Кіріспе

Hiram Walker (4 шілде 1816 – 12 қаңтар 1899) – американдық кәсіпкер және Канаданың Онтарио штатындағы Виндзор қаласында орналасқан Hiram Walker and Sons Ltd. дистилляция зауытының негізін қалаушы. Уокер Массачусетс штатының Ист-Дуглас қаласында дүниеге келді және 1838 жылы Детройтке көшіп келді. Ол Детройт өзенінің арғы жағында, Онтарионың Виндзор қаласының шығысында жер сатып алып, 1858 жылы болашақта Уокервилл қаласы болар жерде дистилляция зауытын құрды. Уокер өзінің вискиін "ашық белгіленген" ыдыстарда Hiram Walker's Club Whisky деп сата бастады және вискиін жасау үшін басқа барлық дистилляторлардан мүлдем өзгеше технология қолданды. Бұл вискиге үлкен сұраныс тудырып, американдық дистилляторларды ашуландырды, олар АҚШ үкіметін барлық шетелдік вискилердің шығу елін таңбада көрсетуді талап ететін заң қабылдауға мәжбүр етті. Осыдан бастап Хирам Уокердің Canadian Club вискиі Канаданың ең көп экспортталатын вискиіне айналды. Hiram Walker & Sons Distillery 1926 жылға дейін Уокер отбасының меншігінде болды, содан кейін оны Гарри С. Хэтчке 15 миллион долларға сатты. Компания бірнеше иесі ауысып, қазір Pernod Ricard компаниясының құрамына кіреді, ал Canadian Club брендіне Beam Suntory иелік етеді, ол жапондық Suntory Holdings компаниясының еншілес кәсіпорны. Canadian Club вискиі Уокер құрған дистилляция зауытында әлі де өндіріледі.

Ерте өмір

Хайрам Уокер 1816 жылдың 4 шілдесінде Массачусетс штатындағы Дуглас қаласындағы отбасылық шаруа қожалығында дүниеге келді. Оның әкесі 9 жасында қайтыс болды. Дуглас, Массачусетс – 1800 тұрғыны бар шағын қала, онда азаматтардың аздығынан, жақсы дамыған бизнестердің саны да шектеулі болды: олардың ішінде ағаш кесу станы, машина жасау шеберханасы, мақта фабрикасы және ұстахана бар еді. Ол Бостонда "жалпы білім беретін" мектепте оқып, құрғақ тауарлар кеңсесінде жұмыс істей бастады. 1838 жылы, 22 жасында Детройтқа (Мичиган штаты) кетіп барады. Сол кезде Детройт Бостоннан өте өзгеше болды, себебі Детройттың халқы аз болғандықтан Уокер жұмыс таба алды. Оның Детройттегі алғашқы жұмысы Вудвард даңғылының шығысындағы Аугуст Гарднерге тиесілі дүкенде азық-түлік сатушы болып жұмыс істеу болды. Оның басты міндеттері – компанияның айналысқан барлық тауарларын тапсырыс беру, қабылдау, тексеру және баға белгілеу еді. Осы арқылы ол бизнес әлемін танып, тәжірибе жинақтады. Сол кезде Бостон Жаңа Англияның ірі қаласы болып саналды. Уокер, сондай-ақ көптеген басқа жас жаңа англиялықтар, негізінен теміржолдың кеңеюі мен дамуына байланысты, Орта Батысқа және одан да алыс аймақтарға қызығушылық танытты.

Неке және отбасы

1846 жылы 5 қазанда Уокер отыз жасында Мэри Абигейл Уильямсқа үйленді. Мэри Уильямс пен Хайрам Уокердің 7 баласы болды – 5 ұл мен 2 қыз, бірақ қыздарының бірі 13 жасында қайтыс болды. Оның әйелі Мичиган штатының Сильвер-Лейк қаласынан Ефрем Смит Уильямс пен Ханна Мелисса Готидің қызы еді. Мэри Абигейл, Уокер сияқты, Жаңа Англия пионерлерінің ұрпағы болды, олардың әулеттік тамырлары 1638 жылға дейін Массачусетс штатына жетеді. Анасының тарапынан Мэри Абигейл француз саудагерлерінің ұрпағы еді. Оның екі қызы – Джулия Элизабет және Дженни Мелисса, ал бес ұлы – Уиллис Ефрем, Эдвард Чандлер, Франклин Хирам, Альфред (сәби) және Джеймс Харрингтон болды. Оның екінші ұлы Эдвард Чандлер Уиллистед Манорды салуға тапсырыс берді.

