Беа Лилли: Канадтық-британдық актриса, әнші және комедия шебері
Beatrice Lillie
Беа Лилли: британдық-канад актриса, әнші, комедия шебері (1894-1989). Театр сахнасындағы және кинодағы мансабы, Ноэль Кауард, Коул Портермен жұмысы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадада туған британдық актриса, әнші және комедиялық актриса (1894–1989)
Canadian born British actress, singer and comedic performer (1894 1989)
Беатрис Глэдис Лили, Леди Пил (29 мамыр 1894 – 20 қаңтар 1989), Би Лили деп белгілі, Канадада туған британдық актриса, әнші және комедиялық актриса болған. Ол бала кезінде анасы мен әпкесімен бірге сахнада өнер көрсете бастады. 1914 жылы Вест-Эндте алғаш рет өнер көрсетіп, көп ұзамай ревюлер мен жеңіл комедияларда танымал болды. Ол ескіше, әсем өнер көрсету стилінің пародийлерімен және абсурдты әндер мен этюдтерімен көзге түсті. 1924 жылы Нью-Йоркте дебют жасады, екі жылдан кейін алғашқы фильмінде ойнады және АҚШ мен Ұлыбританияда өнер көрсетуді жалғастырды. Ол Андре Шарлоның ревюлерімен, Ноэль Ковард пен Коул Портердің туындыларымен байланысты болды және Гертруда Лоуренс, Берт Лар және Джек Хейлимен жиі бірге жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лили әскерлерді көңіл көтерумен айналысты. 1953 жылы «Бейатрис Лилимен кеш» ревюі үшін Тони сыйлығын жеңіп алды.
Beatrice Gladys Lillie, Lady Peel (29 May 1894 – 20 January 1989), known as Bea Lillie, was a Canadian born British actress, singer and comedic performer. She began to perform as a child with her mother and sister. She made her West End debut in 1914 and soon gained notice in revues and light comedies, becoming known for her parodies of old fashioned, flowery performing styles and absurd songs and sketches. She debuted in New York in 1924 and two years later starred in her first film, continuing to perform in both the US and UK. She was associated with revues staged by André Charlot and works of Noël Coward and Cole Porter, and frequently was paired with Gertrude Lawrence, Bert Lahr and Jack Haley. During World War II, Lillie was an inveterate entertainer of the troops. She won a Tony Award in 1953 for her revue An Evening with Beatrice Lillie.
Ерте өмір және мансап
Лили Торонтода ирланд туған Джон Лили мен оның әйелі Люси Энннің (қыздығы Шоу) отбасында дүниеге келді. Оның үлкен әпкесі Мюриэль (1893–1973) бір кезде концерттік пианист болуға ниеттенген, кейіннен үнсіз фильмдер көрсетілетін кинотеатрларда пианино ойнады. Ол египтолог, сахна суретшісі және жазушы Артур Вейгаллға бірінші болып, ал Родбороның 6-шы баронеті сэр Брайан Дин Полға екінші болып тұрмысқа шықты. Лили туған кезде оның әкесі темекі сатушы болған, кейін Торонто қалалық түрмесінде күзетші болып жұмыс істеді. Ол Үндістандағы британ армиясында қызмет еткен, әскери қызметтен құрметпен босатылғаннан кейін Ирландияға қайтудың орнына Торонтоға келді. Люси Энн Лили (өз атын "Люси Энн" деп өзгерткен), "концерт әншісі ретінде шағын беделге ие" болған, Манчестерде киім сатқан зейнеткер фермердің қызы еді. Лили анасы мен үлкен әпкесі Мюриэльмен бірге Онтарио қалаларында отбасылық трио ретінде өнер көрсетті, ал әкесі олардың болмаған уақытында Торонтодағы үйді пансионат ретінде басқарды. Соңында анасы қыздарды Англияның Лондонына алып кетті, онда Лили 1914 жылы Вест-Эндте дебют жасады. 1922 жылға дейін ол оншақты лондондық шоулар мен музыкалық ревюлерде ойнады. Ревюлерінде Лили эскиздерін, әндерін және пародийларын дамытты. 