Лид Белли: Американдық халық және блюз сазгерінің өмірі мен шығармашылығы
Lead Belly
Лид Белли – американдық фолк және блюз музыканты (1888-1949). 12-тарлы гитара, түрлі жанрлар, әлеуметтік тақырыптар, халыққа танымал тұлғалар туралы әндерімен белгілі. 🎸🎶🎤
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фолк және блюз музыканты (1888–1949)
American folk and blues musician (1888–1949)
Лид Белли көбінесе он екі тартылған гитарада ойнайтын, бірақ ол сонымен қатар фортепиано, мандолина, гармоника, скрипка және үрлемелі аспаптарда да ойнады. Кейбір жазбаларында ол қол шапалақтаған немесе аяғын таптап ән айтқан. Лид Беллидің әндері евангелистік музыка, блюз және халық музыкасы сияқты кең ауқымды жанрларды, сондай-ақ әйелдер, ішімдік, түрмедегі өмір, расизм, ковбойлар, жұмыс, теңізшілер, мал өсіру және би сияқты тақырыптарды қамтыды. Ол сондай-ақ жаңалықтардағы Франклин Д. Рузвельт, Адольф Гитлер, Жан Харлоу, Джек Джонсон, Скоттсборолық жігіттер және Говард Хьюз сияқты адамдар туралы әндер жазды. Лид Белли 1988 жылы Рок-н-ролл Даңқы залына, ал 2008 жылы Луизиана Музыка Даңқы залына енгізілді. Көптеген шығарылымдар оны "Leadbelly" деп көрсетсе де, ол өзінің атын "Lead Belly" деп жазған. Осы жазу оның қабірінде көрсетілген және Lead Belly қоры қолданады.
Lead Belly usually played a twelve string guitar, but he also played the piano, mandolin, harmonica, violin, and windjammer. In some of his recordings, he sang while clapping his hands or stomping his foot. Lead Belly's songs covered a wide range of genres, including gospel music, blues, and folk music, as well as a number of topics, including women, liquor, prison life, racism, cowboys, work, sailors, cattle herding, and dancing. He also wrote songs about people in the news, such as Franklin D. Roosevelt, Adolf Hitler, Jean Harlow, Jack Johnson, the Scottsboro Boys and Howard Hughes. Lead Belly was posthumously inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 1988 and the Louisiana Music Hall of Fame in 2008. Though many releases credit him as "Leadbelly", he wrote his name as "Lead Belly". This is the spelling on his tombstone and is used by the Lead Belly Foundation.
Жеке өмір
Екі баланың кішісі, Lead Belly, Луизиана штатының Mooringsport маңындағы плантацияда Салли Браун мен Уэсли Ледбеттердің баласы Хадди Уильям Ледбеттер болып дүниеге келді. 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа шақыру тіркелімінде ол өзінің туған жерін Фрипорт, Луизиана ("Шревпорт") деп көрсеткен. Оның нақты туған күні мен жылы әлі де белгісіз. Lead Belly қоры оның туған күнін 1889 жылдың 20 қаңтары деп көрсетеді, оның қабір тасы 1889 жыл деп жазылған, ал 1942 жылғы шақыру тіркелімінде 1889 жылдың 23 қаңтары деп көрсетілген. Бұл жазбаларды санақ жүргізушілер жасаған, ал жасы мен күні санақ күніне сәйкес анықталған. 1900 жылғы АҚШ халық санағында "Худи Ледбеттер" 12 жаста, 1888 жылдың қаңтарында туған деп тізімделген, ал 1910 және 1930 жылғы санақтар да оның жасын 1888 жылы туғанға сәйкес көрсетеді. 1940 жылғы санақта оның жасы 51 деп көрсетілген, бұл ақпаратты әйелі Марта берген. Eagle мен LeBlanc-тың "Блюз: Аймақтық тәжірибе" және Tomko-ның "Луизиана музыканттарының энциклопедиясы" кітаптарында 1888 жылдың 23 қаңтары, ал "Блюз энциклопедиясы" 1888 жылдың 20 қаңтарын көрсетеді. Оның ата-анасы бірнеше жыл бірге тұрған. Олар 1888 жылдың 26 ақпанында ресми түрде үйленді, бұл, мүмкін, сол жылы туғаннан кейін болған. Хадди бес жасқа толғанда, отбасы Техас штатының Боуи округіне қоныстанды. 1910 жылғы Техас штатының Харрисон округі бойынша халық санағында "Худи Ледбеттер" өзінің алғашқы әйелі Алета "Лете" Хендерсонмен бірге ата-анасының жанында бөлек тұрған. Алета 19 жаста және бір жыл бұрын үйленген деп жазылған. Басқалар оның 1908 жылы үйленгенде 15 жаста болғанын айтады. Ледбеттер Техаста өзінің алғашқы музыкалық аспабын – аккордеонды, ағасы Террелден алған. Жиырмадан ассан соң, кем дегенде екі баланың әкесі болған Ледбеттер үйден шығып, гитарашы және кездейсоқ жұмысшы болып өмір сүру үшін жұмыс істеді.
