Йохан Риндт: Формула-1 чемпионы және трагедиялық өмір жолы

Кіріспе

Karl Jochen Rindt (18 сәуір 1942 – 5 қыркүйек 1970) – Германияда туған жарыс жүргізушісі. Германия азаматы болғанына қарамастан, карьерасы бойы Австрия лицензиясымен жарысқа қатысқан. 1970 жылғы F1 маусымында Италия Гран-приіне дайындық кезінде қаза тауып, Формула-1 әлемнің жүргізушілер чемпионатының жеңімпазы атанған жалғыз спортшы. Риндт 1961 жылы мотор спортымен айналыса бастады. 1963 жылы жарыс машиналарын ауыстырып, Formula Junior және Formula Two сыныптарында табысқа жетті. 1964 жылғы F1 маусымында Риндт Formula One-де Австрия Гран-приінде дебют жасады, ал 1965 жылғы F1 маусымында Cooper командасымен толық келісімшартқа отырды. Командамен аралас нәтижелерге ие болғаннан кейін, 1968 жылы F1 маусымында Brabham, ал 1969 жылы F1 маусымында Lotus командаларына өтті. Lotus командасында Риндт бәсекеге қабілетті машина тапты, бірақ Lotus машиналарының сенімсіздігіне байланысты жиі алаңдады. 1969 жылғы АҚШ Гран-приінде өзінің алғашқы Формула-1 жарысын жеңіп алды. 1970 жылы өте табысты маусым өткізіп, негізінен революциялық Lotus 72 машинасымен жарысты, ал алғашқы тоғыз жарыстың бесеуінде жеңіске жетті. Монцадағы Италия Гран-приіне дайындық кезінде машинасының тежегіш құрылымы бұзылып, сақтандырғыш жақтауларына соқтығысты. Риндт қауіпсіздік белбеуі салдарынан ауыр мойын жарақатынан қаза тапты; ол ауруханаға жеткізілер алдында қайтыс болды. Оның ең жақын бәсекелесі Джеки Икс маусымның қалған жарыстарында жеткілікті ұпай жиная алмағандықтан, Риндтке қайтыс болғаннан кейін әлем чемпионатының жеңімпазы атағы берілді. Риндт әйелі Нина және қызы Наташаны қалдырды. Барлығы 62 Гран-приде қатысып, алты рет жеңіске жетті және 13 рет жүлделі үштіктің қатарына кірді. Сондай-ақ, спорттық автомобильдер жарысында да табысқа жетіп, 1965 жылы Мастен Грегоримен бірге Ferrari 250LM машинасымен Ле-Манның 24 сағаттық жарысын жеңіп алды. Риндт Австрияда танымал болды және оның жетістіктері мотор спортына, әсіресе Формула-1-ге қызығушылықты арттырды. Ол ай сайын "Моторама" атты телешоу жүргізді және Венада жарыс машиналарын көрмесін ұйымдастырды. Формула-1 кезінде ол Джеки Стюартпен бірге Формула-1-дегі қауіпсіздікті жақсарту науқанына қатысты.

German racing driver (1942–1970)

Karl Jochen Rindt (; 18 April 1942 – 5 September 1970) was a German born racing driver who competed with an Austrian licence during his career, despite having German and not Austrian citizenship. In F1 season of 1970, he was killed during practice for the Italian Grand Prix and became the only driver to be posthumously awarded the Formula One World Drivers' Championship. Rindt started motor racing in 1961. Switching to single seaters in 1963, he was successful in both Formula Junior and Formula Two. In F1 season of 1964, Rindt made his debut in Formula One at the Austrian Grand Prix, before securing a full drive with Cooper for F1 season of 1965. After mixed results with the team, he moved to Brabham for F1 season of 1968 and then Lotus in F1 season of 1969. It was at Lotus that Rindt found a competitive car, although he was often concerned about the safety of the notoriously unreliable Lotus vehicles. He won his first Formula One race at the 1969 United States Grand Prix. He had a very successful 1970 season, mainly racing the revolutionary Lotus 72, and won five of the first nine races. In practice for the Italian Grand Prix at Monza, he spun into the guardrails after a failure on his car's brake shaft. Rindt was killed owing to severe throat injuries caused by his seat belt; he was pronounced dead while on the way to hospital. As his closest competitor Jacky Ickx was unable to score sufficient points in the remaining races of the season, Rindt was awarded the World Championship posthumously. Rindt left behind his wife, Nina, and a daughter, Natasha. Overall, he competed in 62 Grands Prix, winning six and achieving 13 podium finishes. He was also successful in sports car racing, winning the 1965 24 Hours of Le Mans paired with Masten Gregory in a Ferrari 250LM. Rindt was a popular figure in Austria and his success resulted in increased interest in motorsport and Formula One in particular. He hosted a monthly television show titled Motorama and set up a successful exhibition of racing cars in Vienna. During his time in Formula One, he was involved alongside Jackie Stewart in a campaign to improve safety in Formula One.

