Ильфорд вокзалының тарихы және географиясы

Кіріспе

Лондондағы Ұлттық теміржол станциясы, Англия
Манитобадағы станция, Канада

Ильфорд теміржол станциясы Ұлы Шығыс магистраль желісінде, Лондонның Редбридж ауданындағы Ильфорд қаласына қызмет көрсетеді. Ол Лондон Ливерпуль көшесінен 7 миль (11 км) қашықтықта орналасқан және аралықта жатыр. Станцияның үш әріптік коды IFD және ол Travelcard 4-аймағында орналасқан. Станция 1839 жылы Шығыс округтері теміржолымен ашылды. Қазіргі уақытта оны Елизавета желісі басқарады және қызмет көрсетеді.

Шығыс округтері темір жолы (1839-1862)

Ильфорд теміржол стансасы 1839 жылғы 20 маусымда Шығыс округтері темір жолы тарапынан ашылды, олар Майл-Эндтегі уақытша терминал арасындағы желісін ашты. Желі 1840 жылы Лондонның терминалына дейін ұзартылды және кезең-кезеңімен Эссекске дейін созылды, онда ол Колчестердегі Шығыс одақ темір жолымен байланысты. Бұл Лондоннан Норвичке дейінгі басты маршрутқа айналды және бүгінде Ұлы Шығыс магистральдық желісі деп белгілі. 1839 жылғы стансада екі платформа және жоғарғы жағында вагондарды тіреуге арналған деп есептелетін сарай сияқты құрылым болды. Станса ғимараты Ильфорд төбесінде орналасқан, ал Кранбрук жолы стансаның шығыс жағындағы теміржолдан өтеді. 1845 жылы шығыс жағында шағын жүк қоймасы орналасқан, кейіннен оған көмір тастау орындары және батыс жағындағы қағаз фабрикасына қызмет ететін траверс қосылды. 1850 жылдарға қарай төменгі жағында шағын тұйық теміржол желісі болды, бірақ онда қандай жүк тасымалданғаны белгісіз. 1850 жылғы 1 наурыздағы Брэдшоу теміржол жолнұсқауында Ильфорд пойыздары 33-кестеде апта ішінде сегіз пойызбен көрсетілген (сонда сенбі де апта күні саналған). Бүгінгі күнмен салыстырғанда, маршрутта аз стансалар болды және барлық пойыз Ильфордта тоқтады. Сегіз рейс ішінде үш рейсі Брентвудта, екі рейсі Брентвудта аяқталды. Қалған екі рейсі Брентвудта, ал біреуі Брентвудта аяқталды. Апта ішінде сегіз және әр бағытта бес пойыз қатынайтын. Қаладан келген жолаушылар қызметтерге ауысу үшін аялдамада тоқтады. 1860 жылдарға қарай Шығыс Англиядағы теміржолдар қаржылық қиындыққа тап болды, олардың көпшілігі ECR-ге жалға берілді; олар ресми түрде бірігуді қалады, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтің келісімін ала алмады, содан кейін Ұлы Шығыс теміржолы бірігу арқылы құрылды. Осылайша Ильфорд 1862 жылы GER стансасына айналды.

Ұлы Шығыс темір жолы (1862-1922)