The younger of two children, Lead Belly was born Huddie William Ledbetter to Sallie Brown and Wesley Ledbetter on a plantation near Mooringsport, Louisiana. On his World War II draft registration card in 1942, he gave his birthplace as Freeport, Louisiana ("Shreveport"). There is uncertainty over his precise date and year of birth. The Lead Belly Foundation gives his birth date as January 20, 1889, his grave marker gives the year 1889, and his 1942 draft registration card states January 23, 1889. These records were made by census takers, and ages and dates were defined in terms of the census date. The 1900 United States Census lists "Hudy Ledbetter" as 12 years old, born January 1888, and the 1910 and 1930 censuses also give his age as corresponding to a birth in 1888. The 1940 census lists his age as 51, with information supplied by wife Martha. The books Blues: A Regional Experience by Eagle and LeBlanc and Encyclopedia of Louisiana Musicians by Tomko give January 23, 1888, while the Encyclopedia of the Blues gives January 20, 1888. His parents had cohabited for several years. They officially married on February 26, 1888, perhaps after his birth that year. When Huddie was five years old, the family settled in Bowie County, Texas. By the 1910 census of Harrison County, Texas, "Hudy Ledbetter" was living next door to his parents in a separate household with his first wife, Aletha "Lethe" Henderson. Aletha is recorded as age 19 and married one year. Others say she was 15 when they married in 1908. Ledbetter received his first instrument in Texas, an accordion, from his uncle Terrell. By his early twenties, having fathered at least two children, Ledbetter left home to make his living as a guitarist and occasional laborer.
Музыкалық мансап
1903 жылға қарай Хадди қана "музыкант", әнші және гитарист ретінде танымал болды. Ол Шревпорттың жаман даңқымен белгілі қызыл шамдар ауданы – Сент-Полс-Боттомс қаласында концерттер берді. Фаннин көшесіндегі түрлі музыкалық ықпалдарға тап болғаннан кейін, ол өзінің ерекше музыкалық стилін дамыта бастады. Боттомстағы салон, бордельдер мен би залдары қатарындағы бұл аймақ қазір Ледбеттер Хайтс деп аталады. 1915 жылдан 1939 жылға дейін Ледбеттер Луизиана штатында түрлі қылмыстық айыптаулар бойынша бірнеше рет түрмеге қамалды. 1918 жылы Уолтер Бойд деген атпен Техаста кісі өлтіргені үшін сотталып, 30 жылға бас бостандығынан айырылды. Ледбеттер кешірім сұрап жазған әннен кейін 1925 жылы губернатор Пэт Моррис Нефф оны кешірді. Музыкалық карьерасын бастағаннан кейін отыз жыл өткен соң, ол 1933 жылы Ангола түрмесінде фольклоршылар Джон Ломакс және оның ұлы Алан Ломакс келген кезде "табылды". Олар Конгресс кітапханасы үшін дәстүрлі музыканы сақтау мақсатында Оңтүстіктегі жергілікті музыканың түрлерін жазып алып жатқан. Бұл Ұлы депрессия кезіндегі көптеген мәдени жобалардың бірі болды. Ледбеттердің керемет теноры мен кең репертуарына қатты әсерленген Ломакс аға мен Ломакс кіші 1933 жылы Конгресс кітапханасының жобасы үшін оны портативті алюминий дискіге жазды. 