Жас шағы мен отбасы

Йохен Риндт 1942 жылдың 18 сәуірінде Германияның Майнц қаласында, австриялық анасы мен неміс әкесінің отбасында дүниеге келді. Ол 15 айлық болғанда анасынан айырылып, содан кейін Австрияның Грац қаласында әжесі мен атасы тәрбиеледі. Әкесі Риндттің неміс азаматтығын сақтап қалуды қаласа да, ол өмірінің бар сағатында австриялық жарыс лицензиясымен жарысты. Сұхбаттарының бірінде ол өзінің тегін "қасіретті қоспа" деп сипаттап, австриялық па неміс пе деп сұрағанда, өзін "еуропалықтай" сезінетінін айтты. Риндттің анасынан туған Уве есімді жартылай ағасы болған. Риндттің балалық шағындағы достары мен ағасы оны "көңілді бала" деп еске алады, ол көбінесе басқаларды күлдіру үшін әртүрлі трюктар жасаған. Шаңғы тебу кезінде ол жамбас сүйегін сындырып алып, бірнеше операция жасатуға мәжбүр болды, нәтижесінде бір аяғы екіншісінен қысқа болды. Осының салдарынан Риндт өмірінің соңына дейін сәл ақсап жүрді. Он алты жасында ол мопед алып, достарымен мотокросс трассаларында жарыса бастады. Оның мектептегі оқуы қиындыққа толы болды және ол бірнеше рет мектептен қуылды. Ол былай деді: "Соңында мені мектептен шығарып, ағылшын тілін үйрену үшін Англияға жіберді. Англияда жүргенде мен көлік жүргізуді үйрендім, бірақ менде лицензия алуға жеткілікті жас болмадым. Үйге келген соң шаңғыда аяғымды сындырып алдым, бірақ бір аяғым гипсте болса да, өзім жүргізе аламын деп шештім. Мен 18 ай бойы лицензиясыз жүрдім, содан кейін лицензия алуға бір күн қалғанда ұсталдым."

Басталуы

Риндт өзінің алғашқы жарысын 1961 жылы Flugplatzrennen-де әжесінің Simca Montlhéry көлігімен өткізді. Ресми тіркелу мерзімін өткізіп алғандықтан, ол тек Грацтан келген беделді автоспорт шенеунігінің араласуынан кейін ғана қатыса алды. Халықаралық автожарыс әлемі оны алғаш рет 1964 жылдың 18 мамырында, Кристалл Палас трассасында өткен Лондон Трофи жарысында, Грэхам Хиллден озып, Brabham BT10 көлігімен жеңіске жеткенде байқады. Көптеген пилоттар сияқты, Риндт те Формула 1 міндеттерімен қатар Формула 2 жарыстарына қатысып тұрды; оның Формула 2-дегі соңғы қатысуы 1970 жылдың тамызында Зальцбургте өткен Festspielpreis жарысы болды. 1967 жылы ол Формула 2-де үстемдік құрды, Brabham BT23 көлігімен тоғыз жарыста жеңіске жетті. Тәжірибелі Формула 1 пилоты болғандықтан, оған "А" классы берілді, яғни оның нәтижелері чемпионатқа есептелмеді, ал титул Джеки Иккске бұйырды. Дегенмен, оның көрсеткен өнері оны жарыс баспасөзінде "Формула 2 патшасы" деп атауға әкелді. Ол Рой Винкельманмен ұзақ қарым-қатынаста болды және оның командасы 1969 жылдың соңында жабылғанға дейін осы командамен жүрді. Риндттің ең жақсы нәтижесі келесі жылы, 1965 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында тіркелді. Солтүстік Америкалық жарыс командасы үшін американдық Мастен Грегоримен бірге Ferrari 250LM көлігін жүргізіп, Риндт жарысты жеңіп алды. Екеуі де бәсекеге қабілетсіз көлікте жарысқа қатысқандарына риза болмады. 1998 жылғы Motor Sport журналында екеуінің де жарысқа қызығушылық танытпағаны, керісінше, "тез бұзылсын, сосын ақшамызды алып, кетейік" деген үмітпен келгендері айтылды. Стартта пилоттар көліктеріне қарай жүгіруі керек болды; Риндт алға қарай домалап, бірден газ педаліне басып, ерте көшбасшы болуға мүмкіндік алды. Жарыс басталғанда олар көптеген қиындықтарға тап болды; Грегоридің алғашқы пит-стопы кезінде көлік қайта іске қосылмады. Кейін қозғалтқыш ішінара істен шығып, Грегори 12 цилиндрдің тек 6-сын пайдаланып, көлікті пит-стопқа кіргізді. Отыз минуттық жөндеуден кейін көлік қайта іске қосылды және Риндт пен Грегори жарыстың қалған бөлігін "толық газбен", ең жоғары жылдамдықпен және осымен байланысты тәуекелмен аяқтауға келісті. Сол жылы Риндт 500 шақырымдық жарыста тағы да Ferrari 250LM көлігімен қатысты. Ол Майк Паркстің күшті Феррариінен озып өтуге мүмкіндік алды, себебі ол тежегіш шамдарын қолмен қосатын арнайы рычагты пайдаланды. Тежеу нүктесіне жеткенге дейін бір сәтте құралды қолданып, Риндт Парксті ертерек тежеуге мәжбүр етті, бұл оған көшбасшылықты сақтап қалуға мүмкіндік берді. 1965 жылғы жеңісінен басқа, ол Ле-Манда жарысты аяқтаған емес. 1966 жылы оның Ford GT40 көлігі (Innes Ireland-пен бірге) қозғалтқышы бұзылды. Бір жылдан кейін ол Герхард Миттермен бірге Porsche 907 көлігін жүргізді, бірақ олардың кәмшағы істен шықты.

