Гийом Бенжамен Аман Дюшенн: Неврологияның негізін қалаушысы
Guillaume Duchenne de Boulogne
Гийом Дюшенн – французский невролог (1806-1875), заложивший основы современной неврологии. Электрофизиология, диагностика нервов, биопсия – его вклад огромен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз неврологы (1806–1875)
French neurologist (1806–1875)
Гийом Бенжамин Аман Дюшен (де Булонь) (17 қыркүйек 1806, Булонь-сюр-Мер – 15 қыркүйек 1875, Париж) – француз неврологы, Гальванидің зерттеулерін жаңғыртып, электрофизиология ғылымын орасан жетілдірді. Қазіргі заманғы неврология дәуірі Дюшеннің жүйке жолдары туралы түсінігінен және оның терең тіндер биопсиясы, жүйке өткізгіштік сынақтары (ЖӨС) және клиникалық фотосурет сияқты диагностикалық жаңалықтарынан қалыптасты. Бұл ерекше қызметтер (көбінесе Сальпетриерде) жеке өміріндегі қиындықтарға және медициналық және ғылыми қауымдастықтың көбінесе бейжай қатынасына қарамастан жүзеге асырылды. Дюшеннен бұрын Францияда неврология пәні болған жоқ. Көптеген медицина тарихшылары Жан Мартин Шарконы осы пәннің әкесі деп есептесе де, Шарко Дюшенге көп қарызды болды және оны жиі «менің неврологиядағы ұстазым» (mon maître en neurologie) деп мойындады. Американдық невролог Джозеф Коллинз (1866–1950) Дюшен неврологияны «белгісіз тегі бар, жас сәбиді құмарлықпен күткендей» деп сипаттады. Оның ең маңызды еңбектері оның есімін мәңгілікке сақтап қалған миопатияларға қатысты болды: Дюшеннің бұлшықет дистрофиясы, Дюшеннің Аран омыртқалық бұлшықет атрофиясы, Дюшеннің Эрб салқыны, Дюшеннің ауруы (Табес дорсалис) және Дюшеннің салқыны (прогрессивті бульбарлық шалдық). Ол бұлшықет биопсиясын жасаған алғашқы клиникалық дәрігер болды, ол «l'emporte pièce» (Дюшеннің трокары) деп аталатын құралды өнертабыс етті. 1855 жылы ол электрофизиологияның диагностикалық принциптерін ресмилендірді және «Оңтайлы электрлендіру және оны физиологияға, патологияға және терапияға қолдану» атты оқулықта электротерапияны енгізді. Осы еңбектің атласы – «Album de photographies pathologiques» – фотосуреттермен суреттелген алғашқы неврологиялық мәтін болды. Дюшеннің «Адам физиономиясының механизмі» атты монографиясы, оның суреттерімен де көрнекті түрде суреттелген, эмоциялар физиологиясы туралы алғашқы зерттеу болды және Дарвиннің адам эволюциясы және эмоциялық өрнектер туралы жұмысына үлкен әсер етті. Ол Рене Теофил Гьясинте Леннек (1781–1826) және Барон Гийом Дюпуйтрен (1777–1835) сияқты бірнеше көрнекті Париж дәрігерлерінен оқыды, содан кейін Булоньге оралып, онда жеке практика ашты. Дюшен жергілікті әйелге үйленді, ал ұлының тууынан кейін әйелі қайтыс болды. Бұл Дюшеннің отбасымен ұзаққа созылған жеке қиындықтарына және ұлынан (кейіннен Дюшеннің ізімен медициналық практикаға кіріскен) ұзақ ажырауына әкелді, олар өмірінің соңында ғана қайта табысты. 1835 жылы Дюшен терапиялық «электропунктура» тәжірибелерін бастады (Франсуа Магенди мен Жан Батист Сарландьер жақында ойлап тапқан, бұлшық еттерді ынталандыру үшін өткір электродтармен тері астына электр тогының соққысын беру әдісі). Қысқа уақыттан кейін екінші рет үйленгеннен кейін, 1842 жылы Дюшен медициналық зерттеулерін жалғастыру үшін Парижге оралды. Мұнда ол жоғары медициналық қызметке орналаса алмады, бірақ шағын жеке медициналық практикасымен өзін қамтамасыз етті, сонымен қатар күн сайын бірқатар оқу ауруханаларын, соның ішінде Сальпетриер психиатриялық орталығын барып қарады. Ол тері бетінде фарадикалық шок қолдана отырып, бұлшық еттерді ынталандырудың инвазивті емес әдісін жасады, оны «оқшауланған электрлендіру» деп атады және осы тәжірибелерді 1855 жылы жарияланған «Оқшауланған электрлендіру және оның патология мен терапияға қолданылуы» атты еңбегінде жариялады. Егер оның кішкентай, бірақ ерекше еңбегі болмаса, оның келесі басылымы, 20 жылға жуық зерттеудің нәтижесі, Дюшеннің қозғалыс физиологиясы, оның медицина ғылымына қосқан ең маңызды үлесі, байқаусыз қалуы мүмкін еді. Дюшеннің дәстүрден тыйылатын процедураларына және ол жұмыс істеген жоғары медициналық қызметкерлермен жиі ыңғайсыз қарым-қатынастарына қарамастан, оның бір мақсатқа ұмтылуы оған невролог және зерттеуші ретінде халықаралық деңгейде танылуға мүмкіндік берді. Ол электрофизиология мен электротерапияны дамытушылардың бірі болып саналады, сондай-ақ ол шынайы бақыттан туындайтын күлкілер ауыз бұлшық еттерін ғана емес, сонымен қатар көз бұлшық еттерін де пайдаланатынын көрсетті: мұндай «нағыз» күлкілер оның құрметіне Дюшен күлкісі деп аталады. Сондай-ақ, ол Дюшеннің бұлшықет дистрофиясын ашқан. Дюшен 1875 жылы бірнеше жыл ауырып қайтыс болды. Ол ешқашан Француз ғылым академиясына сайланбаған және француз университетінің мүшесі де болған жоқ.
