Хуан Мануэль Фанхио: Формула-1 чемпионы және аргентиналық автокөлік спортының шебері

Кіріспе

Аргентиналық жарыс жүргізушісі (1911–1995)
Формула-1 әлем чемпионы

Хуан Мануэль Фангио (24 маусым 1911 – 17 шілде 1995), аргентиналық жарыс жүргізуші болған. "Эль Чуэко" ("қисық аяқты" немесе "доғалы аяқты") немесе "Эль Маэстро" ("Ұстаз") деген лақап есімдерімен танымал болған ол, Формула-1 жарыстарының алғашқы онжылдығында үстемдік құрып, Әлемдік жүргізушілер чемпионатында бес рет жеңіске жетті. Бала кезінен бастап, ол оқуын тастап, автомеханикамен айналысуға бел буды. 1938 жылы ол жаңадан құрылған аргентиналық "Turismo Carretera" автокөлік жарыстары сериясында Ford V8 көлігімен жарысқа қатысты. 1940 жылы Chevrolet командасымен жарысып, Grand Prix International Championship-ті жеңіп алды және уақытын Turismo Carretera-ға арнап, оның чемпионы атанды, бұл атағын бір жылдан кейін сәтті қорғады. Фангио 1947-1949 жылдары Еуропада жарысқа қатысып, одан әрі жетістіктерге қол жеткізді. Формула-1 тарихындағы ең табысты жүргізушілердің бірі ретінде, ол Формула-1-нің алғашқы маусымында жарысқа қатысып, спорттың пионері атанды. Ол Әлемдік жүргізушілер чемпионатында бес рет жеңіске жетті – бұл рекорд 46 жыл бойы сақталды, және ол F1 тарихында төрт түрлі командамен титул жеңген жалғыз жүргізуші: Alfa Romeo (1951), Maserati (1954 және 1957), Mercedes Benz (1954 және 1955) және Ferrari (1956). Ол Формула-1 жарыстарындағы ең жоғары жеңіс көрсеткішіне ие, ол 46,15%-ты құрайды, ол қатысқан 52 Формула-1 жарысының 24-інде жеңіске жетті. Сонымен қатар, Фангио 55,77% көрсеткішпен ең жоғары старттық позицияны иеленді, 52 қатысудан 29 старттық позицияны жеңіп алды. Фангио Аргентина Гран-присінде төрт рет жеңіске жеткен жалғыз аргентиналық жүргізуші. Ол сондай-ақ Әлемдік жүргізушілер чемпионатында жеңіске жеткен жалғыз аргентиналық. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Фангио 1987 жылдан бастап, өзінің мұражайы ашылғаннан кейін бір жыл өткен соң, 1995 жылы қайтыс болғанға дейін Mercedes Benz Argentina-ның құрметті президенті болды. 2011 жылы, оның туғанына 100 жыл толуына орай, Фангионың есімі бүкіл әлемде еске алынды және оның құрметіне түрлі шаралар өткізілді.