Rindt drove his first race at the Flugplatzrennen in 1961, in his grandmother's Simca Montlhéry. After missing the official application period, he only entered after a friendly high ranking motorsport functionary from Graz intervened on his behalf. The international motor racing world first took notice of him on 18 May 1964, when Rindt won the London Trophy race at the Crystal Palace circuit in a Brabham BT10 ahead of Graham Hill. Like many other drivers at the time, Rindt continued to race in Formula Two races alongside his duties in Formula One; his last F2 appearance was the Festspielpreis der Salzburg in August 1970. In 1967, he dominated Formula Two, winning nine races in his Brabham BT23. As an experienced Formula One driver, he was graded "A", meaning his results did not count towards the championship, and the title went to Jacky Ickx. Still, his performances led him to be called "king of Formula 2" by the racing press. He had a long standing relationship with Roy Winkelmann, and drove with his team until it closed at the end of 1969. Rindt's best result came the following year at the 1965 24 Hours of Le Mans. Sharing the drive of a Ferrari 250LM with American Masten Gregory for the North American Racing Team, Rindt won the event. Neither driver was happy to race in a seemingly uncompetitive car. A 1998 article in Motor Sport stated that neither appeared to show much interest in the race, but instead it was "more a case of 'hope it breaks soon' so they could draw their money and split". At the start, the drivers had to run to their cars; Rindt entered with a forward roll that allowed him to get his foot on the throttle instantly and take an early lead. The pair experienced considerable trouble in the early part of the race; the car did not restart during Gregory's first pit stop. Later, the engine failed partially and Gregory brought the car into the pits on only six of twelve cylinders. After thirty minutes of repairs, the car restarted and Rindt and Gregory agreed to drive the rest of the event "flat out", at full speed and with the accompanying risk. Later that year, Rindt drove, again in a Ferrari 250LM, at the 500 kilometre race at Zeltweg. He was able to win ahead of the better powered Ferrari of Mike Parkes owing to a special lever that manually activated the brake lights. Using the tool shortly before his actual braking point, Rindt was able to force Parkes to brake earlier than him which allowed him to stay ahead. Apart from his 1965 victory, he never finished the race in Le Mans. In 1966, his Ford GT40 (shared with Innes Ireland) suffered an engine failure. A year later, he drove a Porsche 907 with Gerhard Mitter until their camshaft failed.

Купер және Брэбхам (19641968)