1924 жылы Андре Шарлоның "Ревю" спектаклінде Гертруд Лоуренспен бірге ойнағаннан кейін "Нью-Йорк Таймс" газеті оған жоғары баға берді. Ол ең танымал номерлерінде бұрынғы жылдардың әсем орындау стилін пародийледі, "Бағымыздың түбінде феялар бар" және "Ана маған осылай деді" сияқты әндерде екі мағыналылықты пайдаланды. "Get Yourself a Geisha" және "Snoops the Lawyer" сияқты басқа да номерлерде оның абсурдты сезімі тамаша болды. "Бір дюжина екі қабатты дамаст кешкі салфеткалары" сияқты комедиялық көріністерде (онда шаршаған үй шаруасы аталған салфеткаларды сатып алмаққа тырысады) оған "Әлемдегі ең күлкілі әйел" деген лақап есім берілді. 1926 жылы ол Нью-Йоркке қайта оралып, өнер көрсетті. АҚШ-та ол Мэри Пикфордтың кіші інісі, канадалық Джек Пикфордпен бірге "Exit Smiling" (1926) фильмінде түсті. Одан кейін "The Show of Shows" (1929) фильмінде кішкентай рөл ойнады және дыбыстық көркем фильмдегі жалғыз басты рөлді "Are You There?" (1930) фильмінде сомдады. 1927 жылы Орфей айналымында гастрольдік сапардан кейін Лили 1928 жылы Бродвейге Вадевиллдің Палас театрына оралды және содан кейін онда жиі өнер көрсетті.
Lillie was born in Toronto to Irish born John Lillie and his wife Lucie Ann (née Shaw). She had an elder sister, Muriel (1893–1973), at one time an aspiring concert pianist who later played the piano at silent movie houses, married firstly to the Egyptologist, stage designer and writer Arthur Weigall, and secondly to Sir Brian Dean Paul, 6th Baronet of Rodborough. Her father was a cigar seller at the time of Lillie's birth, later working as a guard at the Toronto city jail. He had been a soldier in the British Army stationed in India, and on his honourable discharge went to Toronto rather than returning to Ireland. Lucie Ann Lillie (who had changed her name from "Lucy Ann"), who had "a modest reputation as a concert singer" was the daughter of a Manchester clothing retailer who had retired to a farm outside Toronto. Lillie performed in Ontario towns as part of a family trio with her mother and older sister, Muriel, her father running the family home in Toronto as a boarding house in their absence. Eventually, her mother took the girls to London, England, where she made her West End début in the 1914 show Not Likely! Lillie followed this with about a dozen London shows and musical revues until 1922. In her revues, Lillie developed her sketches, songs and parodies. These won her lavish praise from The New York Times after her 1924 Broadway début in André Charlot's Revue of 1924, starring Gertrude Lawrence. In some of her best known bits, she solemnly parodied the flowery performing style of earlier decades, mining such songs as "There Are Fairies at the Bottom of Our Garden" and "Mother Told Me So" for every double entendre. Other numbers ("Get Yourself a Geisha" and "Snoops the Lawyer") showcased her exquisite sense of the absurd. Her performing in such comedy routines as "One Dozen Double Damask Dinner Napkins", (in which an increasingly flummoxed matron attempts to purchase said napkins) earned her the frequently used sobriquet of "Funniest Woman in the World". In 1926, she returned to New York City to perform. While in the United States, she starred in her first film, Exit Smiling (1926), opposite fellow Canadian Jack Pickford, the younger brother of Mary Pickford. This was followed by a small role in The Show of Shows (1929) and her only starring role in a sound feature film, Are You There? (1930). After a 1927 tour on the Orpheum Circuit, Lillie returned to Broadway in Vaudeville at the Palace Theatre in 1928 and performed there frequently after that.