Ерте өмір

Фангионың әкесі Джузеппе Фангио 1887 жылы Италиядан Буэнос-Айреске эмиграциялаған. Джузеппе үш жылдың ішінде Аргентинаның оңтүстік Буэнос-Айрес провинциясындағы Мар-дель-Платаға жақын Балкарсе деген шағын қаланың жанындағы өз шаруашылығын сатып алған. Джузеппе жеті жасар ұлы Лоретоны, кейін жарыс жүргізушісінің әкесі болған, отбасымен бірге Италияның орталық бөлігіндегі Абруццо аймағының Киети провинциясындағы Кастильоне-Мессер-Марино деген шағын қаладан Аргентинаға әкелген. Оның анасы Герминия Деремо солтүстікке қарай орналасқан Торнареччодан шыққан. Фангионың ата-анасы 1903 жылдың 24 қазанында үйленіп, шаруашылықтарда тұрған, онда Герминия үй шаруасымен айналысса, Лорето құрылыс саласында жұмыс істеп, үйреншік тас қалаушы болған. Фангио 1911 жылдың 24 маусымында, Сан-Хуан күні, сағат 12:10-да Балкарседе дүниеге келген. Оның туу туралы куәлігі Балкарсе тізілімінде қате түрде 23 маусым деп жазылған. Ол алты баланың төртіншісі еді. Бала кезінде ол футбол ойындарында қақпаға соққанда сол аяғын иеп, допты айналып өту шеберлігі үшін "Эль Чуэко" деп аталды. Аргентинада жарыс кезінде ол Chevrolet машиналарын жүргізіп, 1940 және 1941 жылдары Аргентинаның ұлттық чемпионы атанды. 1940 жылғы Gran Premio del Norte жарысының ұзындығы шамамен 10 000 км-ге жетеді, Фангио оны "қорқынышты сынақ" деп сипаттады. Бұл ралли стиліндегі жарыс 27 қыркүйекте Буэнос-Айресте басталып, Анд таулары мен Боливия арқылы Перудың Лима қаласына дейін, содан кейін Буэнос-Айреске дейін 15 күнге созылып, 12 қазанда аяқталды. Бұл жарыс ең қиын және әртүрлі жағдайларда өтті. Жүргізушілер ыстық және құрғақ шөлдер, жәндіктерге толы, ылғалдылықпен, суық, кейде қарлы тау жолдарымен, биік таулардағы, кейде қараңғылықта, топырақ және асфальт жолдардың араласқан жерімен жүрді. Жарыс басталғанда Фангио үлкен тасқа соғылып, машинаның қозғалтқыш білігі зақымданды, ол келесі қалада ауыстырылды. Кейін Боливиядағы бір түнде тоқтағанда қала тұрғыны Фангионың машинасына соқтығысып, білікті бүкті. Осы жөндеуден кейін желдеткіштің қанаты босап, радиаторды тесіп кетті, бұл кейіннен ауыстыруды талап етті. Олар сусыз, ыстық шөл арқылы 241 шақырым жол жүрді, ал түнгі уақытта фаралар құлап, оларды оның қосалқы жүргізушісінің галстугімен бекітті. Таулардағы ауа райы соншалықты суық болғандықтан, Фангио бірнеше сағат бойы қосалқы жүргізушісінің қолымен құшақтасып жүрді. Боливия мен Перудағы бұл таулы маршруттар кейде теңіз деңгейінен 14000 фут (4267 м) биіктікке көтерілуді қажет етті - ауаның қалыңдығы 40 пайызға азайды, бұл тыныс алуды өте қиын етеді және қозғалтқыштың қуатын қатты төмендетті. Фангио таудан шығып, Буэнос-Айреске оралғанда, барлық сыртқы қиындықтарды жеңіп шыққан соң, ол жарыста жеңіске жетті, бұл оның алғашқы үлкен жеңісі болды. 1941 жылы ол Бразилиядағы Гран-при Гетюлио Варгас жарысында Оскар Гальвесті жеңді. Бұл алты күндік, Рио-де-Жанейродан басталып, Рио-де-Жанейрода аяқталатын, Сан-Паулу мен Белу-Оризонте сияқты Бразилияның әртүрлі қалалары мен қалашықтары арқылы өтетін қоғамдық жол жарысы болды. Фангио екінші рет Аргентинаның чемпионы атанды. 1942 жылы Оңтүстік Гран-приде оныншы орын алды. Сәуірде ол "Mar y Sierras" жарысында жеңіске жетті, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты қызметін тоқтатуға тура келді. 1948 жылдың қазан айында Фангио тағы бір ауыр жарыста, бұл жолы 1948 жылғы Оңтүстік Америка Гран-присінде, Буэнос-Айрестен Венесуэланың Каракасына дейінгі ұпайдан ұпайға жарыста жеке трагедияға ұшырады. 20 күндік жарыс Аргентина, Боливия, Перу, Эквадор, Колумбия және, ақыры, Венесуэла аралығын қамтыды. Фангио өзінің серігі Даниэль Уррутиямен бірге ағалары Хуан мен Оскар Гальвестермен және Доминго Маримонмен жан-жақтан күресті. 10-шы күні Перудің солтүстігіндегі Лимадан Тумбеске дейінгі жолдың теңіз жағалауындағы жолдарда Тынч мұхитынан пайда болған қалың тұманмен, қараңғылықта жүріп, Хуанчако ауылының маңында, шағын Трухильо қаласынан алыс емес жерде сол жақ бұрылысқа жақындады. Көліктің жарығы қатты тұманның астында оған көмектеспегендіктен, ол бұрылысқа тым тез жақындады, көліктің бақылауын жоғалтып, бөгеттен құлап түсті, ал Уррутия алдыңғы жел әйнегі арқылы көліктен лақтырылды. Оскар Гальвес мойын жарақат алған Фангиоға көмектесу үшін тоқтады, содан кейін көп ұзамай ауыр жарақат алған Уррутияны тапты. Тағы бір бәсекелес, Лучано Марсилла, Фангио мен Уррутияны 50 км қашықтықтағы Чокопе қаласындағы ең жақын ауруханаға жеткізді. Фангио аман қалды, бірақ 35 жасар Уррутия көптеген қанағаттандырмайтын мойын және бас сүйектерінің сынуынан көз жұмды. Доминго Маримон жарысты жеңіп алды, бірақ жарыс апатқа ұшырады және үш көрермен мен үш жүргізушінің (Уррутияны қоса) өлімімен мас болды. Фангио ешқашан жарысқа қатыспаймын деп ойлады және досының өлімінен кейін депрессияға түсті, бірақ ол жазылып, Аргентинадағы жетістіктері Аргентина Автомобиль клубының және Хуан Перон басқаратын Аргентина үкіметінің назарын аударды, сондықтан олар Maserati сатып алып, оны 1948 жылдың желтоқсанында Еуропаға оның мансабын жалғастыру үшін жіберді.