Риндт Формула-1-дегі дебютін 1964 жылғы Аустрия Гран-присінде, өз үй жарысында жасады, Роб Уокер Racing Team ұсынған Brabham BT11 көлігімен. Маусымдағы жалғыз Гран-присінде 58-ші айналымда руль бағанасы сынғаннан кейін жарыстан шықты. 1965 жылғы Формула-1 маусымында Риндт Брюс Макларенмен бірге Cooper командасының тұрақты жүргізушісі болды. Cooper бұрынғы топ команда болғанымен, сол кезде қиындыққа тап болғандықтан, ол бірден табысқа жете алмады. Алғашқы жарысы – 1965 жылғы Оңтүстік Африка Гран-присінде – транзистордың бұзылуына ұшырады; зақым алғашқыда жөнделді, бірақ проблема қайталанып, Риндт жарыстан кетуге мәжбүр болды. Оның ең жақсы нәтижесі – Нюрбургрингте өткен Германия Гран-присінде төртінші орын. 1966 жылғы F1 маусымында Cooper T81 шассиін ұсынды және тоғыз жылдық Maserati V12 қозғалтқыштарын пайдаланды, олар қуатты болғанымен, ауыр болды. Маусым үшін жаңа қозғалтқыш формуласы енгізілді, сыйымдылығы екі есеге, үш литрге дейін артты. Көптеген командалар жаңа ережелермен күресіп, Cooper ескі Maserati V12 қозғалтқыштарымен де бәсекеге қабілетті болды. Макларен кеткеннен кейін Риндт команданың жетекшісі болды, содан кейін 1964 жылғы F1 маусымының әлем чемпионы Джон Суртис Ferrari командасынан қосылды. Жалпы, ол үш рет подиумға шығып, жыл соңында чемпионатта үшінші орын алды. 1967 жылғы F1 маусымы сәл сәтті болды, Риндт тек екі жарысты – Бельгия және Италия Гран-прилерін аяқтады, екеуі де төртінші орында. 1968 жылғы F1 маусымына дейін Риндт Lotus және Honda командаларынан басқа барлық командалардан ұсыныстар алды және алдыңғы екі маусымда әлем чемпионы болған Brabham командасына көшті. Техникалық мәселелер сол жылы оны шектеді. Brabham командасының Repco V8 қозғалтқышы қазіргі кезде кеңінен қолданылатын Cosworth DFV қозғалтқышына қарағанда бәсекеге қабілетті болмады. Жарысты Риндттің жақын досы Джим Кларк жеңіп алды. Бұл Кларктың Формула-1-дегі соңғы жарысы болды; ол үш айдан кейін Хоккенхаймда өткен Формула-2 жарысында қайтыс болды. Риндт оның өліміне қатты қайғырып, австриялық журналист Хайнц Пруллерге: "Егер Джим Кларк қауіпсіз болмаса, бізге не болады?" деді. Оның екінші подиумға шығуы Нюрбургрингте қатты жаңбыр мен тұман кезінде болды, жарысты Стюарт басып озды, ол екінші орындағы Хиллден төрт минутқа озып кетті. Риндт ағылшын жүргізушісі айналып кеткеннен кейін жарыстың соңғы кезеңдерінде Хиллге жақындады және соңғы айналымдағы тығыз шайқастан кейін төрт секундқа артта қалды. Сегіз ұпай жинаған ол маусым соңында чемпионатта он екінші орынға ие болды. Осы жылдары ол 1967 және 1968 жылдары Индианаполис 500 жарысына қатысты, бірақ 24-ші және 32-ші орындарды ғана алды, 1968 жылы тек бес айналымды аяқтады, ал 1967 жылғы жарыстың жартысынан көбін аяқтады. 2014 жылғы сұхбатында Хайнц Пруллер Риндттің 1967 жылы Индианаполис туралы айтқан сөздерін еске алды: "Индианаполисте мен әрқашан өзімнің жерлеуіме бара жатқандай сезінемін". Басқа бір жағдайда ол жарыс жолы туралы: "Бұл апат, мен тек ақша үшін ғана сонда барамын", - деді. Риндт Lotus командасына қосылғанда, оның досы және келісімді келіскен менеджері Берни Экклстоун, Brabham командасының жақсы таңдау болатынын білетіндерін, бірақ Lotus көлігінің жылдамдығы Риндтке чемпионатты жеңуге мүмкіндік беретінін айтты. Риндт: "Lotus командасында мен әлем чемпионы боламын немесе өлемін", - деді. Апат кезінде Риндттің мұрны ғана сынғанмен, бір маршал көзінен айрылып, екіншісінің аяғы сынды. Риндт апаттан кейін Лотус командасының иесі Колин Чапманға ашуланды; ол журналиске: "Мен оны [Чапманды] кінәлаймын және бұл дұрыс, өйткені ол қанаттың сынғанын есептеуі керек еді" деді. Бір күннен кейін ол Австрия теледидарына берген сұхбатында: "Менің ойымша, бұл қанаттар – ақылсыздық [ein Wahnsinn] және жарыс машиналарын жүргізуге рұқсат етілмеуі керек. Бірақ Колин Чапманның басына кез келген даналықты енгізу мүмкін емес", - деді. Апаттан кейін Lotus командасына деген сенімін жоғалтып алды ма деген сұраққа ол: "Мен ешқашан Lotus командасына сенбедім", - деп жауап берді, командамен арақатынасын "таза бизнес" деп сипаттады. Апат оны жарыстан шеттетуге мәжбүр етті, осы жарысты Хилл жеңіп алды. Джеки Стюарт кейіннен 1969 жылғы Риндттің маусымын "жетілген" жыл деп сипаттады. Жыл соңында Motor Sport журналы оны "маусым бойына Стюартқа шынайы қарсылық көрсеткен жалғыз жүргізуші" деп атады, бірақ чемпионатта тек төртінші орын алды. Lotus 49B көлігінің сенімділігі төмендігі оған әсер етті; ол жеті жарыстан бас тартты. Бұл жолы Риндт Стюартпен жетекшілік үшін жан-жақты шайқасты. Жарыс Стюарттың пайдасына шешілді, Риндт машинасының бір бөлігі дөңгелекке сүрінбей бастағаннан кейін пит-стопқа кіруге мәжбүр болды; ол төртінші орынды иеленді. Ол "Астана" клубының құрамында ойнаған. Поул-позициядан бастаған ол Стюарт пен Пьер Курэджбен бірнеше рет жетекшілік үшін күресті. Соңғы айналымда Риндт, Стюарт, Макларен және Жан-Пьер Бельтуаз финиш сызығына жақындағанда бірге жүрді. Стюарт жеңіске жетті, Риндттен сегіз мыңнан бір секундқа озып кетті, ал төртінші орындағы Макларен де екі мыңнан бір секунд ішінде болды. Бұл спорт тарихындағы ең жақын 1–2–3–4 финиш болды. Риндт маусымның соңғы жарысында Уоткинс Гленде алғашқы Гран-при жеңісін оді, $50,000 сыйлық алды – сол кезде Формула-1 тарихындағы ең ірі ақшалай жүлде. Оның жеңісі оның командаласы Хиллдің қатыстырған ауыр апатымен көлеңкеленді, ол жоғары жылдамдықта дөңгелегі жарылып, ауыр жарақат алды.