Жас кезі

Уокер өмір бойы Америка азаматы болып қалды. 1859 жылдан 1864 жылға дейін бес жыл бойы ол Виндзорда "Коттедж" деп аталатын үйінде тұрды. Бұл үй Лабадиге тиесілі жердің бір бөлігі болды, оны Уокер бастапқыда сатып алған. "Коттедж" - сол кездегі үлкен үй, онда үшінші қабат пен үлкен верандасы болған.

Алғашқы жылдары

Уокер бизнес әлемінде жаңа емес еді. Детройтке көшіп келгеннен бері ол бірнеше жобаға қатысты. 1838 жылдан 1845 жылға дейін ол бірнеше жұмыс берушіде азық-түлік дүкенінде жұмыс істеді. Кейін, азық-түлік бизнесімен бірнеше жыл айналысқаннан соң, 1846 жылы ол өз азық-түлік дүкенін ашты, бірақ ол ұзаққа соқпады. Клерк болып жұмыс істегеннен кейін Уокер "Ингерсолл және Кирби" фирмасында жұмыс істеді. Осы арқылы ол бизнес әлемінде алғашқы білімін алды. 1845 жылға қарай Уокер кеңсе қызметкері ретінде тері және тері тауарын сатумен айналысатын "Уокер және Паркер" фирмасына инвестиция салу үшін жеткілікті ақша жинады. Алайда, бұл серіктестік 1846 жылы тарады, және Уокер азық-түлік бизнесіне қайта оралды. Соңында, ол инвестиция салған тері өңдеу кәсіпорны 1848 жылы өртеніп кетті. Уокер әр түрлі бизнес пен салаларға қатысқаны үшін білікті бизнесмен ретінде жақсы танымал болды. Кейбіреулер оның табысын көптеген бизнес мүмкіндіктерін пайдалану қабілетімен байланыстырады, сондай-ақ болашақ бизнеске жылдам секіруімен. Мысалы, 1849 және 1858 жылдар аралығында азық-түлік бизнесі кезінде Уокердің өз сірке шырынын өндіру идеясы пайда болды. Оның дистилляция бизнесі 1849 жылдың қаңтарына дейін жалғасты, онда Детройт газетінде Уокердің "сидр шырыны баррельдері" мен "бидай вискиі" жарнамаланды. Ол 5 жыл бойы Детройтте дистилляция жасағаннан кейін, сол жердегі бизнесін тоқтатты. Уокер Онтариодағы ең ірі жер иелерінің бірі саналды, және оның өмірі бойы оның жер иеліктері шамамен 10,000 акрды құрады, олардың көпшілігі Уокервилл және Детройт өзенінің темір жолы бойында орналасқан. Уокердің меншігінің орналасқан жері, бастапқыда Лабди фермасының бөлігі деп саналған жерде, өте құнды болды, өйткені Ұлы Батыс темір жолы жақын жерде болды және Уокерге өзінің дистилляциясы мен мал бақшаларынан өнімдерді тасымалдауға мүмкіндік берді. Уокерден бұрын виски өндірушілер спирт пен вискиді көмір арқылы 1855 жылға дейін өткізген, бірақ Уокердің баррельді "түс жасау" және жағымды дәм беру әдісі бұрын-соңды болмаған. Ол сол жылы ұн дистилляциясын және дистилляция зауытын салуды бастады, ол әлі де Америкада тұрып жатқанмен, құрылыс кезінде күн сайын барып қарап тұрды. Ол азық-түлік бизнесін жалғастырып, Детройттегі жетекші комиссиялық саудагерге айналды. 1858 жылы Уокер Канадада құрып жатқан ұн дистилляция зауыты мен дистилляция зауытының құрылысын аяқтады, және осы кезде бизнес бастауға мүмкіндік болды. Осы уақытта ол АҚШ-та өзінің табысты астық бизнесін жалғастырды. Оның ұн диірменінде шығарылатын ұн тек Канадада ғана емес, АҚШ пен Ұлыбританияда да кеңінен таралды. Оның үлкен бу ұн тартуды енгізуі Ессекс графтығының ауыл шаруашылығы қауымдастығына пайда әкелді, бұл уақытта ауыл шаруашылығының іс-әрекеттерін ынталандыру арқылы халықтың көпшілігін құрады. Бұл жердегі ұн диірмендері кеңінен қолданыла бастағандықтан, оны барлық аймақтың бидай өсірушілері пайдаланды. Бұл кезде арақ өндіру зауыты жергілікті тұрғындар арасында да танымал болды. 