Fangio's grandfather, Giuseppe Fangio, emigrated to Buenos Aires from Italy in 1887. Giuseppe managed to buy his own farm near Balcarce, a small town near Mar del Plata in southern Buenos Aires Province, Argentina, within three years by making charcoal from tree branches. Giuseppe brought his family, with his 7 year son Loreto, later the racing driver's father, to Argentina from the small central Italian town of Castiglione Messer Marino in the Chieti province of the Abruzzo region. His mother, Herminia Déramo, was from Tornareccio, slightly to the north. Fangio's parents married on 24 October 1903 and lived on farms, where Herminia was a housekeeper and Loreto worked in the building trade, becoming an apprentice stonemason. Fangio was born in Balcarce on 24 June 1911, San Juan's Day, at 12:10 am. His birth certificate was mistakenly dated 23 June in the Register of Balcarce. He was the fourth of six children. In his childhood he became known as El Chueco, the bandy legged one, for his skill in bending his left leg around the ball to shoot on goal in football games. During his time racing in Argentina, he drove Chevrolet cars and was Argentine National Champion in 1940 and 1941. One particular race, the 1940 Gran Premio del Norte, was almost 10,000 km (6,250 mi) long, one that Fangio described as a "terrible ordeal". This rally style race started in Buenos Aires on 27 September, and ran up through the Andes and Bolivia to Lima, Peru, and then back to Buenos Aires, taking 15 days, ending on 12 October with stages held each day. This horrendously gruelling race was held in the most difficult and varied conditions imaginable—drivers had to traverse through hot and dry deserts, insect ridden jungles with crushing humidity, and freezing cold and sometimes snowy mountain passes with 1000 feet (305 m) cliff drops at extremely high altitude sometimes in total darkness, all on a mixture of dirt and paved roads. Early in the race Fangio hit a large rock and damaged the car's driveshaft, which was replaced in the next town. Later on at an overnight stop in Bolivia one of the townspeople crashed into Fangio's car and bent an axle—he and his co driver spent all night fixing it. Following this repair the fan blade got loose and punctured the radiator, which meant another repair before it was later replaced. They drove 150 mile (241 km) through scorching desert with no water, and during a night stint the headlights fell off and they were secured with his co driver's necktie. The weather in the mountains was so cold that Fangio drove with his co driver's arms around him for hours. These mountainous routes in Bolivia and Peru sometimes involved going up to altitudes of 14000 feet (4267 m) above sea level—a 40 percent reduction of air thickness, making breathing incredibly difficult and the engine being severely down on power. When Fangio finally got out of the mountains and back to Buenos Aires, after traversing all these external challenges, he had won the race, which was his first big victory. In 1941, he beat Oscar Gálvez in the Grand Prix Getúlio Vargas in Brazil, which was a six day, public road race starting from and ending at Rio de Janeiro, going through various cities and towns all over Brazil such as São Paulo and Belo Horizonte. For the second time, Fangio was crowned champion of Argentine TC. In 1942, he took tenth place in the South Grand Prix. In April he won the race "Mar y Sierras", and then had to suspend activity due to World War II. In October 1948, Fangio however suffered a personal tragedy in another gruelling race, this time 1948 South American Grand Prix, a point to point race from Buenos Aires to Caracas, Venezuela—a 20 day event covering a distance of through Argentina, Bolivia, Peru, Ecuador, Colombia and finally Venezuela. Fangio, with his co driver Daniel Urrutia battled hard with brothers Juan and Oscar Galvez, and Domingo Marimon throughout. On the 10th day, on the Lima to Tumbes stage in northern Peru, on coastal roads along the Pacific Ocean, Fangio was driving at night in thick fog generated from the ocean in near pitch black darkness when he approached a left hand bend at near the village of Huanchaco, not far from the small city of Trujillo. With his car's lights not helping him in the thick fog, he approached the bend too fast, lost control of the car and tumbled down an embankment, and Urrutia was thrown out of the car through the front windscreen. Oscar Galvez stopped to help Fangio, who had neck injuries, then soon found the badly injured Urrutia. Another competitor, Luciano Marcilla, stopped and took Fangio and Urrutia to the nearest hospital in the town of Chocope 50 km (31 mi) away. Fangio survived but 35 year old Urrutia did not, suffering multiple fatal cervical and basal skull fractures. Domingo Marimon won the race, but the race was a disaster and was marred by the deaths of three spectators and three drivers (including Urrutia). Fangio believed he would never race again and entered a depressed state after the death of his friend, but he recovered, and his successes in Argentina caught the attention of the Argentine Automobile Club and the Juan Peron led Argentine government, so they bought a Maserati and sent him to Europe in December 1948 to continue his career.