Guillaume Benjamin Amand Duchenne (de Boulogne) (September 17, 1806, in Boulogne sur Mer – September 15, 1875, in Paris) was a French neurologist who revived Galvani's research and greatly advanced the science of electrophysiology. The era of modern neurology developed from Duchenne's understanding of neural pathways and his diagnostic innovations including deep tissue biopsy, nerve conduction tests (NCS), and clinical photography. This extraordinary range of activities (mostly in the Salpêtrière) was achieved against the background of a troubled personal life and a generally indifferent medical and scientific establishment. Neurology did not exist in France before Duchenne and although many medical historians regard Jean Martin Charcot as the father of the discipline, Charcot owed much to Duchenne, often acknowledging him as "mon maître en neurologie" (my master in neurology). The American neurologist Joseph Collins (1866–1950) wrote that Duchenne found neurology "a sprawling infant of unknown parentage which he succored to a lusty youth." His greatest contributions were made in the myopathies that came to immortalize his name, Duchenne Muscular Dystrophy, Duchenne Aran spinal muscular atrophy, Duchenne Erb paralysis, Duchenne's disease (Tabes dorsalis), and Duchenne's paralysis (Progressive bulbar palsy). He was the first clinician to practise muscle biopsy, with an invention he called "l'emporte pièce" (Duchenne's trocar). In 1855, he formalized the diagnostic principles of electrophysiology and introduced electrotherapy in a textbook titled De l'electrisation localisée et de son application à la physiologie, à la pathologie et à la thérapeutique. A companion atlas to this work, the Album de photographies pathologiques, was the first neurology text illustrated by photographs. Duchenne's monograph, the Mécanisme de la physionomie humaine – also illustrated prominently by his photographs – was the first study on the physiology of emotion and was highly influential on Darwin's work on human evolution and emotional expression. He then trained under a number of distinguished Paris physicians including René Théophile Hyacinthe Laënnec (1781–1826) and Baron Guillaume Dupuytren (1777–1835) before returning to Boulogne and setting up in practice there. Duchenne married a local woman, and, following the birth of their son, his wife died. This resulted in a lengthy period of personal difficulties for Duchenne with his family and in a prolonged estrangement from his son (who later followed Duchenne into medical practice) and they were only reunited towards the end of his life. In 1835, Duchenne began experimenting with therapeutic "électropuncture" (a technique recently invented by François Magendie and Jean Baptiste Sarlandière by which electric shock was administered beneath the skin with sharp electrodes to stimulate the muscles). After a brief second marriage, Duchenne returned to Paris in 1842 in order to continue his medical research. Here, he did not achieve a senior hospital appointment, but supported himself with a small private medical practice, while daily visiting a number of teaching hospitals, including the Salpêtrière psychiatric centre. He developed a non invasive technique of muscle stimulation that used faradic shock on the surface of the skin, which he called "électrisation localisée" and he published these experiments in his work, On Localized Electrization and its Application to Pathology and Therapy, first published in 1855. was published. Were it not for this small, but remarkable, work, his next publication, the result of nearly 20 years of study, Duchenne's Physiology of Movements, his most important contribution to medical science, might well have gone unnoticed. Despite his unorthodox procedures, and his often uneasy relations with the senior medical staff with whom he worked, Duchenne's single mindedness obtained him an international standing as a neurologist and researcher. He is counted as one of the developers of electro physiology and electro therapeutics, and he also showed that smiles resulting from true happiness not only utilize the muscles of the mouth but also those of the eyes: such "genuine" smiles are known as Duchenne smiles in his honor. He is also credited with the discovery of Duchenne muscular dystrophy. Duchenne died in 1875, after several years of illness. He was never elected to the French Academy of Sciences nor did he belong to a French University.