1934 жылдың шілдесінде олар жаңа және жақсырақ жабдықпен оралып, оның жүздеген әндерін жазды. Түрмеде болған кезде Lead Belly "Midnight Special" дәстүрлі түрме әнін естіген болуы мүмкін; оның нұсқалары кеңінен танылды. 1934 жылдың желтоқсанында Lead Belly Пенсильваниядағы Брин-Мор колледжінде өткен Модерн тілдер қауымдастығының жиналысында "түтінші" (топтық ән салу) іс-шарасына қатысты, онда Ломакс аға бұрын лекция оқыған. Ол түрмеден ән арқылы шыққан сотталған ретінде баспасөзде жазылды. 1935 жылдың 1 қаңтарында екеуі Нью-Йоркке келді, онда Ломакс өзінің баспагері Макмилланмен халық әндерінің жаңа жинағын талқылауы жоспарланған. Газеттер "ән салайтын сотталған" туралы жазуға асықты. "Time" журналы оның жайлы алғашқы "Time" науқанының жаңалықтарын жариялады. Lead Belly атаққа ие болды, бірақ байлыққа жете алмады. 1935 жылдың 23-25 қаңтарында Lead Belly American Record Corporation (ARC) компаниясымен бірнеше жазба сессиясын өткізді. Бұл сессиялар 5 ақпан мен 25 наурызда өткен тағы екі сессиямен бірге 53 нұсқаны тудырды. Бұл жазбалардың тек 6-сы ғана Lead Belly тірі кезінде жарық көрді. ARC бұл әндерді бірден алты түрлі лейблде шығаруға шешім қабылдады: Banner, Melotone, Oriole, Perfect, Romeo және Paramount. Сондай-ақ, оның әйелі Марта Промис суреті де қосылды (мақалада оның менеджері ретінде танылған). Басқа фотосуреттерде Lead Belly гитара тартып тұрған қолы ("осы қолдар бірде адамды өлтірді" деген жазбамен), Техас губернаторы Пэт М. Нефф және "құлаған" Техас мемлекеттік түрмесі көрсетілген. Мақалада оның екі кешірімі де губернаторларға өтінішін ән арқылы жеткізгенімен байланысты, олар оны кешірді. Мақала "Лид-Белли жаңа және өркендеу кезеңінің алдында тұрған болуы мүмкін" деген қорытындымен аяқталды. 1941 жылы Lead Belly Мұса "Мо" Эшке ортақ достары арқылы таныстырылды. Эш жазба студиясы мен шағын жазба лейбліне ие болды, ол негізінен жергілікті Нью-Йорк нарығы үшін фольклорлық жазбаларды шығарды. Кейін ол Folkways Records компаниясын құрды. 1941 және 1944 жылдар аралығында Lead Belly Asch Recordings лейблімен үш альбом шығарды. Техас штатының Шугарленд қаласында туысы Уилл Стаффордты әйел үшін ұрыста өлтіргені үшін сотталды. Екінші рет түрмеде отырған кезінде, Лед Белли басқа бір тұтқын мойнына пышақ салды. (Жарақат салдарынан музыканттың мойнында қорқынышты жарақат қалды, ол оны банданамен жапты). Сырлы-сары қасқыр шабуылшыны сол кездегі өз пышағымен өлтіруге жақындады. 1924 жылы Lead Bellyмен кездескеннен кейін Нефф түрмеге бірнеше рет қайтып келді. Ол жексенбі күндері түрмеге қонақтарды алып келіп, Ледбеттердің өнерін тыңдады. Тағы бір теория бойынша, бұл лақап оның ай шайырын ішу қабілетіне қатысты, Оңтүстік фермерлері, қара және ақ, өз табыстарын толықтыру үшін жасаған үй ішімдігі. Блюз әншісі Биг Билл Брунзи оны "асқазанымен ауырлатылған" көлеңкеде жатқанда, жұмыс істеуге тиіс болған кезде жалған айтуға бейімділіктен туындады деп ойлады. Алайда, оның жергілікті акценті лақап атына әкелгені ықтимал. Шревпорттан келген Хадди Уильям Ледбеттер Фрипорттан келген Хадди Уим Ледбеллиге айналды.