Шолу

Фангио Формула-1 жарыстарының көпшілігінде ең егде жастағы жүргізуші болды, өйткені ол Гран-при мансабын 30 жасының аяғында бастаған. Оның мансабында жүргізушілер қауіпсіздік жабдықтары жоқ трассаларда, қорғаныш құралдарына ие болмай жарысқан. 1950-жылдардағы Формула-1 машиналары сол кезде жылдам ғана емес, сонымен қатар физикалық және психикалық тұрғыдан да өте қиын болды; жарыстар бүгінгілерге қарағанда әлдеқайда ұзаққа созылып, жоғары төзімділікті талап етті. Дөңгелектер өте тар және қиылысқан, кешірімсіз болды; жарыс барысында жиі протекторлары тозып, тұтану шамдары істен шығып жататын. 1952 жылға дейін жүргізушілер матадан жасалған көзілдірік пен шлем киіп жүрді, ал сол жылдан бастап шлем міндетті болды, сондықтан олар қағаздан жасалған конустық пішіндес қорғаушы бас киімдерін тақты. Автомобильдерде қауіпсіздік белбеулері, құлаудан қорғайтын құрылғылар, жүргізушіні қоршайтын кузов болған жоқ (1954 жылға дейін), ал осы автомобильдердің алдыңғы моторлық орналасуы қозғалтқыш пен қоробкадан шыққан ыстық ауа жүргізушінің денесіне сағаттап соғып тұратын, ал жетек осі олардың аяқтары арасында айналып тұратын, және әрине, электрондық көмек немесе компьютерлік басқару болған жоқ. Жарыс соңында жүргізушілер ауыр рульдік басқару мен жылдамдықтарды ауыстырудан қолдарына ісінген жаралар алып, кейде ішкі тежегіштерден қара күйеге толып қалатын. Фангионың мансабы қысқа болғанына қарамастан, ол Тацио Нуволаримен теңесетін тарихы бар ең үздік GP жүргізушілерінің бірі болды. Фангио жақсы машинаға ие болса, тіпті сәтті жыл өткеннен кейін немесе маусым ортасында команданы тастап кетуге дайын болды. Ол кездегідей, жарыста техникалық ақаулар туындағанда, ол өз машинасына иелік еткеннен кейін, жарыс нәтижелерін командаластарымен бөлісетін. Оның қарсыластарының ішінде Альберто Аскари, Джузеппе Фарина және Стерлинг Мосс болды. Мансабының барысында Фангио Хуан Перонның Аргентина үкіметінен қаржылық қолдау алды.

Әлем чемпионатындағы табыстары

Фанхионың алғашқы Гран-при жарысы 1948 жылы Реймсте өткен Франция Гран-приі болды, онда ол Simca Gordini көлігімен 11-ші орыннан старт алып, бірақ жарыстан шықты. Фанхио қысқа мерзімге Оңтүстік Америкаға оралып, бұрын айтылған Буэнос-Айрес – Каракас жарысына қатысты, содан кейін келесі жылы Еуропаға қайтып, Сан-Ремода жарысты. Аргентина Автомобиль клубының қолдауымен Maserati 4CLT/48 көлігіне жаңарғаннан кейін, ол жарыстың басым бөлігінде жеңіске жетті, екі кезеңнің екеуінде де жеңіп, Prince Bira-дан шамамен бір минутқа басымдықпен жалпы есеп бойынша жеңіске ие болды. Фанхио 1949 жылы тағы алты Гран-при жарысына қатысып, оның төртеуінде де жоғары деңгейдегі қарсыластарға қарсы жеңіс оді.

Alfa Romeo мен Монзадағы апат

1950 жылы бірінші Дүниежүзілік жүргізушілер чемпионатында Фангио Фарина мен Луиджи Фагиолимен бірге Alfa Romeo командасына қабылданды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жарыс машиналарын табу қиын болғандықтан, соғыстан бұрынғы Alfettas үстемдік құрды. Фангио Монако, Спа және Реймс Гёде аяқтаған үш жарыстың әрқайсысында жеңіске жетті, бірақ Фарина Фангио жарыстан шығып қалған үш жарыста жеңіске жетіп, төртінші орын алғандықтан, тіпті Фангио Фаринадан жылдам болса да, Фарина титулды жеңіп алды, себебі Фангионың техникалық мәселелеріне орай ол мүмкіндік алды. Фангионың сол жылы ең маңызды жеңісі Монакода болды, онда ол бірнеше көліктің соқтығысынан қашып, жарысты оңай жеңіп алды. 1950 жылдардағы чемпионат емес жарыстарда Фангио Сан-Ремода, Пауда және 16 мильдік Пескара қалалық жол трассасындағы қауіпті Coppa Acerbo жарыстарында тағы төрт жеңіске қол жеткізді, сондай-ақ сегіз старттан екі рет екінші орын алды. 1950 жылы Пескарада «Ұшқыш километр» деп аталатын ұзын тік жолда ол өзінің Alfa көлігімен сағатына 310 км жылдамдықпен жүрді. Сонымен қатар, ол Аргентина Автомобиль клубы үшін Maserati 4CLT және Ferrari 166 машиналарымен бірнеше жарыста жеңіске жетті. Фангио 1951 жылы Швейцария, Франция және Испания Гран-прилерінде Alfa үшін тағы үш чемпионат жарысында жеңіске жетті. Жаңа 4.5 литрлік Ferrari көліктері командаластары Фаринадан және басқалардан ұпай алып, Фангио Испаниядағы соңғы жарыста титулды жеңіп алды, Педральбес қалалық трассасында Аскариден алты ұпаймен озып кетті. Фангио Сильверстоундағы Британдық Гран-приде де екінші орын алды, себебі оның өте тиімсіз Alfa көлігіне отын құю үшін екі рет ұзақ тоқтау жасауға тура келді, ал Нюрбургрингтегі Германия Гран-приінде Альберто Аскаримен қарқынды күрес барысында ол өзінің Alfa көлігінің бірінші және екінші берілісін жоғалтқаннан кейін екінші орын алды.

