 жылдары Иллинойс университеті обсерваториясының директоры болды, онда селен элементін пайдаланып жаңаша жұмыстар атқарды. 1922 жылы Висконсин университетінің (Мэдисон) Уошберн обсерваториясының директоры болып тағайындалды және 1948 жылға дейін осы қызметте болды. 1948 жылдан кейін Стеббинс 1958 жылы толық зейнетке шыққанға дейін Лик обсерваториясында ғылыми зерттеулерін жалғастырды. Стеббинс фотоэлектрлік фотометрияны 1900 жылдардың басындағы бастапқы кезеңінен 1950 жылдары фотометрияның басты әдісі ретінде фотографияны ығыстырған жетілген деңгейге жеткізді. Ол бұл жаңа әдісті көмектесіп тұратын жұлдыздарды, жұлдызаралық шаңның жұлдыз жарығын қызыл түске бояуын, галактикалардың түстерін және айнымалы жұлдыздарды зерттеу үшін пайдаланды.
Joel Stebbins (July 30, 1878 – March 16, 1966) was an American astronomer who pioneered photoelectric photometry in astronomy. He was director of the University of Illinois Observatory from 1903 to 1922 where he performed innovative work with the selenium cell. In 1922 he became director of the Washburn Observatory at the University of Wisconsin–Madison where he remained until 1948. After 1948, Stebbins continued his research at Lick Observatory until his final retirement in 1958. Stebbins brought photoelectric photometry from its infancy in the early 1900s to a mature technique by the 1950s, when it succeeded photography as the primary method of photometry. He used the new technique to investigate eclipsing binaries, the reddening of starlight by interstellar dust, colors of galaxies, and variable stars.
Өмірбаян
Джоэл Стеббинс 1878 жылдың 30 шілдесінде Небраска штатының Омаха қаласында, Юнион Пасифик Темір жолы кеңсесінде қызметкер болған Чарльз Стеббинс пен оның әйелі Сара Энн (туған тегі Стуббс) отбасында дүниеге келді. Стеббинстің екі қарындасы болды – Юнис пен Миллисент. Ол 1896 жылы Небраска университетіне түсуге дейін Омахадағы бастауыш және орта мектепте оқыды. 1899 жылы ғылым бакалавры (BS) дәрежесін алып, Джордж С. Комстоктың жетекшілігімен Уошберн обсерваториясында астрономияны оқыған Висконсин университетіне (Мэдисон) кеткенге дейін бір жыл аспирант болып қалды. Стеббинс 1901 жылы Комстокпен бірлесіп, Нова Персейдің жарық қисығына қатысты алғашқы мақаласын жариялады. Содан кейін Калифорния университетінің Лик обсерваториясынан стипендия алды. Ол Уильям Уоллес Кэмпбеллтің жетекшілігімен философия докторы (PhD) дәрежесін алды, Омикрон Кита спектрлері туралы диссертация қорғады. Калифорния университеті астрономия саласында докторлық дәрежесін алған үшінші адам осы болды. Оның диссертациясы 1903 жылы «Астрофизикалық журналда» жарияланды. Стеббинс докторлық дәрежесін алғаннан кейін, Иллинойс университетінің Урбана-Шампейн қаласындағы астрономия пәнінің оқытушысы және Иллинойс университеті обсерваториясының директоры болып жұмыс істеді. 1905 жылдың 27 маусымында Небраска университетіндегі сыныптасы Мей Луиза Прентиске үйленді. Олардың екі баласы болды – ұл Роберт және қыз Изабелла. Стеббинс поляризациялық фотометрмен байқаулар жасауды бастады. Оның қолданылуынан қанағаттанбағандықтан, ол F. C. Браунмен бірге селендік элементке негізделген фотометрді жасады. 1907 жылдан бастап Стеббинс селендік фотометрді қолданып, алғашқы өлшемдерді алдымен Айға, содан кейін құралдың сезімталдығы жақсарған сайын өзгермелі жұлдыздарға қатысты жүргізді. Ол 1910 жылдан бастап Алгол сияқты тотығушы екілік жұлдыздарды зерттеді. 1913 жылы Генри Норрис Расселл тотығушы екілік жұлдыздар теориясын жасады, ал Стеббинс олардың көптеген түрлері әлі ашылмағанын түсінді. Көп ұзамай ол Бета Аурига мен Дельта Ориони тотығушы екілік жұлдыздар екенін анықтады. Жаңа жаңалықтар одан әрі келіп түсті. Якоб Кунц фотоэлектрлік элементті жасағаннан кейін астрономиялық фотометрияда революция болды. Кунцтің фотоэлектрлік элементтері коммерциялық сатылымдағылардан бірнеше есе сезімтал болды, сондықтан әлсіз жұлдыз жарығын анықтауға мүмкіндік берді. 1915 жылы Стеббинс жаңа фотометрлерді Beta Lyrae, одан да тұрақсыз екілік жүйені зерттеу үшін қолданды. Жаңа құралдар көбейіп бара жатқан жұлдыздарды байқауға мүмкіндік берді. Стеббинстің еңбегі 1913 жылы Америка өнер және ғылым академиясының Рамфорд сыйлығымен және 1915 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының Генри Дрейпер медалімен марапатталды. Иллинойс университеті обсерваториясы Стеббинс пен Кунцтың жұмысының маңыздылығына байланысты Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1922 жылы Стеббинс Висконсин университетіне (Мэдисон) көшіп, Джордж С. Комстоктан кейін Уошберн обсерваториясының директоры болды. Стеббинс негізгі тізбектегі О және В типті жұлдыздар мен шарлы шоғырлардың фотометриялық зерттеулерін жүйелі түрде жүргізді. Кейінгі жылдары ол ғарыштық шаңға қызығушылық танытты. Оның студенттерінің арасында Олин Дж. Эгген, Чарльз М. Хаффер, Джеральд Крон және Альберт Уитфорд болды. Стеббинс 1948 жылы жетпіс жасқа толғанда Висконсин университеті мен Уошберн обсерваториясынан зейнеткерлікке шықты, содан кейін Лик обсерваториясында жұмыс істеді, бұрынғы студенті Джеральд Кронмен бірлесіп жұмыс істеді. Олар фотометриялық әдістерді қолданып, Цефеидтердің жарқырауының жаңа мәндерін алды. Бұл Уолтер Байдтың галактикадан тыс арақашықтық шкаласын растады. Жарық Цефеидтермен жұмыс істегеннен кейін Стеббинс пен Крон аспандағы кез келген басқа нысаннан әлдеқайда жарық болатын Күнді зерттеу үшін фотометриялық әдістерді қолданды. Олар жұлдыздың түсі мен шамасы туралы нақты мәліметтерді алды. Ол сексен жасқа келгенде толыққанды зейнеткерлікке шықты. Стеббинс сондай-ақ орнитологияға үлес қосты, Э. А. Фатпен бірлесіп жазған «Көшпелі құстардың жылдамдығын анықтаудағы астрономиялық телескоптардың қолданылуы» атты алғашқы мақаласымен. Өмірінің соңғы жылдарында ол лейкемиядан зардап шекті. 1966 жылдың 16 наурызында Пало-Альто ауруханасында қайтыс болды. Оның артында әйелі Мей, ұлы Роберт және қызы Изабелла қалды. Оның кейбір еңбектері Иллинойс университетінің мұрағатында сақталады, бірақ оның хат-хабарлары мен ғылыми еңбектерінің көп бөлігі Висконсин университетінің Мэдисон мұрағатында сақталған. Оның Лик обсерваториясындағы...