1882 жылы Ильфорд станциясынан шығысқа қарай шамамен бір жарым шақырым жерде жаңа жүк терминалы салынды, бірақ Ильфорд аймағындағы бұрынғы тұйықтар бірнеше жыл бойы жұмыс істеуін жалғастырды. 1886 жылы вагондар тұратын сарай бұзылып, жоғары платформа кеңейтілді. Ильфорд станциясы 1891 және 1893 жылдар аралығында, 1894 жылы желінің еселенуінен бұрын толығымен қайта жаңартылды. Жаңа станцияның кіреберісі Кранбрук көшесінде орналасты, ал бастапқыда платформалар тек жергілікті бағыттарда ғана болды. Төменгі жағына жаңа қысқа платформа және локомотивті айналдыру үшін арналған тікелей жол салынды. 1893-1910 жылдар аралығында аймақта қарқынды түрғын үй құрылысы жүрді, ал 1895 жылы станцияның батыс жағында Йорк-роуд кіреберісі ашылды. 1898 жылдың 1 шілдесінде екі бағыттың платформалары пайдалануға берілді. 1839 жылғы бастапқы кіреберіс, деңгейде болуының арқасында, түрлі жүкті тасымалдау үшін қайта ашылды, сондай-ақ жоғары бағыт арқылы өтетін платформаға қызмет көрсету үшін пайдаланылды. 1903 жылдан бастап Фенчерч-стриттен пойыздар Фейрлоп айналымын ашқаннан кейін Ильфордтан Вудфордқа қатынай бастады. 1900 жылдардың ортасында станция күніне 200 000 сүт ыдысын қабылдады, сондықтан платформа деңгейіне лифтпен жабдықталған көпір салынды. Кейіннен сүт терминалы 1882 жылы салынған жоғары жақтан орналасқан жүк терминалында пайда болды және ол Шығыс Англиядағы Хейлсворт және Норт-Элмхемнен сүт тасымалдарын қабылдады, осылайша көпір енді парцельдер үшін қолданыла бастады. Сүт тасымалы 1960 жылдары тоқтатылды. 1922 жылғы шілдедегі Брэдшоу жол көрсеткішінде Ливерпуль-стрит және Фенчерч-стриттен Ильфорд станциясына тоқтаған 120-дан астам пойыз тіркелді, олардың көпшілігі қала маңындағы пойыздар болды, бірақ кейбір алыс қашықтыққа жүретін пойыздар да тоқтап өтті. Қала маңындағы пойыздардың көпшілігі Ұлы Шығыс магистральдық желісіндегі бағыттарға бағытталды, ал кейбіреулері Ильфордта аяқталып, ал кейбіреулері Фейрлоп айналымына жол тартты. 1923 жылы GER басқа теміржолдармен бірігіп, Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржолы (LNER) құрылды.

Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (1923-1947)

1930 жылдары Ливерпуль көшесінен Шенфилдке дейінгі қала маңы желілерін 1500 В тұрақты тоқпен электрлендіру жоспарлары жасалды және оны іске асыру жұмыстары басталды. Бірақ, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін жоба уақытша тоқтатылды және ол 1949 жылға дейін аяқталмады. 1947 жылдың 6 қазанында Ильфордтың оңтүстігінде ашылған эстакада жергілікті пойздарға өтімдік жолдарды кесіп өтуге, қозғалысқа кедергісіз мүмкіндік берді және электрлендіру жобасының маңызды бөлігі болды. 1949 жылы іздеуші шамдар түріндегі түсті сигналдарды пайдаланатын жаңа сигнализация жүйесі енгізілді, станцияның оңтүстігіндегі Aldersbrook (1949 жылдың 14 тамызында жабылды), Ilford West Junction (1949 жылдың 14 тамызында жабылды) және Ilford East (1947 жылдың 15 қазанында жабылды) механикалық сигнал беру пункттерін алмастырған жаңа бір сигнал беру пункті пайда болды, олардың барлығы 1893/4 жылдары салынған. Станцияның солтүстігінде Ильфорд ЭВМ депосына кіруді бақылау үшін жаңа пункт ашылды, ал Ильфорд Карежалық Сайдингс түйісі 1949 жылдың 7 тамызында жабылды. Осы кезде Ильфорд-Исттегі түйіс де алынып тасталды, ал жүретін жолдар Main (бұрынғы Through) және Electric (бұрынғы Local) деп қайта аталды. 1947 жылы Орталық желісінің кеңейтілуі Ильфорд станциясына әсер ететін бірқатар өзгерістерге алып келді, 1947 жылдың 30 қарашасында Ильфордтан Фейрлоп айналымына дейінгі маршрут жабылды. Жеті патшаның батыс түйісіне басқа байланыс тек жүк тасымалы үшін болды және 1956 жылдың 19 наурызына дейін сақталды. Бұл үшбұрышты түйістің бөлігі 1959 жылы Ильфорд депосының кеңейтілуі кезінде жойылды.