Мерседес-Бенц

1954 жылы Фангио «Мазерати» үшін жарысқа қатысты, ал «Мерседес-Бенц» маусымның ортасында бәсекеге қосылды. Ол Буэнос-Айресте және Спадағы Гран-прилерді 250F машинасымен жеңіп алды. «Мерседес-Бенцтің» алғашқы жарысы жылдам, тік бұрылыстармен толы Реймс қалалық трассасындағы Франция Гран-приі болды. Ол жарысты ағымдағы сызықты, жабық дөңгелекті W196 Monoposto машинасымен жеңді. Фангио жарысты командаласы Карл Клингпен Реймстің ұзын тік жолақтарында күресіп өткізді. Фангио Сильверстоунда жеңіске жетпеді, себебі жоғары жылдамдықты бұрыштармен толы трассада тік сызыққа арналған жабық дөңгелекті автомобиль қиындықтарға тап болды. Фангио Нюрбургрингке ашық дөңгелекті W196 машинасымен келді және жарыста жеңіске жетті, сондай-ақ Бремгартен мен Монцада да жеңіс алды, соңғысы ағымдағы модельмен. Монцада жарысқа Альберто Аскари жаңа «Lancia» машинасымен келді, ал жас британдық спортшы Стирлинг Мосс жеке «Maserati» машинасымен жарыста бәсекеге қабілетті болды. Аскари мен Мосс екеуі де Фангиодан өтті және Аскари қозғалтқыш проблемаларына байланысты жарыстан шыққанға дейін бір-бірімен қатты жарысты. Мосс жарыстың соңына жақын қозғалтқышының жарылып, Фангио жеңіске жетті. Он екі жарыстың сегізінде (чемпионатта сегізінен алтысында) жеңіске жетіп, сол жылы екінші чемпионатын жеңіп алды. Ол 1955 жылы Мосс кіретін командада, жақсартылған көрсеткіштері бар W196 машинасымен «Мерседеспен» жарысын жалғастырды. 1955 жылы Фангио дене күшін сақтап қалу үшін, жасөспірім қарсыластарымен салыстырылатын, қатаң жаттығу бағдарламасына қатысты. Ол Аргентина Гран-присінде өте қиын жарыста жеңіске жетті. Бұл жарыс Буэнос-Айресте қатты ыстық кезінде өтті, трасса температурасы 40 градустан жоғары болды, сондықтан Фангиодан басқа көптеген жүргізушілер жарысты аяқтамады. W196 шассиі қызып, Фангионың оң аяғы шасси құрылымына тиді, бірақ ауыр күйіктерге қарамастан ол жалғастырды. Жарақаттарынан айығу үшін оған үш ай уақыт керек болды. 1955 жылы Фангио Милле Мильяға тағы да қатысты, бұл жолы навигаторсыз, «Mercedes Benz 300 SLR» машинасымен. Сағат 6:58-де жолға шыққаннан кейін, Пескараға жеткенде машинаның озық қозғалтқышында проблемалар пайда болды. «Мерседес» механиктері ештеңе таппағандықтан, оны жұмыстан шығарды. Фангио Мосс пен Ханс Херманнан уақытты жоғалтты, Римге жеткенде қозғалтқыш әлі де жақсы жұмыс істемеді. Механиктер Фангионы тағы да жіберді. Флоренцияға жеткенде бірнеше қатты дауыстар естілді, механиктер капотты көтеріп, отын құю құбырларының бірі сынғанын анықтады. Сондықтан Фангионың 300 SLR машинасы сегіз емес, жеті цилиндрмен жұмыс істеді. Оны жөндеу мүмкін болмады, Фангио қозғалтқышы бұзылған күйде Брессияға дейін жүргізіп, Мосстан кейін 2-орынға ие болды. Кейінірек Фангио «Мерседес» навигаторсыз жарыста жеңіске жете алмайтынын сезінгенін айтты, сондықтан олар оның машинасына, Мосс машинасына қарағанда аз күш салды. Екінші сәтті маусымның соңында (1955 жылғы Ле-Ман апатынан көлеңкеде қалды, онда 83 көрермен қаза тапты, апат оның алдында болды және оны өлтіруге жақындады) «Мерседес» жарыстан шықты және төрт рет әрекеттенгеннен кейін Фангио Ле-Манда ешқашан жарыспады. 1957 жылы Фангио «Мазератиге» оралды, олар әлі де 1954 жылдың басында Фангио жүргізген 250F машинасынан пайдаланды. Фангио маусымды Аргентина, Монако және Франциядағы жеңіс сериясымен бастады, бірақ Ұлыбританияда қозғалтқыш проблемаларына байланысты жарыстан шықты. Ол сондай-ақ Америкада Жан Бехрамен «Мазерати 450S» машинасымен екінші жыл қатарынан 12 сағаттық Себринг спорттық жарысында жеңіске жетті. Бірақ Ұлыбританиядан кейінгі Гран-приде, Нюрбургрингтегі Германия Гран-присінде Фангиоға екі жарыстан бұрын титулды иелену үшін алты ұпайға артық болу керек болды. Пол-позициядан Фангио Майк Хоторн мен Коллинздің «Ferrari» машиналары артында үшінші орынға түсті, бірақ үшінші айналымның соңында екеуін де басып өтті. Фангио жарыстың жартысында жаңа дөңгелектерге мұқтаж болатынын ескергендіктен, жартылай толық бакпен жарысқа шықты. Фангио 13-айналымда 30 секундтық басымдықпен пит-стоп жасады, бірақ апатты тоқтату оны үшінші орынға түсірді және Коллинз мен Хоторннан 50 секундқа артта қалды. Фангио өзінің шеберлігін көрсетіп, бірінен кейін бірі жылдам айналым жасады, 20-шы айналымда рекордтық уақыт орнатты, бұл «Ferrari» машиналарының ең жақсы көрсеткішінен 11 секундқа жылдам болды. Алғашқыдан екінші айналымда Фангио Коллинз бен Хоторнды басып өтті және үш секундтан сәл артық айырмамен жеңіске жетті. Муссо төртінші орынды алғандықтан, Фангио бесінші титулын жеңіп алды. Бұл көрсеткісі Формула-1 тарихындағы ең ұлы жарыстардың бірі деп есептеледі, сонымен қатар Фангионың осы спорттағы соңғы жеңісі болды. Фангио үш түрлі үйге апарылды. Оның ұстаушылары жарысты радио арқылы тыңдауға рұқсат берді, жарыс аяқталғаннан кейін болған апат туралы хабарларды көру үшін теледидар да әкелді. Үшінші үйде Фангиоға жеке бөлме берілді, бірақ ол әрқашан бөлме есігінің алдында күзетші тұрғанына сенді. Ұстаушылар Фангио сөйлегісі келмеген революциялық бағдарлама туралы әңгімеледі, себебі ол саясатқа қызығушылық танытпады. Кейінірек ол: «Жарайды, бұл мен үшін тағы бір оқиға. Егер көтерілісшілердің ісі дұрыс болса, онда мен аргентиналық ретінде оны қабылдаймын» деді. Ұстаушылардың мақсаты Батиста режимін ұятқа салу үшін жарыстың жойылуын күштеп іске асыру болды. Жарыстан кейін аргентиналық елшілікке Фангио тапсырылғаннан кейін көптеген кубалықтар Батиста билігін жоғалтып жатыр деп сенді, себебі ол ұстаушыларды таба алмады. Куба революциясы 1959 жылдың қаңтарында үкіметті басып алды, ал 1959 жылғы Куба Гран-приі жойылды. Фангионың ұрлануы 1999 жылы Альберто Леччи түсірген аргентиналық «Operación Fangio» фильмінде бейнеленді.

