Парретт өзені: Дорсет және Сомерсет ағысы

Кіріспе

Дорсет және Сомерсет округтеріндегі өзен, Англия

Паррет өзені Оңтүстік-Батыс Англиядағы Дорсет және Сомерсет округтері арқылы ағып өтеді, бастауы Дорсеттегі Чедингтон төңірегіндегі Торни Миллс бұлақтарында. Солтүстік-батысқа қарай Сомерсет және Сомерсет жазықтары арқылы Бристоль шығанағындағы Бриджуотер шығанағының табиғи қорығына дейін ағып, Паррет және оның салалары Сомерсеттің жер ауданының шамамен 50 пайызын, яғни 300 000 халқы бар аймақты суландырады. Парреттің негізгі салалары – Тон, Айл және Йео өзендері, сондай-ақ Кингс Седжмур дренажы арқылы Кэри өзені. 60 шақырымдық өзеннің 31 шақырымы кезеңдік су тасқынына бейім. Лэнгпорт пен Бриджуотер арасындағы өзеннің құлауы өте аз болғандықтан, ол қыста және су тасқыны кезінде жиі су басуға ұшырайды. Су тасқынының жиілігі мен салдарына азайту және айналасындағы егістіктерді кептіру үшін орта ғасырдан бері көптеген әрекеттер жасалған. Англосаксон дәуірінде өзен Уэссекс пен Думнония арасындағы шекара болған. Кейін Бриджуотер портына қызмет етіп, жүктерді ішкі аймаққа тасымалдауға мүмкіндік берген. Теміржолдың келуі коммерциялық кеме қатынасының төмендеуіне әкелді, ал қазіргі жұмыс істейтін доктар Данболда орналасқан. Адамның өзенге тигізген әсері көпірлер мен өнеркәсіптік артефакттардың мұрасын қалдырған. Паррет және оған қосылған су жолдары мен дренаж желісі сирек кездесетін флора мен фаунаны қамтитын экожүйені қолдайды. Өзеннің жағалауында Паррет өзені жолы салынған.

Курс

Паррет өзені 60 шақырым (37 миль) ұзындықта, Дорсеттен Сомерсет арқылы шамамен оңтүстіктен солтүстікке қарай ағады. Оның бастауы Чедингтон төбелеріндегі Торни Миллс бұлақтарында, жақын маңдағы Беминстердегі Акс өзенінен 4 шақырым (2,5 миль) қашықтықта орналасқан. Акс өзені Девондағы Аксмуттан Ағылшын каналына қарама-қарсы бағытта ағады. Екі өзен Parrett және Axe қауымдық кеңесіне аттарын берген. Бастауынан Паррет Оңтүстік Перрот арқылы солтүстікке қарай ағып, Солсбериден Эксетерге дейінгі теміржол желісінің астынан өтеді, содан кейін Солтүстік Перрот пен Хаселбери Плюкнеттің батысынан өтеді. Одан кейін ол Мерриоттың батысы мен Батыс Чиннок және Числбороның шығысы арасындағы далалар арқылы ағады. Оңтүстік Петертонның шығысына қарай A303 тас жолының астынан өтіп, өзен Мартоктың батысына қарай Шығыс Ламбрук пен Боуэр Хинтон арасында ағады, содан кейін Торни мен Мучелни арқылы Кингсбери Епископиге қарай ағып, Лангпортқа кірмес бұрын Мучелни аббаттығының қалдықтарынан өтеді. Торни көпірінің астында өзен жағалаулары су тасқынының алдын алу үшін көтерілген. Содан кейін өзен Саутхлэк Мур арқылы өтеді. Өзен бойындағы келесі маңызды нысан – Ұлттық сенім қорына тиесілі Бороу-Мумп ежелгі төбесі. Содан кейін өзен Бэрроубриджге жетеді, онда бұрынғы сорғы станциясының ғимараты бір кезде мұражай болып қызмет еткен. Одан әрі Уэстонзойлендтегі суды сорғылау станциясынан өтеді. Ағынның төменгі бөлігінде Хантворт ауылынан өтіп, Дунуарда М5 тас жолының астынан ағады. Бриджвотерге кіргенде ол Сомерсет және Хэмп көпірлерінің астынан өтеді және Бриджвотер қамалынан өтеді, оның тасқындық орфозы кейбір жерлерде 20 метрге дейін жетеді және өзен суымен толығады. Бриджвотерден теңізге дейін шамамен 10 шақырым (6 миль) қашықтықта. Корольдің Седгемор дренажы Дунбол портының жанындағы Паррет өзеніне құяды; ол клейс (немесе клейс) арқылы кіреді, бұл жергілікті сөз. Клейс бастапқы орнынан шамамен 0,3 шақырым (0 миль) төмен жылжытылды және қазір портың жанындағы кішкентай жағажайға кіруге кедерілді. Бриджвотерден төменгі өзен ағысы бұрынғыдан біршама түзу. Комбич ауылы "Комбич Рич" деп аталатын өзендегі арнаға іргелес орналасқан; бұл жерден Паррет Стьюарт түбегінен өтіп Бристоль каналына құяды. Карталық деректерге сәйкес, 18 ғасырдың басында түбек қазіргіден ұзынырақ болған. Түбекте "мойын" пайда бола бастады, ал 1802 жылы оның ұшы сынды да Стертаралды құрады. Төменгі Паррет өзенінің Лэнгпорт пен Бриджвотер арасындағы құлдырауы бар. Паррет өзенінің сағасының солтүстік-шығысында Бристоль каналы Северн сағасына айналады, оның су тасқынының деңгейі жоғары. Сондықтан Паррет ағысының жылдамдығы мен бағыты Северн өзеніндегі су тасқынының жағдайына байланысты. Северн өзенінің төменгі ағысымен бірдей, Паррет теңізі де су ағысының әсерінен суға толады. Кейбір су айналасындағы су ағыстары судың көтерілуін толқынға айналдырады, ол өзен ағысына қарсы шамамен жылдамдықпен жоғары қарай жүреді.

The River Parrett is 37 mile (60 km) long, flowing roughly south to north from Dorset through Somerset. Its source is in the Thorney Mills springs in the hills around Chedington, 2.5 mile (4 km) from that of the River Axe, in nearby Beaminster, which runs in the opposite direction to the English Channel at Axmouth in Devon. The two rivers give their names to Parrett and Axe Parish Council. From its source, the Parrett runs north through South Perrott and under the Salisbury to Exeter railway line before passing to the west of North Perrott and Haselbury Plucknett. It then runs through fields between Merriott to the west and West Chinnock and Chiselborough to the east. Passing under the A303 road to the east of South Petherton, the river flows between East Lambrook and Bower Hinton west of Martock and then towards Kingsbury Episcopi, through Thorney and Muchelney, passing the remains of Muchelney Abbey before entering Langport, which is about 10 mile (16 km) north of Chiselborough. Below Thorney Bridge the river's banks have been raised to mitigate flooding. The river then crosses Southlake Moor. The next major landmark along the river's course is Burrow Mump, an ancient earthwork owned by the National Trust. The river then arrives in Burrowbridge, where the old pumping station building was once a museum. and on past the land drainage pumping station at Westonzoyland. Further downstream the river passes the village of Huntworth before flowing under the M5 motorway at Dunwear. As it enters Bridgwater it passes under Somerset and Hamp Bridges, and past Bridgwater Castle, which had a tidal moat up to 65 feet (20 m) wide in places, fed by water from the river. From Bridgwater to the sea is approximately 6 mile (10 km). The King's Sedgemoor Drain empties into the River Parrett next to the wharf at Dunball; it enters via a clyce (or clyse), which is a local word for a sluice. The clyce has been moved about 0.3 mile (0 km) downstream from its original position and now obstructs the entrance to the small harbour next to the wharf. The course of the river below Bridgwater is now somewhat straighter than in former times. The village of Combwich lies adjacent to a channel in the river known as "Combwich Reach"; from here the Parrett flows to the Bristol Channel past the Steart Peninsula. Cartographic evidence indicates that in the early 18th century the peninsula was longer than at present. A "neck" started to form in the peninsula, and by 1802 the tip had broken off to form Stert Island. The lower Parrett has a fall of only between Langport and Bridgwater. To the northeast of the River Parrett's mouth, the Bristol Channel becomes the Severn Estuary, which has a tidal range of The rate and direction of flow of the Parrett is therefore dependent on the state of the tide on the River Severn. In common with the lower reaches of the River Severn, the Parrett experiences a tidal bore. Certain combinations of the tides funnel the rising water into a wave that travels upstream at about , against the river's current.

Гидрология және су сапасы

Чизлбороудағы бастаудың жанында өзеннің тереңдігі үшін қалыпты деңгей диапазоны – 0,90-ден басталады, бірақ ең жоғары деңгейге 0,90 жеткен. Орташа ағыны – 0,90. Гау көпіріне жеткен кезде қалыпты деңгей диапазоны – 0,90-ден басталады, ал ең жоғары көрсеткіш – 0,90. Бриджвотердегі West Quay-де, өзеннің ең жоғары астрономиялық деңгейі ординарлық нүктеден (AOD) жоғары. Су сапасын өлшеу мақсатымен, Қоршаған орта агенттігі өзенді бес су объектісінің аймағына бөледі. 2015 жылы Крюкерне маңындағы бастаудан Брод-Риверге дейінгі және Брод-Риверден Лопен-Брукке дейінгі аймақтар химиялық сапасы бойынша жақсы, ал экологиялық сапасы бойынша орташа деп бағаланды. Лопен-Бруктан Ривер Айлге дейінгі аймақ, Марток пен Оңтүстік Петертон маңындағы аймақ химиялық сапасы бойынша жақсы, экологиялық сапасы бойынша нашар және жалпы сапасы бойынша нашар деп бағаланды. Мучелни маңындағы Иль өзенінен Йео өзеніне дейінгі аймақта химиялық сапа жақсы, ал экологиялық сапа орташа деп бағаланды. Лэнгпорттан Батыс Седгеммор дренажына дейінгі бөлік химиялық сапасы бойынша жақсы және экологиялық сапасы бойынша орташа деңгейде сақталады, сондай-ақ Бриджвотер шығанағына дейінгі соңғы аймақ та осылай бағаланады.