Rindt made his Formula One debut at his home race, the 1964 Austrian Grand Prix, in a loaned Brabham BT11 supplied by the Rob Walker Racing Team. He retired on the 58th lap with a broken steering column in his only Grand Prix of the season. For the 1965 Formula One season, Rindt signed as a permanent driver with Cooper, paired with Bruce McLaren. He was not immediately successful as Cooper, formerly a top team, were struggling at the time. In his first race, the 1965 South African Grand Prix, he developed transistor trouble; the damage was initially repaired but the problem recurred and Rindt had to retire from the race. His best result was a fourth place at the German Grand Prix at the Nürburgring. For F1 season of 1966, Cooper introduced the T81 chassis and used nine year old Maserati V12 engines, which were powerful but heavy. A new engine formula was introduced for the season, with the capacity doubled to three litres. Many teams struggled with the new rules, leaving Cooper competitive even with their old Maserati V12s. After McLaren left, Rindt became team leader until F1 season of 1964 world champion John Surtees joined from Ferrari. Overall, he achieved three podium positions, handing him third place in the championship at the end of the year. F1 season of 1967 was less successful, as Rindt only finished two races, the Belgian and Italian Grands Prix, both in fourth place. Prior to F1 season of 1968, Rindt received offers from every team except Lotus and Honda, and moved to Brabham, who had been world champions in the two previous seasons. Technical problems restricted him that year. Brabham's Repco V8 engine was not competitive against the now widely used Cosworth DFV The race was won by Jim Clark, a close friend of Rindt's. It was Clark's final Formula One race; he died three months later at a Formula Two race at Hockenheim. Rindt was deeply affected by his death, telling Austrian journalist Heinz Prüller: "If Jim Clark is not safe, what can happen to us?" His second podium finish came in heavy rain and fog at the Nürburgring at the , a race dominated by Stewart, who finished four minutes ahead of Hill in second place. Rindt had closed on Hill in the latter stages of the race after the Englishman spun, and finished just four seconds behind after a close battle during the last lap. His eight points placed him twelfth in the championship at the end of the season. During these years, he also raced in the Indianapolis 500 in both 1967 and 1968, but finished only 24th and 32nd, completing only five laps in 1968 after finishing slightly more than half of the 1967 race. In an interview in 2014, Heinz Prüller recalled Rindt speaking about Indianapolis in 1967: "In Indianapolis, I always feel like I am on my way to my own funeral." At another occasion, he said about the track: "It is catastrophic, I only drive there because of the money." When Rindt joined Lotus, his friend and de facto manager Bernie Ecclestone, who had negotiated the deal, remarked that they were aware that Brabham may have been a better choice of team but the speed of the Lotus gave Rindt a chance to win the championship. Rindt commented: "At Lotus, I can either be world champion or die." Although Rindt only suffered a broken nose, one marshal lost an eye and another had his foot broken. Rindt was furious with Lotus's team owner, Colin Chapman, over the failure; he told a reporter after the accident: "I place the blame on him [Chapman] and rightfully so, because he should have calculated that the wing would break." In an interview on Austrian television a day later, he said: "These wings are insanity [ein Wahnsinn] in my eyes and should not be allowed on racing cars. But to get any wisdom into Colin Chapman's head is impossible." Asked whether he had lost trust in Lotus after the accident, he replied: "I never had any trust in Lotus", going on to describe his relationship with the team as "purely business". His accident left him sidelined for the , a race that Hill won. Jackie Stewart later described Rindt's 1969 season as the year that he "came of age". At the end of the year, Motor Sport magazine called him "[t]he only driver to challenge Stewart seriously throughout the season", albeit placing only fourth in the championship. The poor reliability of the Lotus 49B affected him; he retired from seven races. At the , Rindt fought a close battle with Stewart for the lead; both men were 90 seconds ahead of third placed Jacky Ickx. The race was decided in Stewart's favour only when Rindt had to enter the pits after part of his car's bodywork started to rub on the tyre; he finished fourth. At the , he was involved in a memorable finish. Having started from pole position, he traded the lead with Stewart and Piers Courage several times. During the last lap, Rindt, Stewart, McLaren, and Jean Pierre Beltoise were running close together as they approached the finish line. Stewart took the win, only eight hundredths of a second ahead of Rindt, while fourth placed McLaren was also within two tenths of a second. It was the closest 1–2–3–4 finish in the history of the sport. Rindt recorded his maiden Grand Prix win at the penultimate race of the season at Watkins Glen, winning $50,000—the largest monetary prize in Formula One history at the time. His victory was overshadowed by a serious accident involving his teammate Hill, who crashed after a high speed puncture and suffered major leg injuries.