In 1954 Fangio raced for Maserati until Mercedes Benz entered competition in mid season. He won his home Grand Prix in Buenos Aires and at Spa with the iconic 250F. Mercedes Benz's first race was the French Grand Prix at the fast, straight dominated Reims public road circuit, and he won the race with the streamlined, closed wheel W196 Monoposto a car that although difficult to drive was ahead of its time. Fangio spent the race battling with teammate Karl Kling down Reims's long straights. Fangio failed to win at Silverstone, with the closed wheel car designed for straight line speed struggling at the high speed corner dominated circuit. Fangio got the more nimble open wheeled W196 for the Nürburgring, and won the race, as he did at Bremgarten and then at Monza, the latter with the streamlined car. Monza was a particularly brutal race in that Alberto Ascari had turned up with the new Lancia, and young British up and comer Stirling Moss in a private Maserati was also competitive during the race. Ascari and Moss both passed Fangio and raced each other hard until Ascari dropped out with engine problems. Moss's engine blew up near the end of the race and Fangio took victory. Winning eight out of twelve races (six out of eight in the championship) and winning his second championship in that year, he continued to race with Mercedes—driving a further developed W196 with improved performance in 1955 in a team that included Moss. For 1955, Fangio subjected himself to a training programme which was strenuous in an effort to keep up his fitness levels high which was comparable to his younger rivals. He won a particularly brutal race at the Gran Premio de la República Argentina. This race was run in Buenos Aires during a gruelling heat wave, and with track temperature of over few drivers other than Fangio were able to complete the race. The W196's chassis had heated up and Fangio's right leg rubbed against the chassis structure, but even after receiving severe burns he kept going; it took him three months to recover from his injuries. 1955 also saw Fangio attempt the Mille Miglia again, this time without a navigator, driving a Mercedes Benz 300 SLR. After leaving at 6:58 a. m., the car's advanced engine began developing problems when he got to Pescara. The Mercedes mechanics apparently found nothing, and sent him off. Fangio was losing time to Moss and Hans Herrmann, and when he got to Rome the engine was still not running smoothly. Again Fangio was sent away by the mechanics. And when he got to Florence, a few loud bangs were heard, so the mechanics raised the bonnet and they found that one of the fuel injection pipes had broken, so Fangio's 300 SLR was running on seven cylinders instead of eight; this could not be repaired and Fangio drove all the way back to Brescia with a misfiring engine, finishing in 2nd behind Moss. Fangio later surmised that Mercedes felt he could not win the race without a navigator so they did not put as much effort behind preparing his car as they did with the car of Moss, who had a navigator. At the end of the second successful season (which was overshadowed by the 1955 Le Mans disaster in which 83 spectators were killed, an accident which happened right in front of and nearly killed him) Mercedes withdrew from racing and after four attempts, Fangio never raced at Le Mans again. | width=28%|align=left