Тарих

Паррет атауының шығу тегі белгісіз, бірақ Уэльсте қолданылатын кельт тілдерінен бірнеше түзілімдер ұсынылған. Пристли Эванс: "Паррет – бұл уэльс тіліндегі 'pared' сөзінің бір түрі, яғни 'бөлініс', және бұл атауды Сомерсет пен Девонның уэльс халқы өзенге берген, себебі ол бір кезде олар мен сакстардың арасындағы шекара болған" дейді. Тағы бір жазу түрі, 'parwydydd', де 'бөлініс' деп аударылады. Уэльс тілінен алынған 'Peraidd' деген түсінік те бар, ол 'тәтті немесе дәмді өзен' деген мағынаны білдіреді. Кельт тіліне негізделген тағы бір түсіндірме – 'pedair' немесе 'pedride' сөздері, 'pedr' сөзінен туындаған, яғни 'төрт' деген мағынада, және ескі корн тіліндегі 'rit' сөзі 'ағын' дегенді білдіреді. Бұл жағдайда ол төрт ағынға немесе өзенге қатысты: Тоун, Йео, Айл және Паррет. Бұл түсінік 1928 жылы Эквалдың "Англия өзендерінің атаулары" кітабында келтірілген. Қай түсіндірме дұрыс болса да, Паррет атауы және оның әртүрлі жазылу түрлері англосаксон дәуірінен бері қолданылып келеді, бұл жергілікті Солтүстік Петертон және Оңтүстік Петертон қалаларындағы өзен атауларына 'tun' қосылғандығынан көрінеді. 'Pedred' және 'Pedrida' жазу түрлері де Парретпен байланысты айтылады. Британдық жер-атауларының Оксфорд сөздігі бұл атаудың 'ағылшын тілінен бұрынғы, шығу тегі белгісіз өзен атауы' екенін ғана көрсетеді.

Бейнелеу

Паррет өзені, Бристоль шығанағы және Северн сағасы римдік, кейін англосаксон және нормандық кезеңдерде Сомерсетте адамдар мен жабдықтарды тасымалдау үшін пайдаланылған деп саналады. Римдік Сомерсет, шамамен 250 жылға жуық, 5 ғасырдың басына дейін сақталды, және Бат (Aquae Sulis), Илчестер (Lindinis) және Чартерхаустағы қорғасын кендері сияқты әртүрлі елді мекендерге ие болды; сондай-ақ Сомерсет деңгейлерін айналатын төрт жол болды. Парретте екі римдік порты болған. Батыс жағалаудағы Комбвич порты, карьерлер мен эрозиядан зардап шегіп жойылғанға дейін жеткілікті жазбада қалмаған. Екіншісі, Крандон көпірінде, Парретке қазіргі Корольдік Седжмур арнасы құятын шығыс жағалауда орналасқан, бірінші және төртінші ғасырлар аралығында қолданылған. 1970 жылдардың ортасында автожол құрылысы кезінде кең аумақты қоймалармен бірге табуға дәлелдер болды. Сомерсеттегі ең ірі римдік қала – Илчестер, үлкен астық сақтау қоймалары бар порт болды. Йё өзені арқылы шағын кемелермен Парретке дейін жүзуге болып, әскери жабдықтарды тікелей Илчестерге жеткізуге мүмкіндік берді; алайда, Крандон көпірінен түсіп, Полден-Хиллз жолын пайдалану Илчестерге жылдам қозғалуға мүмкіндік берді. Йё өзені римдіктер келуінен бұрын түзетіліп, арнасы жасалған болуы мүмкін. Бұл табиғи шекара шамамен бір ғасыр бойы, 8-ші ғасырдың ортасында англосаксондықтар мен британдықтар арасындағы шайқасқа дейін сақталды, содан кейін шекара батысқа қарай, қазіргі Сомерсет және Девон округтері арасындағы орнына жылжыды. Өзеннің сағасының жанында, Комбвич пен Паулетт (шығыс жағалауы) арасында, тек төмен суда ғана кешіп өтуге болатын брод болған деп есептеледі. Бұл кешу, Полден-Хиллздің батыс шетінде, римдік дәуірден бері белгілі және саксондық жол бойында орналасқан. Осы жерде немесе жақын маңдағы жерде 878 жылы Хубба, даниялық шабуылшы, Оддадан жеңіліп қаза тапты. Domesday Book-те Комбич Comich деп аталды, бұл "су жағасындағы елді мекен" дегенді білдіреді, бұл ежелгі ағылшын тіліндегі cumb және wic сөздерінен шыққан. Кейіннен брод пароммен ауыстырылды, оның бірі кем дегенде 13 ғасырдан бері жұмыс істеп келді. 1589 және 1810 жылдарға қатысты паромның бірлескен меншігі мен шығындары туралы жазбалар бар. Римдіктер кеткеннен кейін, Сомерсеттің төмен жатқан деңгейлері тасталып қалған сияқты көрінеді, себебі археологиялық жазбалар олардың суға батқанын және бұрынғы римдік ландшафтты қалың аллювийлік шөгінділермен жапқанын көрсетеді. Деңгейлерді қалпына келтіру теңіздік қабырғаларды салуды және Парретті ұстауды қамтыды. Паррет өзені және оның салалары, Исле және Йё өзендерінің тоғысында орналасқан; ал Ательни аббатшылығы тағы бір саласында, Тоне өзенінде орналасқан. Аббат Майклдың 1234 жылғы зерттеуі Сови "аралының" айналасында қалпына келтірілген жайылымды көрсетті; Аббатхананың кіріс кітаптарындағы есептерге сәйкес, 1240 жылға дейін ол өсті. Джеймс I, Чарльз I және Чарльз II патшалары Кингс Седжмурды жақсартуды жалғастырды. 1723 жылы су жүруді жақсарту, қайықтар үшін сапар уақытын қысқарту және Стьюарт түбегі арқылы жасанды кесуді жасау үшін парламенттік акті алу арқылы жерді қалпына келтіру үшін қосымша жоспар ұсынылды. оның ішінде Брю алқабы мен Кингс Седжмурдың жақсарулары. 1940 жылдың қаңтар айында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Приоритетті соғыс жұмысы" ретінде Бриджвотердегі Корольдік қару-жарақ фабрикасының (ROF) құрылысы кезінде Өнімдер министрлігі одан әрі жақсартуды қаржылады. Бұл үшін Кингс Седжмур арнасының батыс шетіндегі енін екі есе көбейту және Хантспилл өзенін қазу қажет болды. Ұзақ мерзімді перспективада бұл Брюе аңғарының суын ағызуды қамтамасыз етті, бірақ соғыс кезінде бұл жоба ROF үшін судың күнделікті жеткізілімін қамтамасыз етті. Бриджвотер қаласы, Дуайдың Уолтері ұстаған көпірдің Бриджвальтье (орналасқан жері) немесе "Брюги" ежелгі ағылшын тілінен brycg дегенді білдіреді кемелердің арасындағы пандус, немесе ежелгі скандинав тілінен brygja дегенді білдіреді, шамамен 1200 жылы жаңа қалашық ретінде құрылды; онда қамал мен базар болды және ол өз алдына портқа айналды. Бұл Кванток, Брендон дөңестері және Тоун аңғарының айналасында негізінен ауыл шаруашылығымен айналысқан Сомерсеттің маңызды порты болды, ол жаңа өнеркәсіптік қалаларды қамтамасыз ету үшін егістік дақылдар мен көкөністер өндірді. Комбич кем дегенде 14 ғасырдан бастап Паррет өзенінің дәстүрлі ұшқыштар порты болды. Сондай-ақ, ол жергілікті өнімдерді экспорттауға және 15 ғасырдан бастап ағаш импорттауға қызмет етті. 1930 жылдардың соңына дейін, бұтақтар толып кеткенге дейін, жағалау кемелері Комбичтің жергілікті кірпіш және көмір қоймасын пайдаланды. Орта ғасырларда өзен Хам Хиллдегі карьерден алынған Хамстоунды графтықтағы шіркеулерді салу үшін тасымалдау үшін пайдаланылды. Кейін, 19 ғасырда, Оңтүстік Уэльстен жылытуға арналған көмір, Бет кірпіштері, кірпіштер мен плиткалар тасымалданды. Бриджвотерде 17 ғасырдан бері үзіліссіз жүргізіліп келген кірпіш жасау, 18 ғасырдың соңына қарай Парретке жақын Бриджвотер ауданындағы тұрақты кірпіш зауыттарына негізделген өнеркәсіпке айналды. Кірпіш және плитка өнеркәсібі жергілікті аллювийлік саздарды және Парреттің жағалау саудасын пайдаланды, көбінесе Бриджвотерде орналасқан кетчтерді ауыр және көлемді өнімдерін тасымалдауға және пештерді жылытуға арналған көмірді әкелуге пайдаланды. Сомерсетте басқа да көптеген кірпіш зауыттары ашылды, бірақ олардың көпшілігі өнімдерін тасымалдау үшін теміржолдарды пайдаланды; Сомерсет индустриалдық археологиялық қоғамының сайттар тізімінде шамамен 264 сайт тіркелген. Сондай-ақ, кірпіш жасау үшін Сомерсет Бриджі мен Касл Филдс арасындағы 2 миль (3 км) аралықта өзеннен шөгінділер қазылып алынды, ол 1827 жылы патенттелген ерте абразивті тазалау материалы – Бет кірпіштерін жасау үшін пайдаланылды.