By 1903, Huddie was already a "musicianer", a singer and guitarist of some note. He performed to Shreveport audiences in St. Paul's Bottoms, a notorious red light district. He began to develop his own style of music after exposure to the various musical influences on Shreveport's Fannin Street, a row of saloons, brothels, and dance halls in the Bottoms. This area is now referred to as Ledbetter Heights. Between 1915 and 1939, Ledbetter served several prison and jail terms in Louisiana for a variety of criminal charges. Notably, in 1918 under the name of Walter Boyd, he was convicted of murder in Texas and sentenced to 30 years in prison. After writing a song pleading for clemency Ledbetter was pardoned by Governor Pat Morris Neff in 1925. Thirty years after starting his music career, he was "discovered" in Angola Penitentiary during a 1933 visit by folklorists John Lomax and his son Alan Lomax. They were recording varieties of local music in the South as a project to preserve traditional music for the Library of Congress. This was one of numerous cultural projects during the Great Depression. Deeply impressed by Ledbetter's vibrant tenor and extensive repertoire, the Lomaxes recorded him in 1933 on portable aluminum disc recording equipment in a project for the Library of Congress. They returned with new and better equipment in July 1934, recording hundreds of his songs. While in prison, Lead Belly may have first heard the traditional prison song "Midnight Special"; his versions became famous. In December 1934, Lead Belly participated in a "smoker" (group sing) at a Modern Language Association meeting at Bryn Mawr College in Pennsylvania, where the senior Lomax had a prior lecture engagement. He was written up in the press as a convict who had sung his way out of prison. On New Year's Day, 1935, the pair arrived in New York City, where Lomax was scheduled to meet with his publisher, Macmillan, about a new collection of folk songs. The newspapers were eager to write about the "singing convict". Time magazine made one of its first March of Time newsreels about him. Lead Belly attained fame—although not fortune. On January 23–25, 1935, Lead Belly had the first of several recording sessions with American Record Corporation (ARC). These sessions, combined with two others on February 5 and March 25, yielded 53 takes. Of those recordings, only six were ever released during Lead Belly's lifetime. ARC decided to simultaneously release these songs on six different labels they owned: Banner, Melotone, Oriole, Perfect, Romeo, and Paramount. Also included was a striking photograph of his wife Martha Promise (identified in the article as his manager). Other photos showed Lead Belly's hands playing the guitar (with the caption "these hands once killed a man"), Texas Governor Pat M. Neff, and the "ramshackle" Texas State Penitentiary. The article attributes both of his pardons to his singing his petitions to the governors, who were so moved that they pardoned him. The article closed by saying that Lead Belly "may well be on the brink of a new and prosperous period." In 1941, Lead Belly was introduced to Moses "Moe" Asch by mutual friends. Asch owned a recording studio and small record label, which mainly released folk records for the local New York City market. He later founded Folkways Records. Between 1941 and 1944, Lead Belly released three albums under the Asch Recordings label. in Sugar Land, Texas, after being convicted of killing a relative, Will Stafford, in a fight over a woman. During his second prison term, Lead Belly was stabbed in the neck by another inmate. (The wound resulted in a fearsome scar the musician covered with a bandana). Lead Belly nearly killed his attacker at the time with his own knife. After meeting Lead Belly in 1924, Neff returned to the prison several times after he was incarcerated again. He brought guests to the prison on Sunday picnics to hear Ledbetter perform. Another theory is that the name refers to his ability to drink moonshine, the homemade liquor that Southern farmers, black and white, made to supplement their incomes. Blues singer Big Bill Broonzy thought it came from a supposed tendency to lie about as if "with a stomach weighted down by lead" in the shade when the chain gang was supposed to be working. However, his strong local accent is most likely to have led to the nickname. Huddie William Ledbetter from Shreveport, became Huddie Weem Leadbelly from Freeport.
