Кіріспе
Уэльс дін қызметкері Джон Уильямс (22 наурыз 1582 – 25 наурыз 1650) – Уэльс дін қызметкері және король Джеймс І-нің саяси кеңесшісі. Ол 1621–1641 жылдары Линкольн епископы, 1621–1625 жылдары Ұлы мөрдің сақтаушысы, ал 1641–1646 жылдары Йорк архиепископы қызметтерін атқарды. Ол лорд-канцлер болып қызмет еткен соңғы епископ болды.
John Williams (22 March 1582 – 25 March 1650) was a Welsh clergyman and political advisor to King James I. He served as Bishop of Lincoln 1621–1641, Lord Keeper of the Great Seal 1621–1625, and Archbishop of York 1641–1646. He was the last bishop to serve as lord chancellor.
Ерте өмір
Джон Уильямс, Линкольн епископы, кейін Йорк архиепискобы, Уэльстің Конви қаласында Эдмунд Уильямс пен Мэри Уинннің екінші ұлы болып дүниеге келді. Көптеген епископтар қарапайым отбасылардан шыққан кезде, Уильямс өзін "ежелгі әулеттен" шыққандығымен мақтан тұтты. Ол Рутхин мектебін бітіріп, кейін Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде 1601 жылы бакалавр (BA), 1605 жылы магистр (MA), 1613 жылы дінтану бакалавры (BD) және 1616 жылы дінтану докторы (DD) дәрежелерін алды. 1603 жылы стипендия алды және 1611–1612 жылдары университет прокторы қызметін атқарды. Ол дін қызметкері болып кірісті және 1610 жылы айтқан уағызымен корольдің назарын аударды. 1617 жылы корольдің капелланы болды.
Саяси мансап
1620 жылы ол Вестминстердің деканы тағайындалды және 1621 жылы король Джеймс I оны Линкольн епископы қызметіне жылдам көтерді, сондай-ақ Ұлы мөрдің Лорд-сақшысы етіп тағайындады. Уильямс саяси мансабының барысында король Джеймстің берік қолдаушысы болды, король оны «өз ойын білетін және оның бұйрығын орындайтын» адам ретінде бағалаған және онымен көп ортақ нәрселері болған еді. Ол Уэльс принці, болашақ Карл I-ді Букингем герцогымен Мадридке жасаған сәтсіз сапарға қарсы болғандықтан, одан алыстатты. 1625 жылы Джеймс I қайтыс болып, оның орнын Чарльз I басты, сол кезде Уильямс лорд-канцлер лауазымынан тез алынып, Парламентке қатысуына тыйым салынды. Уильямс 1628 жылы қаза тапқан Бэкингемнен аман қалды, бірақ ол жақсы көрінбеді; ол 1633 жылдан бастап Кентербери архиепискобы Уильям Лаудтың және оның күшті одақтасы Томас Уэнтуорттың, 1-ші граф Страффордтың ықпалына түсті, екеуі де Чарльз I-ге зор ықпал етті. Уильямстың пуритандарға қатысты либералды көзқарастары Жұлдызды палатаның сотымен құқықтық дауға әкелді. Лаудтың өмірбаян авторы оған қарсы мемлекеттік құпияларды ашу туралы алғашқы айыптауды бекершілік деп сипаттайды; бірақ Уильямс өзін ақтауға тырысқанда, жалған куәлік беруге қатысты айыптауға өзін ұшыратты, ол дәлелденді және 1636 жылы ол өзінің игіліктерінен айырылды, айыппұл төледі және 1640 жылға дейін Лондон мұнарасына қамалды. Лауд Уильямстың Линкольн епископы қызметінен кетуге мәжбүр болады деп күткен, бірақ оның ашуына Уильямс отставкаға кетерден бас тартты және оны қызметтен алуға ешқандай мүмкіндік болмады. Түрмеге қамалғанға дейін Уильямс өзінің епископтық резиденциясы Бакденде тұрып, көршілеріне жомарттықпен қонақжайлық көрсетті. 