Соқыр Блейк: Блюз гитаристінің өмірі мен шығармашылығы
Blind Blake
Слепой Блейк (1896-1934) – американский блюзмен, виртуоз гитары. Записал ~80 треков для Paramount Records. Уникальный стиль, влияние рэгтайма. Блюз, музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық блюз әншісі және гитаршы (1896–1934)
Багамдық музыкант, сонымен қатар «Соқыр Блейк» деп те белгілі.
American blues singer and guitarist (1896–1934)
the Bahamian musician also known as Blind Blake
Мансап
Блейк 1926 жылдан 1932 жылға дейін Paramount Records үшін шамамен 80 трек жазды. Ол өзінің жанрындағы ең шебер гитарашылардың бірі болды және әртүрлі материалдар орындады. Ол ерекше гитара тартысымен танымал, оның дыбысы мен стилі рагтайм фортепианоға ұқсас болды. Ол Джексонвиллде тұрып, жазу сессиялары үшін Чикагоға барып тұрған болуы мүмкін. Ван дер Туук және авторлар тобының мәліметінше, ол қысқы айларда Флоридаға қайтып оралған. 1930 жылдары ол Джексонвиллдегі қонақүйдің алдында ойнайтыны туралы хабарлар тарады, ал оның пластинкалары жақсы сатылды. Оның алғашқы жеке туындысы "Early Morning Blues" болды, ал "West Coast Blues" B жағында орналасқан. Екеуі де оның рагтаймға негізделген гитара стилінің тамаша үлгісі саналады және Пьемонт блюзінің дамуына прототип болды. Блейк 1932 жылы соңғы жазбаларын жасады; оның мансабы Paramount Records банкротқа ұшырауымен аяқталды. "Champagne Charlie Is My Name" Блейктің орындауындағы немесе ән айту стиліне ұқсамайды. Оның күрделі және зерделі саусақпен таңдау әдісі Гари Дэвис, Йорма Кауконен, Рай Кудер, Арлен Рот, Джон Фей, Ральф МакТелл, Дэвид Бромберг, Леон Редбон және тағы басқаларға шабыт берді. Биг Билл Брунзи 1920 жылдардың басында Блейктің ойнағанын естіп, оның гитара тартысы туралы былай деді: "Ол оркестрдегі барлық аспаптардың дыбысын шығарады – саксофон, тромбон, кларнет, бас-гитара, фортепиано, барлығы. Мен бұрын ешкімді көрген емеспін, оның табиғи саусақтарымен соқыр Блейк сияқты гитарада ойнай алатын." Боб Диланның 1992 жылғы "Good as I Been to You" альбомындағы "You Gonna Quit Me" трегі Блинд Блейктің "You Gonna Quit Me Blues" әнінің кавер нұсқасы болып табылады.
Blake recorded about 80 tracks for Paramount Records from 1926 to 1932. He was one of the most accomplished guitarists of his genre and played a diverse range of material. He is best known for his distinctive guitar playing, which was comparable in sound and style to ragtime piano. He may have lived in Jacksonville, going to Chicago for his recording sessions. According to van der Tuuk et al., he returned to Florida for the winter. In the 1930s he was reported to be playing in front of a Jacksonville hotel. and his records sold well. His first solo record was "Early Morning Blues", with "West Coast Blues" on the B side. Both are considered excellent examples of his ragtime based guitar style and were prototypes for the burgeoning Piedmont blues. Blake made his last recordings in 1932; his career ended with Paramount's bankruptcy. Champagne Charlie Is My Name' does not sound like Blake's playing or singing." His complex and intricate fingerpicking inspired Reverend Gary Davis, Jorma Kaukonen, Ry Cooder, Arlen Roth, John Fahey, Ralph McTell, David Bromberg, Leon Redbone and many others. Big Bill Broonzy, hearing Blake in person in the early 1920s, said of his guitar playing "He made it sound like every instrument in the band saxophone, trombone, clarinets, bass fiddles, pianos everything. I never had seed then and I haven't to this day yet seed no one that could take his natural fingers and pick as much guitar as Blind Blake." The track "You Gonna Quit Me" from Bob Dylan's 1992 album Good as I Been to You is a cover of Blind Blake's "You Gonna Quit Me Blues."