1858 жылдың жаз ортасында Уокердің виски операциясы ашылды. Детройтте қолданған әдіс енді Виндзорда алкогольді дестилляциялау үшін қолданылды. Алкогольді ішімдіктерді ондағы көмір арқылы сұрыптады. Оның Канададағы өндірісі тез арада Детройттегі астық бизнесіне қарағанда басым болды. Осы себепті Уокер Детройттегі үйінен Канадаға пароммен күн сайын саяхаттайтын болды. Бұл сапар ұзақ процесс болды, өйткені оны Канадаға әкелген паром оны Виндзорға тастады, бұл оның ұн дистилляторы мен ұн фабрикасына атпен және арбамен ұзақ жолды қалдырды. 1859 жылдың наурыз айында Уокер Канадаға көшіп барды. Ол 1851 жылдан бері тұрған үйінен ауысып, ұн диірменінің жанында орналасқан үйге қоныс аударды. Коттедж бұрын Лабади отбасы иелігінде болған үй болды, одан Уокер өзінің өнеркәсіптері орналасқан жердің көп бөлігін сатып алған болатын. Бұл үй 1839 жылы салынған және аймақта кең тараған француз стиліне ұқсас. Уокер үйге бірнеше өзгерістер енгізді, соның ішінде үйдің әр шетінде екі үлкен қосымша, үшінші қабатты және қызметшілердің тұрғын үйлерін қосу. Уокер Канадада өмір сүрген бірнеше жылда ол Коттеджде қалды. Жаңа канадалық бизнес Уокердің басқа да ісіне септігін тигізді. Ол шошқа өсірумен де айналысты, бірақ кейін холера ауруы таралып, мал өсіруге ауысты. 1859 жылы Уокер өзінің Детройттегі жұмысшыларының бірі Джон Макбрайдты өзінің саяхатшы сатушысы ретінде жалдады. Оның міндеті - тауарды сатып алуға қызығушылық танытқан сатушылардан тапсырыс алу болды. "Уокер және Ұлдары" ЖШҚ мұрағатынан алынған. 1860 жыл ең жоғары өндіріс көрсеткен жылдардың бірі болды, өйткені оның диірмені мен дистилляция зауыты дерлік тоқтамай жұмыс істеді. 1861 және 1862 жылдар көптеген шығындарды өтеудің және пайда көрудің басталуы болды. Операциялар кеңейді және одан әрі үздіксіз болды, өйткені фермерлер, сатушылар және кеңсе қызметкерлері өте жұмысты болды. 1863 жылы Уокер Макбрайдты өзінің серігі етіп, бизнес атауын "Хирам Уокер және Компания" деп өзгертті. Хирам Уокер үшін үлкен пайда көзі АҚШ-тағы Азамат соғысы болды. Осы кезеңде АҚШ доллары құлдырады, және американдықтар канадалық сусындарды контрабандалық жолмен әкелуге көшті. Хирам Уокер және Компания американдық паромдарға вискиге толы ыдыстарды тиеп, Детройт өзенінен өткізгені туралы хабарлар тарады, бұл Уокерге үлкен пайда әкелді. Қызғанатын бәсекелестер Уокердің дистилляциядан басталып, Детройт өзенінің астынан Детройтке дейін созылатын мырыш құбырын салғанын айтты. 1863 жылға қарай Уокер диірменіне Джеймс Эллисті, дистилляция зауытына Уильям Макманусты, ал басқаруға Джон Макбрайдты тағайындады. Оның бизнесінің көп бөлігі Канада шекарасының сол жағында болғанымен, ол Детройтте тұруды жөн көрді. 1863 жылы ол Детройтте үй сатып алды. Уокер 1864 жылы сірке зауынын салуға және іске қосуға тырысты, бірақ сәтті болмады және екі жылдан кейін басқа міндеттеріне байланысты жапты. 1865 жылға дейін Уокердің дистилляция зауыты Эссекс округындағы жалғыз зауыт болды, бірақ Уокер Рольф пен Мелчерспен бәсекелестікке тап болды. Осы уақытта Уокердің серігі Макбрайд компания ішінде жоғарылауға ұмтылды. Екі жылдан кейін Джон Макбрайд және оның екі досы Рольф пен Мелчерсті сатып алды. Макбрайдтың не істегенін білгеннен кейін, оның жұмысы тоқтатылды және Уокер өзінің серігінен айырылды. Айырықша жағдай, Макбрайд пен оның серіктері бизнестен шығып, оны 1876 жылға дейін Хирам Уокердің екінші зауыты ретінде пайдаланды. Джон Макбрайд Детройтте салық инспекторы және азық-түлік дүкенінің иесі болды.