1640 жылы Лордтар корольді оны босатуға мәжбүр етті, ал Уильямс өзінің лауазымдарын қайта иеленді және Шіркеудің екі ұшы арасында орташа бағытты ұстануға тырысты. Ол Лауд пен Страффордқа көңіл жарытпады, екеуіне де импичмент жариялауды қолдады. Лаудтың ісінде ол Лаудтың ақырына дейін өлім жазасын мақұлдағанына ешқандай дәлел жоқ; бірақ Страффордтың жағдайы басқаша болды. Ол Лордтар палатасында епископтардың өлім жазасын қарастыратын істерде қатыспауын сәтті дәлелдеп, Страффордтың ісіне өлім жазасын берді. Кейіннен ол корольді Страффордтың өмірін сақтамауға шақырды, оның мемлекеттік қызметтегі уәдесінен бас тартқанын айтты. Ол 1641 жылы Парламент тарапынан қайтадан қамалды, бірақ 1642 жылы кепілдікпен босатылды және Йоркширдегі корольмен бірге болды, сондай-ақ ол өткен жылы тағайындалған Йорк архиепископы лауазымына отырды. Алайда, Йоркширдегі оның болуы қысқа болды, ол өмірінің соңғы жылдарын туған Солтүстік Уэльсте өткізді, бастапқыда роялистерді қолдады, бірақ ақырында 1646 жылы жергілікті парламенттік қолбасшымен келісімге келді. Ол 1646 жылдың 9 қазанында Парламент тарапынан қызметінен алынды, өйткені епископтық мемлекеттік билік пен протектораттың барлық мерзіміне жойылды.
Williams's liberal attitudes toward the Puritans led to a legal battle with the Court of the Star Chamber. Laud's biographer refers to the original charge against him, of revealing State secrets, as frivolous; but Williams, in his efforts to clear himself, laid himself open to a charge of subornation of perjury, which was proved, and he was suspended from his benefices in 1636, fined, and imprisoned in the Tower of London until 1640. Laud had assumed that the conviction would force Williams' resignation as Bishop of Lincoln; but to his fury, Williams refused to resign and no machinery existed to remove him. Until his imprisonment, Williams remained defiantly at his episcopal palace, Buckden, lavishing hospitality on his neighbours. In 1640 the Lords forced the King to release him, and Williams resumed his offices and tried to steer a course between the extreme wings of the Church. He showed little pity for either Laud or Strafford, supporting the impeachment of both men. In the case of Laud, there is no evidence that he approved of Laud's eventual execution; but it was otherwise with Strafford. He fatally weakened Strafford's cause in the House of Lords by arguing successfully that the bishops should absent themselves in cases involving the death penalty, and later specifically urged the King not to spare Strafford's life, arguing that in his public role he was discharged from his private promise to that effect. He was re imprisoned by Parliament in 1641, but was released on bail in 1642 and went to be with the King in Yorkshire, as well as be enthroned as Archbishop of York, a position to which he had been appointed the previous year. His stay in Yorkshire was brief, however, and he spent the last years of his life in his native north Wales, initially supporting the royalist cause, but eventually coming to an accommodation with the local parliamentarian commander in 1646. He was deprived of his See by Parliament on 9 October 1646, as episcopacy was abolished for the duration of the Commonwealth and the Protectorate.
Өлім және мұра
Уильямс 1650 жылы Гвайдердегі Уинндер туыстарымен бірге болғанда тонзиллиттен қайтыс болды және Ландайи приход шіркеуіне жерленді. Ол отбасылық иелігін қайта сатып алып, оны немере інісі сэр Гриффит Уильямсқа қалдырды. Ол немере қызы Элизабет Долбен арқылы кейінірек Йорк архиепископы Джон Долбеннің әкесінің ағасы болды. Уильямстың Солтүстік Уэльстегі Азамат соғысы кезіндегі қызметі туралы мәліметтер Норман Такердің "Прелат в Армз" (Лланддуно, 1937) кітабында кездеседі. Ол сондай-ақ Такердің "Қорған қамалы" (Лондон, 1937) көркем шығармасының басты кейіпкері, сонымен қатар Такердің "Тынышсыз шарлаймыз" (Лондон, 1950) романдарының бірінде маңызды рөл атқарады.