ЛГБТҚ марапаты мен шерулер тарихы

ЛГБТҚ марапаты: қабылдау, жетістіктер, құқықтарды қорғау. Нью-Йорктегі Стоунволл оқиғасының құрметіне маусым айында өтетін шаралар туралы біліңіз.

42 мин оқу

100%

Дереккөз: Pride parade — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

ЛГБТ мерекелік іс-шара

Мақтаныш шеруі (сондай-ақ мақтаныш іс-шарасы, мақтаныш фестивалі, мақтаныш маршы немесе мақтаныш наразылығы деп те аталады) – лесбиянка, гей, бисексуал және трансгендер (ЛГБТ) адамдардың әлеуметтік және өзін-өзі қабылдауын, жетістіктерін, заңдық құқықтарын және мақтанышын тойлайтын шара. Бұл шаралар кейде бір жынысты некелер сияқты заңдық құқықтар үшін наразылық ретінде де өткізіледі. Көбінесе олар Батыс әлемінде жыл сайын өтеді, ал кейбіреулері 1969 жылы Нью-Йоркте болған Стоунволл көтерілісін еске алу үшін маусым айында ұйымдастырылады, бұл – қазіргі ЛГБТ әлеуметтік қозғалысының маңызды сәті. Шерулер қоғамдық бірлік құруға және қозғалыстың тарихын құрметтеуге бағытталған. 1970 жылы Стоунволл көтерілісінің бірінші жылдығына орай Чикаго, Лос-Анджелес, Нью-Йорк және Сан-Франциско қалаларында мақтаныш шерулері мен наразылық акциялары өтті. Бұл шаралар жыл сайын өткізіліп, халықаралық деңгейде кеңейді.

Өмірбаян

1965 жылы гомосексуалдық құқықтарға қарсылық қозғалысы жыл сайынғы еске алу пикеттерінде көрінді, оны лесбияндық "Bilitis қыздары" тобының мүшелері мен гомосексуал ерлердің "Mattachine қоғамы" ұйымдастырды. 1969 жылғы 28 маусымда, сенбі күні таңертең Нью-Йорк қаласының төменгі Манхэттен ауданындағы Гринвич Виллидж ауданындағы "Стоунволл" мейрамханасына полиция шабуыл жасағаннан кейін ЛГБТҚ+ адамдары көтеріліс шығарды. "Стоунволл" мейрамханасы – түрлі клиенттерге қызмет көрсеткен гомосексуалдық бар, бірақ гомосексуалдық қоғамдастықтың ең маргиналды топтары арасында танымал болды: трансвеститтер, трансгендерлер, әйелдік мінезді жастар, жыныстар аралық қарым-қатынаспен айналысатындар және үйсіз жастар.

Алғашқы марафон

1970 жылғы 27 маусымда Chicago Gay Liberation Вашингтон сквері паркінен ("Бугаусс сквері") Мичиган және Чикаго даңғылдарының қиылысындағы Су мұнарасына қарай шеру ұйымдастырды, бұл бастапқыда жоспарланған бағыт болды, содан кейін қатысушылардың көпшілігі өздігінен азаматтық орталыққа (қазіргі Ричард Дж. Дейли) алаңына бет бұрды. Күнді таңдау себебі, Stonewall оқиғалары маусымның соңғы сенбісінде басталды және ұйымдастырушылар Мичиган даңғылындағы сатып алушылардың максималды санын қамтуды мақсат етті. Кейіннен Чикагодағы шерулер маусымның соңғы жексенбісінде өткізіліп, басқа жерлердегі ұқсас шерулермен сәйкес келеді. АҚШ-тың батыс жағалауында 1970 жылы 27 маусымда Сан-Францискода, 1970 жылы 28 маусымда "Гей-ин" және 1970 жылы 28 маусымда Лос-Анджелесте шерулер өтті. Лос-Анджелесте Моррис Кайт (Gay Liberation Front LA негізін қалаушы), пастор Трой Перри (Universal Fellowship of Metropolitan Community Churches негізін қалаушы) және пастор Боб Хамфрис (United States Mission негізін қалаушы) еске алуды жоспарлау үшін жиналды. Олар Голливуд бульвары бойымен парад ұйымдастыруға келісті. Бірақ қаладан рұқсат алу оңай болған жоқ. Олар ұйымдарын Christopher Street West деп атады, "біз мүмкіндігінше беймазды болуға тырыстық". Бірақ пастор Перри Лос-Анджелес полициясының бастығы Эдвард М. Дэвистің: "Меніңше, гомосексуалистер тобына Голливуд бульварымен шеруге рұқсат беру, ұрылар мен қарақшылар тобына рұқсат берумен тең" дегенін еске алды. Полиция комиссиясы рұқсатты өте қиындықпен мақұлдады, бірақ оның құны 1,5 миллион доллардан асты. American Civil Liberties Union араласуынан кейін комиссия полиция қызметі үшін 1500 долларлық алымды қоспағанда, барлық талаптарынан бас тартты. Бұл талап та Калифорнияның Жоғарғы соты полицияға басқа топтарға көрсетілгендей қорғаныс беруді бұйырғаннан кейін алынып тасталды. Калифорнияның Жоғарғы соты полиция комиссарына "сөз бостандығының конституциялық кепілдігіне" сілтеме жасап, парадқа рұқсат беруді бұйырды. Бастапқыда Лос-Анджелес парадын ұйымдастырушылар мен қатысушылар зорлық-зомбылық қаупі бар екенін білді. Кайт парад күніне дейін өліммен қорқыту алды. Кейінгі басылымдардан айырмашылығы, алғашқы гей-парад өте тыныш өтті. Шараға қатысушылар Голливудтағы МакКадден-плейс-те жиналып, солтүстікке қарай жүріп, Голливуд бульварына шығысқа қарай бұрылды. The Advocate газетінде былай деп жазылған: "1000-нан астам гомосексуалистер және олардың достары әлемге әйгілі Голливуд бульварымен наразылық шеруін ғана емес, толыққанды парад өткізді". 1970 жылғы 28 маусымда жексенбі күні түскі уақытта Нью-Йоркте гей белсенділері өздерінің жеке парадын өткізді, ол Кристофер көшесіндегі бостандық күні деп аталды, бір жыл бұрынғы Стоунволл оқиғасын еске алу үшін. Филадельфиядағы ERCHO кездесуіне қатысушылардың барлығы, Нью-Йорк қаласындағы Mattachine Society-ден басқа, шеруге дауыс берді. Маршты ұйымдастыру жөніндегі кездесулер қаңтар айының басында 350-ші Бликер көшесіндегі Родвеллдің пәтерінде басталды. Алғашында Нью-Йорктегі кейбір ірі ұйымдар, мысалы, Gay Activists Alliance (GAA) өкілдерін жіберуге қиналды. Крейг Родуэлл және оның серіктесі Фред Сарджент, Эллен Бройди, Майкл Браун, Марти Никсон және Mattachine-нен Фостер Ганнисон CSLD Umbrella Committee (CSLDUC) негізгі тобын құрады. Бастапқы қаржыландыру үшін Ганнисон қазынашы болып қызмет етті және ұлттық гомофильдік ұйымдар мен демеушілерден қайырымдылық іздеді, ал Сарджент Оскар Уайльд мемориалдық кітапханасының клиенттер тізімі арқылы қайырымдылық сұрады, ал Никсон GLF-тен қаржылай қолдау алу үшін жұмыс істеді. GLF ұйымдастыру комитетінің басқа да негізгі мүшелері Джуди Миллер, Джек Валуска, Стив Джерри және Бренда Ховард болды. Жексенбіде шеруге көбірек адамдар шығады деп сеніп, Стоунволл көтерілісінің басталу күнін атап өту үшін CSLDUC бірінші шерудің күнін 1970 жылғы 28 маусымға белгіледі. 1970 жылы сәуірде Дик Лейчтің орнын Майкл Котис алып, Mattachine NY президенті болды, соның нәтижесінде Mattachine-нің шеруға қарсылығы тоқтатылды. Алғашқы шерулер маңызды да, қызықты да болды және кеңейіп келе жатқан ЛГБТ қозғалысына үлкен серпіліс берді; олар келесі жылдары қайталанды және әлемнің басқа қалаларында жыл сайынғы шерулер көбейді. Атланта мен Нью-Йорктегі шерулер Gay Liberation Marches деп аталды.

On Saturday, June 27, 1970, Chicago Gay Liberation organized a march from Washington Square Park ("Bughouse Square") to the Water Tower at the intersection of Michigan and Chicago avenues, which was the route originally planned, and then many of the participants spontaneously marched on to the Civic Center (now Richard J. Daley) Plaza. The date was chosen because the Stonewall events began on the last Saturday of June and because organizers wanted to reach the maximum number of Michigan Avenue shoppers. Subsequent Chicago parades have been held on the last Sunday of June, coinciding with the date of many similar parades elsewhere. The West Coast of the United States saw a march in San Francisco on June 27, 1970, and 'Gay in' on June 28, 1970 and a march in Los Angeles on June 28, 1970. In Los Angeles, Morris Kight (Gay Liberation Front LA founder), Reverend Troy Perry (Universal Fellowship of Metropolitan Community Churches founder) and Reverend Bob Humphries (United States Mission founder) gathered to plan a commemoration. They settled on a parade down Hollywood Boulevard. But securing a permit from the city was no easy task. They named their organization Christopher Street West, "as ambiguous as we could be." But Rev. Perry recalled the Los Angeles Police Chief Edward M. Davis telling him, "As far as I'm concerned, granting a permit to a group of homosexuals to parade down Hollywood Boulevard would be the same as giving a permit to a group of thieves and robbers." Grudgingly, the Police Commission granted the permit, though there were fees exceeding $1.5 million. After the American Civil Liberties Union stepped in, the commission dropped all its requirements but a $1,500 fee for police service. That, too, was dismissed when the California Superior Court ordered the police to provide protection as they would for any other group. The eleventh hour California Supreme Court decision ordered the police commissioner to issue a parade permit citing the "constitutional guarantee of freedom of expression." From the beginning, L. A. parade organizers and participants knew there were risks of violence. Kight received death threats right up to the morning of the parade. Unlike later editions, the first gay parade was very quiet. The marchers convened on Mccadden Place in Hollywood, marched north and turned east onto Hollywood Boulevard. The Advocate reported "Over 1,000 homosexuals and their friends staged, not just a protest march, but a full blown parade down world famous Hollywood Boulevard." On Sunday, June 28, 1970, at around noon, in New York gay activist groups held their own pride parade, known as the Christopher Street Liberation Day, to recall the events of Stonewall one year earlier. All attendees to the ERCHO meeting in Philadelphia voted for the march except for the Mattachine Society of New York City, which abstained. Meetings to organize the march began in early January at Rodwell's apartment in 350 Bleecker Street. At first there was difficulty getting some of the major New York organizations like Gay Activists Alliance (GAA) to send representatives. Craig Rodwell and his partner Fred Sargeant, Ellen Broidy, Michael Brown, Marty Nixon, and Foster Gunnison of Mattachine made up the core group of the CSLD Umbrella Committee (CSLDUC). For initial funding, Gunnison served as treasurer and sought donations from the national homophile organizations and sponsors, while Sargeant solicited donations via the Oscar Wilde Memorial Bookshop customer mailing list and Nixon worked to gain financial support from GLF in his position as treasurer for that organization. Other mainstays of the GLF organizing committee were Judy Miller, Jack Waluska, Steve Gerrie and Brenda Howard. Believing that more people would turn out for the march on a Sunday, and so as to mark the date of the start of the Stonewall uprising, the CSLDUC scheduled the date for the first march for Sunday, June 28, 1970. With Dick Leitsch's replacement as president of Mattachine NY by Michael Kotis in April 1970, opposition to the march by Mattachine ended. The first marches were both serious and fun, and served to inspire the widening LGBT movement; they were repeated in the following years, and more and more annual marches started up in other cities throughout the world. In Atlanta and New York City the marches were called Gay Liberation Marches,

1980-ші жылдары гей қозғалысында мәдени өзгеріс болды. Әртүрлі қалалардағы шеру комитеттеріне радикалды емес белсенділер жетекшілік етіп, "Gay Liberation" және "Gay Freedom" атауларын алып тастап, оларды "Gay Pride" деп ауыстырды. Таяу Шығыста алғашқы марафон 1979 жылы Израильде өтті. 2019 жылға қарай марафонға 250 мыңнан астам адам қатысты. 2017 жылы Ливанда Таяу Шығыстағы тұңғыш "Прайд" апталығы ұйымдастырылды. Оңтүстік-Шығыс Азияда алғашқы марафон 1994 жылғы 26 маусымда Филиппиндегі Кесон-Ситиде 30-50 адамның қатысуымен өтті. Тридекададан кейін үкімет теңдік заңнамасын қабылдаудан бас тартты, нәтижесінде Оңтүстік-Шығыс Азиядағы ең ірі марафон өтті, онда 2023 жылы Кесон-Ситиде SOGIE Equality Bill-ді қолдау үшін 110 мыңнан астам адам шеруге қатысты. Шығыс Азияда алғашқы марафон 1994 жылғы 28 тамызда Жапониядағы Токиода өтті. Аймақтағы ең ірі марафон 2022 жылы Тайваньда тең құқықтар үшін 120 мыңнан астам адамның қатысуымен өтті. Оңтүстік Азияда алғашқы марафон 1999 жылғы 2 шілдеде Үндістандағы Калькутта қаласында өтті. Орталық Азияда алғашқы марафон 2019 жылғы 8 мамырда Қырғызстандағы Бішкекте өтті.