The River Parrett, the Bristol Channel and the Severn Estuary are believed to have been used for riverine bulk transportation of people and supplies in Somerset under Roman and later Anglo Saxon and Norman occupation. Roman Somerset, which lasted for over 250 years until around the beginning of the 5th century, had various settlements, including Bath (Aquae Sulis), Ilchester (Lindinis) and lead mines at Charterhouse; and four roads surrounding the Somerset Levels. There is evidence of two Roman ports on the Parrett. The port at Combwich, on the west bank, was ill recorded before its destruction by quarrying and erosion. The other at Crandon Bridge on the east bank near where the current King's Sedgemoor Drain enters the Parrett, was in use between the first and the fourth centuries. Evidence of an extensive site with storehouses was found in the mid 1970s, during motorway construction works. Ilchester, the largest Roman town in Somerset, was a port with large granaries, sited where the Fosse Way crossed the Ilchester Yeo by means of a paved ford. The Yeo was navigable by small craft all the way to the Parrett allowing military supplies to be brought by boat directly to Ilchester; however, disembarkation at Crandon Bridge and use of the Polden Hills roadway allowed more rapid movement to Ilchester. The Yeo may already have been straightened and canalised before Roman occupation. This natural border endured for almost a century until further fighting between the Anglo Saxons and Britons in the mid 8th century, when the border shifted west to its current location between the modern ceremonial counties of Somerset and Devon. It is thought a ford, usable only at low tide, crossed the river near its mouth, between Combwich and Pawlett (east bank). This crossing, at the western end of the Polden Hills, was known since Roman times and lay on the route of a Saxon herepath. It was here, or in the immediate vicinity, that Hubba, the Danish raider, was defeated and killed by Odda in 878. In the Domesday Book Combwich was known as Comich, which means "the settlement by the water", from the Old English cumb and wic. The ford was later replaced by a ferry, one of which was in operation from at least the 13th century. Records of the joint Manorial ownership and costs of the ferry exist for 1589 and 1810. After the departure of the Romans, the low lying Somerset Levels appear to have been abandoned, as the archaeological record shows that they were flooded and the former Roman landscape covered with a thick layer of alluvial deposits. Recovery of the levels involved both the construction of sea walls and the containment of the Parrett. was sited at the confluence of the Parrett and its tributaries, the rivers Isle and Yeo; and Athelney Abbey lay on another tributary, the River Tone. Abbot Michael's survey of 1234 showed of meadow recovered around the "island" of Sowy; from the accounts in the Abbey's rent books, this had increased to by 1240. Kings James I, Charles I, and Charles II continued to improve King's Sedgemoor. A further scheme was proposed in 1723 to improve navigation, shorten the journey time for boats, and recover land by obtaining an Act of Parliament to make an artificial cut across the Steart Peninsula. including improvements to the Brue Valley and to King's Sedgemoor. In January 1940, further improvements were funded by the Ministry of Supply, during the Second World War, as "Priority War Work" during the construction of Royal Ordnance Factory (ROF) Bridgwater. This involved doubling the width of the King's Sedgemoor Drain at its western end and the excavation of the River Huntspill. In the longer term this provided a drain for the Brue valley, but in war time the scheme provided a guaranteed daily supply of of water for the ROF. The town of Bridgwater, from Brigewaltier (place at) the bridge held by Walter of Douai, or alternatively "Brugie" from Old English brycg meaning gang plank between ships, or from Old Norse brygja meaning quay, was founded as a new borough about 1200; it had a castle and a market and became a port in its own right. It was the major port for Somerset which, around the Quantocks, the Brendon Hills and the Tone valley, was mainly agricultural, producing arable crops and vegetables to supply the new industrial towns. Combwich was the traditional River Parrett pilots' harbour from at least the 14th century. It also served as a port for the export of local produce and, from the 15th century, the import of timber. Until the late 1930s, when the creek silted up, coastal shipping served Combwich's local brick and coal yard. In the medieval era the river was used to transport Hamstone from the quarry at Ham Hill for the construction of churches throughout the county. Later, in the 19th century, coal from south Wales, for heating, Bath bricks, bricks and tiles would be carried. Brick making, which had been carried out intermittently in Bridgwater from the 17th century, by the late 18th century had expanded into an industry based on permanent brickyards in the Bridgwater area adjacent to the Parrett. The brick and tile industry made use of the local alluvial clays and the Parrett's coastal trade, using ketches mostly based at Bridgwater to transport their products, which were heavy and bulky, and to bring in coal to heat the kilns. Numerous brickworks were also opened elsewhere in Somerset, but many of them used the railways to transport their products; some 264 sites are listed in the Somerset Industrial Archaeological Society's Gazetteer of sites. Silt was also dredged from the river over a 2 mile (3 km) stretch between Somerset Bridge and Castle Fields, Bridgwater, to make Bath bricks, an early abrasive cleaning material patented in 1827.

Бриджвотер порты

Бриджвотер 1348 жылы Бриджвотер порты құрылғанға дейін Бристоль портының бөлігі болды, ол Девон шекарасынан Акс өзенінің сағасына дейін Сомерсет жағалауының 80 милі (129 км) қашықтығын қамтиды. Парламент актісі бойынша 1845 жылы Бриджвотер порты Бриджвотер шығанағындағы Брин Дауннан Хинкли Пойнтқа дейін созылып, Паррет өзені (Бриджвотерге дейін), Брю өзені және Акс өзенінің бөліктерін қамтиды. 1424 жылы Бриджвотерде кемежайлар салынды, ал 1488 жылы Таун-бриджден жоғары орналасқан тағы бір кемежай, Лангпорт-Слип, салынды. Бриджвотер 167 кеме жасады, соңғысы 1907 жылы іске қосылған "Айрин" кемесі болды. Тауарларды Таун-бридждегі баржаларға тиеу арқылы Паррет Лангпортқа дейін және (Йео өзені арқылы) Илчестерге дейін жүзуге болатын. 1827 жылдан кейін Таунтонға Хантворттағы Бриджвотер және Таунтон каналы арқылы тауарларды тасымалдау да мүмкін болды. 1837-1841 жылдар аралығында "доктар" деп аталатын жүзулі порт салынды, ал канал Бриджвотер арқылы жүзулі портқа дейін ұзартылды. Кемежайдың айналасында ұн диірмендері, ағаш қоймалары мен сауда орындары болды. Бриджвотердегі кеме қатынасы 1841 жылы 25 наурызда ашылған доктар құрылысымен кеңейді және 1880 және 1885 жылдар аралығында 19-ғасырда ең жоғары деңгейге жетті. Қысқа мерзімде доктардың ашылуы 1840 жылы жүк тасымалдайтын Бриджвотер және Таунтон каналының табыстылығын арттырды. Бұл көлік 1930 жылдары тоқтады; 1950 жылдардың соңында кемені Орталық Электр Энергиясын Өндіру Кеңесі (CEGB) басып алып, Хинкли Пойнт ядролық электр станцияларына ауыр материалдар әкелу үшін жаңартты. Мұнан кейін 1976 жылы іске қосылған Хинкли Пойнт Б атом электр станциясы пайда болды. Хинкли Пойнт С құрылысын салу үшін кемежайды қайта пайдалану ұсынылады. Данболл кемежай 1844 жылы Бриджвотер көмір саудагерлерімен салынды және A38 арқылы өтетін темір жол арқылы Бристоль және Эксетер темір жолымен байланысты. Бұл жолды 1876 жылы көмір саудагерлері салған, бастапқыда атпен тартылатын трамвай ретінде пайдаланылған. 1875 жылы жергілікті жер иесі кемежайға іргелес "Данболл бу керамикасы және кірпіш пен плиткалар зауытын" салды. Бриджвотер және Таунтон каналы 1866 жылы Бристоль және Эксетер темір жолы сатып алған, кейіннен Ұлы Батыс темір жолының бақылауына берілген, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін сауда жетіспеушілігіне байланысты бұзылып кетті. Бұл сауда, әсіресе Уэльс-Соммерсет трафигі 1886 жылы Северн туннелі ашылғаннан кейін темір жолға жоғалды; канал су көзі ретінде қолданыла берді. 1950 жылдардың ортасында Бриджвотер порты кейбір жүктерді, негізінен құм мен көмірді тоннаж бойынша, содан кейін ағаш пен ұнды импорттады. Сонымен қатар, кейбір кірпіштер мен плиткалар экспортталды. Оны коммерциялық тұрғыдан тиімді емес деп шешті. Британ темір жолдары кемежайларды кез келген сатып алушыға сатуды ұсынды; алайда, сатып алушылар болмады, сондықтан кемежайлар өзен қозғалысына жабылды. Ол енді темір жол жүйесімен байланысты емес. Байланыс 1960-шы жылдары Бичинг баяндамасынан кейін темір жолды жабу аясында алынып тасталды. 1873 жылы ашылған Данбол темір жол вокзалы 1964 жылы жолаушылар мен жүктерге жабылды. "Станция жолынан" басқа станцияның барлық іздері жойылған. Қазір кемежайда тас өнімдері, негізінен Бристоль каналынан алынған теңіз құмы мен қиыршық тас шығарылады. 2006 жылы портты пайдаланудың жалпы тоннажының теңіз құмы мен қиыршығы құрады, сол жылы тұз өнімдері, ал Комбичтегі ролл-оф-ролл-орталық екі қолданыстағы Хинкли Пойнт атом электр станцияларына ауыр жүктерді тасымалдау үшін кейде қолданылады. EDF Energy компаниясы екі Hinkley Point C атом электр стансасын болашақта салуға мүмкіндік беретін болса, Combwich кемежайы ауыр жүктерді сол жерге тасымалдау үшін пайдаланылады деп жоспарлануда. Комбич пилл - сағада демалыс үшін кемеге тұруға болатын жалғыз жер.