1970 жылғы маусым

1970 жылғы F1 маусымында Риндттің Lotus командасындағы серіктесі Джон Майлз болды; Грэм Хилл Роб Уокердің клиенттік командасына өту үшін команданы тастады. Риндт команданың нақты көшбасшысы болды. Маусымның Оңтүстік Африкадағы алғашқы Гран-присінде ол төртінші орынға ие болды, бірақ бірінші айналымда Крис Амон мен Джек Брэбхаммен болған жағдайдан кейін қозғалтқыш бұзылып жарыстан шықты, соңғысы мансабында соңғы рет жеңіске жетті. Келесі жарыста Lotus өзінің революциялық жаңа дизайнын ұсынды. Lotus 72 бір стандартты алдыңғы радиатордың орнына екі радиатормен жабдықталды, біреуі пилот кабинасының екі жағында орналасқан. Басқа да жаңалықтарға кеңінен қолданылатын серіппелі серіппелердің орнына бұрылыс тақталы серіппелер және салмақты азайту үшін барлық төрт тежегіштің ішкі жағына орнату кірді. Алғашқы жаттығу кезінде машинаның сол жақ жартылай осі жыртылып, Риндт айналып кетті. Машина жарыста да тиімді болмады; Риндт тоғыз айналымнан кейін жарыстан шықты. Кейін Риндт жаңа Lotus 72-ні пайдаланды, ол түзетулерден кейін жақсы жайғастырылған. Ол соңғы жаттығуда ең жақын қарсыласы Стюарттан шамамен төрттен бір секундқа басып озып, поул-позицияны жеңіп алды. Риндт Lotus 72-де өзінің алғашқы жеңісін тойлады, бірақ бұл оған қуаныш сыйламады; 23-ші айналымда оның жақын досы Пирс Курейдж, ол кеше кешкі ас ішкен, өрт сәтінде қаза тапты. Риндт тағы бір пилотты жоғалтудан қатты күйзеліп, мансабын аяқтауды ойлады. Зандворттағы сәттілікке жеткеннен кейін Риндт жаңа Lotus 72-ге сенімді болды, оны «қазіргі уақытта бар ең жақсы жарыс машинасы» деп сипаттады. Бірақ ол проблемалардан арыла алмады. жаттығу барысында Риндт жаңа, толық қамтитын Bell Star шлемін киюден бас тартып, оны тым ыстық деп тапты. Ол ашық шлемін тағып алды, бірақ басқа машинадан ұшқан тасқа тап болып, оң жақ бетіне терең жарақат алды. Сонымен қатар, оның машинасының рульдік басқаруы да бұзылды. Тағы да бір техникалық мәселеге ашуланып, Риндт Lotus гаражына кіріп, Колин Чэпманға: «Егер мұндай жағдай тағы орын алса және мен аман қалсам, сендердің бәріңді өлтіремін!» - деп айқайлады. Риндт жарысты жеңіп алып, чемпионатта көшбасшылыққа шықты. жарыс бастапқыда дәстүрлі Нюрбургринг трассасында өткізу жоспарланған еді. Риндт пен Грэм Хилл өкілдік еткен Гран-при пилоттары қауымдастығы (GPDA) қауіпсіздікті арттыру үшін трассаға өзгерістер енгізуді талап етті, соның ішінде Nordschleife бойында Armco қоршауларын орнатуды. Келісімге қол жеткізілмеді және Гран-при Хоккенхаймға көшті, онда Риндт төртінші рет қатарынан жеңіске жетті. Жарыс тағы да екі пилот арасындағы күрес болды, бұл жолы Риндт пен Икс арасында, олар бірнеше рет көшбасшылықты алмастырды. Бұл оның туған жеріндегі жарыста пилоттар титулын жеңіп алуға мүмкіндік берді. Ол Lotus 72-ні поул-позицияға қойды, көрермендердің қуанышына орай, бірақ қозғалтқыш бұзылып жарыстан шықты. Титул шешімі енді Монцадағы келесі жарысқа шегерілді.