Детройт газеттерімен байланысы

Уокер 1860 және 1870 жылдар аралығында Детройт газеттерімен тығыз байланыста болды. Ол "Advertiser and Tribune" деп аталатын газеттің 10 000 долларлық акцияларын сатып алды. Олардың ең ірі бәсекелесі Daily Post болды, ол қатал қарсыласқа айналды. Уокер бірігу туралы ұсыныстарды үнемі енгізді, бірақ оның өтініштері үнемі қабылданбады. 1872 жылы Уокер тағы 10 000 долларлық акция сатып алып, газеттің басты акционеріне айналды. Келесі жылы "Advertiser and Tribune" газетінің аға редакторы отставкаға кетті, және Уокер дереу оның үлесін сатып алды. "Advertiser and Tribune" газетінің бұрынғы аға редакторы Дж. Е. Скрипс жақын арада өз газетін, "Evening News" ашты. Бұл бәсекелестікті одан әрі күшейтті. 1877 жылы Уокердің қалауынша, "Advertiser and Tribune" және Daily Post газеттері "Post and Tribune" деген жаңа атпен бірікті. Екі жыл өткен соң газет кеңсесі өртеніп кетті, және Уокердің 30 000 долларға дейін шығынға ұшырағаны бағаланды. Осыдан кейін Уокер газет бизнесіне деген қызығушылығын жоғалтып, "Post and Tribune" газетін Джеймс Макмилланға сатты.

