Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық жарыс жүргізушісі (1943 жылы туған), банкир және саясаткер.
French racing driver (born 1943)
the banker and politician
Жак Анри Лаффит (ʒak ɑ̃.ʁi la. fit; 21 қараша 1943 жылы туған) – француз бұрынғы жарыс жүргізушісі, Формула-1 жарыстарында 1974 жылғы маусымнан 1986 жылғы маусымға дейін қатысқан. Ол алты Гран-приде жеңіс одіс, барлығы да «Лижие» командасы үшін жүргізгенде. 1997 жылдан 2012 жылға дейін Лаффит TF1 телеарнасында жүргізуші болып жұмыс істеді.
Jacques Henri Laffite (ʒak ɑ̃.ʁi la. fit; born 21 November 1943) is a French former racing driver who competed in Formula One from F1 season of 1974 to F1 season of 1986. He achieved six Grand Prix wins, all while driving for the Ligier team. From 1997 to 2012, Laffite was a presenter for TF1.
Алғашқы жылдар
Жак Анри Лаффит 1943 жылдың 21 қарашасында Парижде дүниеге келген. Ол жеке мектеп – Cours Hattemer-де оқыған. 1968 жылы Франциядағы Winfield Racing School автожарыс мектебінде жарыс жүргізушісінің білімін алған.
Jacques Henri Laffite was born in Paris on 21 November 1943. He attended the Cours Hattemer, a private school. He was trained as a racing driver in 1968 at Winfield Racing School in France.
Формула-1 мансабы
Лаффит Формула-1-де 1974 жылы Франк Уильямстың Iso–Marlboro командасы үшін дебют жасады. Келесі жылы ол сол командада жарысқа қатысып, Нюрбургрингте өткен Германия Гран-присінде екінші орынды иеленді. 1976 жылғы F1 маусымында Лаффит француздық Ligier командасына көшті, 20 ұпай жинады және Италия Гран-присінде поул позициясын жеңіп алды. Келесі екі маусым өтпелі болды, бірақ ол 1977 жылы Андерсторпта өткен Швеция Гран-присінде өзінің алғашқы Гран-присін жеңіп алды. 1979 жылғы маусым Лаффиттің алғашқы екі жарыста жеңіске жеткенімен ашылды. Ол соңғы жарыстарға дейін Әлем Чемпионаты үшін күресті, бірақ ақырында 36 ұпаймен төртінші орынға табан тіреді. Келесі екі маусымда тағы екі төртінші орын және тағы үш жеңіске қол жеткізді. 1982 жылы Лаффит тек 5 ұпай жинап, соңғы жарыста 17-орынды иеленді. 1980-жылдардың басында Лаффит Австралиядағы чемпионатқа кірмейтін Австралия Гран-присіне үш рет қатысты. 1981 жылы ол алғашқы жарысын аяқтамады (оны машинасы қысқа (1.609 км (1.000 миль)) Calder Park Raceway трассасының соңғы бұрылысындағы қабырғаға соғып, жарысқа қатысуға мүмкіндік алды, бірақ оның жергілікті командасы оны жарысқа жөндеуге үлкерді). 1982 жылы ол француз Ален Просттан кейін екінші орынды, ал 1983 жылы бразилиялық Роберто Морено мен австралиялық Джон Смиттен кейін үшінші орынды иеленді. Формула-1-ге дейінгі барлық AGP жарыстарында Лаффит Формула Тынық мұхиты немесе Формула Мондиал Ralt RT4 машинасын 1.6 литрлік Ford l4 қозғалтқышымен басқарды. Келесі екі маусымдағы нәтижелер одан да жақсы болмады, ол Англияға оралып, тағы да Уильямс командасы үшін жарысқа қатысты (11 және 5 ұпай тиісінше). Егер Лаффит 40-қа жасы жеткенде, ол 1985 жылы Ligier командасына қайта оралды: сол маусымда ол үш рет (Ұлыбритания, Германия және Австралия) подиумға көтеріліп, барлығы 16 ұпай жинады. 1986 жылы ол 14 ұпай жинады, оның ішінде маусымның бірінші жартысында тағы екі рет подиумға көтерілді, бірақ ол Брэндс-Хатчта өткен Ұлыбритания Гран-присінің бастауында апатқа ұшырап, екі аяғын сындырып, осыдан кейін Формула-1-ден кетуге мәжбүр болды, мансабын Грэм Хиллмен бірдей 176 Гран-приге қатысқан рекордтымен аяқтады. Ол Ligier тарихындағы ең табысты пилот болды, олардың тоғыз жеңісінің алтауы оның есебінде. Лаффиттің жарақаттарының нәтижесінде 1988 жылғы F1 маусымынан бастап жаңа қауіпсіздік ережелері енгізілді, оған сәйкес барлық машиналарда пилоттың аяқтары алдыңғы осьтің сызығының артында болуы керек.