For F1 season of 1970, Rindt's partner at Lotus was John Miles; Graham Hill had left the team to drive for Rob Walker's customer franchise. Rindt became the clear team leader. At the first Grand Prix of the season in South Africa, he qualified fourth, but eventually retired with an engine failure after a first lap incident with Chris Amon and Jack Brabham, the latter of whom went on to win for the final time in his career. At the following race, the , Lotus introduced their revolutionary new car design. Instead of one conventional front radiator, the Lotus 72 featured two, one on each side of the cockpit. Further innovations included torsion bar suspension in place of the widely used coil springs, and all four brakes mounted inboard to reduce unsprung weight. During its first practice session, the left semi axle of the car broke, sending Rindt into a spin. The car also proved ineffective in the race; Rindt retired after nine laps. At the , Rindt eventually used the new Lotus 72, better sorted after alterations had been made. He set pole position in the final practice session, almost a quarter of a second ahead of his closest challenger, Stewart. Rindt went on to take his maiden victory in the Lotus 72, but it was not a joyful occasion for him; on lap 23, his close friend Piers Courage, with whom he had eaten dinner just the night before, died in a fiery crash. Rindt was heavily shaken by the loss of yet another fellow driver and contemplated retirement. After the success at Zandvoort, Rindt gained confidence in the new Lotus 72, describing it as "the best racing car that exists at the moment". But he continued to have problems. During practice for the , Rindt opted to drop his new all enveloping Bell Star crash helmet, finding it too hot. He went back to using his open front helmet, only to be hit in the face by a stone from another car, causing a deep cut on his right cheek. He also suffered a steering failure on his car. Furious over yet another mechanical problem, he stormed into the Lotus garage and yelled at Colin Chapman: "If this happens again and I survive, I will kill all of you!" Rindt was still able to win the race, taking the lead in the championship. The was originally set to take place at its traditional venue, the Nürburgring. The Grand Prix Drivers' Association (GPDA), represented by Rindt and Graham Hill, demanded changes to the circuit to increase safety, including Armco barriers along the entire of the Nordschleife. No agreement was reached and the Grand Prix moved to Hockenheim, where Rindt took his fourth victory in succession. The race was another two way fight, this time between Rindt and Ickx, who exchanged the lead several times. This meant that he could have secured the drivers' title at his home event at the He set the Lotus 72 on pole position, to the delight of the crowd, but retired from the race with an engine failure. The title decision was therefore postponed to the next race in Monza.