Bridgwater was part of the Port of Bristol until the Port of Bridgwater was created in 1348, covering 80 mile (129 km) of the Somerset coast line, from the Devon border to the mouth of the River Axe. Under an 1845 Act of Parliament the Port of Bridgwater extends from Brean Down to Hinkley Point in Bridgwater Bay, and includes parts of the River Parrett (to Bridgwater), River Brue and the River Axe. Quays were built at Bridgwater in 1424, with another quay, the Langport slip, being built in 1488 upstream of the Town Bridge. Bridgwater built some 167 ships, the last one being the Irene launched in 1907. By trans shipping goods into barges at the Town Bridge, the Parrett was navigable as far as Langport and (via the River Yeo) to Ilchester. After 1827, it was also possible to transport goods to Taunton via the Bridgwater and Taunton Canal at Huntworth. A floating harbour, known as the "docks", was constructed between 1837 and 1841, and the canal was extended through Bridgwater to the floating harbour. The dock area contained flour mills, timber yards and chandlers. Shipping to Bridgwater expanded with the construction of the docks, which opened on 25 March 1841, and reached a peak in the 19th century between 1880 and 1885, with an average of 3,600 ships per year entering the port. In the short term, the opening of the docks increased the profitability of the Bridgwater and Taunton Canal, which carried of cargo in 1840. This traffic ceased in the 1930s; in the late 1950s the wharf was taken over and upgraded by the Central Electricity Generating Board (CEGB) to bring in heavy materials for the Hinkley Point nuclear power stations. This was followed by Hinkley Point B nuclear power station, which began operation in 1976. It is proposed to use the wharf again for the construction of Hinkley Point C.

Dunball wharf was built in 1844 by Bridgwater coal merchants, and was linked to the Bristol and Exeter Railway by a rail track which crossed the A38. The link was built in 1876, also by coal merchants, and was originally operated as a horse drawn tramway. In 1875, the local landowner built The Dunball Steam Pottery & Brick & Tile Works adjacent to the wharf. The Bridgwater and Taunton Canal, which had been bought out by the Bristol and Exeter Railway in 1866 and later passed into the control of the Great Western Railway had, by the beginning of the First World War, fallen into disrepair due to lack of trade. This trade, particularly the Wales Somerset traffic after the opening of the Severn Tunnel in 1886, had been lost to the railways; the canal continued to be used as a source of water. In the mid 1950s, the Port of Bridgwater was importing some of cargo, mainly sand and coal by tonnage, followed by timber and flour. It was also exporting some of bricks and tiles. decided that they were commercially non viable. British Railways offered to sell the docks to any buyer; however, there were no takers, so the docks were closed to river traffic. It is no longer linked to the railway system. The link was removed in the 1960s as part of the railway closures following the Beeching Report. Dunball railway station, which had opened in 1873, was closed to both passengers and goods in 1964. All traces of the station, other than "Station Road", have been removed. The wharf is now used for landing stone products, mainly marine sand and gravels dredged in the Bristol Channel. Marine sand and gravel accounted for of the total tonnage of using the Port facilities in 2006, with salt products accounting for in the same year, while the roll on roll off berth at Combwich is used occasionally for the transfer of heavy goods for the two existing Hinkley Point nuclear power stations. With the possible future construction of the two Hinkley Point C nuclear power stations by EDF Energy, it is proposed that Combwich wharf be employed to transfer heavy goods to the sites. Combwich Pill is the only site where recreational moorings are available in the estuary.

Parrett навигациясы

Паррет навигациясы – Бэрроубридж пен Торни арасындағы кемелердің қозғалысын арттыру мақсатында өзенде жасалған бірнеше жақсартулардың жиынтығы. 1830 және 1840 жылдарда жүргізілген бұл жұмыстар 1853 жылы теміржолдың салынуына байланысты көбінесе мәнсіз болып қалды, алайда оның кейбір бөліктері бүгінгі күнге дейін сақталып қалған.

Өмірбаян

Бриджвотерден жоғарыдағы өзендегі сауда 18-шы ғасырда дамыды, Бриджвотер мен Лэнгпорт арасында баржалар жүріп тұрды, ал Лэнгпорт пен Торни арасындағы жоғарғы ағыста, сондай-ақ Йё өзені бойымен Лонг-Лоад көпірі мен Ильчестерге дейін кішкентай баржалар қозғалыс жасады. 1699 және 1707 жылдары қабылданған «Бриджвотерден Таунтонға дейін Тоне өзенін кеме жүзуге жарамды ету және оны сақтау» Парламент актілерінің нәтижесінде Тоне өзенімен тоғысқан жердің төменгі арнасы жақсартылды, ал 1804 жылы осы мақсатта үшінші акт қабылданды. Жоғары ағыстағы қозғалыс өзендегі сазды тоғандармен және Лэнгпорттағы Ұлы Бу көпірімен қиындыққа тап болды, ол тоғыз кішкентай аркадан тұрды, олардың ешқайсысы кеме жүзуге жеткілікті үлкен болған жоқ. Өзеннің жоғарғы жағына бағытталған барлық жүктерді үлкен баржалардан түсіріп, көпірдің арғы жағына тасымалдап, кішкентай баржаларға қайта тиеу қажет болды. Лэнгпорттан жоғарыдағы қозғалыс сирек болды, себебі су деңгейі көбінесе жеткіліксіз болды, сондықтан қайықтар қалыпты жағдайлардың туындауын күтуге бірнеше күн күтуге мәжбүр болды. Ивелчестер және Лэнгпорт кеме жүру жобасы Портлейк Рейні кеме жүруге жарамды ету, Лэнгпорттың ортасындағы Кішкентай Бу көпірін қайта жаңарту және Бикнелл көпіріне жаңа канал жасау арқылы Ұлы Бу көпірінен қашуға тырысты. Жеті шлюз жоспарланған, олардың әрқайсысы аздап көтерілген, бірақ 1797 жылы қаржылық қиындықтарға байланысты жоба сәтсіз аяқталды. 1827 жылы Гластонбери каналы, ал 1834 жылы Шард каналы салынды. 1827 жылы Бриджвотер және Таунтон каналы ашылғанда, ол Хантворттағы шлюз арқылы Парретке қосылды, онда бассейн салынды, бірақ 1841 жылы канал Бриджвотердегі жаңа жүзбелі портына дейін кеңейтілді және Хантворт байланысы толтырылды. Канал мен өзен осы кезде қайта қосылмады, өйткені Хантворттағы Паррет тасқын суы тұзды сулы, ал каналда тұщы су бар. Тұзды судың тұщы суды ластауына жол берілмейді, өйткені канал әлі де Бриджвотер халқының ауыз суын тасымалдау үшін қолданылады, сонымен қатар каналға саз кіруіне қаупі де бар.

Trade on the river upstream of Bridgwater had developed during the 18th century, with barges operating between Bridgwater and Langport, while smaller barges carrying operated on the upper reaches between Langport and Thorney, and along the River Yeo to Long Load Bridge and Ilchester. The channel below the junction with the River Tone had been improved as a result of Acts of Parliament passed in 1699 and 1707, "for making and keeping the River Tone navigable from Bridgewater to Taunton", and a third act with a similar purpose was passed in 1804. Traffic on the higher reaches was hindered by shoals in the river and by the Great Bow Bridge at Langport, which consisted on nine small arches, none of them big enough for navigation. All cargoes heading upstream had to be off loaded from the bigger barges, carried to the other side of the bridge, and reloaded into the smaller barges. Traffic above Langport was sporadic, as the water levels were often inadequate, forcing boats to wait several days for the right conditions before proceeding. The abortive Ivelchester and Langport Navigation scheme had sought to avoid the Great Bow Bridge by making the Portlake Rhine navigable, rebuilding Little Bow Bridge in the centre of Langport, and making a new cut to Bicknell's Bridge. Seven locks, each with a small rise, were planned, but the scheme foundered in 1797 due to financial difficulties. the Glastonbury Canal in 1827, and the Chard Canal in 1834. When the Bridgwater and Taunton Canal was opened in 1827, it joined the Parrett by a lock at Huntworth, where a basin was constructed, but in 1841 the canal was extended to the new floating harbour in Bridgwater, and the Huntworth link was filled in. The canal and river were not re connected at this point when the canal was restored, because the tidal Parrett, at Huntworth, is a salt water river laden with silt whereas the canal contains fresh water. Not only is there a risk of silt entering the canal, but the salt water cannot be allowed to contaminate the fresh, as the canal is still used for the transport of drinking water for Bridgwater's population.

