Кіріспе

Денди Димонт Терьері – терьерлер тұқымдасына жататын, Шотландияға тән шағын ит тұқымы. Бұл тұқымның денесі өте ұзын, аяқтары қысқа, ал басында ерекше түймедей шошақ шашы бар. Олар досты, бірақ қайратты және үлкен балалармен ойнасуға жарайды. Тұқымға тән денсаулық мәселелері бар: олардың созылған денесінің салдарынан омыртқа проблемаларына ұшырауы мүмкін, сондай-ақ, олардың арасында қатерлі ісік кездесу жиілігі орташа көрсеткіштен жоғары. Бұл тұқым Сэр Уолтер Скотттың «Гай Манеринг» романындағы ойдан шығарылған кейіпкердің құрметіне аталған. Дэнди Динмонт есімді сол кейіпкер, қазіргі тұқымның негізін қалаушы деп саналатын Джеймс Дэвидсонның бейнесінен жасалған деп есептеледі. Дэвидсонның иттері бұрынғы терьер ұстаған отбасылардан тараған, оның ішінде Нортумберлендтегі Холистонның Аллан отбасы да бар. Ұлыбританияда осы тұқымды қолдау көрсетіп тұратын үш клуб бар, бірақ жыл сайынғы төл тіркеу санының аздығына байланысты Кеннел клубы оны қауіпті тұқымдар тізіміне енгізген.

Тарих

Бұл тұқым ағылшын-шотланд шекаралық аймағында қолданылған итттерден шыққан. 1600 жылдары олар барс пен сусарды аулауға пайдаланылған. Дегенмен, басқа теориялар да бар, оның ішінде бұл шотланд терьері мен Скай терьерінің будандасуынан туған деген пікір де кездеседі. Бұл әулеттің басшысы, жақын орналасқан Беллингхемде дүниеге келген Уилли "Пайпер" Аллан еді. Ол иттерді сусар аулауға арнаған. Аллан 1779 жылдың 18 ақпанында қайтыс болды, ал оның итттері ұлы Джеймстің қамқорлығына өтті. Джеймстің ұлы кейін итттерді мұраға алды және "Олд Пеппер" атты итті Шотландия шекарасының шотланд жағындағы Таун Йетхолмнан келген Фрэнсис Соммерге сатты. Олд Пеппер Вилли Алланның итттерінің бірінен тараған еді, ол Лорд Равенсворттың поместьесінде жұмыс істеген. Ол да өз итттерінің түсіне қарай "Пеппер" және "Мустард" сияқты жалпы атауларды қолданған. Дэвидсонның итттері Аллан, Андерсон және Фаас отбасыларының итттері сияқты әртүрлі көздерден алынған. Дэвидсон өзінің шаруашылығын жүргізіп, қазіргі тұқымның негізін қалаушы ретінде мойынға алды. 1800 жылдардың ортасында басқа тұқымдармен будандасу орын алды, бұл тұқымға таксаның қанының араласуына себеп болуы мүмкін, бірақ кейбір селекционерлер таза тұқымдық желіні сақтап қалды. Такса туралы теорияны алғаш рет 1880 жылдары Джон Генри Уолш "Стоунхендж" псевдонимімен ұсынды, бірақ сол дәуірдегі көптеген селекционерлер оны жоққа шығарды. 1800 жылдардың ортасында бұл тұқым Данди Динмонт терьері деп аталды және Скотттың еңбектері жарияланғаннан кейін аң аулауда ізделіс тудырды. 1873 жылы Кеннел клубы құрылды және 1875 жылдың 17 қарашасында Шотландия шекарасындағы Селкирктегі Флис қонақ үйінде Денди Динмонт терьер клубы (DDTC) құрылды, ол әлемдегі иттерге арналған үшінші ең көне тұқым клубы атанды. Лорд Мелгунд қоғамның бірінші президенті, ал Э. Брэдшоу Смит бірінші вице-президенті болды. Клубты құруға селекционерлер Хью Далзиел мен Уильям Сташен де қатысты. Тұқымдық стандартты клубтың тағы бір негісқалаушысы Уильям Уордлоу Рид жасады, ол бір жылдан кейін клубтың кезекті отырысында бекітілді. 2006 жылдан кейін жүргізілген жұмыстардың нәтижесінде Dandie Dinmont тіркеу көрсеткіштері сәл жақсарды, 2010 жылы Кеннел клубында 151 күшік тіркелді, бұл соңғы он жылдағы ең жоғары көрсеткіш. Басқа жергілікті терьер тұқымдарының тек Скай, Силихам, Манчестер және Глен оф Имаал терьерлері ғана төмен тіркеу көрсеткіштеріне ие.

Сипаттама

Бұл тұқымның аяқтары қысқа, ал денесі созылған. Шотланд терьер тұқымдарының арасында ерекшелігі – құлақтары төмен түседі. Дэнди Димонт Терьері көбінесе саумызды болады, бірақ баспалдаққа көтерілуде қиындықтар туындауы мүмкін. Дэнди Димонт Терьерінің дене пішіні Скай Терьеріне ұқсас, бірақ Скай Терьерінің жүні қалың әрі ұзын. Жүнінің түсі көбінесе ит сегіз айлыққа келгенде қалыптасады, алайда Дэнди Димонт Терьері шамамен екі жылға дейін физикалық жағынан жетіледі. Дегенмен, олардың қысқа мерзім ішінде үлкен шұңқырлар қазу қабілетімен танымал. Оларды "көңілді" деп сипаттауға болады, себебі олар басқа жануарларға, оның ішінде түлкілерге, ал кейде басқа иттерге де қарсы тұруға бейім.

Денсаулық

Ұлыбританияда 2024 жылы жүргізілген зерттеуде осы тұқымның өмір сүру ұзақтығы 12,8 жылды құрады, ал таза тұқымды иттің орташа өмір сүру ұзақтығы 12,7 жыл, ал будандастырылған иттің – 12 жыл болды. Тұқымның созылған дене құрылысынан туындайтын арқа проблемалары осы тұқымға тән, әсіресе иттің арқасындағы омыртқааралық дискілерде. Бұл дискілер кейде өз орнынан жылғалап, омыртқа дискісінің жарылуына (геморрояға) алып келуі мүмкін. Симптомдар иттің арқасының қай бөлігі зардап шеккеніне байланысты болады; олар әлсіздік, сал болу және/немесе зәр шығаруды бақылау жоғалтуын қамтуы мүмкін. Денди Димонт терьерлерінің қатерлі ісікке шалдығу қаупі де орташа көрсеткіштен сәл жоғары.