Уокервилл

Уокер өзінің ұнтақтау және дистилляция бизнесін Онтарионың Виндзор қаласына жақын, Сандвич қаласында бастады. Виндзорда жұмыс істейтін фермерлер мен басқа жұмыскерлер Уокердің дистилляция бизнесіне көмектесті. Сандвич қалашығының экономикалық өсуі Уокердің өзінің жерін (Лабади фермасы) жаңа өнеркәсіптік ғимараттарға айналдыруымен басталды. "Уокер диірмені" және "Уокер қоралары" сияқты бұл ғимараттар аймақта тұратын адамдардың бидай мен шошқаларын әкелетін жерлер болды, бұл Уокер мен оның қауымы арасында байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Көп ұзамай, Уокер мен оның бизнесінің өркендеген аймағы "Уолкертон" деп аталды, бірақ Онтарио провинциясында осы атпен қала болғандықтан, Уокер және басқа азаматтар "Уокервилл" деп келісті, бірақ оны көбінесе "Уокердің қаласы" деп атады. Дистилляция зауыты мен ұн диірменінің өсуімен Уокер бизнесті көптеген бағыттарда кеңейтті. Ол 1860 жылы Уокер жолын салуды бастады және сатушылар, кеңсе қызметкерлері немесе білікті жұмысшылар сияқты көптеген қызметкерлерді жұмысқа алды. Бұл ауданда халық санының өсуіне әкелді, әсіресе диірмен мен дистилляция зауытының маңында шоғырланған. 1 наурыз 1869 жылы Уокердің қаласында алғашқы почта бөлімі ашылды. Осы кезде үкімет кішкентай елді мекенді бүгінгі танымал атымен – Уокервилл деп мойындады. Уокер сауда, ауыл шаруашылығы, мал шаруашылығы, өнеркәсіптік өндіріс сияқты қауымға пайда келтіретін салаларға серпін берген адам ретінде танылды. Ең бастысы, ол өзінің табандылығымен және прогрессивті көзқарасымен айналасындағыларға шабыт берді. Уокер өз қызметкерлері үшін үйлер салып, оларды қолжетімді бағада жалға берді, сондай-ақ қоғамдық пайдалы қызметтерді ұйымдастырды, көшелерді жөндеді, адамдардың білім алуына қаржы жұмсады және оны ынталандырды. 1870 жылы Уокердің салған ең танымал мекемелерінің бірі – методист шіркеуі болды. Ол 1874 жылы англикан шіркеуіне айналдырылып, Уокердің қайтыс болған әйелі Мэридің құрметіне Сент-Мэри деп аталды. Айтқанымыздай, Уокервиллдің орталығы – 1858 жылы құрылған Уокердің "Хирам Уокер және ұлдары" дистилляция бизнесі болды. Уокердің бизнесі қаланың кеңеюіне ықпал етті, оған сорттау үйлері, шелек жасау шеберханасы, мыс шеберханасы, жоспарлау фабрикасы, ағаш сарайы, кірпіш зауыты және Уокервилл мен Детройт арасындағы паром кірді. Оның Детройттегі үйінен Уокервиллдегі бизнесіне дейінгі сапар шамамен бір жарым сағатқа созылды. Осыған байланысты Уокер Детройт пен Уокервилл арасында жүретін паромға инвестиция салуды шешті, уақытты үнемдеу және халыққа көмектесу мақсатында. 1880 жылы ол ақыры Детройт пен Уокервилл арасында жүретін паромды жалға алуға шешім қабылдады. Ол жалға алған паром "Эссекс" деп аталды, ол 1858 жылы Уокервиллде салынған бу кемесі болды. Ол Уокервиллдегі жеріне паромға отыруға мүмкіндік беретін док жүйесін орнатты. Бастапқыда паром Уокервилл халқы үшін аса пайдалы болмады, өйткені ол негізінен Уокердің жеке көлігі ретінде пайдаланылды. Ол белгілі бір кестеге сәйкес жүрмейтін және күніне көп сапарлар жасамайтын. Алайда, келесі жылы, яғни 1881 