Неке және балалар
Лили 1920 жылғы 20 қаңтарда Англияның Стаффордшир графтығындағы Фэзлидегі Дрейтон Бассеттегі Сент-Пол шіркеуінде, 4-ші баронет сэр Роберт Пилдің ұлы Роберт Пилге тұрмысқа шықты. Пил отбасы "қиын жағдайға түсті", ал Пилдің "5-ші баронет атағынан басқа ұсынатын ештеңесі болмады". Ол атақты әкесі 1925 жылы қайтыс болғаннан кейін мұраға алды. Пил әуесқой құмар ойыншы еді және шектеулі қаржысы болғандықтан, көбінесе әйелінің ақшасын пайдаланды; Монте-Карлоға бал айында барғанда, ол барлық ақшасын құмар ойындарында жоғалтты. Роберт Пилдің талғамы қымбатқа келді, және олардың некелерінің барлық кезеңінде жұбайлар оның театрлық табысына толық тәуелді болды. Тұрмысқа шыққаннан кейін, ол жеке өмірінде Леди Пил ретінде танылды. Ақырында ол күйеуінен ажырасып кетті, бірақ олар ешқашан ресми түрде ажыраспады. Ол 1934 жылы 35 жасында қайтыс болды. Олардың жалғыз баласы, сэр Роберт Пил, 6-шы баронет (1920–1942), 1942 жылы Сейлонның (қазіргі Шри-Ланка) Коломбо портындағы әскери кемеде қаза тапты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лили әскерлерді көңіл көтерумен айналысты. Бір күні сахнаға шығар алдында, ол ұлының соғыста қаза тапқанын естіді. 1948 жылы Inside USA шоуымен гастрольде жүргенде ол әнші/актер Джон Филип Хакпен танысты. Ол бұрынғы АҚШ теңіз жаяу әскерінің мүшесі, одан үш он жылға жуық жас кіші, және олар өмір бойы дос болып, бірге болды, сонымен қатар ол оның мансабын дамытуға көмектесті. Лилидің зиялық қабілеті карьерасының соңында төмендегенде, ол Хакқа көбірек сене бастады, ал оның ниеттері мен оған деген адалдығы оның достары тарапынан күдікпен қаралды. 1970 жылдардың ортасында ол инсульт алды, ал 1977 жылы оның мүлкіне қамқор тағайындалды; ол Англияға зейнетке шықты.
Lillie was married on 20 January 1920 at the church of St. Paul, Drayton Bassett, Fazeley, Staffordshire, England, to Robert Peel, son of Sir Robert Peel, 4th Baronet, and at the time a used car salesman. The Peel family had "fallen on hard times", and Peel "had little else to offer besides the title of 5th baronet". He inherited the title on his father's death in 1925. Peel was an enthusiastic gambler and, due to his limited means, he generally used his wife's money; on their honeymoon in Monte Carlo, he lost all their money gambling. Robert Peel had expensive tastes, and the couple were entirely dependent on her theatrical income throughout their marriage. Following the marriage, she was known in private life as Lady Peel. She eventually separated from her husband, but the couple never divorced. He died in 1934, aged 35. Their only child, Sir Robert Peel, 6th Baronet (1920–1942), was killed in action aboard in Colombo Harbour, Ceylon (present day Sri Lanka), in 1942. During World War II, Lillie was an inveterate entertainer of the troops. Before she went on stage one day, she learned that her son had been killed in action. In 1948, while touring in the show Inside USA, she met singer/actor John Philip Huck. He was a former US Marine, almost three decades younger, who became her friend and companion for the rest of their lives, and she boosted his career. As Lillie's mental abilities declined at the end of her career, she relied more and more on Huck, whose intentions and loyalty to her were viewed with suspicion by her friends. She suffered a stroke in the mid 1970s, and in 1977, a conservator was appointed over her property; she retired to England.