Сипаттама

Көптеген шерулер әлі де болса, ең болмағанда, бастапқы саяси немесе белсенді сипатқа ие, әсіресе, қабылдау деңгейі төмен жағдайларда. Бұл аймақтың саяси, экономикалық және діни ортасына байланысты. Алайда, көбінесе қабылдайтын қалаларда шерулер мерекелік, тіпті Марди Гра сияқты мінезге ие болады, онда саяси арена мерекелеу идеяларына негізделген. Ірі шерулерде көбінесе платформалар, бишілер, драг-квиндер және күшейтілген музыка болады; бірақ тіпті осындай мерекелік шерулерде де жергілікті саясаткерлер мен түрлі ЛГБТ ұйымдарының шеру тобы сияқты саяси және ағартушылық топтар кездеседі. Парадқа қатысушылардың арасында ЛГБТ-ға жақын жергілікті шіркеулер, мысалы, Метрополитен қауымдастық шіркеулері, Біріккен Мәсіх шіркеуі және Унитариан Универсалистік шіркеулері, PFLAG және ірі компаниялардың ЛГБТ қызметкерлер қауымдастықтары бар. Тіпті ең мерекелік шерулерде де ЖИТС және ЛГБТ-ға қарсы зорлық-зомбылық құрбандарын еске алуға арналған элементтер болады. Кейбір маңызды шерулерді үкіметтер мен корпоративтік демеушілер қаржыландырады және оларды қабылдаған қалалар үшін маңызды туристік орталықтар ретінде жарнамалайды. Кейбір елдердегі шерулер енді "Гордылық фестивалі" деп аталады. Бұл фестивальдердің кейбіреулері жақын жердегі саябақта немесе жабық көшеде карнавал атмосферасын ұсынады, онда ақпараттық стендтер, музыкалық концерттер, барбекю, сыра тікұлақтары, жарыстар, спорттық жарыстар мен ойындар ұйымдастырылады. Кейбір шараларда көрермендер мен шеруге қатысушылар арасындағы "шекараны" анықтау қиын болуы мүмкін, бірақ шара жаулықпен қабылданатын жағдайларда бұл айқын көрінеді. Қатысушылар мен көрермендер арасындағы қарым-қатынасқа бөліністің қалай әсер ететіні және қоғамның гетеронормативті сипатын сынау үшін кеңістікті қалай пайдалану туралы зерттеулер жүргізілді. Шындығында, Стоунволл көтерілісінің өзі, сондай-ақ одан кейін болған саяси ұйымдастыру, лесбиянкалар, бисексуалдар, трансгендерлер және барлық нәсіл мен текті гейлердің толыққанды қатысуымен өтті, бірақ тарихи тұрғыдан бұл оқиғалар алғаш рет "Гей" деп аталды, бұл термин сол кезде қазіргі "квир" немесе ЛГБТ қауымдастығы деп аталатын барлық спектрді қамту үшін жалпылама қолданылды. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында, көптеген қатысушылар есейгендіктен, басқа мәселелерге ауысқандықтан немесе қайтыс болғандықтан, уақыт өте келе Стоунволл көтерілісіне кім қатысқан, кейін демонстрацияларды, шерулерді және ескеру шараларын кім ұйымдастырған және Gay Liberation Front және Gay Activists Alliance сияқты ертедегі белсенді ұйымдардың мүшелері кім болғаны туралы түсініспеушіліктер туды. Тіл дәлірек және жан-жақтырақ болды, бірақ бұл өзгерістерге тарихи оқиғалардан хабарсыз болған өз қауымдастықтарының кейбір мүшелері қарсылық білдірді. Алдымен Лесбиянкалар мен Гейлерге ауысқан, бүгінде көпшілігі Лесбиянкалар, Гейлер, Бисексуалдар және Транссексуалдар (ЛГБТ) немесе жай ғана "Гордылық" деп аталады. Гордылық шерулері көптеген қалаларда және урбанизация деңгейі кемінде 80% болатын көптеген елдерде өткізіледі.

Many parades still have at least some of the original political or activist character, especially in less accepting settings. The variation is largely dependent upon the political, economic, and religious settings of the area. However, in more accepting cities, the parades take on a festive or even Mardi Gras like character, whereby the political stage is built on notions of celebration. Large parades often involve floats, dancers, drag queens and amplified music; but even such celebratory parades usually include political and educational contingents, such as local politicians and marching groups from LGBT institutions of various kinds. Other typical parade participants include local LGBT friendly churches such as Metropolitan Community Churches, United Church of Christ, and Unitarian Universalist Churches, PFLAG, and LGBT employee associations from large businesses. Even the most festive parades usually offer some aspect dedicated to remembering victims of AIDS and anti LGBT violence. Some particularly important pride parades are funded by governments and corporate sponsors and promoted as major tourist attractions for the cities that host them. In some countries, some pride parades are now also called Pride Festivals. Some of these festivals provide a carnival like atmosphere in a nearby park or city provided closed off street, with information booths, music concerts, barbecues, beer stands, contests, sports, and games. The 'dividing line' between onlookers and those marching in the parade can be hard to establish in some events, however, in cases where the event is received with hostility, such a separation becomes very obvious. There have been studies considering how the relationship between participants and onlookers is affected by the divide, and how space is used to critique the heteronormative nature of society. Though the reality was that the Stonewall riots themselves, as well as the immediate and the ongoing political organizing that occurred following them, were events fully participated in by lesbian women, bisexual people, and transgender people, as well as by gay men of all races and backgrounds, historically these events were first named Gay, the word at that time being used in a more generic sense to cover the entire spectrum of what is now variously called the 'queer' or LGBT community. By the late 1970s and early 1980s, as many of the actual participants had grown older, moved on to other issues, or died, this passage of time led to misunderstandings as to who had actually participated in the Stonewall riots, who had actually organized the subsequent demonstrations, marches and memorials, and who had been members of early activist organizations such as Gay Liberation Front and Gay Activists Alliance. The language has become more accurate and inclusive, though these changes met with initial resistance from some in their own communities who were unaware of the historical events. Changing first to Lesbian and Gay, today most are called Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender (LGBT) or simply "Pride". Pride parades are held in many urban areas and in many countries where the urbanization rate is at least 80%.

Малави

2021 жылдың 26 маусымында Малавидегі ЛГБТ қауымдастығы алғашқы Мақтаныш шеруін өткізді. Шеру ел астанасы Лилонгведе ұйымдастырылды.

Маврикий

2006 жылдың маусым айынан бастап Маврикийде Роуз-Хилл қаласында жыл сайын маусым айында Көкжұлдызды шеру өтіп келеді. Оны "Collective Arc En Ciel" атты жергілікті үкіметтік емес ЛГБТИ құқықтарын қорғайтын ұйым және басқа да бірнеше жергілікті үкіметтік емес ұйымдар ұйымдастырады.

Оңтүстік Африка

Оңтүстік Африканың тұңғыш мақтаныш шеруі апартеид дәуірінің соңында, 1990 жылғы 13 қазанда Йоханнесбургте өтті. Бұл Африка құрлығындағы осындай алғашқы шара болды. Елдің 1996 жылғы Конституциясының 9-тарауы, басқа факторлармен қатар, сексуалдық бағдарына қарай кемсітуге жол бермейтін теңдік пен бостандықты қамтамасыз етеді. Жоборг Прайд ұйымдастыру комитеті 2013 жылы ішкі дау-жанжалдардың салдарынан, шараны саяси мақсатта пайдалануды жалғастыру қажеттігі туралы пікірталас туып, таратылды. 2013 жылдың мамыр айында "Халық Мақтанышы" атты жаңа комитет құрылды, ол "әлеуметтік әділдік үшін ашық және саяси тұрғыдан белсенді қозғалыс" ретінде көзделіп жасалды. Йоханнесбург аймағында өткізілетін басқа мақтаныш шерулеріне Советодағы Медоулендсте жыл сайын өтетін Совето Мақтанышы және Шығыс Рандадағы КваТемада жыл сайын өтетін Экурулени Мақтанышы жатады. Оңтүстік Африканың басқа қалаларында өткізілетін мақтаныш шерулеріне Кейптаундағы Кейптаун Мақтанышы және Кхумбу Лани Мақтанышы, Дурбандағы Дурбан Мақтанышы, Порт-Элизабеттегі Нельсон Мандела шығанағы Мақтанышы кіреді. Лимпопо Мақтанышы Лимпопо облысының Полокуан қаласында өтеді.

Уганда

2012 жылдың тамызында Энтеббеде үкіметтің ЛГБТ азаматтарына қатысты қатыгездігіне және Уганда Парламентінің гомосексуализмді ауырлататын жазалармен қамтитын, «Гейлерді өлтіру» деп аталатын заң жобасын қабылдау әрекетіне наразылық білдіру мақсатында алғашқы Угандалық мақтаныш шеруі өтті. Бұл заң жобада ауыр қылмыс ретінде қарастырылған гомосексуализм үшін өмір бойына бас бостандығынан айыру қарастырылған. 2013 жылдың тамызында Энтеббеде екінші мақтаныш шеруі өтті. Заң 2013 жылдың желтоқсанында қабылданды, бірақ 2014 жылдың 1 тамызында Уганда Конституциялық соты оны техникалық негіздермен күшін жойды. 2014 жылдың 9 тамызында үгандалықтар бұл шешімге шағымдануы немесе заң Парламентке қайта енгізілуі мүмкін екенін ескере отырып, Энтеббеде үшінші мақтаныш шеруін өткізді, сонымен қатар елде гомосексуалдық әрекеттер әлі де заңсыз саналады.

Шығыс Тимор

Шығыс Тимордың астанасы Дилиде алғашқы мақтан шарапаты 2017 жылы өтті.