Техника
Lead Belly өзін "Он екі саптық гитараның патшасы" деп атады, және аккордеон сияқты басқа да аспаптарды қолданғанына қарамастан, Lead Belly-нің орындаушы ретіндегі ең жақсырақ бейнесі – оның ерекше үлкен Stella он екі саптық гитарасын ойнауы. Бұл гитараның стандартты гитараға қарағанда сәл ұзын масштабты ұзындығы болды, бұл аспаптың тартылысын арттырды. Ал, қосымша алты ішектің қосымша тартылысын ескере отырып, көпірдің көтерілуіне қарсы тұру үшін трапеция тәрізді құрылымды тіреуіш қажет болды. Онда тесікшелі құбырлар мен баспалдақ тіреулер болған. Lead Belly көбінесе саусақтарымен ойнайтын, бас бармағымен "қиын" және "еңбек еткен" деп сипатталатын бас партияларын орындап, кейде ырғақ беру үшін соққылайтын. Бұл техника, төменгі құбырлар мен ауыр ішектермен үйлесіп, оның көптеген жазбаларына фортепианоға ұқсас дыбыс береді. Ғалымдар оның гитарада ойнауының көп бөлігі терездік фортепиано мен Техас және Луизианада кездесетін мексикалық Bajo Sexto гитарасынан бірдей шабыттанған деп санайды. Lead Belly-нің құбырларын қазіргі заманғы және классикалық музыканттар, сондай-ақ блюз жанкүйерлері де талқылайды, бірақ бұл стандартты құбырдың төмендетілген түрі сияқты көрінеді. Оның аккордтарын көрсететін кадрлар аз болғандықтан, оның аккордтарын түсіру қиын. Ол гитара ішектерін бір-біріне қатысты реттеген болуы мүмкін, сондықтан ішектер тозғанда ноталар өзгерген. Мұндай төмендету трис-құбырлардың пайда болуына дейін кең таралған тәсіл болды және аспаптың мойнының қисаюын болдырмау үшін жасалды. Lead Belly-нің ойнау стилін Пит Сигер танымал етті, ол 1950 жылдары он екі саптық гитараны қабылдап, Lead Belly-ні техниканың үлгісі ретінде пайдалана отырып, оқулық LP және кітап шығарды. Lead Belly өзін сүйемелдеген кейбір жазбаларында өлеңдерінің арасында ерекше үн шығаратын, кейде "хаа!" деп сипатталатын. "Looky Looky Yonder", "Take This Hammer" сияқты әндерде де осы "хаа!" дыбысын Оңтүстік теміржол бөлімшелерінің жұмысшылары, "gandy билеушілері" әндерінде естуге болады, онда олар рельстерді төсеу және күтіп ұстау кезінде жұмыс топтарын үйлестіру үшін оны пайдаланған.
Lead Belly styled himself "King of the Twelve String Guitar", and despite his use of other instruments, such as the accordion, the most enduring image of Lead Belly as a performer is wielding his unusually large Stella twelve string. This guitar had a slightly longer scale length than a standard guitar, increasing the tension on the instrument, which, given the added tension of the six extra strings, meant that a trapeze style tailpiece was needed to help resist bridge lifting. It had slotted tuners and ladder bracing. Lead Belly played with finger picks much of the time, using a thumb pick to provide walking bass lines described as "tricky" and "inventive", and occasionally to strum. This technique, combined with low tunings and heavy strings, gives many of his recordings a piano like sound. Scholars have suggested much of his guitar playing was inspired equally by barrelhouse piano and the Mexican Bajo Sexto, a type of guitar that he encountered in Texas and Louisiana. Lead Belly's tunings are debated by both modern and contemporary musicians and blues enthusiasts alike, but it seems to be a down tuned variant of standard tuning. Footage of his chording is scarce, so trying to decode his chords is difficult. It is likely that he tuned his guitar strings relative to one another, so that the actual notes shifted as the strings wore. Such down tuning was a common technique before the development of truss rods, and was intended to prevent the instrument's neck from warping. Lead Belly's playing style was popularized by Pete Seeger, who adopted the twelve string guitar in the 1950s and released an instructional LP and book using Lead Belly as an exemplar of technique. In some of the recordings in which Lead Belly accompanied himself, he made an unusual type of grunt between his verses, sometimes described as "haah!" Songs such as "Looky Looky Yonder", "Take This Hammer", The "haah" sound can also be heard in work chants sung by Southern railroad section workers, "gandy dancers", in which it was used to coordinate work crews as they laid and maintained tracks.
