Уильям Кристофер Хэнди (1873-1958) – «Блюз әкесі», американдық композитор және музыкант. Блюз жанрын жариялап, танымал еткен тұлға. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық блюз композиторы және музыканты (1873–1958)
American blues composer and musician (1873–1958)
Уильям Кристофер Хенди (16 қараша 1873 – 28 наурыз 1958) – өзін Блюздің әкесі деп атаған американдық композитор және музыкант. Ол Америка Құрама Штаттарындағы ең ықпалды әнші-күйшілердің бірі болды. Америка блюз музыкасын ойнаған көптеген музыканттардың бірі болғанымен, Хенди блюз жанрын жасамады, бірақ блюз формасындағы музыканы алғаш рет жариялап, осылайша блюзді аймақтық музыка стилінен (Дельта блюз) – шектеулі аудиториядан танымалдылықтың жаңа деңгейіне көтерді. Элизабет Брюер мен Чарльз Барнард Хендидің ұлы. Оның әкесі Алабама штатының солтүстігіндегі Маршалл округіне қарасты Гунтерсвилл қаласындағы шағын шіркеудің пасторы болған. 1941 жылы жарық көрген «Блюздің әкесі» атты автобиографиясында Хенди өзінің атасы Уильям Уайз Хенди салған бұрыштан жасалған үйінде дүниеге келгенін жазды. Хендидің туған үйі Флоренция қаласының орталығына жақын жерде сақталған. Хендидің әкесі музыкалық аспаптарды шайтанның құралы деп есептеген. Әке-шешесінің рұқсатынсыз Хенди өзінің алғашқы гитарасын сатып алды, оны жергілікті дүкеннің терезесінде көріп, жиналған жидектер мен жаңғақтарды сатудан және сіркеп сабын жасаудан ақша жинап алған. Әкесі гитараны көріп: «Біздің христиан үйіне мұндай күнәлі нәрсені әкелгеніңе не жетеді?» – деп сұрады және оны «қайдан алғаныңа қайтарып бер» деп бұйырды, бірақ сонымен қатар ұлына орган сабақтарын алуға мүмкіндік берді. Ол МакНабб пешінде «қазу бригадасында» жұмыс істеді, онда ол уақыт өткізу үшін басқа жұмысшылармен бірге қазуды музыкаға айналдыруды үйренді. Жұмысшылар қатал беттерге қақпақтап, Хендидің айтуынша, «соғыс оркестрінің музыкасынан жақсырақ» күрделі ырғақтар жасады. Хенди кейінірек осы импровизациялық рухты өзінің қалыптасуы үшін маңызды тәжірибе деп еске алды: «Оңтүстік негрлерінің барлық нәрсе туралы әндері бар. Олар музыкалық дыбыс немесе ырғақтық эффект шығара алатын кез келген нәрсемен өзін сүйемелдейді». Бұл жұмыс жақсы төленбейтінін білген соң, ол жұмыстан кетіп, жақын маңдағы Бессемердегі құбыр зауытында жұмыс тапты. Бос уақытында ол шағын оркестр ұйымдастырып, музыканттарға нота оқуды үйретті. Кейіннен ол «Лаузетта» квартетін ұйымдастырды. Топ Чикагодағы Дүниежүзілік көрме туралы естіп, оған қатысуға шешім қабылдады. Жолға ақша табу үшін олар жол бойында уақытша жұмыстар істеді. Олар Чикагоға келді, бірақ Дүниежүзілік көрменің бір жылға кейінге шегерілгенін білді. Содан кейін олар Миссури штатының Сент-Луис қаласына бет бұрды, бірақ жұмыс таба алмады. 1905 жыл шамасында Миссисипи штатының Кливленд қаласында би кешінде Хендиге «біздің туған музыкамызды» сұраған хат берілді. Ол ежелгі Оңтүстік мелодиясын орындады, бірақ жергілікті түсті топтың бірнеше нөмір ойнауына бола ма деп сұрады. Хенди келісіп, үш жас жігіт тозған аспаптарымен ойнай бастады. Миссисипи Блюз жолы үшін Эллиотт Хьюритт жүргізген зерттеулер Кливлендтегі топтың жетекшісін Принс МакКой деп анықтады. Хенди өзінің өмірбаянында олардың ойнаған музыкасын былай сипаттады:
