Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мельбурн қаласындағы теміржол станциясы, Австралия.
Railway station in Melbourne, Australia
Виндзор теміржол станциясы Австралияның Виктория штатындағы Сандрингем желісінде орналасқан. Ол Мельбурн қаласының оңтүстік-шығысындағы Виндзор ауданына қызмет етеді және 1859 жылдың 19 желтоқсанында Чапел-стрит станциясы ретінде ашылды. 1867 жылдың 1 қаңтарында Виндзор деп аталды. Станция Виктория мұрасы тізіліміне енгізілген.
Windsor railway station is located on the Sandringham line in Victoria, Australia. It serves the south eastern Melbourne suburb of Windsor, and opened on 19 December 1859 as Chapel Street. It was renamed Windsor on 1 January 1867. The station is listed on the Victorian Heritage Register.
Сент-Килдаға сілтеме
Станция 1859 жылы ашылған Брайтон Бич желісінің соңғы аялдамасы болды және оны Сент-Килда және Брайтон теміржол компаниясы басқарды. Компания сонымен қатар Брайтон желісін Мельбурн – Сент-Килда желісіне қосатын бұралаң тармақ желісін салды, ол 1857 жылы ашылды. Мельбурннан келген пойыздар Сент-Килда аялдамасына дейін жүріп, содан кейін Виндзорға қарай айналып оралды. Бұл айналым ағаштан жасалған тіреулер арқылы қазіргі Альберт Парк көлі деп аталатын батпақты жерге созылды және Сент-Килда жолынан өтетін көпірге ие биік насипті қамтыды. 1859 жылдың 3 желтоқсанында бұралаң желіде алғашқы пойыз жүрді, ал желі он күннен кейін халыққа ашылды. Тармақ желісінде сағат 19:00-ден кейін пойыз қозғалысы болған жоқ, сондықтан жолаушылар Сент-Килдадан Прарандағы үйлеріне дейін жаяу жүруге мәжбүр болды. Бұралаң желісі салынғаннан кейін көп ұзамай Оңтүстік Ярра мен Виндзор арасында тікелей байланыс орнатылды, ал алғашқы пойыз 1860 жылдың 24 қарашасында Мельбурннан тікелей Виндзорға келді. Осының салдарынан Сент-Килдаға дейінгі бұралаң желісі қолданыстан шығып, бастапқы патшалық жалға беру шартының талабы болған жолдың еселенуі ешқашан аяқталмады.
The station was the terminus for services on the Brighton Beach line, which opened in 1859, and operated by the St Kilda & Brighton Railway Company. The company also built the loop branch line, connecting the Brighton line to the Melbourne – St Kilda line, which opened in 1857. Services from Melbourne travelled to the St Kilda terminus, and then "backed out" onto the loop line to Windsor. The loop ran on timber trestles across the swampy ground now known as Albert Park Lake, and included a raised embankment, with a bridge over St Kilda Road. On 3 December 1859, the first train on the loop ran, with the line opening to the public ten days later. There were no trains after 7pm on the branch line, so passengers had to walk from St Kilda to their homes in Prahran. A short time after the loop line was constructed, a direct connection was built between South Yarra and Windsor, with the first train arriving at Windsor directly from Melbourne on 24 November 1860. As a consequence, the loop line to St Kilda fell into disuse, and track duplication, a condition of the original crown lease, was never completed.
Сайыс беттері
Сент-Килда және Брайтон теміржол компаниясы қаржылық қиындықтарға тап болды және 1862 жылы оны Мельбурн және қала маңы теміржол компаниясы сатып алды. Сент-Килда мен Пунт-роуд арасындағы жол, көпір және тіреулер демонтаждалды, бірақ Виндзордағы қысқа бөлігі қосымша жол ретінде сақталды. Жолдың бағытына байланысты Юнион көшесінде 100 метрлік аралықта екі деңгейлі өткел болды, себебі қосымша жол Брайтон желісінен пойыз вагондарын жылжытуға және Ричмонд карьерлерінен Пунт-роудтағы (кейін Ходдл көшесі деп аталған) коммерциялық депоға іріктелген материалдарды тасымалдауға пайдаланылатын. Керісінше, Виктория штатындағы теміржол өткелдерінде пойыздардың басымдығын қамтамасыз етуге себеп болған – станция маңындағы қосымша жол өткеліне жергілікті тұрғындардың наразылығы болды. Пойыздардың атпен жүретін көлік құралдарының қозғалысын кешіктіруіне ашуланған, әсіресе, қосымша жолдағы үнемі жабық және қараусыз өткелге наразылық білдірген Праран қалалық кеңесінің өкілдері 1869 жылы бір таңертең жұмысшылар тобымен бірге сол өткелдегі рельстерді жыртып тастауға кірісті. Сол жылдың 17 сәуірінде мәселе сотқа жеткізілді және теміржол компаниясы жолдан өту құқығын ұтып алғанымен, қосымша жол қайта құрылмады. Сент-Килда жолындағы көпірдің немесе жағалаудың қалдықтары табылмады, бірақ айналма жолдың бағытын сақталған парктік аймақтар мен ерекше пішіндес мүлік шекаралары арқылы анықтауға болады. Виндзордың батысындағы шағын парк "Виндзор қосымша жолы" деп аталады.