Британдық теміржол (1948-1994)

1948 жылдың 1 қаңтарында теміржолдарды ұлттандырудан кейін Ильфорд Британ теміржолының Шығыс аймағының құрамына кірді. 1949 жылдың ақпан айынан бастап 306 сыныпты ЭМУ пойыздары бу кестесі бойынша жүріп тұрды, бірақ 1949 жылдың қыркүйегінде толық электрленген, жылдамдығы жоғары кесте енгізілді. 1500 DC электрлендіру жүйесі 1960 жылдың 4-6 қарашасы аралығында 25/6,35 кВ AC жүйесіне ауыстырылды. 1980 жылы 306 сыныпты пойыздарды алмастыру үшін алғашқы 315 сыныпты ЭМУ пойыздары пайдалануға берілді. 315 сыныпты пойыздар 2022 жылға дейін қызметте болды және Ильфордты қызмет көрсететін жолаушылар пойыздарында қолданылды. 5-ші платформа 2000-ші жылдары сирек пайдаланылды және шамамен 2016 жылы жабылып, демонтаждалды. Аялдамалық пойыздар әдетте 3 және 4 платформаларда тоқтайды, ал 1 және 2 платформалар Кольчестер, Клактон, Ипсуич және Норич қалаларына/олардан тоқтамайтын, қашықтығы ұзақ пойыздарға пайдаланылады. Егер 3 және 4 платформалар пойыз қозғалысы үшін жабық болса, қызмет басқа платформаларды пайдаланады. Теміржол 1982 жылы секторализацияланды және Ильфорд пен оған тоқтайтын пойыздар Лондон мен Оңтүстік-Шығыс секторының бөлігіне айналды. 1986 жылдың 10 маусымында бұл секция Network South East деп қайта аталды, ол жекешелендіруге дейін қызметтерді ұйымдастыруға жауапты болды.

Апаттар мен оқиғалар

1915 жылғы Жаңа жыл күні стансада ірі апат болды, нәтижесінде 10 адам қаза тапты. Парламент мүшесі, лейтенант-полковник Франк Хейлгерс 1944 жылғы Ильфордтағы теміржол апатында қаза болған тоғыз адамның бірі болды.

Орналасу

Кранбрук жолындағы негізгі кіреберіс 1980-ші жылдары күрделі жөндеуден өтті, архитектурасы Ильфордтағы басқа заманауи ғимараттармен, мысалы, Орталық кітапханамен үйлесімді. Кранбрук жолының бұл бөлігі бастапқыда Станция жолы деп аталған, бірақ бұл атау станцияның қарама-қарсы жағында орналасқан Хавлок көшесінің қысқа бөлігіне берілді. Йорк жолында қосалқы кіреберіс те бар, одан платформалардың батыс (Лондон) жағына жаяу жүргіншілер көпірі арқылы өтуге болады. Бұл кіреберіс 2016 жылы жаңартылды. Станцияда төрт жұмыс істейтін платформа бар: екеуі "жоғары" (батысқа қарай, Лондонға), екеуі "төмен" (Шенфилдке). 5-платформасы өз орнында қалған, бірақ оған жақын жол 2016 жылы алынып тасталғандықтан пайдаланылмайды. Лондон мен Шенфилд арасындағы электр желісіндегі тұрақты аялдамалық пойыздар әдетте 3 және 4-платформаларды пайдаланады, ал 1 және 2-платформалар инженерлік жұмыстар мен желідегі кедергілер кезінде ғана қолданылады, себебі оларға жақын екі жол негізгі желідегі пойыздар үшін пайдаланылады. Станциядан батысқа қарай тікелей магистральдық желіні электр желісінің оңтүстік жағынан солтүстікке өтуге мүмкіндік беретін эстакада салынған, бұл станция аумағында кесіспей-ақ Ливерпуль көшесіндегі солтүстік платформаларға оңай қол жеткізуге мүмкіндік береді. Жолдар Родинг өзенін осы жерде кесіп өтеді және Солтүстік айналмалы жолының астынан өтеді. Илфордтағы платформалар көше деңгейінен бірнеше метр төмен орналасқан, себебі жол теміржол желісінен өту үшін көтеріледі. Станцияның солтүстік жағында үйлермен шектесетін бөгет орналасқан. Оңтүстік жағында үлкен ғимараттар (бұрынғы Валентин үйі кеңсе ғимараты, бұрынғы Британдық газ ғимараты, қазір тұрғын үйге айналдырылған, жаңа Парагон кешені және үлкен Британдық Телеком ғимараты, оның төбесіндегі логотипі өтетін пойыздардан көрінеді) орналасқан, ал платформа деңгейі станцияның соңына қарай көше деңгейіне жақындасады. Платформаларға баспалдақтар бар болғанымен, 2022 жылы негізгі станция кіреберісі қайта ашылғаннан бері лифттер арқылы баспалдақсыз қол жеткізуге болады. Конкорстан 2 және 3-платформаларға екі баспалдақ болған. Бұл келген және кеткен жолаушыларды бөлуге мүмкіндік берді. Төменгі баспалдақ конкорстан тікелей платформаға түседі, ал жоғарғы баспалдақ платформа бойымен шамамен 100 метр көтеріліп, конкорстың үстіне көтерілген жүріс жолымен жалғастырылған. Алайда, 2 және 3-платформаларға жаңа лифт төменгі баспалдақтың орнына салынды. 1980-ші жылдардағы станция ғимараты 2020 жылдың 25 қаңтарында жабылды және оны бұзу келесі күні басталды. Оның орнына салынған жаңа ғимарат 2022 жылдың 1 қыркүйегінде көпшілікке ашылды. Үшінші, оңтүстік кіреберіс Ильфорд төбесінің жанында (суретте) 2021 жылдың 23 мамырында ашылды.