In 1957 Fangio returned to Maserati, who were still using the same iconic 250F which Fangio had driven at the start of 1954. Fangio started the season with a hat trick of wins in Argentina, Monaco and France, before retiring with engine problems in Britain. He also won the 12 Hours of Sebring sportscar race in America driving a Maserati 450S with Jean Behra for the second year running. But at the Grand Prix after Britain, the German Grand Prix at the Nürburgring circuit, Fangio needed to extend his lead by six points to claim the title with two races to spare. From pole position Fangio dropped to third behind the Ferraris of Mike Hawthorn and Collins but managed to get past both by the end of the third lap. Fangio had started with half full tanks since he expected that he would need new tyres halfway through the race. In the event Fangio pitted on lap 13 with a 30 second lead, but a disastrous stop left him back in third place and 50 seconds behind Collins and Hawthorn. Fangio came into his own, setting one fastest lap after another, culminating in a record breaking time on lap 20 a full eleven seconds faster than the best the Ferraris could do. On the penultimate lap Fangio got back past both Collins and Hawthorn, and held on to take the win by just over three seconds. With Musso finishing in fourth place, Fangio claimed his fifth title. This performance is often regarded as one of the greatest drives in Formula One history, and it was also Fangio's final victory in the sport. Fangio was taken to three separate houses. His captors allowed him to listen to the race via radio, bringing a television for him to witness reports of a disastrous crash after the race concluded. In the third house, Fangio was allowed his own bedroom but became convinced that a guard was standing outside the bedroom door at all hours. The captors talked about their revolutionary programme, which Fangio had not wished to speak about, as he did not have an interest in politics. He later said: "Well, this is one more adventure. If what the rebels did was in a good cause, then I, as an Argentine, accept it." The captors' motives were to force the cancellation of the race in an attempt to embarrass the Batista regime. When Fangio was handed over to the Argentine embassy soon after the race, many Cubans became convinced that Batista was losing his grip on power because he failed to track the captors down. The Cuban Revolution took over the government in January 1959, and the 1959 Cuban Grand Prix was cancelled. The Fangio kidnapping was dramatized in a 1999 Argentine film directed by Alberto Lecchi, Operación Fangio.

Кейінгі өмір және өлім

1950 жылдардың басында Фангио жол апатына ұшырады, қарсы келе жатқан жүк көлігінен қашу үшін бұрылуға мәжбүр болды. Lancia Aurelia GT көлігі тіреуге соғылып, екі рет айналып, Фангионы көліктен шығарып жіберді, нәтижесінде ол шынтақтарын сырып алды. Бір жолаушы оқиғаның Фангионы алғаш рет соншалықты қорқытқанын айтты. 1958 жылы Индианаполис 500 жарысына қатысқанда, Фангиоға машина иесі Джордж Уолтер, кіші (болашақ Indy 500 жүргізушісі Солт Уолтердің әкесі) Kurtis Offenhauser көлігімен жарысқа қатысу үшін 20 000 доллар ұсынды. Фангио бұрын 1948 жылы 500 жарысына қатысқан, сол кезде жарысқа қатысуға қызығушылығын білдірген. Алайда, дұрыс жұмыс істемейтін машинамен жарысқа қатыса алмады. Уолтер Фангиоға жарыстан бас тартуға рұқсат берді (BP компаниясымен келісімге келгенге дейін), бірақ ол Фангионың орнын басқа жүргізушіге беруге қарсы болды. Жарыстан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Фангио өмірінің қалған бөлігінде Mercedes-Benz көліктерін сатты және жиі бұрынғы жарыс машиналарын көрсету үшін жүргізді. 1950 жылдардың ортасында Mercedes Formula One командасына қосылғанға дейін Фангио Аргентинадағы Mercedes дилерлік құқығын сатып алған. 1974 жылы ол Mercedes-Benz Argentina президенті, ал 1987 жылы – өмір бойына құрметті президент болып тағайындалды. Фангио 1972 жылдан 1981 жылға дейін Аргентина Гран-приі үшін, ал 1975 жылы NASCAR-дың Winston 500 жарысы үшін старт беруші болып қызмет етті. Фангио 1978 жылы Мельбурндағы Сандаун жарыс жолында өткен Австралия Гран-приінің 50 жылдығына арналған шараға арнайы қонақ ретінде қатысты (Австралия Гран-приі 1985 жылы F1 маусымының Әлем чемпионатының бөлігіне айналғанға дейін жеті жыл бұрын). Жарыстың жеңімпазы Грэм МакРейге (Фангиомен кездесу үшінші рет жеңіске жеткенінен гөрі үлкен қуаныш сыйлады) Лекс Дэвисон кубогын табыс еткеннен кейін, Фангио 1954 және 1955 жылғы Әлем чемпионатында жеңімпаз болған Mercedes-Benz W196 көлігімен үш айналымдық көрсету жүргізді, оған 1966 жылғы Әлем чемпионатында жеңімпаз болған Брабхам BT19 көлігімен Австралияның үш дүркін әлем чемпионы Джек Брабхам да қатысты. Оның машинасы Repco Brabham көлігінен он жылдан астам үлкен болғанына қарамастан, Фангио австралиялық жүргізушіні соңғы сызыққа дейін қысымға ұшыратты. "Жарысқа" дейін Фангио (67 жасында және 20 жылдан бері жарысқа қатыспағанына қарамастан, толық FIA Супер Лицензиясына ие) жарысқа қатысу ниетін білдірді, тек көрсету үшін емес. 1980 жылдардың басында Фангио жүрек ауруын емдеу үшін сәтті айналып өту операциясын жасады. Өлімінен бұрын ол бүйрек жетіспеушілігінен де ұзақ уақыт бойы зардап шекті. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Фангио жарыс мансабымен байланысты автокөліктерді жинаумен белсенді айналысты. Бұл 1986 жылы Балкарседе ашылған Хуан Мануэль Фангио мұражайын құруға әкелді. Фангио 1990 жылы Халықаралық Мотор спортының Даңқ залына енгізілді. 1994 жылы ол көпшілік назарына түсті, 80 жастан асқандарға (оның ішінде Фангиоға) жүргізуші куәлігін беруге тыйым салған Буэнос-Айрес провинциясының жаңа заңына қарсы шықты. Куәлігін жаңартудан бас тартқан Фангио, көлік басқармасының қызметкерлерін Буэнос-Айрес пен Мар-дель-Плата теңіз жағалауы арасындағы (400 км (250 миль) қашықтықтағы) жарысқа екі сағат немесе одан аз уақыт ішінде шақырып, кейін бес дүркін чемпион үшін ерекше рұқсат берілді. 1990 жылы Фангио үш дүркін әлем чемпионы, бразилиялық Айртон Сеннамен кездесті, ол кездесу екі жүргізушінің өзара құрметін көрсетті. Фангио 1995 жылы 84 жасында бүйрек жетіспеушілігі мен пневмониядан Буэнос-Айресте қайтыс болды және туған қаласы Балкарседе жерленді. Оның табынында оның кіші інісі Рубен Ренато ("Тото"), жарыс әлемінің иконалары Стерлинг Мосс және Джеки Стюарт, отандастары чемпиондар Хосе Фролан Гонсалес және Карлос Рютеман, сондай-ақ сол кездегі Mercedes-Benz Argentina президенті болды.