Laffite debuted in Formula One in 1974 for Frank Williams' Iso–Marlboro team. The following year he raced for the same team, now named Williams, scoring a second place in the German Grand Prix at the Nürburgring. In F1 season of 1976 Laffite moved to the French Ligier team, scoring 20 points and a pole position at the Italian Grand Prix. The next two seasons were transitional, although he managed to win his first Grand Prix at Anderstorp in the 1977 Swedish Grand Prix. The 1979 season opened with Laffite winning the first two races. He fought for the World Championship title until the last races, but eventually placed only fourth, with 36 points. The following two seasons were similar, with two more fourth places in the Championship and a further three victories. In 1982, however, Laffite finished only 17th in the final classification, with only 5 points scored. During the early 1980s, Laffite also made three end of season trips to Australia to race in the non championship Australian Grand Prix. He failed to finish his first race in 1981 (he was lucky to start after his car hit the wall on the outside of the last turn of the short (1.609 km (1.000 mi)) Calder Park Raceway in qualifying, but his local crew were able to repair it for the race). He finished second to fellow Frenchman Alain Prost in 1982, and third behind Brazilian Roberto Moreno and Australian John Smith in 1983. In all of his pre Formula One AGP drives, Laffite drove a Formula Pacific or Formula Mondial Ralt RT4 powered by a 1.6 litre Ford l4 engine. Results in the next two seasons were not much better, when he moved back to England, again to race for Williams (11 and 5 points, respectively). Now in his forties, Laffite returned to Ligier in 1985: in that season he was on the podium three times (Great Britain, Germany and Australia), for a total of 16 points. In 1986 he scored 14 points including two more podium finishes in the first half of the season, but he broke both legs in a crash at the start of the British Grand Prix at Brands Hatch and thereafter retired from Formula One, ending his career tied with Graham Hill for the most Grand Prix starts at 176. He was the most successful driver in Ligier's history, having taken six of their nine wins. As a result of Laffite's injuries, new safety rules were enforced from the F1 season of 1988 season that stated that in all cars the driver's feet must be behind the front axle line.
Формула-1 карьерасынан кейінгі
Лаффит жарақаттарынан айығып, кейіннен туристік автомобильдерде жарысты, тұңғыш рет өткен Әлемдік туристік автомобиль чемпионатында 17-орынды иеленді, Alfa Corse үшін Alfa Romeo 75 машинасымен және неміс DTM сериясында үш маусым жарысты. Қазір ол француз TF1 телеарнасының комментаторы, 1997 жылғы Еуропа Гран-присінде Майкл Шумахер мен Жак Вильневтің соқтығысына жасаған реакциясымен танымал, тікелей эфирде дөрекі сөздер қолданды. Лаффит 2007 жылғы FIA GT3 Еуропа чемпионатындағы дебютін 2008 жылғы Бухарест қалалық шаллуында AutoGT Racing Team үшін жасады. 2008 жылдың қазан айында 64 жасында Пол Рикард трассасында Renault R27 F1 машинасымен сынақ жүргізді. Лаффиттің екі қызы бар: Камиль және Марго, Canal+ телеарнасында Формула-1 спорты жайында журналист. Ол сондай-ақ гольфқа увлекается, Dijon Bourgogne Golf акционері. Сонымен қатар, ол Крузе аймағындағы гольф, балық шаруашылығы және табиғатқа байланысты, Аубссонның жанында Крузеде меншігі бар.