William Christopher Handy (November 16, 1873 – March 28, 1958) was an American composer and musician who referred to himself as the Father of the Blues. He was one of the most influential songwriters in the United States. One of many musicians who played the distinctively American blues music, Handy did not create the blues genre but was the one of the first to publish music in the blues form, thereby taking the blues from a regional music style (Delta blues) with a limited audience to a new level of popularity. the son of Elizabeth Brewer and Charles Barnard Handy. His father was the pastor of a small church in Guntersville, a town in northern Alabama's Marshall County. Handy wrote in his 1941 autobiography Father of the Blues that he was born in a log cabin built by his grandfather William Wise Handy, who became an African Methodist Episcopal minister after the Emancipation Proclamation. The log cabin of Handy's birth has been preserved near downtown Florence. Handy's father believed that musical instruments were tools of the devil. Without his parents' permission, Handy bought his first guitar, which he had seen in a local shop window and secretly saved for by picking berries and nuts and making lye soap. Upon seeing the guitar, his father asked him, "What possessed you to bring a sinful thing like that into our Christian home?" and ordered him to "take it back where it came from", but he also arranged for his son to take organ lessons. He worked on a "shovel brigade" at the McNabb furnace, where he learned to use his shovel to make music with the other workers to pass the time. The workers would beat their shovels against hard surfaces in complex rhythms that Handy said were "better to us than the music of a martial drum corps." Handy would later recall this improvisational spirit as being a formative experience for him, musically: "Southern Negroes sang about everything They accompany themselves on anything from which they can extract a musical sound or rhythmical effect." Learning that it paid poorly, he quit the position and found employment at a pipe works plant in nearby Bessemer. In his time off from his job, he organized a small string orchestra and taught musicians how to read music. He later organized the Lauzetta Quartet. When the group read about the upcoming World's Fair in Chicago, they decided to attend. To pay their way, they performed odd jobs along the way. They arrived in Chicago and then learned that the World's Fair had been postponed for a year. Next they headed to St. Louis, Missouri, but found no work. About 1905, while playing a dance in Cleveland, Mississippi, Handy was given a note asking for "our native music". He played an old time Southern melody but was asked if a local colored band could play a few numbers. Handy assented, and three young men with well worn instruments began to play. Research by Elliott Hurwitt for the Mississippi Blues Trail identified the leader of the band in Cleveland as Prince McCoy. In his autobiography, Handy described the music they played:
Олар бастауы да, аяқтауы да жоқ сияқты бір-бірінен кейін соққыларды атқылады. Бұл дыбыс монотондылыққа ұшырады, бірақ жалғасып та жатты, [қант] қамысының қатары мен бөгеттермен байланысты нәрсе. Аяқтары жерге «түмп-түмп-түмп» етіп соқты. Бұл шынымен де ренжітетін немесе жағымсыз нәрсе емес еді. «Көшпенді» деген сөз дұрыс болуы мүмкін. Сонымен қатар, Миссисипидегі қара нәсілділер ұйымдастырған шаршы билерден де әсер алды, олар әдетте G тонындағы музыканы қолданды. Атап айтқанда, ол 1914 жылы жарық көрген «Сент-Луис Блюз» хиті үшін дәл осы тонды таңдады.
They struck up one of those over and over strains that seem to have no beginning and certainly no ending at all. The strumming attained a disturbing monotony, but on and on it went, a kind of stuff associated with [sugar] cane rows and levee camps. Thump thump thump went their feet on the floor. It was not really annoying or unpleasant. Perhaps "haunting" is the better word. Handy also took influence from the square dances held by Mississippi blacks, which typically had music in the G major key. In particular, he picked the same key for his 1914 hit, "Saint Louis Blues".