Гонконг

Гонконгта алғашқы Халықаралық гомофобияға қарсы күн шеруі 2005 жылғы 16 мамырда "Қорқынышты сүйіспеншілікке айналдыру" тақырыбымен өтті, бұл әртүрлі және достық қоғамда гендерлік және сексуалдық азшылықтарды қабылдауға және күтуге шақыру болды. 2008 жылғы Гонконг шеруі Тайбэйден кейінгі Шығыс Азиядағы екінші ірі шеру болып, 1000-нан астам қатысушыны жинады. Қазіргі таңда жыл сайынғы шараға айналған "Гордость" 2013 жылы 5200-ден астам қатысушыны қамтыды. Қала бұл шараны жыл сайын өткізе береді, тек 2010 жылы бюджет жетіспеуіне байланысты өткізілмеді. 2018 жылғы Гонконгтың мақтаныш шеруінде бұл шара 12 000 қатысушының рекордын жаңартты. Полиция парад үшін бөлінген жолдың қоршалған аймағында тек іш киімімен жүрген қатысушыны "қоғамдық әдептілікті қорлау" заңын бұзғаны үшін ұстады.

Үндістан

2008 жылдың 29 маусымында Үндістанның төрт қаласында (Дели, Бангалор, Пондичерри және Калькутта) бірдей мақтаныш шаралары өтті. Барлығы шамамен 2200 адам қатысты. Бұл қалалардың бәрі үшін, Калькуттадан басқа, алғашқы мақтаныш шаралары болды. Калькутта мұндай шараны 1999 жылы алғаш рет өткізген, ол Оңтүстік Азиядағы алғашқы мақтаныш шеруі болды және 2003 жылдан бері жыл сайын мақтаныш шараларын ұйымдастырып келеді (бірақ арасында шамамен бір жылдық үзіліс болды). Оңшыл топтар шабуылға түспегенімен және наразылық білдірмегенімен, мақтаныш шерулері сәтті өтті. Дегенмен, оппозициялық БЖП партиясы гомосексуалды мақтаныш шеруінің идеясына қарсылығын білдірді. Келесі күні премьер-министр Манмохан Сингх СПИД-ке қарсы шарада гомосексуалистерге қатысты қоғамдық төзімділікті арттыруға шақырды. 2008 жылдың 16 тамызында (Үндістанның Тәуелсіздік күнінен бір күн кейін) Мумбайдағы гомосексуал қауым алғаш рет ресми мақтаныш шеруін өткізді (бұрын көптеген рет бейресми шерулер өткізілген болатын), Үндістанның гомосексуалға қарсы заңдарына түзетулер енгізуді талап етті. 2009 жылдың 2 шілдесінде Үндістан астанасы Делидегі жоғары сот ересектер арасындағы гомосексуалды қатынасты қылмыстық құқық бұзушылық деп танымады. Алайда, 2013 жылы Жоғарғы сот күшті консервативті және діни топтардың қысымымен бұл шешімді кері қайтарды, нәтижесінде Үндістанда гомосексуализм қайтадан қылмыстық қылмыс деп жарияланды. Нагпур, Мадурай, Бхубанешвар және Триссур сияқты кішкентай қалаларда да мақтаныш шерулері өткізілді. 2008 жылдан бері мақтаныш шерулеріне қатысушылар саны айтарлықтай артты, 2010 жылы Делиде шамамен 3500 адам, ал Бангалорде 1500 адам қатысты. 2018 жылдың 6 қыркүйегінде Үндістанның Жоғарғы соты ересектер арасындағы жыныстық қатынасты заңдастырды.

Трипура

2022 жылдың 12 қыркүйегінде Трипура штаты Ағарталада өзінің алғашқы «Квир Прайд» шеруін өткізді. Бұл шерудің басты мақсаты – лесбиянка, гей, бисексуал және трансгендер адамдарды құрметтеу және оларды қолдау, сондай-ақ қоғамда оларға қатысты стигма мен көзқарастарды жою үшін хабардарлықты арттыру. «Swabhiman» атты үкіметтік емес ұйым бұл шеруді ұйымдастырды. Трипурадағы төрт трансгендер адамның полиция бөлімшесінде бастан өткерген қиын жағдай әлеуметтік желілерде кеңінен таралғаннан кейін жеті айдан астам уақыт өткен соң, штаттың квир қауымы дүйсенбі күні Ағарталада өздерінің алғашқы мақтаныш шеруін өткізді. Олар әртүрлі гендерлік дискриминацияға, стигма мен табуға ұшырамастан, қадір-қасиет пен теңдікпен өмір сүру құқығын талап етті. Жүздеген лесбиянка, гей, бисексуал, трансгендер және квир (ЛГБТК) адамдары түрлі-түсті шеруге қатысып, жаңбыр желектерін желбіретіп, гендерлік стигма мен жыныстық стереотиптерді қабылдамауға шақыратын баннерлерді ұстады. «Swabhiman» президенті Снеха Гупта Рой гей қауымының құқықтарын қорғау үшін трансгендерлердің әл-ауқатын жақсарту жөніндегі кеңес құру қажеттігін айтты. Ол: «Қоғам бізді өз қалпымызда қабылдауы керек. Біз де қоғамның бір бөлігіміз және кемсітушілікке ұшырамаймыз. Бізге қатысты қоғамдағы көзқарастардың, дискриминацияның және әділетсіздіктің себебі – білімнің жетіспеушілігі. Біз де құрметпен және қадір-қасиетпен өмір сүруге құқылымыз. Осы мақсатқа жету үшін Орталық үкімет қауымдастықтың біліктілігін арттыруға және олардың жұмыспен қамтылуына мүмкіндік беретін жағдай жасауы керек, соның арқасында олардың этикалық емес жолмен табыс табуға және қоғамнан шеттетілуіне жол берілмейді» деді.

Израиль

Тель-Авив жыл сайын 260 000-нан астам адамды тартатын мақтан тұтатын шеру өткізеді, бұл Азиядағы ең ірі ЛГБТ шеруы. 2010 жылдың 11 маусымында Тель-Авивте үш мақтан тұтатын шеру өтті. Қала әкімдігінің де қаржылап тұрған негізгі шеру, Израильде өткен ең ірі шерулердің бірі болды, оған шамамен 200 000 адам қатысты. Тель-Авивтегі алғашқы мақтан тұтатын шеру 1993 жылы өтті. 2005 жылдың 30 маусымында Иерусалимде төртінші жылдық мақтан тұтатын шеру өтті. Иерусалимдегі шеру қаладағы діни институттардың көп болуына байланысты қарсылыққа ұшырады. Бұрын қалалық әкімдік шешімімен тыйым салынған, бірақ сот шешімімен күшін жойды. Иерусалимдегі мұсылман, еврей және христиан қауымдарының көптеген діни лидерлері қалалық үкіметтен шеруге рұқсат бермеу туралы келісімге келді. 2005 жылдың жазында тағы бір шеру, бұл жолы халықаралық шара ретінде жоспарланған, бірақ Израильдің бір жақты шығару жоспары кезінде полиция күштеріне түскен қысымға байланысты 2006 жылға шегерілді. 2006 жылы Израиль-Хезболла соғысының салдарынан ол тағы да кейінге қалдырылды. 2006 жылдың 10 қарашасында Иерусалимде өтеді деп жоспарланған бұл шара Израильдің орталық аймағында хареди еврейлерінің наразылық толқынына әкелді. Израиль ұлттық полициясы күшті қарсылық күтілуіне байланысты шеруді тоқтату туралы өтініш берді. Кейіннен шеруді Иерусалимдегі Еврей университеті стадионында өткізілетін жиынға айналдыру туралы келісімге қол жеткізілді. 2007 жылдың 21 маусымында Иерусалим ашық үйі ұйымы полиция жалпы аумақты қорғау үшін мыңдаған қызметкерлерді жұмылдырғаннан кейін Иерусалимнің орталық бөлігінде шеру өткізуге қол жеткізді. Алдын ала жоспарланған митинг, тиісті рұқсаттардың берілмеуіне кедергі келтірген, байланысты емес ұлттық өрт сөндіру бригадасының ереуіліне байланысты тоқтатылды. 2014 жылы "Қорғаушы шет" операциясының нәтижесінде шеру тағы да кейінге қалдырылды. 2022 жылы Тель-Авивтегі жергілікті экологиялық белсенділер ағымдағы жылғы және болашақ шеруларды тұрақты ету жолдарын жоспарлай бастады, компосттау станцияларын пайдаланып, Таяу Шығыстағы ең ірі шеруден бір рет қолданылатын пластикті алып тастады.

Tel Aviv hosts an annual pride parade, attracting more than 260,000 people, making it the largest LGBT pride event in Asia. Three Pride parades took place in Tel Aviv on the week of June 11, 2010. The main parade, which is also partly funded by the city's municipality, was one of the largest ever to take place in Israel, with approximately 200,000 participants. The first Pride parade in Tel Aviv took place in 1993. On June 30, 2005, the fourth annual Pride march of Jerusalem took place. The Jerusalem parade has been met with resistance due to the high presence of religious bodies in the city. It had originally been prohibited by a municipal ban which was canceled by the court. Many of the religious leaders of Jerusalem's Muslim, Jewish, and Christian communities had arrived at a rare consensus asking the municipal government to cancel the permit of the parades. Another parade, this time billed as an international event, was scheduled to take place in the summer of 2005, but was postponed to 2006 due to the stress on police forces during the summer of Israel's unilateral disengagement plan. In 2006, it was again postponed due to the Israel Hezbollah war. It was scheduled to take place in Jerusalem on November 10, 2006, caused a wave of protests by Haredi Jews around central Israel. The Israel National Police had filed a petition to cancel the parade due to foreseen strong opposition. Later, an agreement was reached to convert the parade into an assembly inside the Hebrew University stadium in Jerusalem. June 21, 2007, the Jerusalem Open House organization succeeded in staging a parade in central Jerusalem after police allocated thousands of personnel to secure the general area. The rally planned afterwards was canceled due to an unrelated national fire brigade strike which prevented proper permits from being issued. The parade was postponed once more in 2014, as a result of Protective Edge Operation. In 2022 local environmentalists from Tel Aviv started planning how to make the current year's parade and future parades more sustainable, using composting stations and removing single use plastic from the largest pride parade in the Middle East.

Ливан

Бейрут Pride – Ливанның астанасы Бейрутта жыл сайын өткізілетін коммерциялық емес LGBTIQ+ марапаты және белсенді шеру. 2017 жылы құрылғаннан бері Бейрут Pride араб тілінде сөйлейтін әлемдегі алғашқы және жалғыз LGBTIQ+ марапаты, сондай-ақ ең ірі LGBTIQ+ іс-шарасы болып табылады. Ол төрт магистрлік диссертация, бір докторантуралық зерттеу және алты деректі фильмнің тақырыбы болды, сонымен қатар 17 тілде 350 мақалада жарық көрді. Оның алғашқы шарасына 4000 адам жиналды, ал 2018 жылғы марапаттың алғашқы үш күнінде 2700 адам қатысты, бірақ полиция шараны тоқтатты және негізін қалаушы Хади Дамиенді қамауға алды. Келесі күні Бейрут прокуроры жоспарланған іс-шараларды тоқтатты және Хадиге қарсы "бозымдыққа ұқсас әрекеттерге итермелеген" іс-шараларды ұйымдастырғаны үшін қылмыстық іс қозғады. Бейрут Pride елдегі ағымдағы жағдайға бейімделіп, жыл сайынғы іс-шараларды өткізеді.

Оңтүстік Корея

Оңтүстік Кореядағы квир мәдениет фестивальдері мақтаныш шерулерінен және түрлі ЛГБТ іс-шараларынан, мысалы, кинофестивальдардан тұрады. Қазіргі уақытта Сеул квир мәдениет фестивалі (2000 жылдан бері), Тэгу квир мәдениет фестивалі (2009 жылдан бері), Пусан квир мәдениет фестивалі (2017 жылдан бері), Чеджу квир мәдениет фестивалі (2017 жылдан бері), Чонжу квир мәдениет фестивалі (2018 жылдан бері), Кванжу квир мәдениет фестивалі (2018 жылдан бері) және Инчхон квир мәдениет фестивалі (2018 жылдан бері) бар, жалпы сегіз квир мәдениет фестивалі өтеді.