Laffite recovered from his injuries and later raced in touring cars, finishing 17th in the inaugural World Touring Car Championship driving an Alfa Romeo 75 for Alfa Corse as well as racing three seasons in the German based DTM series. He is now a television commentator for the French network TF1, best known for his reaction to the incident at the 1997 European Grand Prix in which Michael Schumacher collided with Jacques Villeneuve, and Laffite reacted with curse words on live television. Laffite made his 2007 FIA GT3 European Championship debut at the 2008 Bucharest City Challenge, driving for AutoGT Racing Team. In October 2008, at the age of 64, he tested a Renault R27 F1 car at the Paul Ricard circuit. Laffite has two daughters: Camille and Margot, a sports journalist of Formula One on Canal+. He is also golf enthusiast, is a shareholder of Dijon Bourgogne Golf. Also deeply attached to the Creuse for Golf Fisheries and nature, he has a property in Creuse near Aubusson.
Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері
Жыл Командасы Пилоттар Автомобиль Сыныбы Айналымдар 1972 Automobiles Ligier Пьер Мобланк Ligier JS2 Maserati S 3.0 195 DNF DNF 1973 Automobiles Ligier Гай Лижье Ligier JS2 Maserati S 3.0 24 DSQ DSQ 1974 Automobiles Ligier Ален Серпаджи Ligier JS2 Maserati S 3.0 310 8-ші 5-ші 1977 Renault Sport Патрик Депайлер Renault Alpine A442 S +2.0 289 DNF DNF 1978 Grand Touring Cars Inc. Верн Шуппан Сэм Пози Mirage M9 Renault S +2.0 293 10-шы 5-ші 1990 Joest Porsche Racing Анри Пескаро Жан-Луи Риччи Porsche 962C C1 328 14-ші 14-ші 1993 Jacadi Racing Мишель Мейсоннёв Кристоф Дешаванн Venturi 500LM Renault GT 210 DNF DNF 1994 Larbre Compétition Жак Альмера Жан-Мари Альмера Porsche 911 Carrera RSR GT2 94 DNF DNF 1996 Team Bigazzi SRL Стив Сопер Марк Дюэз McLaren F1 GTR BMW GT1 318 11-ші 9-шы
Year Team Co Drivers Car Class Laps 1972 Automobiles Ligier Pierre Maublanc Ligier JS2 Maserati S 3.0 195 DNF DNF 1973 Automobiles Ligier Guy Ligier Ligier JS2 Maserati S 3.0 24 DSQ DSQ 1974 Automobiles Ligier Alain Serpaggi Ligier JS2 Maserati S 3.0 310 8th 5th 1977 Renault Sport Patrick Depailler Renault Alpine A442 S +2.0 289 DNF DNF 1978 Grand Touring Cars Inc. Vern Schuppan Sam Posey Mirage M9 Renault S +2.0 293 10th 5th 1990 Joest Porsche Racing Henri Pescarolo Jean Louis Ricci Porsche 962C C1 328 14th 14th 1993 Jacadi Racing Michel Maisonneuve Christophe Dechavanne Venturi 500LM Renault GT 210 DNF DNF 1994 Larbre Compétition Jacques Alméras Jean Marie Alméras Porsche 911 Carrera RSR GT2 94 DNF DNF 1996 Team Bigazzi SRL Steve Soper Marc Duez McLaren F1 GTR BMW GT1 318 11th 9th
Мастерстердің толық нәтижелері
(key) Қалың әріппен көрсетілген жарыстар – поул позициясы, курсивпен көрсетілген жарыстар – ең жылдам айналым. Жыл Команда Шасси Двигатель 1 2005 Team GMF Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 RSA
(key) Races in bold indicate pole position, races in italics indicate fastest lap. Year Team Chassis Engine 1 2005 Team GMF Delta Motorsport GPM Nicholson McLaren 3.5 V8 RSA