Кейінгі мансабы және өлімі
1938 жылы "Риплиге сеніңіз немесе сенбеңіз!" радио бағдарламасында Ханди "жаз бен блюздің әкесі" деп сипатталды. Блюз орындаушыларының бірі Джелли Ролл Мортон Downbeat журналына ашық хат жазып, джазды өзі ойлап тапқанына қатты ашуланды. Өзінің өмірбаяны жарияланғаннан кейін Ханди афроамерикалық музыканттар туралы "Unsung Americans Sung" (1944) атты кітап шығарды. Ол тағы үш кітап жазды: "Блюз: Антология: 53 ұлы әннің толық сөзі мен музыкасы", "Негр рухани әндері" және "АҚШ-тың негр авторлары мен композиторлары". Ол Харлемдегі Стриверс-роу көшесінде тұрды. 1943 жылы метро платформасынан құлап, соқыр болып қалды. 1943 жылдан өмірінің соңына дейін Йонкерсте тұрды. Оның немересі – физик Карлос Ханди (1950 жылы туған), қазір Ханди Бразерс музыкалық компаниясын басқарады. Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, 1954 жылы 80 жасында қайтадан үйленді. Оның жарты Ирма Луиза Логан, оның хатшысы болған, ол оның көзіне айналды деп жиі айтқан. 1955 жылы инсульт алғаннан кейін оған мүгедектер арбасы қажет болды. Оның 84 жасқа толуына арналған тойға "Волдорф Астория" қонақүйінде 800-ден астам адам қатысты. 1958 жылдың 28 наурызында Ханди Нью-Йорк қаласындағы Сиденхэм ауруханасында бронх пневмониясынан қайтыс болды. Оның қосылу рәсіміне 25 000-нан астам адам қатысты. Шіркеудің жанындағы көшелерге 150 000-нан астам адам жиналып, оған құрмет көрсетті. Ол Бронкстағы Вудлон зиратына жерленді.
In a 1938 radio episode of Ripley's Believe It or Not! Handy was described as "the father of jazz as well as the blues." Fellow blues performer Jelly Roll Morton wrote an open letter to Downbeat magazine fuming that he had invented jazz. After the publication of his autobiography, Handy published a book on African American musicians, titled Unsung Americans Sung (1944). He wrote three other books: Blues: An Anthology: Complete Words and Music of 53 Great Songs, Book of Negro Spirituals, and Negro Authors and Composers of the United States. He lived on Strivers' Row in Harlem. He became blind after an accidental fall from a subway platform in 1943. From 1943 until his death, he lived in Yonkers. His grandson is the physicist Carlos Handy (born 1950), who now leads the Handy Brothers Music Company. After the death of his first wife, he remarried in 1954 when he was 80. His bride was his secretary Irma Louise Logan, who he frequently said had become his eyes. In 1955, he had a stroke, and he began to use a wheelchair. More than 800 people attended his 84th birthday party at the Waldorf Astoria Hotel. On March 28, 1958, Handy died of bronchial pneumonia at Sydenham Hospital in New York City. Over 25,000 people attended his funeral in Harlem's Abyssinian Baptist Church. Over 150,000 people gathered in the streets near the church to pay their respects. He was buried in Woodlawn Cemetery in the Bronx.