In the early 1950s, Fangio was involved in a road accident when he was forced to swerve to avoid an oncoming truck. The car, a Lancia Aurelia GT clipped a pole, spinning twice and threw Fangio out, which led him to sustain grazed elbows. One passenger stated the incident was the first time Fangio had been so terrified. When Fangio attended the 1958 Indianapolis 500, he was offered $20,000 to qualify in a Kurtis Offenhauser by the car's owner, George Walther, Jr (father of future Indy 500 driver Salt Walther). Fangio had previously attended the 500 in 1948 at which time he expressed his interest in competing the race. However, he was unable to qualify with a car that did not work properly. Walther allowed Fangio to stand aside (before a contract with BP came to light), still he did not want another driver to take over Fangio's position. During the rest of his life after retiring from racing Fangio sold Mercedes Benz cars, often driving his former racing cars in demonstration laps. Even before he joined the Mercedes Formula One team, in the mid 1950s, Fangio had acquired the Argentine Mercedes concession. He was appointed President of Mercedes Benz Argentina in 1974, and its Honorary President for Life in 1987. Fangio served as the flagman for the Argentine Grand Prix from 1972 to 1981, and for NASCAR's Winston 500 in 1975. Fangio was the special guest of the 50th anniversary 1978 Australian Grand Prix at the Sandown Raceway in Melbourne (seven years before the Australian Grand Prix became a round of the World Championship in F1 season of 1985). After awarding the Lex Davison Trophy to race winner Graham McRae (who stated that meeting Fangio was a bigger thrill than actually winning the race for the third time), Fangio drove his 1954 and 1955 World Championship winning Mercedes Benz W196 in a spirited three lap exhibition against three other cars, including the F1 season of 1966 World Championship winning Brabham BT19 driven by Australia's own triple World Champion Jack Brabham. Despite his car being over ten years older than the Repco Brabham, Fangio pushed the Australian all the way to the flag. Before the "race", Fangio (who at 67 years of age and not having raced competitively in 20 years, still held a full FIA Super Licence) had stated his intention of racing and not just putting in a demonstration drive. At the beginning of the 1980s, Fangio underwent successful bypass surgery to correct a heart condition. He had also been suffering from kidney failure for some time before his death. Following his retirement, Fangio was active in assembling automotive memorabilia associated with his racing career. This led to the creation of the Museo Juan Manuel Fangio, which opened in Balcarce in 1986. Fangio was inducted into the International Motorsports Hall of Fame in 1990. He returned to the spotlight in 1994, when he publicly opposed a new Province of Buenos Aires law denying driving licences to those over 80 (which included Fangio). Denied a renewal of his card, Fangio reportedly challenged Traffic Bureau personnel to a race between Buenos Aires and seaside Mar del Plata (a 400 km (250 mi) distance) in two hours or less, following which an exception was made for the five time champion. In 1990, Fangio met Ayrton Senna, a Brazilian three time world champion, who genuinely felt the encounter reflected the mutual affection of both drivers. Fangio died in Buenos Aires in 1995, at the age of 84 from kidney failure and pneumonia; he was buried in his home town of Balcarce. His pallbearers were his younger brother Ruben Renato ("Toto"), fellow racing icons Stirling Moss and Jackie Stewart, compatriot champions José Froilán González and Carlos Reutemann, and the president of Mercedes Benz Argentina at the time.