жылы, белгілі бір кесте жасалып, паромның қоғамдық қызмет көрсетуі басталды. Сондай-ақ осы жылы "Эссекс" жалға алу мерзімі аяқталғандықтан "Ариэль" деп аталатын басқа паромпен ауыстырылды. Сонымен қатар, Эссекс және Детройт теміржол компаниясының Уокервиллден Кингсвиллге дейін жүретін теміржол салуы Виндзордан Уокервилл қалашығына көптеген бизнестерді көшуге ынталандырды, себебі көлік мүмкіндіктері жақсарды. Бұл көлік мүмкіндіктерінің арқасында Уокервиллде жаңа өнеркәсіптер мен адамдардың санының өсуі ауыр көлік жүктемесіне төтеп бере алатын жақсы жолдардың, жол-көлік шамдарының, полиция және өрт сөндірушілердің, санитарлық шаралардың құрылуына әкелді. Қаланың дұрыс жұмыс істеуіне қажетті барлық қажеттіліктерді Сандвич-Ист ауылдық муниципалитеті (Уокервилл ресми атауынан бұрынғы атауы) қамтамасыз ете алмады, сондықтан Хирам Уокер және ұлдары барлығын қаржыландырды. Уокер мыналарды төледі: су, 52 өрт сөндіруші, өрт сөндіру құралдары, ауысып жұмыс істейтін екі полиция қызметкері, көшелер мен тротуарларды жөндеу, түнгі күзет қызметі, көшелерді электр жарығымен жарықтандыру, Музыка залы, Англикан шіркеуі және кейбір жеке үйлер. Уокервиллді басқа қалалардан кем емес, лайықты қалаға айналдыруға жасаған күш-жігерінің нәтижесінде Уокерге Уокервиллдің мэрі деген атақ берілді. Уокер қалалық кеңес құрды, оған мэр (Уокер), кеңесшілер, клерктер, қазынашылар, медициналық денсаулық сақтау қызметкерлері, жинаушылар, бағалаушылар, аудиторлар, адвокаттар және полиция бастығы мен полиция қызметкерлері кірді. Қалалық кеңестің алғашқы отырысы 1890 жылдың 12 мамырында Уокер мен ұлдарына тиесілі Уокер жолының жанындағы ғимаратта өтті. Уокервиллдің кеңесі жасаған алғашқы маңызды іс – Уокервиллдің құрушысының (Уокердің) еңбегін құрметтеу мақсатында оның туған күні, 4 шілдеде тойланатын шара ұйымдастыру болды. Нью-Йорктің Тиффани және Ко. компаниясы үш қазақ салт аттылары экспедициядан оралғандағы бейнесін бейнелейтін қола белгі жасады, онда "Хирам Уокерге оның туған күнінің 74 жылдығына орай, Эссекс округының достарынан құрмет және алғыс белгісі ретінде, Уокервилл қаласын құрудағы еңбегі үшін" деген жазу болды. 1890 жылы Уокервилл қауымы үлкен сыйлық алды. Ұзақ петициялардың нәтижесінде, әсіресе Уокер отбасының күшті ынтасымен, қауым енгізілген қала мәртебесіне ие болды. Бұл Уокер компаниясынан көптеген қызметтерді төлеу жүктемесін алып тастады. Осы уақытта Виндзор қаласы дамып келе жатқандықтан, Уокервиллдің енгізілуі қаланың Виндзорға қосылуына қарсы тұруға да көмектесті. Уокервилл 1890 жылдың 7 сәуірінде қала болды. Енгізілудің құрметіне және оның негізін қалаушысына алғыс айту мақсатында Тиффани жасаған қола мүсіні Уокерге сыйға тартылды. Салтанатты шара Уокердің туған күні, 4 шілдеде өтті, ол қалалық кеңеспен мемлекеттік мереке деп жарияланды. Уокервиллдің басты мақсаты Виндзорға қосылмау болды. Қала тырысып, тырысты, бірақ ақырында күш-жігер сәтсіз аяқталды және екі қауым бірікті, Уокервилл Шығыс Виндзордың ауданына айналды. Уокервилл үлкен қала шегіндегі аудан болғанымен, ол әлі де ерекше тарихи маңызға ие.