Құрылыс

Шард каналының, әсіресе Парреттегі саудаға зиян келтіру мүмкіндігін ескере отырып, Лангпорттан келген төрт саудагер, оның ішінде Винсент Стукки мен Уолтер Багехот, бірлесіп өзен жүгін тасыған, инженер Джозеф Джонсқа Паррет су жолы бойынша зерттеу жүргізуді тапсырды, ол зерттеу Парламентке ұсынылды. Оны Брунел және көптеген құжаттамалық деректер қолдады. Жергілікті жер иелерінің наразылықтары Паррет су жолы заңына артық суды Лонг Саттон су тоғынына құбырлар, сифондар және шлюздер арқылы бағыттауды қамтамасыз ететін тармақтарды қосу арқылы шешілді және Парламент актісі 1836 жылдың 4 шілдесінде қабылданды. Оаттағы шлюз су тасқынын бақылау үшін шлюз қақпасымен алмастырылды. Кейбір кемелер ХХ ғасырдың басына дейін Лангпортқа және одан әрі өзен арқылы жүріп тұрды. 2019 жылы Лангпорт қаласы Ауылдық даму жөніндегі Еуропалық ауыл шаруашылығы қорынан және Қоршаған орта, азық-түлік және ауыл шаруашылығы істері департаментінен (Defra) 179 000 фунт стерлинг көлемінде грант алды. Қалалық кеңес пен басқа да көздерден түскен қаржымен, Оат шлюзінен Торни көпіріне дейінгі 12 км (7.6 миль) өзенге қолжетімділікті жақсартуға 200 000 фунт стерлингтен астам қаражат жұмсалды. Грант понтон және кіру пандустарын салуға, сондай-ақ Лангпорт пен Хьюш көпірі арасындағы жағалау жолын жақсартуға бағытталды. Жоба жоғары Парреттің 10 км (6.5 милі), Йео өзенінің 2 км (1 милі) және Иль өзенінің шағын бөлігін қамтыды. Лангпорт кеңесшісі Иан Макнаб 2017 жылдың 5 шілдесінде Девоннан алынған бұрынғы паромды қоғамдық кеме ретінде пайдалану мақсатында жоғары Парретке жіберді. "Дюшесс оф Коклемур" кемесінің іске қосылуына 200-ден астам жергілікті тұрғын куә болды, ал кейіннен кеменің дизельдік қозғалтқышы қондырылған күн панельдерімен қуатталатын электрмотормен ауыстырылды.

Көпірлер мен құрылыстар

Өзен тарихының көп бөлігі оның көпірлерімен анықталады, олар ауыздан басталып көзіне дейін сипатталады. Бриджуотер портының қазіргі шегін белгілейтін Дроув көпірі – ауыздан ең жақын және өзеннен өтетін ең жаңа көпір. 56 метр (184 фут) ұзындығындағы көпір 1992 жылғы Бриджуотер Солтүстік айналма жол жобасының бөлігі ретінде салынды және қалыпты көктемгі жарылу кезінде 20 метрге (66 фут) дейін кеңейетін 20 метр (66 фут) ені бар кеме жүзе алатын арнаны қамтамасыз етеді. Одан жоғарырақ – 1871 жылы Бристоль және Эксетер теміржолының инженері сэр Фрэнсис Фокс жобалаған, кері тартылатын немесе телескоптық көпір орналасқан. Ол кең өлшемді (кейін стандартты өлшемді) теміржол бұтағын өзеннен доктарға дейін алып өтеді және қайықтардың өзенмен жоғары қарай жүруіне мүмкіндік беру үшін жылжымалы болды. Көпірдің шығысындағы 24 метрлік (80 фут) теміржол учаскесін бүйірінен жылжытуға болады, соның арқасында негізгі 39 метрлік (127 фут) арқалықтарды кері тартуға болады, бұл 24 метр (78 фут) ені бар кеме жүзе алатын арнаны құрайды. Кейіннен ол Чандос жол көпірі салынғанға дейін жол өткізілісі ретінде пайдаланылды және қазір тек жаяу жүргіншілер пайдаланады. 1977 жылы бу машинасының бөліктері Вестонзояланд сорғы станциясы мұражайына көшірілді. Ол 1797 жылы аяқталған және Сомерсетте салынған алғашқы құйма темір көпірдің орнына салынды. 1958 жылдың наурыз айында Блейк көпірі Бриджуотер орталығынан трафикті шығару үшін айналма жолдың бөлігі ретінде ашылды. Қазір ол A38 және A39 жолдарын алып өтеді. Бриджуотердің оңтүстік жиегінде Бристоль және Эксетер теміржолын Паррет өзені арқылы алып өтетін көпір орналасқан. Изамбард Кингдом Брунел 30 метр (100 фут) арақашықтығы бар, бірақ биіктігі 4 метр (12 фут) ғана болатын «Сомерсет көпірі» деп аталатын кірпіштен жасалған көпірді жобалады. Жұмыс 1838 жылы басталды және 1841 жылы аяқталды. Брунел негіздері әлі орналаспағандықтан орталық тіреуіш мұңын орнында қалдырды, бірақ 1843 жылы өзенді кеме қатынасы үшін қайта ашу үшін оны алып тастауға тура келді. Брунел кірпіш арканы бұзып, оның орнына алты ай ішінде теміржол қозғалысын тоқтатпай ағаш арканы орнатты. 1904 жылы оның орнына болат арқалық көпір салынды. Шығысқа қарай біршама жоғарырақ өзен мен теміржол желісін алып өтетін М5 автожолының заманауи бетон көпірі орналасқан. Ол 1971 жылы басталып, 1973 жылы ашылды. 1826 жылға дейін Бэрроубридждегі көпір үш аркадан тұрды, олардың әрқайсысы өзенді пайдаланған баржалардан сәл ғана кең болды. Олар су тасқыны кезінде су ағынын шектеді және кеме қатынасын қиындатты. Көпір 1824 жылы Уильям Армстронг жасаған есепте, Тоун өзенінің навигациясы Бриджуотер және Таутон каналымен бәсекелесуіне кедергі келтіретін фактор ретінде аталып өтті. 1824 жылы Turnpike Commissioners жаңа көпір салуға және ескі көпірді алып тастауға рұқсат беретін Парламент актісін алды. Темірден жасалған бір жақты көпірдің жобасы сол кездегі темірдің қымбаттауына байланысты тоқтатылды, оның орнына 1826 жылы аяқталған тас көпір салынды. Бұл округтегі ең ұзын бір аралықтағы тас көпір, сондай-ақ 1946 жылы «бостандыққа шыққанға дейін» Сомерсеттегі соңғы төлемақы көпір болды. Қазір ол A361 жолын алып өтеді. Көпірдің астында тастар мен тастардың шоғыры болды, ол да Армстронгтың есебінде айтылған, бірақ оны алып тастау үшін ешқандай шара қабылданбады. Көктемгі жарылудан басқа уақытта Бэрроубридж кемелердің кіретін толқынымен жоғары деңгейі болатын. Бұл жерден жоғарыда қайықты Лэнгпортқа немесе Тоунтонға қарай Тоун өзені бойымен тарту үшін аттар қолданылды. Қасам еткен шлюз енді шлюз ретінде жұмыс істемейді, бірақ шлюз өзен деңгейін реттеу үшін қолданылады. Лэнгпорттан төмен өзеннен Таунтоннан Вестбериге дейінгі теміржол желісін алып өтетін торлы арқалық көпір өтеді, ол көп аркалы виадуктармен өткешке жақындайды. Одан кейін Лэнгпорт шлюзінің қираған қалдықтары орналасқан. Ортағасырлық көпір жалпы 31 аркадан тұрады, оның тоғызы өзеннен өтеді, ал 19 түпнұсқалық арка 1987 жылы жерді енетін радар арқылы анықталды, олар Ұлы Боу көпірінен Кіші Боу көпіріне дейінгі жолдың астында көмілген. Бұл ІІ санаттағы мұражай. Паррет арқылы өтетін ең жаңа көпір – Коклмур көпірі, Ұлы Боу көпіріне жақын жаяу жүргіншілер көпірі. Ол 2006 жылы салынды және Паррет өзені жолының бөлігін құрайды. Келесі көпір – Бикнелл көпірі, бұрын Биклинг көпірі деп аталған, ол Хьюш Эпископиден Мучелниге дейінгі жолды алып өтеді. Ол 1829 немесе 1830 жылы жаяу жүргіншілер көпірінің орнына салынды. Мучелниде Вестовер көпірі өзеннен кіші жолды алып өтеді, ал тағы бір кіші жол Торни шлюзіне жақын Торни (немесе үнсіз) диірменінен өтеді. 1823 жылы дәнді ұнтақтау үшін салынған темір дөңгелегі бар диірмен. Тағы бір көпір мен диірмен Мартоктың батысындағы Гаубриджде орналасқан, онда диірмен Оңтүстік Сомерсет Гидроэнергия тобының жүзеге асыру мүмкіндігін зерттеу нысаны болды. Кэри диірмені көпірі 18 ғасырда Хэм тасынан салынды және бастапқыда осы жерде орналасқан Кэри диірменінің атымен аталды. Ол 1855 жылы бұрынғы түйін диірмені орнында құрылған Паррет темір жұмыстарының ғимараттар жиынтығымен қоршалған, онда қорыту пеші, биік қамшы, шеберханалар және бірнеше кішкентай шеберханалар мен коттедждер кірді. Су доңғалағын қоздырған шлюз және шлюз сақтаушысының үйі әлі де сақталған. Оңтүстікке қарай өзен Нортон-саб-Хэмдонға жақын A303 және Чедингтонға жақын A356 астынан өтеді.