Непал

Непалдың Мақтаныш шеруі жыл сайын 29 маусымда ұйымдастырылады. "Көк алмаз" қоғамы мен "Митини Непал" ұйымдастырған Мақтаныш шерулері де бар. Queer және MOGAI сияқты кең ауқымды терминдерді пайдаланатын, жастар бастаған Мақтаныш шеруін Queer Жастар тобы және Queer Құқықтары ұжымы ұйымдастырады. "Көк алмаз" қоғамының Гай-Ятрадағы митингісі техникалық тұрғыдан Мақтаныш шеруі деп есептелмейді. "Митини Непал" 14 ақпанда Мақтаныш шерулерін ұйымдастырады, ал Халықаралық әйелдер күні күні Queer әйелдер Мақтаныш шеруі де ұйымдастырылады.

Филиппин

1992 жылы Лесбияндық ұжым Ішкі әйелдер күнін тойлауға шеру ұйымдастырды, бірақ прогрессивті феминистік қозғалыстар оларға қарсылық көрсетті. 1993 жылы ЛГБТ студенттерін қолдау тобы UP Babaylan Филиппин университетінің Дилиман қаласындағы Фонарь шеруіне қатысты. Бұл шеруге жағымды жауап болғандықтан, UP Babaylan мүшелері болашақтағы барлық Фонарь шерулеріне қатысты. 1995 жылы Pro Gay Philippines және MCC мақтаныш шеруін өткізбеді. 1996, 1997 және 1998 жылдары Reach Out AIDS Foundation ұйымдастырған үлкен және маңызды шерулер Манила қаласының Малате ауданында өтті. Бұл мақтаныш шерулері гей-парадты тойлаумен қатар, дискриминация және ЖИТС туралы тараған қате ақпаратты жою мақсатында ұйымдастырылды. 1999 жылы Reach Out Aids Foundation ұйымын жаңа құрылған Task Force Pride Philippines (TFP) ұйымына тапсырды. TFP – ЛГБТ және ЛГБТ-ға жақын топтар мен адамдардың желісі, олар ЛГБТ қауымдастығының оң имиджін жақсартуға тырысты. 2003 жылы мақтаныш шеруін маусым айынан желтоқсан айындағы Адам құқықтары аптасына көшіру туралы шешім қабылданды. Бұл шешім Дүниежүзілік ЖИТС күні (1 желтоқсан), Филиппин ұлттық лесбиян күні (8 желтоқсан) және Халықаралық адам құқықтары күні (10 желтоқсан) сияқты іс-шаралармен үйлестірілді. TFP екі онжылдық бойы мақтаныш шерулерін ұйымдастырды, ал 2016 жылы жауапкершілікті Metro Manila Pride ұйымы өз мойнына алды. Бұл тақырып – ЛГБТ адамдарының өмірін құрметтеу және мойындау үшін 20 жыл бойы көшеге шығуға түрткі болған махаббат пен құштарлықтың еске салғаны. Бұл сондай-ақ ЛГБТ қауымдастығының отбасылары, достары мен жақтастары үшін Metro Manila Pride-ты қауымдастыққа қолдау білдіруге, ЛГБТ адам құқықтарын қорғауға және әр жыл сайын бірге шеруге шығатын жақындарына қатысты қауіпсіз орын ретінде тойлау және шақыру болып табылады.

Сингапур

Сингапурда 2009 жылдан бері "Pink Dot SG" атты мақтан парады өткізіліп келеді, және оған қатысушылардың саны жыл сайын артып, ондаған мыңға жетеді. Ол көбінесе маусым немесе шілде айларында ұйымдастырылады. Бұл Оңтүстік-Шығыс Азиядағы осындай мақтан шараларының ең ірілерінің бірі, оған 35 000-ға дейін адам қатысады.

Тайвань

Тайбэйде қазан айында жыл сайын гей-парад өтеді. Жақында, 2019 жылы Тайваньда өткен 17-ші ЛГБТ парады Тайваньның бір жынысты некеге қатысты заңнамасы қабылданғаннан кейін өткен алғашқы гей-парад болды, оған 200 000-нан астам адам қатысты, бұл Шығыс Азиядағы осындай іс-шаралардың ең ірісі. 2003 жылдың 1 қарашасында Тайбэйде алғашқы Тайвань мақтаныш акциясы өтті, оған 1000-нан астам адам қатысты. 2008 жылдың қыркүйек айында өткен парадқа шамамен 18 000 адам келді. 2008 жылдан кейін қатысушылар саны жылдам өсті. 2009 жылы 5 000-ға жуық адам "Махаббатты жоғары дауыспен айту" (同志愛很大) деген ұранмен қатысты. 2010 жылы нашар ауа-райына қарамастан, Тайвань гей-парады "Шығып дауыс бер" атты шараға 30 000-нан астам адам қатысты. Басқа шерулер Тайваньтың басқа қалаларында да өтеді: Каосунь, Тайчунь, Тайнань, Илань, Синьчжу және Тайваньдың шығыс бөлігінде. 2022 жылы Тайбэй мақтаныш шеруіне 120 000 адам қатысты.

Тайланд

Алғашқы Прайд шеруі Бангкокта 2022 жылдың 6 маусымында өтті.

Вьетнам

2012 жылдың 3 тамызында Вьетнамның Ханой қаласында алғашқы ЛГБТ Вьет Прайд іс-шарасы өтті, онда фильмдер көрсетілуі, зерттеулермен танысу және 2012 жылдың 5 тамызында ЛГБТ мүддесін қолдау үшін шамамен 200 адам велосипедпен қатысқан акция сияқты жабық шаралар ұйымдастырылды. Содан бері Вьет Прайд кеңейіп, қазір Вьетнамның 17 қаласы мен провинциясында тамыз айының бірінші демалыс күндері өтіп, 2014 жылы Ханойда шамамен 700 велосипедшіні қамтыды және көптеген негізгі бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды.

Оңтүстік-шығыс Еуропа

Бірінші оңтүстік-шығыс Еуропалық мақтаныш, «Интернациональді мақтаныш» деп аталды, Хорватияда және Шығыс Еуропаның кейбір мемлекеттерінде жиналу бостандығына қатысты адам құқығын қолдау мақсатымен ұйымдастырылды. Бұл елдерде ЛГБТ халықтарының құқықтары құрметтелмейтін және осы қауымдастықтарда алғашқы мақтаныштарды ұйымдастыруға көмектесу үшін жасалған шара еді. Бұрынғы Югославия мемлекеттерінің ішінде сол кезде тек Словения мен Хорватияда ғана мақтаныш шараларын өткізу дәстүрі қалыптасқан. Ал Сербияның Белград қаласында 2001 жылы осындай шараны ұйымдастыруға жасалған тырыс полиция мен наразылық білдірушілер арасында қанды қақтығысқа ұшырады, нәтижесінде қатысушылар ауыр түрде жарақат алды. Бұл шара 2006 жылдың 22-25 маусымы аралығында Хорватияның Загреб қаласында өтті және Шығыс Еуропа мен Оңтүстік-Шығыс Еуропа елдерінің өкілдерін біріктірді. Олардың елдерінде мақтаныш шараларын ұйымдастыру үшін қоғамдық-саяси жағдай жетілмеген немесе билік тарапынан тікелей тыйым салынған. Қатысқан 13 елдің ішінде Польша, Словения, Хорватия, Румыния және Латвия ғана тұрақты түрде мақтаныш шараларын өткізіп келеді. Словакия да мақтаныш өткізді, бірақ «Slovenska pospolitost» ұйымының словак экстремистерімен көптеген қиындықтарға тап болды (мақтаныш шеру қала орталығынан өтпеді). Солтүстік Македония мен Албания да полицияның қорғауының арқасында үлкен мәселелерсіз Прайд-парадтар өткізеді. Литвада бұрын ешқашан мақтаныш мерекесі өткізілмеген. Сербиядан басқа Косоводан да өкілдер қатысты. Бұл басқа мемлекеттермен бірлесіп ұйымдастырылған алғашқы мақтаныш болды, ал он жыл бұрын олар соғысқан. Бұл мемлекеттер арасында мәдени, саяси және әлеуметтік ынтымақтастық нашар, ал қоғамдық қолдаудың жетіспеуі байқалады. Ұйымдастырушылар осы аймақтық мақтаныш шарасы арқылы ынтымақтастыққа бастама беруді үміттенеді. «Интернациональді ЛГБТ-мақтанышының» ұйымдастырушысы және бастамашысы – 2002 жылдан бері өткізіліп келе жатқан Загреб мақтанышы.

Босния және Герцеговина

Босния және Герцеговинадағы алғашқы Pride шеруі 2019 жылдың 8 қыркүйегінде Сараевода «Ima Izać'» («Өзіңді таныстыру») ұранымен өтті. Шараға 4000-ге жуық адам қатысты, олардың ішінде шетелдік дипломаттар, жергілікті билік өкілдері және танымал адамдар болды. Қатысушылардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін көптеген полицейлер тағайындалды. 2021 жылғы зерттеуге сәйкес, Сараеводағы алғашқы ЛГБТ+ Pride шеруі Сараеводағы ЛГБТ+ белсенділігіне қолдауды арттырды. Бірақ, бұл қолдау бүкіл елге тараған жоқ. Pride шерулері Сплитте (2011 жылдан бері) және Осиекте (2014 жылдан бері) де өткізіледі.

Дания

Копенгагендегі "Гордость" фестивалі жыл сайын тамыз айында өтеді. Қазіргі форматта ол 1996 жылдан бері жыл сайын өткізіліп келеді, осы жылы Копенгаген EuroPride-қа таңдалып алынған. 1994 жылға дейін ұлттық ЛГБТ бірлестігі еркіндік шерулері сияқты демонстрациялар ұйымдастырған. Копенгаген "Гордость" фестивалі – түрлі-түсті, мерекелік шара, ол саяси мәселелерді концерттермен, фильмдермен және парадпен үйлестіреді. Оның орталық орны – қала орталығындағы қала әкімшілігі алаңы. Әдетте ол "Гордость" аптасының сәрсенбі күні ашылады және сенбі күні парадпен және Данияның "Мистер Гей" сайысымен аяқталады. 2017 жылы парадқа шамамен 25 000 адам қатысты, ал көшелерде оны тамашалауға 300 000-ға жуық адам жиналды. Кішірек Архус "Гордость" фестивалі жыл сайын маусым айында Ютландиядағы Архус қаласында өтеді.

Эстония

Балтық мақтанышы іс-шарасы 2011, 2014 және 2017 жылдары Таллинде өткізілді.

Финляндия

Хельсинкидегі Мақтаныш күні 1975 жылы алғаш рет ұйымдастырылып, «Азаттық күні» деп аталды. Ол Скандинавиядағы ең ірі Мақтаныш шараларының біріне айналды. Жыл сайын 20 000-30 000 адам, оның ішінде Балтық елдері мен Ресейден келген көптеген халықаралық қатысушылар Мақтаныш пен оған қосымша іс-шараларға қатысады. Осы жылдар ішінде бірнеше жағдай болды, ең ауырсы – 2010 жылы газ және бұрыш газбен шабуыл жасалып, парадқа қатысқан 30-ға жуық адам, соның ішінде балалар да зардап шекті. Кейін үш адам ұсталды. Хельсинкиден басқа, Тампере, Турку, Лахти, Оулу және Рованиеми сияқты Финляндияның басқа да бірнеше қалалары өз Мақтаныш шараларын өткізді. Тіпті Савонияның 5 мың тұрғыны бар Кенгасниеми сияқты шағын қала да 2015 жылы алғаш рет Мақтаныш шарасын өткізді.

Франция

Париждің Мақтаныш мерекесі маусымның соңғы сенбісі күні жыл сайынғы Гей-парадын өткізеді, оған 800 000-нан астам адам қатысады. Тағы 18 шеру Францияның Анжер, Биарриц, Байон, Бордо, Каен, Ле-Ман, Лилль, Лион, Марсель, Монпелье, Нанси, Нант, Ницца, Париж, Рен, Руан, Страсбург, Тулуза және Тур қалаларында өтеді.