Марапаттар мен құрметтер
1931 жылы Мемфис қаласы 200 Beale St. мекенжайында тікелей музыка орындалатын сахнасы бар Handy Park қоғамдық саябағын ашты. Парктегі оның құрметіне орнатылған мүсін 1960 жылы ашылды. 1947 жылы Мемфисте W. C. Handy театры ашылды. Ғимарат 2012 жылы бұзылды. Нью-Йорк штатының Йонкерс қаласының мэрі 1957 жылдың 8-14 желтоқсанын W. C. Handy апталығы деп белгіледі. Хэнди 1958 жылғы «Сент-Луис блюзі» фильмінің кейіпкері болды, ол Нат Кинг Коулдың Эрта Китт пен Руби Диемен бірге түскен, өте көркемделген өмірбаяндық туындысы еді. 1958 жылы Хэндидің қайтысынан кейін Мемфистегі Domino Lounge клубы Club Handy деп аталды. W. C. Handy Place – Нью-Йорктегі Америка даңғылы мен жетінші авеню арасындағы 52-ші көшенің құрметті атауы. 1969 жылдың 17 мамырында АҚШ пошта қызметі оның құрметіне еске алу маркасын шығарды. Хэнди 1970 жылы Ұлттық танымал музыка әнші-жазушыларының Даңқ залына енгізілді. 1983 жылы Нэшвилл әнші-жазушыларының Даңқ залына енгізілді. 1985 жылы Алабама джаз Даңқ залына енгізілді, ал 1993 жылы Алабама музыка Даңқ залына енгізіліп, орындаушылық жетістіктері үшін Lifework сыйлығымен марапатталды. 1993 жылы өмірінің жетістіктері үшін «Грэмми» сыйлығын алды. 2003 жылды «В. К. Хэндидің алғашқы блюз музыкасын жазған күніне 100 жыл толуы» деп есептеп, 2002 жылы АҚШ Сенаты 2003 жылдың 1 ақпанынан басталатын жылды «Блюз жылы» деп жариялайтын қаулы қабылдады. Хэндиге Миссисипи штатының Кларксдейл қаласындағы «В. К. Хэндидің ағартушылығы» және Алабама штатының Флоренс қаласындағы туған жерінде екі ескерткіш орнатылды. 2006 жылға дейін Блюз музыкасы сыйлығы W. C. Handy Award деп аталатын. W. C. Handy Music Festival жыл сайын Флоренция қаласында, ал тағы бір W. C. Handy Music Festival жыл сайын маусым айында Кентукки штатының Хендерсон қаласында өткізіледі. 2017 жылы оның «Блюздің әкесі» атты автобиографиясы «Блюз әдебиетінің классикасы» санатында Блюз Даңқ залына енгізілді.
In 1931, Handy Park, public park with a stage for live musical performances, was opened by the City of Memphis at 200 Beale St. The statue in the park honoring him was erected in 1960. In 1947, the W. C. Handy Theatre was opened in Memphis. The building was demolished in 2012. The mayor of Yonkers, New York designated December 8 14, 1957 as W. C. Handy Week. Handy was the subject of St. Louis Blues (1958), a heavily fictionalized biographical film starring Nat King Cole with Eartha Kitt and Ruby Dee. After Handy's death in 1958, the Domino Lounge in Memphis was renamed Club Handy. W. C. Handy Place in New York City is the honorary name for 52nd Street between Avenue of the Americas and Seventh Avenue. On May 17, 1969, the United States Postal Service issued a commemorative stamp in his honor. Handy was inducted in the National Academy of Popular Music Songwriters Hall of Fame in 1970. He was inducted into the Nashville Songwriters Hall of Fame in 1983. He was inducted into the Alabama Jazz Hall of Fame in 1985, and was a 1993 inductee into the Alabama Music Hall of Fame, with the Lifework Award for Performing Achievement. He received a Grammy Trustees Award for lifetime achievement in 1993. Citing 2003 as "the centennial anniversary of when W. C. Handy composed the first blues music" the United States Senate in 2002 passed a resolution declaring the year beginning February 1, 2003, as the "Year of the Blues". Handy was honored with two markers on the Mississippi Blues Trail, the "Enlightenment of W. C. Handy" in Clarksdale, Mississippi and a marker at his birthplace in Florence, Alabama. Blues Music Award was known as the W. C. Handy Award until the name change in 2006. W. C. Handy Music Festival is held annually in Florence, Alabama. Another W. C. Handy Music Festival is held annually in Henderson, Kentucky in June. In 2017, his autobiography Father of the Blues was inducted in to the Blues Hall of Fame in the category of Classics of Blues Literature.