Much of the history of the river is defined by its bridges, which are described from here mouth to source. The Drove Bridge, which marks the current extent of the Port of Bridgwater, is the nearest to the mouth and the newest road bridge to cross the river. With a span of 184 feet (56 m), the bridge was constructed as part of the Bridgwater Northern Distributor road scheme (1992), and provides a navigable channel which is 66 feet (20 m) wide with 8.2 feet (2 m) headroom at normal spring high tides. Upstream of this is the retractable or Telescopic Bridge, built in 1871 to the design of Sir Francis Fox, the engineer for the Bristol and Exeter Railway. It carried a broad gauge (later standard gauge) railway siding over the river to the docks, and was movable, to allow boats to proceed up river. An 80 feet (24 m) section of railway track to the east of the bridge could be moved sideways, so that the main 127 feet (39 m) girders could be retracted, creating a navigable channel which was 78 feet (24 m) wide. It was later used as a road crossing, until the construction of the Chandos road bridge alongside it, and is now only used by pedestrians. Parts of the steam engine were moved to Westonzoyland Pumping Station Museum in 1977. It replaced an earlier iron bridge, which was completed in 1797 and was the first cast iron bridge to be built in Somerset. In March 1958 a new reinforced concrete road bridge, the Blake Bridge, was opened as part of a bypass to take traffic away from the centre of Bridgwater. It now carries the A38 and A39 roads. At the southern edge of Bridgwater is a bridge which carries the Bristol and Exeter Railway across the River Parrett. Isambard Kingdom Brunel designed a brick bridge, known as the Somerset Bridge, with a 100 feet (30 m) span but a rise of just 12 feet (4 m). Work started in 1838 and was completed in 1841. Brunel left the centring scaffold in place, as the foundations were still settling, but had to remove it in 1843 to reopen the river for navigation. Brunel demolished the brick arch and replaced it with a timber arch within six months without interrupting the traffic on the railway. This was in turn replaced in 1904 by a steel girder bridge. Slightly further east is a modern concrete bridge which carries the M5 motorway over both the river and the railway line. It was started in 1971 and opened in 1973. Before 1826, the bridge at Burrowbridge, just below the junction with the River Tone, consisted of three arches, each only a little wider than the barges that used the river. They restricted the flow of water in times of flood and made navigation difficult. The bridge was highlighted in a report made by William Armstrong in 1824, as a factor which would prevent the River Tone Navigation competing with the new Bridgwater and Taunton Canal, then being built. An Act of Parliament was obtained in 1824 by the Turnpike Commissioners, authorising the construction of a new bridge and the removal of the old. A design for a 70 feet (21 m) single span bridge in cast iron was dropped because of the cost of cast iron at the time, and instead a stone bridge was built, which was completed in 1826. This is the longest single span masonry road bridge in the county, and was also the last toll bridge in Somerset until it was "freed" in 1946. It now carries the A361 road. Just below the bridge there was a shoal of rocks and stones, which was also mentioned in Armstrong's report, but no action was taken to remove it. Except at spring tides, Burrowbridge was the normal upper limit for barges riding the incoming tide. Above here, horses were used to pull the boats, either towards Langport or along the River Tone towards Taunton. Oath lock no longer functions as a lock, but the sluice is used to regulate the river levels. Below Langport, the river is crossed by a lattice girder bridge, carrying the Taunton to Westbury railway line, which approaches the crossing on multi arched viaducts. This is followed by the derelict remains of the Langport lock and sluice. The medieval bridge consisted of a total of 31 arches, of which nine crossed the river, and 19 of the original arches were located by ground penetrating radar in 1987, buried beneath the road which runs from Great Bow Bridge to Little Bow Bridge. It is a grade II listed building. The newest bridge across the Parrett is Cocklemoor Bridge, a pedestrian footbridge close to the Great Bow Bridge. It was erected in 2006 and forms part of the River Parrett Trail. The next bridge upstream is Bicknell's bridge, which was formerly known as Bickling bridge, which carries the road from Huish Episcopi to Muchelney. It replaced a footbridge in 1829 or 1830. At Muchelney the Westover Bridge carries a minor road over the river, and another minor road crosses on the Thorney Bridge close to the Thorney (or silent) Mill and a lock. The mill, with an iron overshot wheel, was built to grind corn in 1823. Another bridge and mill occur further upstream at Gawbridge west of Martock, where the mill has been the subject of a feasibility study by the South Somerset Hydropower Group. Carey's Mill Bridge was built of Ham stone in the 18th century and named after Carey's Mill, which originally occupied the site. It is surrounded by a collection of buildings known as the Parrett Iron Works, founded in 1855 on the site of a former snuff mill, which included a foundry, with a prominent chimney, ropewalk, workshops and several smaller workshops and cottages. The sluice which powered the waterwheel and sluice keeper's cottage still exist. Further south the river flows under the A303 near Norton sub Hamdon and the A356 near Chedington.

Су тасқынын алдын алу

Северн сағасының суы, құрамында көп мөлшерде лайы бар, әр толқында Паррет пен Тонаның төменгі ағысына құйылады. Бұл лай өзен жағалауында жылдам жиналып, каналдың сыйымдылығы мен тиімділігін төмендетіп, айналасындағы жерлерді су басу қаупін арттырады. Өзен – биік таулы аймақтан су тасымалдаушы, себебі ол жағалаумен қоршалған және су деңгейі көбінесе өзен ағып өтетін жерден жоғары болады. Жақсырақ шешім іздестіріліп, 1861 жылы жаңа сорғы орнатылды. Двигательді Лондонның Истон және Амос компаниясы, 1858 жылы Чарльз Амос патент алған жоба бойынша жасаған. Бұл – екі цилиндрлі, тік конденсациялық двигатель, центробектік сорғыны қозғалтады. Осыған ұқсас двигатель 1851 жылы Ұлы көрмеде көрсетілді және минутына 100 тонна суды (1700 л/с) 2 метр билікке көтере алатыны дәлелденді. Қазір су айдау станциясы – бумен жұмыс істейтін машиналар мен жерді кептірудің өнеркәсіптік мұра мұражайы, және пайдаланылмаған Бэрроубридж су айдау станциясының көптеген құралдарын қамтиды. Паррет, Кингс Седгеммор дренажы және Брю өзені жүйелерінде инженерлік жұмыстар жүргізілді, мақсаты – ауыл шаруашылығы жерлері Кванток тауларынан жағалауға дейінгі жер асты суларымен қамтамасыз етілуін қамтамасыз ету. Су тасқынын бақылау үшін жергілікті тұрғындар "клис" деп аталатын шлюз қақпалары сияқты түрлі шаралар қолданылды. 1972 жылы аяқталған Сови өзені – Лэнгпорттан төменгі Монкс Лейз клизінен басталатын 12 км (7.5 миль) ұзындығындағы жағалаумен қоршалған канал, ол өзеннен артық суды Кингс Седгеммор дренажына тасып, одан гравитация күшімен сағаға ағып, Данболл кеменің айлағының жанында Парретке қосылады. Каналды салу, сондай-ақ Кингс Седгеммор дренажының жақсартуы және Данболдағы клисті қайта құру, өзеннен тұщы судың дренажға кіруіне жол бермейтін тұщы суды бекіту үшін 1,4 миллион фунт стерлинг жұмсалды. Стьюарт түбегіндегі Паррет ағысы деп аталатын сағаның айналасындағы аймақ соңғы мың жылда көп рет су басты. Нәтижесінде 2002 жылы Қоршаған орта агенттігі болашаққа қатысты нұсқауларды зерттеу үшін "Столфорд-Комбвич жағалау қорғау стратегиясын зерттеу" жобасын жасады. 2010 жылдың шілдесінде Қоршаған орта агенттігі жарым аралды ылғалды мекендеу аймағына айналдыру жоспарларын ұсынды. Бұл Англиядағы ең ірі ылғалды жерлерді құру жобасы деп мәлімделді. Ескі теңіз қабырғасы бұзылып, тұзды батпақ пайда болды. 1997 жылғы жазғы су тасқынынан кейін және 1999-2000 жылғы ұзақ су тасқынынан кейін Паррет бассейнінің жобасы құрылды, ол ішінара Еуропалық Одақтың Өңірлік даму қорынан қаржыландырылды. 30 ұйым, соның ішінде Британдық су жолдары, Ауылдық Англияны қорғау жөніндегі науқан, Ауылдық агенттік, Қоршаған орта, азық-түлік және ауыл шаруашылығы істері департаменті, Қоршаған орта агенттігі, Кингс Седгеммор және Кэри Вэйл ішкі дренаждық кеңесі (қазіргі Паррет ішкі дренаждық кеңесіне кіреді), Levels and Moors серіктестігі, Ұлттық фермерлер одағы, Седгеммор, Сомерсет округі кеңесі, Оңтүстік Сомерсет аудандық кеңесі, Таунтон Дине және Уэссекс су қатысты. Олар су тасқынының зиянды әсерін азайтуға үлкен үлес қосатын он екі аймаққа бағытталған. Бұл жобаларға егістік жерлерді қайта өңдеу, дамыған аймақтардан жаңбыр суын ағызуды бақылау үшін тұрақты дренаждық жүйелерді (СДС) қабылдау, суды бұрғылау, өзен жағалауларын көтеру және сорғылау қондырғыларын жақсарту кіреді. Орманның су тасқынын азайтудағы ықтимал пайдалы әсері туралы қосымша зерттеулер де жүргізілді. 2013-14 жылғы қысқы су тасқыны кезінде Сомерсет деңгейінде Паррет өзені жаңа жылда, дауыл мен жаңбыр кезінде, көптеген тұрғындар Қоршаған орта агенттігін өзенді қайтадан бұрғылауды сұрады. 2014 жылғы 24 қаңтарда Сомерсет Моорс жерін су басуы жалғасып жатқандықтан және 2013-14 жылғы Ұлыбританиядағы қысқы дауылдардың бір бөлігі ретінде жаңа жауын-шашын болжауын ескере отырып, Сомерсет округтік кеңесі де, Седжмур аудандық кеңесі де 2004 жылғы Азаматтық төтенше жағдайлар туралы заңда айқындалғандай, ірі оқиға деп жариялады. Осы уақытта бір айдан астам уақыт бойы су астында қалған ауыл шаруашылығы жерлерімен бірге Нортмур Грин, көбінесе Мурланд деп аталатын, қатты зардап шекті. Қаңтар айының соңында су астындағы ауыл шаруашылығы жерлеріне Солтүстік Моор, Карри және Хей Моорс және Грейлейк кірді. 600-дан астам үйді су басты, су басу мен жер асты сулары Бриджвотер мен Таунтон арасындағы Бристоль-Эксетер желісіндегі пойыздарды қоса алғанда, қызметтерді бұзды. Алайда бұл мәселені шешудің тиімді жолы екендігіне күмән бар. Сондай-ақ, бұрын Паррет арқылы толқын тосқаулы құрылысқа қатысты ұсыныстар қарастырылып, тосқауды салуға қатысты жаңа ұсыныстар жасалды, оның құны 26 000 фунт стерлингтен 100 000 фунт стерлингке дейін бағаланды. Одан әрі жоспарлау және құрылысқа он жылға дейін уақыт кетеді. Ішкі су жолдары қауымдастығы тосқаудың құрамына Бриджвотерге және мүмкін болатын кемелердің айлағына және Бриджвотер мен Таунтон каналына қайта ашуға мүмкіндік беретін шлюзді қосу керектігін ұсынды. 2022 жылдың қаңтарында Бриджвотерде толқын тосқаулы құрылысты салуға қатысты 100 миллион фунт стерлингтік жоба жарияланды, ол 2027 жылға дейін іске қосылмақ.