Германия

Берлин мен Кёльн қалаларының мақтаныш шерулері Еуропадағы ең ірі шаралардың бірі деп саналады. Алғашқы «Гей бостандық күні» 1979 жылдың 30 маусымында екі қалада да өтті. Берлиндегі мақтаныш шеруі қазір жыл сайын шілде айының соңғы сенбісінде өткізіледі. Кёльн мақтанышы шеру өткізілетін шілде айының бірінші демалыс күнінің жексенбісіне дейін екі апта бойы қолдау көрсетілетін мәдени бағдарламаны ұйымдастырады. Бұрын Кёльн мақтаныш шеруіне дейін сенбі күні балама шеру өтетін, бірақ қазір ол бір апта бұрын өтіп жатыр. Германиядағы мақтаныш шерулері көбінесе Стоунволл тавернасы орналасқан Кристофер көшесінің күндері деп аталады.

Грекия

Грекияда 1980 және 1990 жылдары мұндай шараны ұйымдастыруға әрекеттер жасалды, бірақ Афина Мақтанышы 2005 жылы ғана құрылды. Афина Мақтанышы әр маусым айында Афина қаласының орталығында өтіп тұрады. 2012 жылдан бастап Салоники қаласында тағы бір Мақтаныш шеруі өтіп келеді. Салоники Мақтанышы да жыл сайын маусым айында ұйымдастырылады. 2015 және 2016 жылдары тағы екі Мақтаныш шеруі өтті, Критте жыл сайын өткізілетін Крит Мақтанышы және Патрас Мақтанышы, ол 2016 жылдың маусымында Патраста алғаш рет өтті.

Гренландия

2010 жылдың мамыр айында Нуук алғашқы мақтаныш шеруін өткізді. Оған 1000-нан астам адам қатысты. Содан бері ол жыл сайын Нуук Прайд фестивалінің аясында өткізіліп келеді.

Исландия

Алғаш рет 1999 жылы өткізілген Рейкьявик Прайд 2019 жылы 20 жылдығын тойлайды. Жыл сайын тамыз айының басында ұйымдастырылатын бұл шараға 100 000-ға дейін қатысушы келеді, бұл Исландия халқының үштен біріне жуық.

Ирландия

Дублиндегі "Гордость" фестивалі әдетте маусым айында өтеді. Фестивальге "Гордость" шеруі кіреді, оның маршруты О'Коннелл көшесінен Меррион алаңына дейін созылады. Дегенмен, 2017 жылғы шеру маршруты Луас Крос Сити құрылыс жұмыстарына байланысты өзгертілді. Шеруге жыл сайын мыңдаған адам қатысып, көшелерді толтырады. Ол 2015 жылғы Некеге теңдік туралы референдумнан кейін үдемі алды.

Италия

Италиядағы ЛГБТ қауымдастығының алғашқы қоғамдық демонстрациясы 1972 жылғы 5 сәуірде Сан-Ремода, католиктік итальяндық сексология орталығы ұйымдастырған Халықаралық жыныстық ауытқулар конгресіне қарсы наразылық ретінде өтті. Іс-шараға Франция, Бельгия, Ұлыбританияның Гей-бостандық фронты және Италияның гомосексуалистердің құқықтарын қорғау тобы сияқты әртүрлі гомофильдік топтарға жататын шамамен қырық адам қатысты. Гей-парадтың халықаралық мерекелерімен байланысты Италиядағы алғашқы іс-шара 1978 жылдың маусым айының соңында Туринде өткен Фуоридің алтыншы конгресі болды, ол гей тақырыбындағы фильмдер апталығын қамтыды. 2006 жылы Латвиядағы ЛГБТ адамдары парад өткізуге тырысты, бірақ "No Pride" наразылары оларға шабуыл жасады. Бұл оқиға халықаралық БАҚ-тың қысымын күшейтті және Латвия билігінің парадты тиісінше қорғамауына байланысты Еуропалық Парламент наразылық білдірді. 2007 жылы халықаралық қысымнан кейін Ригада тағы бір мақтан парады өтті. 4500 адам Верман бағының төңірегімен шеру тартты, ал 1500 латыш полицейі "No Pride" наразыларынан оларды физикалық түрде қорғады. Фестиваль аяқталғанда екі петарда жарылды, біреуі сырттан лақтырылды, қатысушылар автобустарға қарай жүгіріп бара жатқанда. Кейіннен полиция бір ер адам мен оның ұлын ұстады. Бұл оқиға алаңдаушылық туғызды, бірақ ешкім жарақаттанбады, алайда қатысушылар автобустарға жүгіріп бара жатқанда "No Pride" наразыларының сөгісіне ұшырады. Олар Риганың шетіндегі теміржол станциясына жеткізілді, содан кейін Жаурмала теңіз жағалауындағы демалыс орнына барды. Іс-шараға Еуропарламент депутаттары, Amnesty International байқаушылары және ЛГБТ латыштар мен олардың достарын және отбасыларын қолдау үшін шетелден келген кездейсоқ адамдар қатысты. 2008 жылы Рига мақтанышы Рига қамалының астындағы тарихи маңызы бар 11. novembra krastmala (11 қараша жағалауында) өтті. Қатысушылар Еуропарламент мүшелерінің сөздерін және Латвия президентінің қолдау хабарын тыңдады. Жағалау ашық болмады және жұртшылықтан оқшауланды, кейбір қатысушылар полиция кордонын өтуде қиындықтарға тап болды. Полиция орнатқан кедергілердің артында 300-ге жуық "No Pride" наразылары жиналды, ол "Pride" қатысушыларын және "No Pride" наразыларын бөліп тұрды. Қатысушылар тағы да автобустарға мінгізілді, бірақ бұл жолы Риганың орталығына 5 минуттық сапар болды. 2009 жылы жыл сайынғы Балтық мақтанышы басталды, алғашқысы Ригада шерумен өтті. Бұл және одан кейінгі шаралар ешқандай айқын оқиғасыз өтті. 2012 жылғы Балтық мақтанышы 2 маусымда өтті. Парад Тәрбатас көшесімен, Гертрудес көшесінің бұрышынан концерттер мен конференциялар өткен Верман бағына қарай жүрді. Іс-шараға АҚШ-тың Латвиядағы елшісі Джудит Гарбер және Латвияның Сыртқы істер министрі Эдгарс Ринкевичс қатысты. 2018 жылы Балтық мақтанышы Латвияның тәуелсіздігінің 100 жылдығы мен барлық үш Балтық мемлекетінің мерекесі кезінде Ригаға қайта оралды. Шамамен 8000 адам қатысты. Шара 3 наурыздан 10 маусымға дейін 100 күнге созылды, ал шеру 9 маусымда қала бойынша өтті.

The first public demonstration within the LGBT community in Italy took place in San Remo on April 5, 1972, as a protest against the International Congress on Sexual Deviance organized by the Catholic inspired Italian Center of Sexology. The event was attended by about forty people belonging to various homophile groups, including ones from France, Belgium, Great Britain's Gay Liberation Front, and Italy's activist homosexual rights group it. The first Italian event specifically associated with international celebrations of Gay Pride was the sixth congress of Fuori! held in Turin in late June 1978 and included a week of films on gay subjects. In 2006, LGBT people in Latvia attempted a Parade but were assaulted by "No Pride" protesters, an incident sparking a storm of international media pressure and protests from the European Parliament at the failure of the Latvian authorities to adequately protect the Parade so that it could proceed. In 2007, following international pressure, a Pride Parade was held once again in Riga with 4,500 people parading around Vērmane Garden, protected physically from "No Pride" protesters by 1,500 Latvian police, with ringing the inside and the outside of the iron railings of the park. Two fire crackers were detonated with one being thrown from outside at the end of the festival as participants were moving off to the buses. A man and his son were afterwards arrested by the police. This caused some alarm but no injury, although participants did have to run the gauntlet of "No Pride" abuse as they ran to the buses. They were driven to a railway station on the outskirts of Riga, from where they went to a post Pride "relax" at the seaside resort of Jūrmala. Participants included MEPs, Amnesty International observers and random individuals who travelled from abroad to support LGBT Latvians and their friends and families. In 2008, the Riga Pride was held in the historically potent 11. novembra krastmala (November 11 Embankment) beneath the Riga Castle. The participants heard speeches from MEPs and a message of support from the Latvian President. The embankment was not open and was isolated from the public with some participants having trouble getting past police cordons. About 300 No Pride protesters gathered on the bridges behind barricades erected by the police who kept Pride participants and the "No Pride" protesters separated. Participants were once more "bused" out but this time a 5 minute journey to central Riga. In 2009, the annual Baltic Pride was launched, with the first edition being held in Riga with a march. This event and the following ones have been held without serious incidents. The 2012 Baltic Pride was held on June 2. The parade marched through Tērbatas street from the corner of Ģertrūdes street towards Vērmane Garden, where concerts and a conference were held. The events were attended by the United States Ambassador to Latvia Judith Garber and the Latvian Minister of Foreign Affairs, Edgars Rinkēvičs. The Baltic Pride event returned to Riga in 2018, the year of the centenary of the independence of Latvia and all three Baltic states. An estimated 8000 people took part. The events took place for 100 days from March 3 to June 10 with the parade being held through the city on June 9.

Литва

2010 жылы Литваның Вильнюс қаласында алғашқы мақтан парады – 2-ші Балтық мақтанышы өтті. Шамамен 300 шетелдік қонақ жергілікті қатысушылармен бірге көшелермен жүріп өтті. Заң тәртібін сақтау үшін 1000-ға жуық полицей жұмылдырылды. Қала 2013 және 2016 жылдары да осы шараны өткізіп, әр жылы шамамен 3 мың қатысушыны жинады. 2019 жылғы Балтық мақтанышы 4-9 маусым күндері Вильнюсте өтті. Шамамен 10 мың адам қаланың орталық бөлігімен жүріп өтті.

Нидерланды

Амстердамда 1996 жылдан бері мақтаныш шерулері өткізіліп келеді. Апта соңында өтетін іс-шараға концерттер, спорт турнирлері, көшедегі мерекелер және ең бастысы – Амстердам каналдарында қайықтармен шеру кіреді. 2008 жылы үш үкімет министрі өз қайығымен қатысып, бүкіл кабинеттің өкілі болды. Амстердам қаласының әкімі Джоб Коэн да қосылды. Шамамен 500 000 келуші тіркелді. 2008 жылы голландтың ірі халықаралық корпорациялары ING Group және TNT NV бұл іс-шараны демеулеген алғашқылардың бірі болды. Утрехт каналы – 2017 жылдан бері жыл сайын ұйымдастырылатын елдегі екінші ірі гей-мақтаныш шеруі. Елдің көптеген ірі қалаларында кішкентай мақтаныш шерулері ұйымдастырылады.

Польша

Польшадағы ең көне мақтаншылық шеруі, Варшавадағы Теңдік шеруі 2001 жылдан бері ұйымдастырылып келеді. 2005 жылы жергілікті билік (соның ішінде сол кездегі қала әкімі Лех Качиньский) шеруге тыйым салған, бірақ ол өтті. Бұл тыйым кейіннен Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның бұзылуы деп жарияланды (Bączkowski және басқалар Польшаға қарсы). 2008 жылы 1800-нен астам адам шеруге қатысты. 2010 жылы Варшавада ЕуроПрайд шамамен 8000 қатысушымен өтті. 2019 жылы Варшавада өткен соңғы шеруге 80 000 адам келді. Басқа польша қалалары, онда мақтаншылық шерулері өткізіледі: Краков, Лодзь, Познань, Гданьск, Торунь, Вроцлав, Люблин, Ченстохова, Ржешув, Ополе, Зеленая Гура, Конин, Бидгощ, Щецин, Калиш, Кошалин, Ольштын, Кельце, Гнезно, Катовице, Беласток, Радомско және Плоцк.