Мұра
1976 жылы Гордон Паркс режиссерлік еткен және Роджер Е. Мослидің «Лид-Белли» рөлін сомдаған «Лид-Белли» атты тамырлық фильм жарық көрді. 1951 жылы Weavers тобының «Good Night, Irene» деп аталатын «Irene» әнінің «Lead Belly» әнінің нұсқасы АҚШ хит-парадтарында бірінші орынға жеткен алғашқы халық әні болды, ол шамамен екі миллион дана сатылды. Курт Кобейн «Лид-Белли» мұрасын насихаттады, ал кейбір қазіргі рок тыңдаушылары «Лид-Беллимен» танысуы үшін Nirvana-ның «Where Did You Sleep Last Night» (Лид-Белли оны «In the Pines» деп атады) әнін Нью-Йоркте MTV Unplugged ретінде көрсетілген теледидардағы концертте орындауының арқасында мүмкін болды. Кобейн ән орындалмас бұрын Дэвид Геффенді «Лид-Белли» гитарасын сатып алуға көндіруге тырысқанын айтады. Кобейн өзінің жазбаларында «Lead Belly's Last Session Vol. 1» альбомын Nirvana дыбысының қалыптасуына әсер еткен 50 ең маңызды альбомның бірі деп көрсеткен. Ол NME журналының «Естімеген 100 ең ұлы альбом» тізіміне енді. Американдық рок-тобы Ram Jam 1977 жылы «Black Betty» әнін рок-н-ролл стилінде қайта жазды. «Black Betty» әнін 1939 жылы «Лид-Белли» жазған. Боб Дилан «Лид-Беллиді» халық музыкасына баулығандығы үшін алғыс айтады. Нобель сыйлығын алу кезінде Дилан: «Біреу – мен бұрын көрмеген адам – маған «Cotton Fields» әні жазылған «Лид-Белли» пластинкасын ұсынды. Сол пластинка менің өмірімді сол сәтте өзгертті. Ол мені бұрын білмеген әлемге көшірді. Бұл жарылыс сияқты болды. Мен қараңғыда жүргендей, кенеттен жарыққа шықтым. Біреу маған қол тигізгендей болды. Мен сол пластинканы жүз рет тыңдаған шығармын» деді. Дилан өзінің тұңғыш альбомындағы «Woody-ге арналған ән» әнінде де оған құрмет көрсетеді. «Лид-Белли» жазбалары британдық скиффл қозғалысын бастауға ықпал етті, ол Британдық жаулап алу кезінде бірнеше көрнекті музыканттарды өндірді. Лонни Донеганның 1955 жылдың соңында сингл ретінде шыққан «Rock Island Line» әні скиффл маниясының басталуын білдірді. The Beatles тобының мүшесі Джордж Харрисон: «Егер «Лид-Белли» болмаса, Лонни Донеган да болмас еді; Лонни Донеган болмаса, «The Beatles» те болмас еді. Демек, «Лид-Белли», «The Beatles» жоқ» деді. 1999 жылы «Лид-Белли» өлімінің 50 жылдығына арналған BBC арнасындағы арнайы бағдарламада Ван Моррисон, The Rolling Stones тобының Ронни Вудпен бірге отырып, 1960-шы жылдардағы британдық поп-музыкасы «Лид-Белли» әсері болмаса, пайда болмас еді деп мәлімдеді. «Мен оған ақшамды салар едім», - деді ол. Вуд келісті. Үндістандық әнші Бхупен Хазарика, АҚШ-та студент кезінде рухани әндерге қызығушылық танытқан, «Лид-Белли» әні «We're in the Same Boat Brother» әнін ассам тіліне «Ami ekekhon nawore zatri» (আমি একেখন নাৱৰে যাত্ৰী) деп аударған. Кейін ол бенгал тілінде «Mora jatri eki toronir» (মোরা যাত্রী একই তরণীর) деп шығарды. 2001 жылы ағылшын-канадтық блюз әншісі Лонг Джон Болдри өзінің соңғы студиялық альбомын «Remembering Leadbelly» деп атады. Ол «Лид-Белли» әндерінің кавер нұсқаларын қамтиды және алты минуттық Алан Ломакспен сұхбатты ұсынады. Джордж Езра «Лид-Белли» сияқты ән айтуға тырысып, өзінің ән айту стилін дамытты. «Жазудың артында оның дауысы өте үлкен болғандықтан, пластинка ойнатқышын төмендету керек екені жазылған. Мен үлкен дауыспен ән айтуды ұнаттым, сондықтан мен оны сынап көрдім, және мен орындай алдым», - деді Езра. 2015 жылы «Лид-Белли» туылған күнінің 125 жылдығын мерекелеу үшін бірнеше шаралар өткізілді. Кеннеди орталығы Грэмми мұражайымен бірлесіп «Lead Belly at 125: A Tribute to an American Songster» атты музыкалық кеш өткізді. Бұл кеште Роберт Плант, Элисон Краусс және Бадди Миллер, Виктор Краусс бас жұлдыздар ретінде, ал Дом Флемонс жүргізуші болды. Люсинда Уильямс, Элвин Янгблод Харт, Билли Гектор, Валери Джун, Шэннон МакНэлли, Джош Уайт-күлгі және Дэн Зэйнс сияқты қонақтар да қатысты. Сонымен қатар, Вашингтон қаласында Конгресс кітапханасы «Bourgeois Town: Lead Belly in Washington DC» көрмесін ұйымдастырды, онда Тодд Харви «Лид-Белли» отбасы мүшелерімен оның туыстығы, американдық мәдениетке және әлемдік музыкаға қосқан үлесі туралы сұхбаттасты және орталық мұрағатындағы «Лид-Белли» материалдарына шолу жасады. Лондонның Корольдік Альберт залында Ван Моррисон, Эрик Бердон, Джулс Холланд, Билли Брэгг, Пол Джонс және басқалар қатысқан «Lead Belly Fest» музыкалық фестивалі өтті.