The waters of the Severn Estuary, which are heavily laden with silt, flow into the lower reaches of the Parrett and the Tone on each tide. This silt can rapidly gather on the banks of the rivers, reducing the capacity and performance of the channel, and increasing the risk of flooding of surrounding land. The river is a highland carrier, as it is embanked and the water level is often higher than the land through which it flows. A better method was sought, and in 1861 a replacement pump was installed. The engine was built by Easton and Amos of London, to a design patented in 1858 by Charles Amos. It is a twin cylinder, vertical condensing engine, driving a centrifugal pump. A similar engine was on display at the Great Exhibition of 1851 and was shown to be able to lift 100 tons of water per minute (1,700 L/s), to a height of 6 feet (2 m). The pumping station is now an Industrial Heritage museum of steam powered machinery and land drainage, and houses most of the equipment from the disused Burrowbridge pumping station. Engineering works were undertaken at the Parrett, King's Sedgemoor Drain, and River Brue systems, to try to ensure that the agricultural land benefited from a potable water supply in the groundwaters from the Quantock Hills to the coastline. Various measures including sluice gates, known locally as "clyce", have been deployed to try to control flooding. Completed in 1972, the Sowy River is a 7.5 mile (12 km) embanked channel which starts at Monks Leaze clyce below Langport, and carries excess water from the river to the Kings Sedgemoor Drain, from where it flows to the estuary by gravity, rejoining the Parrett near Dunball wharf. Construction of the channel, together with improvements to the Kings Sedgemoor Drain and the rebuilding of the clyce at Dunball, to create a fresh water seal which prevents salt water entering the drain from the river, cost £1.4 million. The area around the estuary, known as Parrett Reach, around the Steart Peninsula has flooded many times during the last millennium. As a result, the Environment Agency produced the Stolford to Combwich Coastal Defence Strategy Study in 2002, to examine options for the future. In July 2010 the Environment Agency presented plans to convert the peninsula into wetland habitat. It was claimed to be the largest wetland habitat creation scheme in England. The old sea wall has been breached to let salt marsh develop. Following summer floods of 1997 and the prolonged flooding of 1999–2000 the Parrett Catchment Project was formed, partly funded by the European Union Regional Development Fund, by 30 organisations, including British Waterways, Campaign to Protect Rural England, Countryside Agency, Department for Environment, Food and Rural Affairs, Environment Agency, Kings Sedgemoor and Cary Vale Internal Drainage Board (now part of Parrett Internal Drainage Board), Levels and Moors Partnership, National Farmers Union, Sedgemoor, Somerset County Council, South Somerset District Council, Taunton Deane and Wessex Water. They aim to tackle twelve areas, which, when combined, will make a significant contribution to reducing the adverse effects of flooding. These include the conversion of arable land, adoption of the Sustainable Drainage Systems (SuDS) approach to controlling rainwater runoff from developed areas, dredging, raising riverbanks and improving pumping facilities. Further studies of the possible beneficial effects of woodland in reducing flooding have also been undertaken. During the winter flooding of 2013–14 on the Somerset Levels the River Parrett overflowed at new year, during the rain and storms from Storm Dirk, with many residents asking for the Environment Agency to resume river dredging. On 24 January 2014, in light of the continued flooded extent of the Somerset Moors and forecast new rainfall as part of the winter storms of 2013–14 in the United Kingdom, both Somerset County Council and Sedgemoor District Council declared a major incident, as defined under the Civil Contingencies Act 2004. At this time, with of agricultural land having been under water for over a month, Northmoor Green, which is more commonly known as Moorland, was also severely affected. By the end of January, agricultural land under water included North Moor, Curry and Hay Moors and Greylake. Over 600 houses were flooded, and both flooding and groundwater disrupted services including trains on the Bristol to Exeter line between Bridgwater and Taunton. although there are doubts as to whether this is an effective solution to the problem of flooding. Also, earlier proposals for a tidal barrage across the Parrett were reviewed, and new proposals were suggested to construct the barrage at an estimated cost of between £26,000 and £100,000. Further planning and construction could take up to ten years. The Inland Waterways Association has suggested that the barrage should include a lock to enable boats to travel to Bridgwater and potentially to reopen the link to the harbour and the Bridgwater and Taunton Canal. In January 2022 a £100m scheme to construct a tidal barrier at Bridgwater was announced, planned to be in place by 2027.

Геология

Өзеннің бастауына жақын жердегі геологиялық құрылымы – Йеуил құмдарының үстіндегі Фуллер топырағының жұқа қабаты. Нәтижесінде пайда болған жеңіл топырақ бұл аймақты бұрын зығыр өндіру және базар бақшасы үшін маңызды еткен. Естіктер мен Моорлар – көбінесе жазық аймақ, онда «бюртл» деп аталатын шамалы көтерілген бөліктер, сондай-ақ биік қырқалар мен төбелер бар. Бұл аймақ әдетте ашық далалармен және тұрақты шөптермен ерекшеленеді, олардың айналасында ителгі ағаштарымен шеңберленген арналар орналасқан. Естіктерге және Моорларға «отарлар» арқылы, яғни жасыл жолдармен кіруге болады. Естіктер – бұл орташа теңіз деңгейінен шамамен 20 фут (6 метр) биіктікте орналасқан жағалау құм және саз тосқауылы (шамамен М5 тас жолының батысында), ал ішкі Моорлар биік толқындар кезінде 20 фут (6 метр) төменде болуы мүмкін және кең аумақта шортанды топыраққа ие. Аймақтың геологиясы – негізінен төбелермен қоршалған екі ойыс, олардан бастау алатын өзендер бастапқыда жазықтық бойымен шарлап ағып өткен, бірақ қазір бөгеттер мен арналар арқылы бақыланады. Аймақ қысқы су тасқындарына және кейде тұзды судың басуына бейім, олардың тарихқа енген ең ауыр жағдайы – 1607 жылғы Бристоль шығанағының су тасқыны, нәтижесінде шамамен 2000 немесе одан да көп адам суға батып, үйлер мен ауылдар қирап, шамамен 518 шаршы километрге жуық егістік жер су астында қалды және мал жазықсыз жойылды. 1872–1873 жылдары тағы бір ауыр су тасқыны болды, онда қазаннан наурызға дейін 277 шаршы километр аумақ су астында қалды. Моорлардан торфты алу Рим дәуірінде жүргізілгені белгілі, және деңгейлер алғаш рет кептірілгеннен бері бұл практика жалғасып келеді. 1950 жылдары пластикалық қаптаманың енгізілуі торфты шіріуіне жол бермейтін етіп қаптауға мүмкіндік берді. Бұл 1960 жылдары торф өндірісінің өнеркәсіптік деңгейге көтерілуіне әкелді, себебі бау-бақшаға арналған торфтың ірі нарығы дамыды. Су деңгейінің төмендеуі жергілікті экожүйелерді қауіпке ұшыратты, ал жайылымдардағы торфтың ысырабы 100 жылдан астам уақыт ішінде байқалды.