Португалия

Лиссабонда 2000 жылдан бері, ал Портуда 2006 жылдан бері жыл сайын LGBTI+ мақтаныш шеруі, "Марша до Оргулью LGBTI+" өтіп келеді. Фуншал, Брага және Овар сияқты басқа да қалалар өздерінің мақтаныш шерулерін өткізді.

Ресей

Ресейде мақтан шерулері Санкт-Петербург және Мәскеу қалаларының билігі тарапынан, саяси және діни лидерлердің қарсылығына байланысты көбінесе тыйым салынған. Мәскеу мэрі Юрий Лужков жоспарланған Мәскеу мақтан шеруін "шайтандық" деп сипаттады. Шеру өткізуге жасалған әрекеттер наразылар мен қарсы наразылар арасында қақтығыстарға әкелді, полиция оларды бөліп, қатысушыларды таратып жіберді. 2007 жылы британдық белсенді Питер Тэтчеллге физикалық шабуыл жасалды. Бұл 2009 жылдың мамырындағы "Евровидение" ән байқауы кезіндегі жоғары беделді шеруге қатысты емес. Осы жағдайда полиция шеруге қатысушыларды қамауға белсенді түрде араласты. Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот Ресейге 2006, 2007 және 2008 жылдары тыйым салынған мақтан шерулеріне қатысты істерге 2010 жылдың 20 қаңтарына дейін жауап беруді талап етті. 2012 жылдың маусым айында Мәскеу соты мақтан шерулеріне 100 жылға тыйым салды.

Сербия

2001 жылдың 30 маусымында Сербияның бірнеше ЛГБТҚ тобы Белградта елдің алғашқы Мақтаныш шеруін өткізуге тырысты. Қатысушылар қаланың басты алаңдарының бірінде жинала бастағанда, қарсыластардың үлкен тобы шараға шабуыл жасап, бірнеше қатысушыны жарақаттап, шеруді тоқтатты. Полиция тәртіпсіздіктерді басуға немесе Мақтаныш шерушілерін қорғауға дайын болмады. Шабуылдан зардап шеккендердің кейбірі студенттік мәдени орталыққа сиынды, онда Мақтаныш шеруінен кейін талқылау өтуі жоспарланған. Қарсыластар ғимаратты қоршап алып, форумның өтуіне кедергі келтірді. Полиция мен Мақтанышқа қарсылар арасында тағы да қақтығыстар болды, бірнеше полиция қызметкері жарақат алды. Үкіметтік емес ұйымдар мен бірқатар қоғам қайраткерлері шабуылшыларды, үкіметті және қауіпсіздік қызметкерлерін сынады. Үкімет өкілдері оқиғаға қатысты айқын пікір білдірмеді, сондай-ақ, көтерілістер кезінде қамауға алынған 30-ға жуық жас жігітке ешқандай жаза қолданылмады. Белградтағы Мақтаныш шеруі 2010 жылдың 10 қазанында 1000-ға жуық қатысушымен өтті. Шерудің өзі абыройлы болғанмен, Сербиядағы екінші Мақтаныш шеруі кезінде 5600 полиция қызметкері 6000-ға жуық наразылық білдірушімен қақтығысты. 2010 жылдан 2014 жылға дейінгі кезеңде шеруді ұйымдастыруға жасалған барлық әрекеттерге тыйым салынды. 2013 жылы шеруді 28 қыркүйекте өткізу жоспарланған, бірақ үкімет 27 қыркүйекте тыйым салды. Бірнеше сағаттан кейін бірнеше жүз наразылық білдіруші Неманжина көшесіндегі Сербия Үкіметі ғимаратының алдына жиналып, Король Александр бульвары бойындағы Парламент ғимаратына қарай шеру тартты. 2014 жылы шеруді 28 қыркүйекте өткізуге рұқсат берілді. Оны 7000 полиция қызметкері күзетті және ол жақсы өтті. Қалада бірқатар оқиғалар мен зорлық-зомбылық болды, бірақ бұрынғы шерулерге қарағанда ауқымы шағын болды. 2015 жылы Мақтаныш шеруі мен транс-Мақтаныш шеруі 20 қыркүйекте оқиғасыз өтті. 2016 жылы 25 маусымда алғаш рет "Pride Serbia" деген баламалы Мақтаныш шеруі өтті, ал 18 қыркүйекте Белград Мақтанышы өтті. Екеуі де оқиғасыз аяқталды. 2017 жылы үш Мақтаныш шеруі өтті, екеуі Белградта, біреуі Сербияның үшінші ірі қаласы – Ниште. 2018 жылдан 2021 жылға дейін Белград Мақтанышы ірі оқиғаларсыз өтті, тек 2020 жылы COVID-19 пандемиясының салдарынан өткізілмеді. 2019 жылы Сербияның екінші ірі қаласы Нови-Сад алғашқы Мақтаныш шеруін өткізді. 2022 жылы Белград EuroPride-қа қабылдады. Сербия Үкіметі экстремистік ультра-оңшыл ұйымдардың наразылықтарынан туындаған қатысушыларға қауіптің болуына байланысты Мақтаныш шеруін тыйым салды. Тыйымға қарамастан, EuroPride шеруі ірі оқиғаларсыз өтті және шамамен 10 000 адам қысқартылған маршрут бойынша шеру тартты. 2023 жылы Белград Мақтанышы оқиғасыз өтті және бұл Сербиядағы ең ірі Мақтаныш шеруі болды, онда шамамен 10 000 – 15 000 адам қатысты.

On June 30, 2001, several Serbian LGBTQ groups attempted to hold the country's first Pride march in Belgrade. When the participants started to gather in one of the city's principal squares, a huge crowd of opponents attacked the event, injuring several participants and stopping the march. The police were not equipped to suppress riots or protect the Pride marchers. Some of the victims of the attack took refuge in a student cultural centre, where a discussion was to follow the Pride march. Opponents surrounded the building and stopped the forum from happening. There were further clashes between police and opponents of the Pride march, and several police officers were injured. Non governmental organizations and a number of public personalities criticised the assailants, the government and security officials. Government officials did not particularly comment on the event, nor were there any consequences for the approximately 30 young men arrested in the riots. Belgrade Pride parade was held on October 10, 2010, with about 1000 participants and while the parade itself went smoothly, a riot broke out in which 5600 police clashed with six thousand anti gay protesters at Serbia's second ever Gay Pride march attempt, with nearly 147 policemen and around 20 civilians reported wounded in the violence. Every attempt of organizing the parade between 2010 and 2014 was banned. In 2013, the plan was to organize the parade on September 28. It was banned by the government only a day before on September 27. Only a few hours after, a few hundreds of protesters gathered in front of the Serbian Government building in Nemanjina street and marched to the Parliament building in Bulevar kralja Aleksandra. In 2014, the pride parade was allowed to be held on September 28. It was protected by 7,000 police and went smoothly. There were some incidents and violence around the city, but on a smaller scale than previous times the parade was held. In 2015, the pride parade, as well as a trans pride, was held on 20 September with no incidents. In 2016, for the first time alternative pride parade called Pride Serbia was held on 25 June, and the Belgrade Pride was held on 18 September. Both were held with no incidents. In 2017, three pride parades were held with no incidents, two in Belgrade and one in Niš, the third largest city in Serbia. From 2018 to 2021, Belgrade Pride was held with no major incidents, with the exception of 2020, when it was not held due to the COVID 19 pandemic. In 2019, Novi Sad, the second largest city in Serbia held its first ever Pride parade. In 2022, Belgrade hosted EuroPride. The Government of Serbia banned the Pride march due to the potential risk for its participants shown by protests by extremist ultra right wing organizations. Despite the ban, the EuroPride march happened with no major incidents and approximately 10 000 people walked the shortened march route. In 2023, Belgrade Pride happened with no incidents, and it was the biggest Pride in Serbia to date, where around 10 000 15 000 people joined the march.

Словения

Словениядағы алғашқы ЛГБТ фестивалі 1984 жылы, атап айтқанда Любляна гей және лесбиян кинофестивалімен басталды. Бірақ, алғашқы мақтан парады 2001 жылы ғана ұйымдастырылды, себебі Люблянадағы бір кафеден гомосексуалдығы үшін ер адамдар жұбына кафеден кетуді талап еткен. Любляна мақтан парадын дәстүрлі түрде Любляна мэрі және солшыл саясаткерлер қолдайды. 2019 жылдың 30 маусымында Мариборда бірнеше елшіліктердің елшілері мен басқа да ұйымдардың қолдауымен алғашқы мақтан парады өтті.

Испания

Мадридтің мақтаныш шеруі, Гей-орғол мерекесі (немесе жай ғана Fiesta del Orgullo), ЛГТБ+ мемлекеттік мақтаныш шеруі және Гей-орғол күні (немесе жай ғана Día del Orgullo) ретінде танымал, 1979 жылдан бері маусымның 28-інен кейінгі бірінші сенбіде өткізіледі. Іс-шараны COGAM (Мадрид ЛГТБ+ ұжымы) және FELGTB (Испания лесбиянкалары, гейлері, трансгендерлер және бисексуалдар федерациясы) ұйымдастырады, ал басқа да ұлттық және халықаралық ЛГТБ+ топтары қолдайды. Мадридтегі алғашқы гей-парад 1979 жылдың маусымында Испания диктаторы Франсиско Франконың қайтысынан кейін шамамен төрт жыл өткен соң, демократияның біртіндеп орнауымен және гомосексуализмнің қылмыстан босатылуымен бірге өтті. Содан бері Microsoft, Google және Schweppes сияқты ондаған компаниялар, сондай-ақ Испанияның Социалистік жұмысшылар партиясы, PODEMOS, Біріккен солшылдар, Одақ, Прогресс және Демократия, CCOO және UGT сияқты бірнеше саяси партиялар мен кәсіподақтар парадты демеушілік етіп, қолдау көрсетіп келеді. Мадридтің мақтаныш шеруі – Испания үкіметінің мәліметінше, 2009 жылы 1,5 миллионнан астам қатысушымен Еуропадағы ең ірі гей-демонстрациясы. 2007 жылы Мадридте Еуропрайд өтті. Испанияның астанасында бір апта ішінде 300-ден астам іс-шараға 2,5 миллионға жуық адам қатысып, Испанияны әлемдегі ең дамыған ЛГБТ+ құқықтарына ие ел ретінде тойлады. Тәуелсіз БАҚ мәліметінше, мерекеге 200 мыңнан астам шетелдік турист келді. Мадридтің гей-ауданы Чуэка – Еуропадағы ең үлкен гей-ауданы, мерекелердің орталығы болды. Іс-шараға қалалық, аймақтық және ұлттық үкіметтер мен жеке сектор қолдау көрсетіп, оның қаржылық сәттілігіне кепілдік берді. Барселона, Валенсия және Севильяда да жергілікті мақтаныш шерулері өткізіледі. 2008 жылы Барселонада Еуроойындар өтті. 2014 жылы Қысқы мақтаныш Маспаломас алғаш рет Канар аралдарындағы Гран-Канариядағы Маспаломас қаласында ұйымдастырылды. Бұл Еуропаның ең танымал ЛГТБ+ туристік бағыттарының бірі. Негізі қаланғаннан кейінгі бірнеше жыл ішінде Maspalomas қысқы мақтанышы Испания мен Еуропадағы маңызды мақтаныш мерекесіне айналды. 2019 жылдың қарашасында өткен 6-шы шарасында ЛГБТ+ тең құқықтары үшін өткен Прайд-Волк шеруіне 18 000-нан астам халықаралық келуші қатысты. 2017 жылы Мадрид WorldPride-ға қабылдады. Бұл испан қаласында WorldPride-дың алғашқы ұйымдастырылуы болды.