In 1976, a biopic titled Leadbelly was released, directed by Gordon Parks and featuring Roger E. Mosley as Lead Belly. In 1951, the Weavers' recording of their arrangement of Lead Belly's "Irene", released as "Good Night, Irene", was the first folk song to reach #1 on the U. S. charts, selling some two million copies. Kurt Cobain promoted the legacy of Lead Belly, and some modern rock audiences owe their familiarity with Lead Belly to Nirvana's performance of "Where Did You Sleep Last Night" (which Lead Belly called "In the Pines") on a televised concert later released as MTV Unplugged in New York. Cobain refers to his attempt to convince David Geffen to purchase Lead Belly's guitar for him in an interval before the song is played. In his notebooks, Cobain listed Lead Belly's Last Session Vol. 1 as one of the 50 albums most influential in the formation of Nirvana's sound. It was included in NME's "The 100 Greatest Albums You've Never Heard list". Ram Jam, an American rock band, had a hit with the song "Black Betty" which they remade as a rock song in 1977. "Black Betty" was recorded by Lead Belly in 1939. Bob Dylan credits Lead Belly for getting him into folk music. In his Nobel Prize Lecture, Dylan said "somebody – somebody I'd never seen before – handed me a Lead Belly record with the song 'Cotton Fields' on it. And that record changed my life right then and there. Transported me into a world I'd never known. It was like an explosion went off. Like I'd been walking in darkness and all of the sudden the darkness was illuminated. It was like somebody laid hands on me. I must have played that record a hundred times." Dylan also pays homage to him in "Song to Woody" on his self titled debut album. Lead Belly recordings were instrumental in starting the British skiffle revival, which in turn produced several musicians prominent during the British Invasion. Lonnie Donegan's recording of "Rock Island Line", released as a single in late 1955, signaled the start of the skiffle craze. George Harrison of The Beatles was quoted as saying, "if there was no Lead Belly, there would have been no Lonnie Donegan; no Lonnie Donegan, no Beatles. Therefore no Lead Belly, no Beatles." In a BBC tribute in 1999, which marked the 50th anniversary of Lead Belly's death, Van Morrison – while sitting alongside Ronnie Wood of The Rolling Stones – claimed that the British popular music scene of the 1960s wouldn't have happened if it weren't for Lead Belly's influence. "I'd put my money on that," he said. Wood concurred. Indian singer Bhupen Hazarika—who was, in general, influenced by spirituals during his days as a student in the US—transcreated Lead Belly's singing of "We're in the Same Boat Brother" into the Assamese language as "Ami ekekhon nawore zatri" (আমি একেখন নাৱৰে যাত্ৰী). Later, he also released a Bengali language version as "Mora jatri eki toronir" (মোরা যাত্রী একই তরণীর). In 2001 English Canadian blues singer Long John Baldry released his final studio album, Remembering Leadbelly. It contains cover versions of Lead Belly songs, and features a six minute Alan Lomax interview. George Ezra developed his singing style from trying to sing like Lead Belly. "On the back of the record, it said his voice was so big, you had to turn your record player down," Ezra says. "I liked the idea of singing with a big voice, so I tried it, and I could." In 2015, in celebration of Lead Belly's 125th birthday, several events were held. The Kennedy Center, in collaboration with the Grammy Museum held Lead Belly at 125: A Tribute to an American Songster, a musical event featuring Robert Plant, Alison Krauss, and Buddy Miller with Viktor Krauss as headliners and Dom Flemons as host, with special appearances by Lucinda Williams, Alvin Youngblood Hart, Billy Hector, Valerie June, Shannon McNally, Josh White Jr., and Dan Zanes, among others. Also in Washington, D. C., Bourgeois Town: Lead Belly in Washington DC by the Library of Congress was held where Todd Harvey interviewed Lead Belly family members about their relative, his contributions to American culture and world music and an overview of the significant Lead Belly materials in the center's archive. In London, England, the Royal Albert Hall held Lead Belly Fest, a musical event featuring Van Morrison, Eric Burdon, Jools Holland, Billy Bragg, Paul Jones, and more.