The St Kilda and Brighton Railway Company experienced financial difficulties and, in 1862, was bought by the Melbourne and Suburban Railway Company. The track, bridge and trestles between St Kilda and Punt Road were dismantled, but a short section was retained as a siding at Windsor. Due to the track alignments, there were two level crossings within 100 metres on Union Street, because the siding continued to be used for shunting trains from the Brighton line, and to carry screenings from the Richmond quarries to a commercial depot on Punt Road (then known as Hoddle Street). Perversely, it was due to local annoyance at the siding level crossing near the station that trains won the legal right of way at road rail intersections in Victoria. Indignant at the delays to horse drawn traffic caused by trains, and in particular the perpetually closed and unmanned crossing at the siding, local councillors from Prahran marched to the level crossing in question one morning in 1869, with a group of workers who began to rip up the tracks on the siding. On 17 April of that year, the matter was brought to court and, although the railways won the right of way case, the siding was not reconstructed. No evidence of the bridge over St Kilda Road or the embankments remain, although the alignment of the loop can be traced by the residual parkland and some oddly shaped property boundaries. A small park to the west of Windsor is called "Windsor Siding".
1887 жылғы апат
1887 жылы 11 мамыр күні кешке экспресс пойыз Праран мен Виндзор арасында тоқтаусыз барлық станцияларға тоқтайтын пойыздың артқы жағына соқтығысты. Төрт адам қаза тауып, 100-ден астам адам ауыр жарақат алды. Барлық станцияларға тоқтайтын пойыз Виндзорға жетпей сигналмен тоқтатылды. Жүргізушіге жол ашық берілгенде, ауа құбырының жарылуына байланысты пойыздың тежегіштерін босату мүмкін болмады. Мельбурннан келе жатқан экспресс пойыз тоқтаған пойыздан 10 минут қалып қойды, ал жолдың қисықтығы мен терең шатқал болғандықтан экспресс экипажы алдындағы тұрған пойызды көре алмады. Купер (1924) соқтығысудың шуы Праран қаласының барлық жерінде естілгенін және қысқа уақыт ішінде 10 000-нан астам адам оқиға орнына жиналғанын хабарлады. Брайтон экспресінің жүргізушісі Фредерик Уильям Маскелл, оның көмекшісі Джеймс Хьюстон МакНаб, 21 жастағы Уильям Рантинг және Колак қаласының 45 жастағы тұрғыны Энни Фостер қаза тапты. Маскелл бірнеше апта бұрын басқа жүргізуші сигналды елемегеннен кейін апаттың алдын алғаны үшін теміржол комиссарларынан 5 фунт көлемінде арнайы сыйлық алған еді.
On the evening of 11 May 1887, an express train collided into the rear of a stopping all stations train between Prahran and Windsor. Four people were killed and over 100 severely injured. The all stations train had been halted short of Windsor by a signal. When the signal to proceed was given, the driver could not release the brakes on his train due to a ruptured air pipe. An express train from Melbourne was scheduled 10 minutes behind the stopping train and, due to a curve in the track and a deep cutting, the crew of the express could not see the stationary train ahead. Cooper (1924) reported that the noise of the impact could be heard throughout Prahran and that, in a short time, over 10,000 people were gathered at the site. The driver of the Brighton express, Frederick William Maskell, was killed, along with his fireman, James Houston McNab, William Runting, aged 21, and Annie Foster, aged 45, of Colac. Only weeks earlier, Maskell had received a special reward of £5 from the Railways Commissioners for his alertness in averting an accident after another driver had disregarded a signal.
20 ғасыр
1972 жылдың ақпанында No. 1 жолдың үстіндегі электр желісі алынып тасталды. Жүк ауласы станцияның бас жағында 1977 жылдың желтоқсан айында жабылғанға дейін сақталды. 1983 жылы станцияның бас жағындағы Юнион-стрит теміржол өткеліндегі біріктірілген қақпалардың орнына шлагбаумдар қойылды. Осы өткелге арналған сигналдық пост та сол кезде таратылды. Бірақ 2011 жылдың наурыз айында Бейлиеу үкіметі бұл шешімнен бас тартты.
In February 1972, the overhead wiring above No. 1 road was removed. The goods yard existed at the up end of the station, until its closure in December 1977. In 1983, boom barriers replaced interlocked gates at the Union Street level crossing, located at the up end of the station. The signal box for the level crossing was also abolished during this time. However, in March 2011, this was scrapped by the Baillieu Government.