Madrid Pride Parade, known as Fiesta del Orgullo Gay (or simply Fiesta del Orgullo), Manifestación Estatal del Orgullo LGTB and Día del Orgullo Gay (or simply Día del Orgullo), is held the first Saturday after June 28 since 1979. The event is organised by COGAM (Madrid GLTB Collective) and FELGTB (Spanish Federation of Lesbians, Gays, Transsexuals and Bisexuals) and supported by other national and international LGTB groups. The first Gay Pride Parade in Madrid was held in June 1979 nearly four years after the death of Spain's dictator Francisco Franco, with the gradual arrival of democracy and the de criminalization of homosexuality. Since then, dozens of companies like Microsoft, Google and Schweppes and several political parties and trade unions, including Spanish Socialist Workers' Party, PODEMOS, United Left, Union, Progress and Democracy, CCOO and UGT have been sponsoring and supporting the parade. Madrid Pride Parade is the biggest gay demonstration in Europe, with more than 1.5 million attendees in 2009, according to the Spanish government. In 2007, Europride, the European Pride Parade, took place in Madrid. About 2.5 million people attended more than 300 events over one week in the Spanish capital to celebrate Spain as the country with the most developed LGBT rights in the world. Independent media estimated that more than 200,000 visitors came from foreign countries to join in the festivities. Madrid gay district Chueca, the biggest gay district in Europe, was the centre of the celebrations. The event was supported by the city, regional and national government and private sector which also ensured that the event was financially successful. Barcelona, Valencia and Seville hold also local Pride Parades. In 2008 Barcelona hosted the Eurogames. In 2014, Winter Pride Maspalomas was held for the first time at Maspalomas, Gran Canaria, Canary Islands, one of one Europe's most popular LGTB tourist destinations. Within a few years of its existence, Winter Pride Maspalomas became a major Pride celebration within Spain and Europe. During its 6th edition in November 2019, the Pride Walk LGBT equal rights march had over 18,000 international visitors. In 2017, Madrid hosted the WorldPride. It would be the first time WorldPride was celebrated in a Spanish city.

Швеция

Стокгольм намысы, кейде STHLM намысы деп аталады, Солтүстік елдердегі ең ірі жылдық мақтаншылдық шарасы болып табылады, оған 60 000-нан астам адам ерте қатысып, 600 000-ға жуық адам шеруді тамашалайды. Стокгольм намысының ерекшелігі – шеруге Швеция полициясы және Швеция қарулы күштері сияқты бірнеше мемлекеттік органдар өз бөлімшелерін жібереді. Швецияның Гетеборг және Мальмё қалаларында да өздерінің мақтаншылдық фестивальдері бар. 2018 жылы Стокгольм намысы мен Гетеборгтың Батыс намысы 25-ші жылдық EuroPride шеруін бірлесіп өткізді.

Түркия

Түркия мұсылман көпшілігін құрайтын алғашқы ел болды, онда гей-парад өткізілді. Алайда, 2015 жылдан бері елі бойынша парадтарға тыйым салынды. Билік қауіпсіздік алаңдаушылықтарын және оңшыл экстремистер мен исламистік топтардың қауіптерін келтіреді, бірақ шеруге қатысушыларға полиция тарапынан қатаң жазалау президент Эрдоған басқаруымен елдегі исламданудың күшеюіне байланысты кемсітушілікке алып келді. Стамбулда (2003 жылдан бері), Анкарада (2008 жылдан бері) және Измирде (2013 жылдан бері) ЛГБТ шерулері жыл сайын, қатысушылар саны артып отырып ұйымдастырылып келді. Стамбулдағы гей-парад 2003 жылы 30 адамнан басталды, ал 2010 жылы 5000 адам қатысты. 2011 және 2012 жылғы мамыр айларында 15 000-нан астам адам қатысты. 2013 жылдың 30 маусымында парадға шамамен 100 000 адам келді. Гези паркінің наразылары да шеруге қосылып, 2013 жылғы Стамбул гей-парадын Түркия тарихындағы ең ірі парад етті. Сол күні 2000 қатысушымен алғашқы Измир гей-парады өтті. Тағы бір парад Анталияда өтті. Ең ірі оппозициялық партия ТЖД және тағы бір оппозициялық партия БДП саясаткерлері де демонстрацияны қолдады. Стамбулдағы гей-парадқа муниципалитеттен немесе үкіметтен ешқандай қолдау көрсетілмейді. 2015 жылдың 28 маусымында Стамбул полициясы парадты тоқтатты, ұйымдастырушылардың сөзіне сәйкес, қасиетті Рамазан айына байланысты осы жылы парадқа рұқсат берілмеген. Полиция бұрыштан шығарылатын газ және резеңке оқтарды атты.

Ұлыбритания

Ұлыбританияның ЛГБТ мақтаныш күнтізбесінде бес негізгі шара бар: Лондон, Брайтон, Ливерпуль, Манчестер және Бирмингем – ең ірілері және гей халқы ең көп қалалар. Лондон мақтанышы Еуропадағы ең үлкен шаралардың бірі болып саналады және әр жылғы маусымның соңғы сенбісінде немесе шілде айының бірінші сенбісінде өтеді. Лондон тамыз айында Black Pride және қыркүйек айында Soho Pride немесе осыған ұқсас шараларды ұйымдастырады. 1980-жылдардың басында Гей-парадтан бір апта бұрын әйелдер ғана қатысатын Лесбиянкалар күш-қуаты шеруі жыл сайын өткізілді. 2012 жылы Лондон Дүниежүзілік мақтаныш парадын қабылдады. 2017 жылдан бастап, қаланың қарашіл қауымы үшін мақтаныш шеруі негізгі мақтаныш шеруінен кейін бір күн өткен соң Воксхолл бақшасында өтеді. 2018 жылдың ақпанында Stonewall қайырымдылық қоры негізгі парадтың орнына Black Pride-ты қолдайтынын жариялады. Брайтон мақтанышы тамыздың бірінші сенбісінде өтеді (2012 жылы Олимпиадалық ойындарға байланысты қыркүйекке ауыстырылды). Шара теңіз жағалауынан басталып, Престон паркінде аяқталады. Ливерпуль мақтанышы 2010 жылы іске қосылды, бірақ 2011 жылы Лондоннан тыс Ұлыбританиядағы ең ірі тегін Гей мақтаныш фестиваліне айналды. (Солтүстік-Батыс аймақтық даму агенттігінің мәліметтері бойынша, 2009 жылдың ортасына қарай Ливерпульдің ЛГБТ халқы 94 000 адамды құрады). Манчестер мақтанышы 1985 жылдан бері өткізіліп келеді және атақты Canal Street айналасында өтеді. Бұл дәстүрлі түрде тамыз айының банк демалыс күндеріне арналған төрт күндік мереке. Бірмингем мақтанышы әдетте мамыр айының соңғы банк демалыс күндері өтеді және қаланың Бірмингем Гей Виллидж ауданына назар аударады, оған жыл сайын 70 000-нан астам адам қатысады. Белфаст, Бристоль, Кардифф, Эдинбург, Глазго, Халл, Лидс, Лестер, Ньюкасл, Ноттингем және Шеффилд сияқты көптеген басқа да ірі қалаларда да мақтаныш шаралары өтеді.

Монреаль

Монреаль мақтаныш парады тамыздың ортасында өткізіледі және 1979 жылдан бері жыл сайын ұйымдастырылып келеді. Онда 200 адамдық топ Нью-Йорктегі 1969 жылғы Стоунволл көтерілісін "Гарилья" атты шарамен еске алды, бұл Монреальдің гей-парад мерекелерінің алға басушысы болды. ЛГБТҚ+ мерекелері он бір күнге созылады, шаралар Гей ауылының төңірегінде өтеді. 2023 жылдың мамырында Montreal Pride өз веб-сайты мен логотипін жаңартты, бұл коммерциялық емес ұйымның 2022 жылғы парадты ұйымдастырудың жетіспеуінен соңғы сәтте тоқтатудан асып түскенін көрсету мақсатында жасалды. Монреаль Прайд 2023 жылдың 13 тамызында өтетін парадты жақсы ұйымдастырып, күтілетін 100 000 қатысушыға дайындықпен қамтамасыз ету үшін іс-шараларды жоспарлау тәжірибесі бар 200 қосымша қызметкерді жұмысқа алды.

Оттава

1989 жылы ашылған Оттава мақтаныш парады – Канаданың астанасы Оттава (Онтарио) және оның көршісі Гатино (Квебек) қалаларын қамтитын жыл сайынғы ЛГБТҚ+ мақтаныш шарасы. Жылдар бойында бұл шара айтарлықтай өсіп, қазір тамыздың төртінші жексенбісінде өтетін маңызды оқиғаға айналды. Ол ЛГБТҚ+ құқықтарын және көрінуін насихаттау үшін маңызды платформа болып табылады, құқықтық жеңістерге жетуге және инклюзивті бастамаларды ілгерілетуге үлкен үлес қосады. Парад ЛГБТҚ+ құқықтары үшін үздіксіз күресті көрсетеді, Ұлттық астана аймағында теңдік, әртүрлілік және инклюзия принциптерін нығайтады. Парад – «Capital Pride / La Fierté dans la Capitale» деп аталатын ірі фестивальдің маңызды бөлігі, бұл атау аймақтың екі тілді екенін көрсетеді. Оттавадағы алғашқы мақтаныш парады 1989 жылдың 18 маусымында, жексенбі күні өтті. Бастапқыда ол 1994 жылға дейін жыл сайын маусым айында өткізілді, содан кейін шілдеге ауыстырылды. 2005 жылы мақтаныш фестивалі Банк-стриттен Фестиваль алаңына көшті, себебі мақтаныш комитетінің шығындары жоғары болды және төлемдері толық өтелмеді. Осының салдарынан фестивальдің күндері шілдеден тамызға ауыстырылды, Фестиваль алаңындағы мүмкіндіктерге сәйкес келіп. Осы кестеге енгізілген өзгеріс Оттава мақтаныш парадының әр жылғы тамыздың төртінші жексенбісінде өтуіне себеп болды. Оттава астанасының мақтаныш парады ЛГБТҚ+ қауымдастығының бірлігі мен мақтанышының қуатты символы болып табылады. Жергілікті маңызынан бөлек, бұл шара бүкіл әлемдегі 2SLGBTQIA+ өкілдеріне жылы қарсылық көрсетеді, жаһандық қоғамдастық сезімін қалыптастырады және жергілікті және ұлттық мақтаныш пен кең ауқымды халықаралық қозғалыстардың байланысын көрсетеді. Қорытындылай айтқанда, Оттава мақтаныш парады – ЛГБТҚ+ мақтанышының жарқын және жан-жақты көрінісі, ол жергілікті және жаһандық аренадағы өз іздерін қалдырады.

Торонто

Торонтодағы мақтаныш шеруі 1981 жылдан бері жыл сайын немесе әр маусым айында өткізіліп келеді; Торонтодағы алғашқы мақтаныш шеруі 1981 жылдың маусым айында өтті. 2003 жылы оның белсенділері үлкен жеңіске қол жеткізді, онда Онтарио апелляциялық соты төменгі сот шешімін растады, бұл Солтүстік Америкадағы алғашқы юрисдикция ретінде бір жынысты некелерді заңдастырды. Осы кезде Торонто мақтаныш апталығы фестивалі жиырма үш жылдан бері жалғасып келеді. Бұл сонымен қатар ең ірі фестивальдердің бірі, 2009 жылы шамамен 1,3 миллион адамды қамтыды. Торонтодағы 38-ші мақтаныш шеруі 2018 жылдың 24 маусымында өтті. Торонто 2014 жылы WorldPride-қа тамаша жай таныстырды.