The main entrance, in Cranbrook Road, was heavily rebuilt during the 1980s, with architecture in keeping with other contemporary buildings in Ilford such as the Central Library. This stretch of Cranbrook Road was originally called Station Road but this name was transferred to a short portion of Havelock Street immediately opposite the station. There is also a secondary entrance on York Road, from which the western (London) ends of the platforms can be reached via a footbridge. This entrance was refurbished in 2016. The station has four operational platforms: two "up" (headed west toward London) and two "down" (towards Shenfield). A bay platform numbered platform 5 remains in situ but is disused as the track alongside it was removed in 2016. Regular stopping services typically use platforms 3 and 4 on the electric line between London and Shenfield, while platforms 1 and 2 are used only during engineering work and line disruptions as the two adjacent tracks are used by through trains on the main line. Immediately to the west of the station is a flyover that allows the main line to cross over from the south side of the electric line to the north, and thus easily access the longer northern platforms at Liverpool Street without having the cross over in the station throat. The tracks cross the River Roding at the same point, and pass under the North Circular Road. The platforms at Ilford are several metres below street level, as the road rises up to pass over the railway line. The north side of the station is edged by an embankment lined with housing. The south side is lined with large buildings (the Former Valentine House office building and the former British Gas building now converted to residential use, the new Paragon complex and a large British Telecom building, whose rooftop logo can be seen from passing trains) and platform level approximates to street level by the far end of the station. Despite the steps to the platforms, step free access via lifts is now available since the reopening of the main station entrance in 2022. There were two access stairways from the concourse to platforms 2 and 3. This served a purpose of segregating arriving and departing passengers. The down staircase went immediately from the concourse to the station platform whilst the up staircase rises from approximately 100 m along the platform and is connected by an elevated walkway to the concourse. However, the new lift to platforms 2 and 3 was built in the place of the down staircase. The 1980s station building closed on 25 January 2020 and its demolition began the following day. Its replacement opened to the public on 1 September 2022. A third, southern entrance, next to Ilford Hill (top picture) opened on 23 May 2021.

Байланыстар

Лондон автобустарының 123, 128, 145, 150, 167, 179, 296, 364, 366, 396, 462, SL2 және мектеп маршруттары 667, 677 және 679 Кранбрук жолынан станцияға келіп тұрады, ал 25, 86, 147, 169, 425, EL1, W19 және түнгі маршруттар N25 және N86 Ilford Hill / Chapel Road-тан станцияға келіп тұрады.