Жеке өмір
Блейк шамамен 1931 жылы Беатрис МакГиге үйленді. Келесі жылы ол Paramount компаниясының штаб-пәтерінде, Висконсин штатының Графтон қаласында, лейбл жабылу алдында соңғы жазбасын жасады.
Blake married Beatrice McGee around 1931. In the following year he made his final recording at the Paramount headquarters, in Grafton, Wisconsin, just before the label went out of business.
Өлім
Осыдан кейін ондаған жылдар бойы ол туралы ештеңе белгілі болмады, және оның зорлықпен өлгені туралы әңгіме тарады. Пастор Гари Дэвис 1934 жылы оны трамвай шапқанын естіді, ал Биг Билл Брунзи Чикагодағы қарлы боранда мас күйінде құлап, қозғалмай қалғанын, тік тұруға тым семіз болғанын ойлады. Ван дер Туук және тағы басқалардың зерттеулері Блейк Висконсин штатында, Милуоки қаласының Брюерс Хилл ауданында тұрғанын көрсетіп, Paramount компаниясы көптеген әртістерін осы жерде қабылдаған. Ол музыкант ретінде жұмыс таба алмаған секілді. 1933 жылдың сәуір айында пневмониямен ауруханаға жатты, бірақ толыққанды жазыла алмады. 1934 жылдың 1 желтоқсанында үш апта бойы денсаулығы нашарлағаннан кейін Беатрис Блейк жедел жәрдем шақыртты. Ол өкпеден қан кетуден қайтыс болды, ауруханаға апарар жолда көз жұмды. Өлімнің себебі ретінде өкпе туберкулезі көрсетілді. Ол Висконсин штатындағы Глендейл қаласындағы Глен Оукс зиратында, бұрын белгіленбеген қабірге жерленді.
For decades nothing was known of him after this point, and it was rumored that he met with a violent death. Reverend Gary Davis heard he had been hit by a streetcar in 1934 and Big Bill Broonzy thought that he had frozen to death after falling over drunk during a Chicago blizzard and was too overweight to get back up. The research of van der Tuuk et al. suggests that Blake stayed in Wisconsin, living in Milwaukee's Brewer's Hill neighborhood, where Paramount boarded many of its artists. He seems not to have found work as a musician. In April 1933, he was hospitalized with pneumonia and never fully recovered. On December 1, 1934, after three weeks of decline, Beatrice Blake summoned an ambulance. He had a pulmonary hemorrhage and died on the way to the hospital. The cause of death was listed as pulmonary tuberculosis. He was buried in Glen Oaks Cemetery, in Glendale, Wisconsin in a previously unmarked grave.
Әдебиетте
Блейк Ли Чайлдтың алғашқы Джек Ричер романы «Киллинг Флор» (1997) сюжетіне енгізілген, сондай-ақ Чайлдтың 2011 жылғы туындысы «Афера» романында оған сілтеме жасалған. Блейк туралы айтылу Ли Чайлд пен оның інісі Эндрю Чайлд жазған «The Sentinel» (2020) кітабында қайталанады, онда Джек Ричер Нэшвиллде «Блинд Блейк тартқан орындарды» іздейді. Блейктің «Diddy Wah Diddy» әнінің түпнұсқа жазбасы Роберт Крамбтың «Zap Comix» #1 мұқабасында келтірілген.
Blake figures in the plot of Lee Child's first Jack Reacher novel, Killing Floor (1997), and there are references to him in Child's 2011 prequel, The Affair. Reference to Blake is made again in The Sentinel (2020), written by Lee Child and his brother Andrew Child, when Jack Reacher is on the lookout for venues in Nashville, 'where Blind Blake could have played'. Blake's original recording of "Diddy Wah Diddy" is referenced on the cover of Robert Crumb's Zap Comix #1.
Теледидарда
"Blind Blake" және оның "Police Dog Blues" әні Ли Чайлдтың "Killing Floor" романы негізінде түсірілген "Reacher" телесериалының 1-ші маусымында кездеседі. Басты кейіпкер Джек Ричер (блюзді жақсы көретін адам) Блейктің іздерін табу үшін Джорджия штатындағы Маргрейв қаласына келеді.
"Blind Blake" and his song "Police Dog Blues" appear in Reacher, Season 1, the TV series based on Lee Child's novel, Killing Floor. The main character Jack Reacher (a blues lover) arrives at the fictional town of Margrave, Georgia looking for some trace of Blake.