Көркемдік пен ақиқат
Дюшенге бет бұлшық еттерін табуға және анықтауға көмектесу үшін, ол өз зерттеулеріне психиатриялық науқастарды қосып зерттеген Чарльз Беллдің еңбектеріне көп сүйенді. Дюшен сол кездегі техникалық қиындықтарға байланысты ақыл-есі дұрыс емес адамдардың "көңіл күйін" суретке түсіруден жаңылған болуы мүмкін; алайда, оның мұны эстетикалық себептермен жасағаны ықтимал – ол ақыл-есі дұрыс емес адамдардың мінез-қалпын қоғамдыққа лайықты деп санамады. Чарльз Беллдің жазбалары да психикалық ауруларға деген теріс көзқарасты көрсетті. Дюшен үшін табиғатты нақты бейнелеу – кез келген дәуірдегі ең ұлы өнердің міндетті шарты еді. Ол ежелгі грек мүсіншілерін сұлулықтың үлгісіне жеткендері үшін мақтағанмен, анатомиялық қателіктері мен сезімдерге назар аудармағаны үшін де сынады. Сондықтан ғылыми бөлімнің соңында, мысалы, Дюшен үш аса құрметті классикалық грек немесе римдік ескерткіштің бейнесін "түзетуге" тырысады: Дюшеннің пікірінше, олардың ешқайсысы оның электрофизиологиялық зерттеулері арқылы ашылған табиғатқа сәйкес келмейді. Ол тіпті грек суретшісі Праксителдің Ниобе мүсінін жасаудағы дәлдігіне күмән келтіреді: Егер Ниобенің жан-жүрегіндегі қорқыныш сезімі оның көлбеу қабағының үстін көтеріп, маңдайының орталық бөлігіне қайғының іздерін салса, Ниобе одан да әдемі болмас па еді? Керісінше, жас маңдайдағы осындай азапты көрініс, әдетте тыныш болатын одан да әсерлі және тартымды нәрсе жоқ.
To help him locate and identify the facial muscles, Duchenne drew heavily upon the work of Charles Bell, who had included psychiatric patients in his studies. Duchenne may have avoided photographing the "passions" of the insane because of technical problems at the time; however, it is more likely that he did so for aesthetic reasons – that he did not regard the expressions of the insane as socially acceptable. Charles Bell's writings also showed an instinctive revulsion for the mentally ill. The exact imitation of nature was for Duchenne the sine qua non of the finest art of whatever age, and although he praised the ancient Greek sculptors for unquestionably attaining an ideal of beauty, he nevertheless criticized them for their anatomical errors and failure to attend to the emotions. Thus at the end of the scientific section, for instance, Duchenne "corrects" the expressions of three widely revered classic Greek or Roman antiquities: In no manner, argues Duchenne, do any of these countenances conform to nature as revealed by his electrophysiological research. He even questions the Greek artist Praxiteles's accuracy in sculpting the Niobe:
Would Niobe have been less beautiful if the dreadful emotion of her spirit had bulged the head of her oblique eyebrow as nature does, and if a few lines of sorrow had furrowed the median section of her forehead? On the contrary, nothing is more moving and appealing than such an expression of pain on a young forehead, which is usually so serene.