Жүкті сиырдың жағдайы

Уокер сонымен қатар мал өсіруші болған және "Жүкті сиыр ісі" деп белгілі болған, Шервуд В. Уокерге қатысты атақты шарт жағдайына қатысты. (33 N. W. 919 (Мич. 1887 ж.)). Көпшілік пікір бойынша, Уокер банкир Теодор Шервудпен "Аберлонның Роза 2d" деп аталатын танымал тұқымды сиырды сатуға келісім жасасқан. Екі тарап та Розаның төлдемейтініне сенгендіктен, бағасы 80 доллар болды. Уокер оның жүкті екенін және құны 750-1000 долларға жететінін білген соң, оны тапсырудан бас тартты. Шервуд сотқа шағымданып, бірінші инстанцияда жеңіске жетті, бірақ апелляцияда жоңғырды. Бұл жағдай өзара қателік негізінде шартты жою қағидаларын көрсетеді. Екі тарап та төлдемейтін сиырға келісім жасағанына сенгендіктен, фактілік қателік болды, демек шартты жоюға негіз болды. Дегенмен, судья Шервуд жазған қарсы пікірде Шервуд Розаның "төлдеуге болатынына" сенгенін және оны осы мүмкіндікпен сатып алғанын айтады.

Қайырымдылық

Уокер қайырымды адам болған және ақшасын Детройт қаласының және Уиндзор/Уокервилл аймағының барлық жеріне жұмсады. Уокер 25 жыл бойы Детройттегі Сент-Пол шіркеуінде кеңесші (вестримен) болып қызмет етті. Шіркеудің мүшесі ретінде, ол үлкен сомада ақша сыйлағандығымен және кез келген түрде мойынға алудан бас тартқандығымен есте қалады. Ол шіркеу ішінде ешқандай лауазымды атқармаса да, қауымның атқаруға тырысқан кез келген ісі үшін шіркеудегі маңызды қаржы жинаушы болып қала берді. Уокер шіркеудегі жұмысын ұнатты және қауымды көптеген пайдалы істер істеуге қабілетті орын деп қарады. Сол жерде ол басқа кәсіпкерлер, дәрігерлер және тіпті судьялар сияқты әртүрлі ықпалды адамдармен танысып, достық қарым-қатынас орнатты. 1874 жылы ол Уокервилл, Виндзор және Детройт қалаларындағы отбасыларға шамамен 5000 долларлық нан сыйлады. 1887 жылы Уокер Детройт медициналық орталығының бөлігі – Мичиган балалар ауруханасын құруға қаржылай көмек көрсетті. Ол Балалардың тегін ауруханалар қауымдастығына шамамен 125 000 доллар сыйлады және Мичиган балалар ауруханасы үшін лайықты ғимарат салуды өз міндетіне алды. Уокердің 1896 жылғы өсиеті бойынша, ол өлімінде иеленген Детройттегі мүлкінің жеті сегізін Мичиган балалар ауруханасына, ал қалған бір сегізін Харпер ауруханасына сыйлады. Оңтүстікте көлік нашар болғандықтан Уокер 20 000 долларлық темір жол салды, оны 1888 жылы темір жолдың болат рельстерін төсеуге әкелген Детройт өзені темір жол компаниясы бекітуі керек болды. Темір жол Уокервиллден Саут-Харроуға дейін, содан кейін Кингсвиллдің шетіне дейін созылды. Темір жолдың ұзындығы 27 мильді құрады және 1888 жылдың 6 сәуірінде Канада үкіметі темір жол құрылысын бастау үшін 118 400 доллар көмек берді. Бұл темір жолдың кеңеюі Хирам Уокер және Ұлдарының бизнесіне, сондай-ақ басқа да кәсіпорындарға Рутвенге дейін жетіп, Уокердің дистилляция компаниясының табысын одан әрі арттыруға мүмкіндік берді. Ол сонымен қатар Детройт өнер мұражайын құруға да қаржылай үлес қосты.

Өлім

Уокер 1883 жылдан бері бірнеше рет ауырып қалған. Денсаулығына байланысты ол көп уақытын үйде және Эри көлінде өткізді. Ол жиі баратын танымал орын – ол қызына сатқан Ile Aux Peche атымен белгілі арал болды. 1890 жылы ревматизм салдарынан оң аяғының сезімі жойылды және ол таяқпен жүрді. 1895 жылы ол ауыр сал (инсульт) алды және екі жылдан кейін аяқтарының сезімін толығымен жоғалтты. 1898 жылдың сәуірінен бастап өліміне дейін ол екі рет конгестивтік апоплексиядан зардап шекті. Екінші шабуыл 1899 жылдың 10 қаңтарында болды. Уокер екі күннен кейін, 1899 жылдың 12 қаңтарында Мичиган штатының Детройт қаласында қайтыс болды. Ол Детройттегі Элмвуд зиратында жерленген. Оның тікелей ұрпақтары – Джулия Элизабет (Уокер) Буль, Франклин МакФи Уокер және Элизабет Талман (Уокер) Патерсон отбасылары. Уокердің қазасы туралы жаңалық қала тұрғындарына ауыр соққы болды. Тулар төмен түсірілді, ал қала әкімі Роберт Керр ресми мәлімдеме жасады. Уокердің табыты жерлеуге дейін Детройттегі үйінде қойылды. «Детройт Ньюс» газеті 1899 жылдың 14 қаңтарында жерлеу рәсіміне дейін отбасы мүшелері, достары және әріптестері сағаттап келіп кеткенін хабарлады. Табут толығымен металдан жасалған, бірақ қара түсті және әсем гүлдермен безендірілген, бұл сол кезде сирек кездесетін нәрсе еді. Гүлдерді «Хайрам Уокер және ұлдары» компаниясы мен Балалардың тегін ауруханасы сыйға тартқан. 2022 жылдың шілдесінде Уокердің 206 жылдық туған күнін мерекелеуге орай Виндзор қаласының әкімі Дрю Дилкенс Хирэм Уокер паркінде (Риверсайд Драйв Исттегі Девоншир жолы) Уокердің қола мүсінін ашты.