Ванкувер

Ванкувердің Pride Парады жыл сайын тамыз айының ұзақ демалыс күндері өтеді (Британдық Колумбия провинциясында BC күні тамыздың бірінші дүйсенбісіне келеді). Парад қаланың орталық бөлігінде өтеді, Робсон көшесі, Денман көшесі және Дэви көшесі бойымен 150-ден астам шерушілер өтеді. Парадқа 150 000-нан астам көрермен жиналады, ал 2013 жылғы 4 тамызда өткен Pride Парадына жарты миллионнан астам адам қатысты. 2013 жылғы жаңалық – Ванкувердің Вест-Энд ауданындағы Дэви және Бьют көшелеріндегі тұрақты түрде боялған радугалық жол өткелдері. Metro Vancouver аймағындағы Саррей қаласы да Pride фестивалін өткізеді, бірақ ол көлемі әлдеқайда кішкентай.

Виннипег

Виннипегтің Прайд Парады жыл сайын бірнеше күнге созылады және 10 күндік қоғамдық іс-шаралар мен қызметтер арқылы Орталық Канададағы ең ірі Прайд шараларының бірі болып табылады. Виннипегтегі алғашқы Прайд шарасы 1987 жылы провинциялық адам құқықтары кодексіне сексуалдық бағдарының қосылуына үкімет дауыс бергеннен кейін пайда болды. Парад белсенділер мен жақтастары бастаған мерекелік шеру ретінде басталды, олар Манитоба заң шығару жиналысының алдында үкімет шешімін күтіп жиналды. Шешім жарияланған кезде белсенділердің саны шамамен 250-ге жетті, олардың ішінде адам құқықтарын мойындау үшін күрескен қоғамдық ұйымдардың белсенді мүшелері болған Альберт МакЛеод және Конни Мерасти сияқты танымал тұлғалар да болды. 2023 жылдың 4 маусымында Виннипег Прайд президенті Барри Карленциг рекордтық 10 000 адам шеруге тіркелгенін хабарлады. Бұл шара тарихындағы ең ірі парад болды.

Мексика

Мексикадағы алғашқы гей-парад 1979 жылы Мехико қаласында өтті, оған мыңнан астам адам қатысты. Содан бері ол жыл сайын түрлі ұрандармен өткізіліп келеді. Оның мақсаты – жыныстық азшылықтарды көзге көрсету, ЖИТС/АИДС туралы хабардарлықты арттыру, гомофобиямен күресу және ЛГБТ құқықтарын қолдау, соның ішінде азаматтық одақтарды, бір жынысты некелерді және ЛГБТ-ның балаларды асырап алуын заңдастыру. 2009 жылы Мехико қаласындағы гей-парадқа 350 мыңнан астам адам қатысты, бұл өткен жылғыдан 100 мыңға артық. Гвадалахара 1996 жылдан бері маусым айында өз Гвадалахара гей-парадын өткізіп келеді және ол елдегі екінші ірі гей-парад болып табылады. Гей-парадтар Леон, Гуанахуато, Пуэбла, Тихуана, Толука, Канкун, Акапулько, Мерида, Халапа, Куернавака, Чихуахуа, Матаморос, Сальтильо, Масатлан, Лос-Кабос, Пуэрто-Вальярта және Гермосильо қалаларына да тарады.

Тринидад және Тобаго

Тринидад және Тобаго өзінің алғашқы мақтаныш шеруін 2018 жылдың 27 шілдесінде Порт-оф-Испаниядағы Нельсон Мандела паркінде ұйымдастырды. Шеру туралы пікірін білдірген Рим-католик архиепископы Рев. Джейсон Гордон: "Тринидад және Тобаго демократиялық ел, сондықтан қоғам мүшелері өз құқықтары бұзылған немесе қоршалған деп санайтын кезде наразылық білдіруге құқылы. ЛГБТ+ қауымдастығының қозғалтатын бірнеше мәселе бар, оларға ел, үкімет және Тринидад және Тобаго халқы қатыстыруы керек."

Америка Құрама Штаттары

Жыл сайынғы Нью-Йорк қаласының Мақтаныш шеруі 1970 жылы басталды, сол жылы Лос-Анджелес, Чикаго және Сан-Франциско қалаларында да Мақтаныш шерулері өтті. Мақтаныш шерулері 1990 жылдары бұқаралық ақпарат құралдарында көріну мүмкіндігін және қатысушылар санын арттырды, нәтижесінде АҚШ Президенті Билл Клинтон 7203 нөміріндегі Президенттік жарлыққа қол қойды, ол 1999 жылдың маусым айын алғашқы ұлттық Гейлер мен лесбияндық Мақтаныш айы деп жариялады. Бұл Stonewall көтерілісінің 50 жылдығын еске алу мақсатында жасалды; тек Манхэттенде ғана 4 миллионға жуық адам қатысуы күтілуде. 2020 жылдың 28 маусымында, Stonewall көтерілісінің 51 жылдығында, Нью-Йорктегі Квир азаттық шеруінің наразылық акциясы Нью-Йорк полиция департаментінің қызметкерлерімен қақтығысты. Полиция бұл жанжалдың бір қатысушы полиция көлігіне зақым келтіргенінен басталғанын мәлімдеді. Қатысушылар полиция бір наразылық білдірушіні ұстауға тырысқан кезде шиеленіс туындағанын, содан кейін басқа наразылық білдірушілерді де ұстай бастағанын айтты. Сондай-ақ, қатысушылар полиция оларға бұрыштан шашыратып, көзден жас шығаратын газ қолданғанын мәлімдеді. GLAAD полицияның күш қолдануын айыптап, оны алғашқы Stonewall көтерілісіндегі полицияның әрекеттерімен салыстырды. Нью-Йорктегі соңғы Мақтаныш шеруі 2022 жылдың 26 маусымында өтті.

Пуэрто-Рико

АҚШ-тың Пуэрто-Рико аумағында мақтан парадтары/фестивальдерді өткізетін екі қала бар. Біріншісі 1991 жылғы маусымда Сан-Хуан қаласында басталды; кейін 2003 жылы Кабо-Рохо қаласы өз мақтан парадын өткізуді бастады. Кабо-Роходағы мақтан парады өте танымал болды және соңғы жылдары мыңдаған адамдар қатысты. Сан-Хуан Мақтаны Кондадо аймағындағы (танымал туристік аймақ) Эшфорд даңғылымен өтеді, ал Кабо-Рохо Мақтаны Бокерон қаласында өткізеді.

Барбадос

2018 жылдың шілдесінде арал мемлекеті тұңғыш рет мақтаныш шеруін өткізді. Оған лезбиян, гей, екіұрысты және трансгендер (ЛГБТ) қауымдастығының мүшелері, олардың жақтастары, туристер және ЛГБТ қозғалысын жақыннан қолдаған жергілікті дін қызметкерлерінің кем дегенде біреуі қатысты.

Австралия

Австралиядағы алғашқы мақтаныш шерулері 1973 жылғы қыркүйек айында Сидней мен Мельбурнда гей-бостандық топтары ұйымдастырған ұлттық гей мақтаныш апталығында өтті. Алғашқы шара 1978 жылғы 24 маусымда өткізілді, оны Гей-бірлік тобы ұйымдастырды және ол көше фестивалі болуы тиіс еді – Сан-Франциско гей бостандық күнінің ұйымдастырушыларының шақыруына жауап ретінде өткізілген Халықаралық гей-бірлік күнінің үш іс-шарасының бірі. Көше фестивалінің соңында полиция жасаған шабуыл мен ұрыс салдарынан 53 адам тұтқындалды, ал келесі наразылықтарда 120-дан астам адам тұтқындалды. Содан кейін Сидней гей Марди Грасы 1979 жылдан бастап жыл сайынғы іс-шараға айналды. Парад түнгі уақытта өткізіледі, оған әртүрлі безендірілген платформаларда 12 000-ге жуық қатысушы қатысады. Брисбендегі мақтаныш шеруі 1990 жылғы шілдеде басталды және оны Брисбен мақтанышы ұйымдастырады. Шеру Брисбен мақтаныш фестивалінің бастауы болып табылады. Перттегі мақтаныш шеруі 1990 жылғы қазан айында құрылған WA Pride Collective (қазіргі WA Pride) ұйымдастырды. Мельбурн мақтаныш шеруі, қазір Midsumma фестивалінің (1989 жылдан бастап) бөлігі, 1996 жылы құрылды. Шараға 5000-нан астам адам қатысады, ал 20 000-ға жуық адам Физрой көшесі мен Сент-Килдаға жиналады. Аделаида мақтаныш шеруі 2003 жылы, 1973 жылғы алғашқы мақтаныш шеруінің мерейтойында құрылды. Содан бері Аделаида мақтаныш шеруі жыл сайынғы Feast фестивалін ашып береді.

Жаңа Зеландия

Окленд қаласының Окленд Мақтаныш фестивалі әр жылдың ақпан айында Мақтаныш шеруін өткізеді. 2018 жылы Жасинда Ардерн Окленд Мақтаныш шеруіне қатысқан алғашқы қазіргі Жаңа Зеландия премьер-министрі болды. Наурыз айында Веллингтонда Веллингтон Мақтаныш фестивалі аясында мақтаныш шеруі өтеді. Қазан айындағы Еңбек күні демалысында Пейкакарикиде жыл сайын «Ауылдағы Радуга» атты Мақтаныш фестивалі ұйымдастырылады. Бұл фестиваль әлемдегі ең қысқа Мақтаныш шеруімен танымал. Крайстчерчте жыл сайын Мақтаныш фестивалі мен шеру өтеді.

Аргентина

Буэнос-Айрес 1992 жылдан бері Мақтан шеруін өткізіп келеді. Кордоба 2008 жылдан бері, ал Мендоса 2011 жылдан бері мақтан парадтарын өткізеді. Аргентина Батыс жарты шарында біржінсті әйелдер мен еркектердің некесін заңдастырған алғашқы елдердің бірі болды.

Бразилия

Сао-Паулу гей-парады 1997 жылдан бері Сао-Паулу қаласының Паулиста даңғылында өтіп келеді. 2006 жылғы парад сол кезде Гиннес рекордтар кітабы бойынша әлемдегі ең ірі гей-парад деп танылды; ол әдетте Нью-Йорк қаласындағы Мақтаныш шеруімен әлемдегі ең үлкен парад атанып бәсекелеседі. Бұл англофониялық Кариб аймағындағы алғашқы шара болды және діни қарсылықтарға қарамастан сәтті өткізілді.

Қарсылық

ГЛБТ және жалпы халық арасында мақтаныш шараларына қарсылық бар. "Гей-ұят" сияқты сыншылар шерулерді ЛГБТ мүдделеріне зиян келтіретін, жыныстық қатынас және фетиштік қызығушылықтарға артық көңіл бөледі деп айыптайды, сондай-ақ "гей қауымдастығын" қорлауға ұшыратады. ЛГБТ белсенділері дәстүрлі БАҚ-тың қоғамның ең ерекше және сол себепті өкілді емес аспектілерін баса көрсетуде рөл атқарғанын айтады. Әртүрлі сыншылар мақтаныш шерулерін коммерцияландыру деп санайды. Кейбір діни және мәдени топтар идеологиялық негізде мақтаныш шерулеріне қарсы шығады. Олар ЛГБТҚ+ идентитіктерін және қарым-қатынастарын өздерінің сенімдері мен дәстүрлеріне қайшы деп есептейді. Бұл наразылықтар көбінесе мақтаныш шаралары кезінде шиеленістер мен қақтығыстарға әкеледі, себебі ЛГБТҚ+ адамдары мен олардың жақтастары көріну және қатысу құқықтарын қорғайды. Әлеуметтік консерваторлар кейде осындай шараларға қарсы болады, өйткені олар оларды қоғамдық моральға қайшы деп санайды. Бұл сенімнің себебі парадтарда жиі кездесетін жалаңаштық, BDSM атрибутикасы және басқа да жыныстық сипаттағы көріністер. Академиялық қауымдастықта шерулер гомосексуалдық және гетеросексуалдық арадағы шекараны күшейтеді және мәніздік көзқарастарды арттырады деген пікірлер айтылды. Кейбір елдерде, соның ішінде Ресей, Түркия және Польшада мақтаныш шерулеріне тыйым салынған.