Өлім және мұра

Паддок Монцаға көшірілді, бұл жоғары жылдамдықпен танымал трасса; жүргізушілер көбінесе жылдамдықты арттыру үшін алдыңғы машиналардың аэродинамикалық оқшаулануын пайдаланды. Осы себепті көптеген командалар, соның ішінде Lotus, машиналарға орнатылған артқы қанаттарды алып тастауды жөн көрді, бұл соққыны азайтуға және жылдамдықты одан әрі арттыруға мүмкіндік берді. Джек Икс пен Клей Регаццонидің күшті 12 цилиндрлі Ferrari машиналары өткен Австрия Гран-приінде Lotus-тан шамамен жылдам болды. Риндттің командаласы Джон Майлз жұма күнгі жаттығуларда қанаттары жоқ машинаға наразы болды, машинаның "түзу жүрмейтінін" хабарлады. Риндт мұндай мәселелерді баяндамады, ал Чэпмен Риндттің машинаның қанаттарысыз "түз сызықта 800 айналымға дейін жылдамдағанын" хабарлағанын еске алды. Келесі күні Риндт машинаға төмендетілген беріліс қатынастарын орнатып, аэродинамикалық соққының азайтылуын пайдаланды, бұл машинаның максималды жылдамдығын арттырды. Жатығу сеансының бесінші айналымында ол Параболика бұрылысына жақындағанда ауыр апатқа ұшырады. Сол кезде Риндттің артынан келе жатқан Денни Хулм оқиғаны былай сипаттады:

Соқтығысқанда, қауіпсіздік кедергісіндегі біріктіру бөлігі ажырады, машинаның ішкі бөлігі кедергінің астына түсті, ал машина тікелей тіреуге соқтығысты. Алдыңғы бөлігі қирады. Риндт сол кезде қол жетімді бес нүктелі қауіпсіздік белдігінің тек төрт нүктесін ғана пайдаланды және өрт болған жағдайда машинадан жылдам шығу үшін аймақ белдігін тақпады. Нәтижесінде, соқтығысқанда ол белдіктердің астына сырғып, белдіктер Риндттің тамағын жарып, өлімге әкелді. Риндт Миланға бара жолда қайтыс болды, ал Lotus жарыстан барлық машиналарын шығарды, соның ішінде Роб Уокердің Lotus 72 машинасын да. Гран-при өтті және Клей Регаццони өзінің бірінші жеңісін алды, бірақ тойлар өте шала болды. Италияда Риндттің өліміне қатысты ұзақ тергеу жүргізілді, бұл Колин Чэпманға қарсы сот процесіне әкелді; ол 1976 жылы барлық айыптамалардан ақталды. Қираған Lotus 72 соттан кейін Италияда қалды, Монца маңындағы металл жинау орталығына жіберілді. 1985 жылы жылжымайтын мүлік агенті қираған машинаны тауып, биліктен сатып алды, кейін 1993 жылы оны Lola Formula 3 машинасына айырбастады. Содан бері машина Милан маңындағы гаражда сақталып тұр. Риндт 1970 жылдың 11 қыркүйегінде Грацтағы орталық зиратта (Zentralfriedhof) жерленді. Оның қосылуында Жоаким Бонье Риндттің естелігіне сөз сөйледі:

Ол қайтыс болған кезде Риндт сол жылғы он Гран-придің бесеуінде жеңіске жетті, бұл оның Жүргзушілер Чемпионатында айтарлықтай үстемдік ететінін білдірді. Канададағы келесі жарыста жеңіске жеткеннен кейін Джек Икс Чемпионатта Риндттен 17 ұпайға жақындады, егер ол қалған екі жарыста жеңіске жетсе, титулды жеңу мүмкіндігіне ие болды. Lotus командасында Риндттің орнына келген Эмерсон Фиттипальди жеңіске жеткен жарыста Икс төртінші орынды иеленді, бұл Риндтті постұймдық әлем чемпионы етті. Чемпионат кубогы оның әйелі Нинаға 1970 жылдың 18 қарашасында Париждегі Конкорд алаңының жанындағы салтанатта Жэки Стюарт тапсырды. Риндт көптеген жолдармен еске алынды. BARC 200 Formula Two жарысы серияның бар болған кезінде Жохен Риндт Мемориалдық кубогы деп аталды. 2000 жылы оның қайтыс болғандығының 30 жылдығына орай Грац қаласы Риндттің естелігіне арналған қола тақташаны ашты, оған оның әйелі Нина және қызы Наташа қатысты. Ұлыбританиядағы тарихи спорттық автомобиль клубы 1972 жылға дейінгі санаты "А класы Жохен Риндт кубогы" деп аталатын тарихи Формула 2 чемпионатында жарыс өткізеді.

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Команда Копилоттар Автомобиль класы Айналымдар Солтүстік Америка жарыс командасы Дэвид Пайпер Феррари 250LM P 5.0 0 DNF DNF Солтүстік Америка жарыс командасы Мастен Грегори Феррари 250LM P 5.0 348 1-орын 1-орын F. R. English Ltd. \ Comstock Racing Иннес Айрленд Ford GT40 Mk I S 5.0 8 DNF DNF Porsche Жүйелік инженерия Герхард Миттер Porsche 907 P 2.0 103 DNF DNF