Титаник
1912 жылы сәуірде «Титаник» кемесінің қаза тауып, батып кеткенінен әсерленген Ледбеттер «Титаник» әнін жазды. Бұл оның он екі таспалы гитарада жазған тұңғыш шығармасы болды, ол кейіннен оның ең танымал аспабына айналды. Бастапқыда Даллас және оның төңірегінде Соқыр Лемон Джефферсонмен (1893–1929) бірге өнер көрсеткенде орындалған бұл ән, чемпион афроамерикалық боксшы Джек Джонсонға «Титаникке» жол бермеген жайт туралы айтады. Шындығында, Джонсонға қара терілі болғандықтан кемеге мінуге рұқсат берілмеген, бірақ бұл «Титаник» емес еді. Дегенмен, ән мәтінінде: «Джек Джонсон бортына мінуге тырысты. Капитан оған: «Мен көмір тасымаймын!» деді. Сау бол, «Титаник»! Қош сау бол!» деген сөздер бар. Кейін Ледбеттер ақ нәсілді көрермендер алдында осы үзіндіні орындаудан бас тартуға мәжбүр болғанын айтты.
Influenced by the sinking of the Titanic in April 1912, Ledbetter wrote the song "The Titanic", his first composition on the twelve string guitar, which later became his signature instrument. Initially played when performing with Blind Lemon Jefferson (1893–1929) in and around Dallas, Texas, the song is about champion African American boxer Jack Johnson's being denied passage on the Titanic. Johnson had in fact been denied passage on a ship for being black, but it was not the Titanic. Still, the song includes the lyric "Jack Johnson tried to get on board. The Captain, he says, 'I ain't haulin' no coal!' Fare thee, Titanic! Fare thee well!" Ledbetter later noted he had to leave out this passage when playing in front of white audiences.
"Оянба"
Мүмкін, бұл сөз тіркесінің ең алғашқы аудио жазбасы, Lead Belly-нің 1938 жылғы "Scottsboro Boys" әнінің соңындағы сөзінде қара тыңдаушыларын "сақ болуға" шақырды. Ән 1931 жылы Алабама штатында екі ақ әйелді зорлады деген жалған айыппен сотталған тоғыз қара жасөспірім мен жас жігіттің оқиғасын айтады. Lead Belly тыңдаушыларын ескертіп: "Сондықтан, баршаңызға кеңес беремін, сол жерден өткенде абайсырап жүріңіздер, ояу болып, көздеріңізді ашық ұстаңыз."
In possibly the earliest audio recording of the phrase, Lead Belly urged Black listeners to "stay woke" in the spoken afterword to a 1938 recording of his song "Scottsboro Boys", which tells the story of nine Black teenagers and young men falsely accused of raping two white women in Alabama in 1931. Lead Belly warns his listeners, "So I advise everybody, be a little careful when they go along through there—best stay woke, keep their eyes open."
Альбомдар
+Шығарылған жылыАтауыКаталог нөміріЕскертпелер1939Негрлердің күнәлі әндеріMusicraftАльбом 311940Түн ортасындағы арнайы және басқа оңтүстік түрме әндеріVictorP 501941Ән мен би арқылы ойындарAsch1942АҚШ жұмыс әндеріAsch1944Лид Беллидің әндеріAschA 3431946Негр халық әндеріDisc6601947Түн ортасындағы арнайыDisc726Вуди Гатри және Циско Хьюстон қатысқан
+Release YearTitleLabelCatalog NumberNotes1939Negro Sinful SongsMusicraftAlbum 311940The Midnight Special and Other Southern Prison SongsVictorP 501941Play Parties in Song and DanceAsch1942Work Songs of the U. S. A. Asch1944Songs by Lead BellyAschA 3431946Negro Folk SongsDisc6601947Midnight SpecialDisc726Featuring Woody Guthrie and Cisco Huston