Экология

Өзен бірнеше экологиялық қызығушылық тудыратын аймақтар арқылы ағып өтеді және сирек кездесетін және жоғалу қаупі төнген түрлерді қолдайды. Қаңтардан мамырға дейін Parrett Еуропалық балықтарды (Anguilla anguilla) және жас балықтарды (elvers) қамтамасыз етеді, олар қолмен ауланады, себебі бұл оларды аулаудың жалғыз заңды тәсілі. Бұл жоғалу қаупі төнген түрлерге көмектесу үшін Parrett-те King's Sedgemoor Drain арнасында балықтардың өту жолдары салынды; камералар бір түні 10 000 балықтың өзенге қарсы ағыспен көшіп бара жатқанын көрсетті. 2003 жылы BBC Radio 4 радиосындағы Nell Leyshon-ның "Сыс балықтар" пьесасы Parrett өзенінде қойылды. Langport-тың солтүстік-батысындағы өзен жағалауының солтүстігінде Aller және Beer ормандары мен Aller Hill биологиялық ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын орындары (SSSI) орналасқан. Aller және Beer Woods – Somerset Wildlife Trust қорығы. Ол King's Sedgemoor-ға қарап тұрған Aller Hill-дің батыс беткейіндегі жартылай табиғи ежелгі ормандық кеңістіктерден тұрады. Қорғау аймағының негізгі геологиясы Lias әктасы. 20-ғасырға дейін ол ғасырлар бойы дәстүрлі шөптесін орман ретінде күтілгенін көрсетеді және ежелгі жартасты орманның керемет мысалы болып табылады. Орман – бұл әктасты күл/вих-ұлма орман типінің нұсқасы, онда педункулятты емен (Quercus robur) және күл (Fraxinus excelsior) басым шатыр ағаштары болып табылады, ал вих-ұлма (Ulmus glabra) шашыраңқы түрде кездеседі. Ежелгі орманның көрсеткіштеріне кіші жапырақты липа (Tilia cordata) және жабайы қызмет ағашы (Sorbus torminalis) жатады, екеуі де жергілікті жерде кең таралған. Әсіресе қызықты өсімдіктерге құс ұясы орхидеясы (Neottia nidus avis), үлкен көбелек орхидеясы (Platanthera chlorantha) және өте сирек кездесетін Қызыл кітапқа енген қызыл гровелл (Lithospermum purpurocaeruleum) жатады. Aller Hill үш ұлттық сирек өсімдік түрін және Сомерсетте таралуы шектеулі тағы үш түрді қамтиды. Орталық аймақта сары сұрғыл (Festuca ovina) сары сұрғыл (Trisetum flavescens) және дірілдегіш шөппен (Briza media) үйлесімде. Салат (Sanguisorba minor) – бұл екі ұлттық сирек түрмен бірге шөптесін жабындының маңызды бөлігін құрайды. Southlake Moor тағы бір ерекше қорғалатын аймақ. Бұл жерде шұңқырлар мен арналар жайылымдық жерлерді қамтамасыз етеді. Жылдың белгілі бір кезеңінде су тасқыны кезінде шлюздер ашылуы мүмкін. Langmead және Weston Level түрлеріне бай бейтарап шөптесін жерлері және арналар мен риндарда кездесетін омыртқасыз жануарлар қауымы үшін ұлттық маңызы бар. Жер бетіндегі және судағы омыртқасыз жануарлар арасында төрт ұлттық сирек түр бар: үлкен күміс суға шомылатын қоңыз (Hydrophilus piceus), қазір сәнді бригада деп аталатын Odontomyia ornata солдат шыбығы және басқа екі шыбық, Lonchoptera scutellata және Stenomicra cogani. Содан кейін Parrett ұлттық және халықаралық маңызы бар бай биологиялық әртүрлілікке ие Somerset Levels ұлттық табиғи қорығы арқылы ағып өтеді. Онда өсімдіктердің көптеген түрлері, соның ішінде батпақ тұқымдас қызылша (Caltha palustris), шөптесін (Filipendula ulmaria) және жыртылған қызылша (Lychnis flos cuculi) сияқты жалпы өсімдіктер өседі. Бұл аймақ құстар үшін маңызды азықтандыру орны болып табылады, оның ішінде Бевиктің қарлығашы (Cygnus columbianus bewickii), Еуразиялық керл (Numenius arquata), жалпы қызыл шаян (Tringa totanus), көк шаян (Alauda arvensis), жалпы снайп (Gallinago gallinago), жалпы терек (Anas crecca), Еуразиялық жабайы (Anas penelope) және Еуразиялық фимбрел (Numenius phaeopus), сондай-ақ батыс батпақты қарлығаш (Circus aeruginosus) және көшпелі соқыр (Falco peregrinus) сияқты жыртқыш құстар. Сонымен қатар, омыртқасыздардың көптеген түрлері, соның ішінде сирек кездесетін жәндіктер, әсіресе, Ұлыбританияда Parrett-тен ғана белгілі болған түкті клик қоңызы (Synaptus filiformis) және басқа да жәндіктер, соның ішінде күміс су қоңызы (Hydrochara caraboides), Bagous nodulosus, Hydrophilus piceus, Odontomyia angulata, Oulema erichsoni және Valvata macrostoma. Сонымен қатар, бұл аймақта ауқымды еуропалық саңқа (Lutra lutra) популяциясы бар. Levels and Moors 32 ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын орындарды (олардың он екісі арнайы қорғалатын аймақтар), Huntspill өзені мен Bridgwater Bay ұлттық табиғи қорықтарын, Somerset Levels and Moors Ramsar сайтын қамтиды. Сонымен қатар, кейбір деңгейлер экологиялық жағынан сезімтал аймақ ретінде танылған, ал басқа бөліктер жоғары археологиялық әлеуетті аймақтар ретінде белгіленген. Осыған қарамастан, қазіргі уақытта Levels және Moors аймағының барлығын қамтитын бірыңғай қорғау белгісі жоқ. Хантворттағы Бриджвотердің шетінде өзен әр қыста мыңдаған қарапайым шыршаларға (Sturnus vulgaris) қоныстанған бірнеше жергілікті табиғи қорықтардан өтеді. Өзеннің сағасы Бристоль арнасындағы Бриджвотер шығанағындағы Ұлттық табиғи қорыққа құяды. Ол үлкен саздықтардан, тұзды шұңқырлардан, құмдықтардан және қиыршық тастардан тұрады, олардың кейбіреулері өсімдіктермен жабылған. Ол 1989 жылдан бері ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын орын ретінде тағайындалған және Рамсар конвенциясы бойынша халықаралық маңызы бар сулы жер ретінде тағайындалған. Табиғатқа қауіптер туралы аймақтық Мұнай төгілуіне қатысты жоспарда айтылған.

The river flows through several areas of ecological interest and supports a variety of rare and endangered species. From January until May, the Parrett provides a source of European eels (Anguilla anguilla) and young elvers, which are caught by hand netting as this is the only legal means of catching them. A series of eel passes have been built on the Parrett at the King's Sedgemoor Drain to help this endangered species; cameras have shown 10,000 eels migrating upstream in a single night. The 2003 BBC Radio 4 play Glass Eels by Nell Leyshon was set on the Parrett. To the north of the river bank northwest of Langport are the Aller and Beer Woods and Aller Hill biological Sites of Special Scientific Interest (SSSI). Aller and Beer Woods is a Somerset Wildlife Trust reserve. It consists of large blocks of semi natural ancient woodland along the west facing slope of Aller Hill, overlooking King's Sedgemoor. The reserve is about and the underlying geology of most of it is Lias limestone. Prior to the 20th century it appears to have been managed for centuries as traditional coppice woodland, and it provides an outstanding example of ancient escarpment woodland. The woodland is a variant of the calcareous ash/wych elm stand type, with pedunculate oak (Quercus robur), and ash (Fraxinus excelsior) the dominant canopy trees throughout, and with scattered concentrations of wych elm (Ulmus glabra). Ancient woodland indicators include small leaved lime (Tilia cordata), and wild service tree (Sorbus torminalis), both of which are locally common. Plants of particular interest include bird's nest orchid (Neottia nidus avis), greater butterfly orchid (Platanthera chlorantha) and the very rare Red Data Book species purple gromwell (Lithospermum purpurocaeruleum). Aller Hill contains three species of plant which are nationally rare and a further three which are of restricted distribution in Somerset. The central area contains a sward dominated by sheep's fescue (Festuca ovina) in combination with yellow oat grass (Trisetum flavescens) and quaking grass (Briza media). Salad burnet (Sanguisorba minor) forms a major component of the sward with the two nationally rare species rough marsh mallow (Malva setigera) and nit grass (Gastridium ventricosum), also present. Southlake Moor is another SSSI. The marshes and ditches provide grazing. At certain times of the year sluice gates can be opended to flood the moor. Langmead and Weston Level is nationally important for its species rich neutral grassland and the invertebrate community found in the ditches and rhynes. The terrestrial and aquatic invertebrates recorded on the site include four nationally
rare species: the great silver diving beetle (Hydrophilus piceus), the soldier fly Odontomyia ornata, which is now called the ornate brigadier, and two other flies, Lonchoptera scutellata and Stenomicra cogani. The Parrett then flows through the Somerset Levels National Nature Reserve, which contains a rich biodiversity of national and international importance. It supports a vast variety of plant species, including common plants such as marsh marigold (Caltha palustris), meadowsweet (Filipendula ulmaria) and ragged robin (Lychnis flos cuculi). The area is an important feeding ground for birds including Bewick's swan (Cygnus columbianus bewickii), Eurasian curlew (Numenius arquata), common redshank (Tringa totanus), skylark (Alauda arvensis), common snipe (Gallinago gallinago), common teal (Anas crecca), Eurasian wigeon (Anas penelope) and Eurasian whimbrel (Numenius phaeopus), as well as birds of prey including the western marsh harrier (Circus aeruginosus) and peregrine falcon (Falco peregrinus). A wide range of invertebrate species is also present including rare insects, particularly the hairy click beetle (Synaptus filiformis), which until recently was only known in Britain from the Parrett, and other insects, including the lesser silver water beetle (Hydrochara caraboides), Bagous nodulosus, Hydrophilus piceus, Odontomyia angulata, Oulema erichsoni and Valvata macrostoma. In addition, the area supports an important European otter (Lutra lutra) population. The Levels and Moors include 32 Sites of Special Scientific Interest (twelve of them also Special Protection Areas), the Huntspill River and Bridgwater Bay National Nature Reserves, the Somerset Levels and Moors Ramsar Site covering about , Shapwick Heath National Nature Reserve, and numerous Scheduled Ancient Monuments. In addition, some of the Levels are recognised as an environmentally sensitive area, while other portions are designated as Areas of High Archaeological Potential. Despite this, there is currently no single conservation designation covering the entire area of the Levels and Moors. On the outskirts of Bridgwater at Huntworth the river passes several local nature reserves which provide roosts for thousands of common starlings (Sturnus vulgaris) each winter. The mouth of the river is where it flows into the National Nature Reserve at Bridgwater Bay on the Bristol Channel. It consists of large areas of mudflats, saltmarsh, sandflats and shingle ridges, some of which are vegetated. It has been designated as a Site of Special Scientific Interest since 1989, and is designated as a wetland of international importance under the Ramsar Convention. The risks to wildlife are highlighted in the local Oil Spill Contingency Plan.

Туризм

47 мильдік (76 км) Паррет өзені жолы – өзеннің бастауынан теңізге дейін созылатын ұзақ қашықтықты жол.